Switserland se neutraliteit is in Artikel 185 van die Federale Grondwet vervat:
Die Federale Raad sal maatreëls tref om Switserland se eksterne veiligheid, onafhanklikheid en neutraliteit te waarborg.
Die Federale Departement van Verdediging, DDPS, verduidelik hoe dit in die vierde hersiene uitgawe
van 'n inligtingsbrokkus geïnterpreteer moet word:
"Neutraal" kom van die Latynse "ne uter" – nie een van die twee nie.
'n Mag is neutraal as dit nie kant kies in 'n oorlog nie.
Egter, die DDPS weerspreek homself in dieselfde uitgawe en verleen homself "beduidende speelruimte".
Byvoorbeeld, die aanvaarding van ekonomiese sanksies wat deur die VN of ander internasionale akteurs – soos
die EU – opgelê word, is versoenbaar met neutraliteit.
In hierdie geval sal Switserland egter kant moet kies, ten goede of ten kwade.
Dit het dit op 28 Februarie 2022 gedoen, toe dit die EU se ekonomiese sanksies teen Rusland aangeneem het.
Die DDPS – of was dit die Departement van Buitelandse Sake (FDFA)? – moes hierdie teenstrydigheid beslis opgemerk het.
Op 3 Maart 2022 – onmiddellik ná die aanneming van ekonomiese sanksies teen Rusland – het die FDFA 'n nuwe brosjure
met die titel 'Die Neutraliteit van Switserland' gepubliseer.
Die vorige vierde hersiene uitgawe is nie meer beskikbaar nie.
Die nuwe brosjure – wat heeltemal herontwerp is – bevat nie meer die frase "'n krag is
neutraal as dit nie kant kies in 'n oorlog nie" nie.
Boonop het die FDFA in die nuwe brosjure die Federale Raad se aanneming van EU-sanksies teen Rusland geregverdig.
Rusland het fundamentele norme van die internasionale reg massaal oortree.
Die nuwe brosjure, gedateer 3 Maart 2022, vra ook hoe Switserland sy belange die beste kan
beskerm terwyl dit bydra tot wêreldwye veiligheid.
Een opsie sou wees dat Switserland 'n duidelike standpunt aan een kant of die ander in
militêre konflikte in die buiteland inneem.
Switserland se neutraliteit word meer as ooit tevore op die proef gestel!
By sy eerste perskonferensie het die nuutverkose federale raadslid Martin Pfister duidelik gemaak dat
hy 'n buigsame benadering tot neutraliteit wou volg.
In Junie 2024 het 87 wetenskaplikes, diplomate en politici 'n manifest uitgegee waarin hulle die Federale
Raad oproep om die Switserse neutraliteit te heroorweeg.
Met hul definisie van "doelgerigte neutraliteit" sou dit moontlik wees om die aggressor in
'n oorlog anders as die slagoffer te behandel.
Sanksies teen die aggressor sou toegelaat word, net soos ondersteuning vir die land wat aangeval word.
En dit sou moontlik wees om saam te werk met militêre alliansies soos NAVO.
Huidige voorbeeld:
In Januarie van hierdie jaar het die EU Switserland se deelname aan die EU-VSA Militêre Mobiliteitsprogram goedgekeur.
In die toekoms sal buitelandse militêre voertuie, toerusting, ammunisie, wapens en militêre personeel toegelaat
word om Switserse gebied te kruis sonder "omvattende magtigingprosedures" – effektief sonder beperkings.
So dit is waarheen die "buigbaarheid" wat deur die verkose federale raadslid Pfister aangekondig is, op pad is.
In die geval van 'n aggressieoorlog behoort Switserland in staat te wees om kant te kies
en die land wat aangeval word, te ondersteun.
Maar in 'n oorlog, is die grense tussen aggressor en slagoffer regtig altyd duidelik swart
en wit, en wie bepaal waar daardie grense lê?
Watter maatstaf word gebruik om te meet?
Is dit regtig moontlik om in 'n oorlog kant te kies sonder om daarvoor verantwoordelikheid te dra?
En kan die ondersteuning van 'n oorlog – ongeag watter kant en ongeag die vorm wat dit aanneem – regtig
die lyding wat deur oorlog veroorsaak word, verlig?
Geskiedenis leer ons beter.
Eerstens en veral moet daarop gewys word dat "die eerste slagoffer van enige oorlog die waarheid is." Dit word dikwels aangehaal.
Duitse historikus Christian Hardinghaus vat dit soos volg saam in sy boek Kriegspropaganda und
Medienmanipulation (Oorlogspropaganda en mediamanipulasie):
Daar is geen land in die geskiedenis wat nie propaganda tydens oorlogstyd gebruik het nie.
Wanneer twee lande in oorlog is, gebruik albei kante altyd propaganda.
Hier is 'n paar voorbeelde:
Soos die dokumentêre film "When America's Presidents Lie" getoon het, was die oorloë wat deur die Verenigde State gevoer is – soos
in Viëtnam, Kosovo, Afghanistan en Irak – altyd aggressieoorloë, en hierdie oorloë is altyd met leuens geregverdig.
Waarom het dit tot dusver nie tot 'n enkele sanksie teen die VSA gelei nie?
Op 20 Maart 2003 het 'n deur die VSA gelei "koalisie van die gewilliges" Irak aangeval.
Hulle het dit geregverdig as 'n noodsaaklike voorkomingsoorlog, aangesien Irak na
bewering oor massavernietigingswapens beskik het.
Daar is egter geen wapens van massavernietiging gevind nie, en die destydse sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies het die
Irakkryg as onwettig veroordeel – wat gelei het tot geen sanksies teen die VSA nie en geen ondersteuning vir die slagoffer nie.
Tussen 24 Maart en 10 Junie 1999 het ongeveer 200 NAVO-vegvliegtuie 28 018 eksplosiewe toestelle op
die voormalige Joego-Slawië laat val – insluitend klasterbomme – en 10–15 ton uraanbedekte ammunisie.
NATO het die lugaanvalle geregverdig op grond van 'n beweerde humanitêre katastrofe.
Volgens verskeie verslae – insluitend dié van die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE) –
was daar voor die oorlog begin geen humanitêre katastrofe en geen etniese suiwering nie.
As ons praat van 'n humanitêre katastrofe, kom ons kyk na die Russies-Oekraïense oorlog.
Die huidige debat oor Switserse neutraliteit fokus hoofsaaklik daarop of Switserland kant moet kies by en
die beweerde slagoffer – Oekraïne – moet ondersteun.
Maar is die situasie regtig so swart-wit – Oekraïne as die slagoffer en Rusland as die aggressor – of kan dit, soos in
elke oorlog, ook of gedeeltelik 'n saak van propaganda wees?
Die Switserse historikus en vredesnavorser Daniele Ganser het daarop gewys dat dit onmoontlik is om die oorlog in Oekraïne
te verstaan sonder om die staatsgreep van 2014 in ag te neem.
Ganser het verwys na die ongrondwetlike en onwettige staatsgreep teen die regering in Kiev op 22 Februarie 2014.
Die aantal stemme wat in die Parlement benodig is vir die afsetting van die huidige
president, Viktor Yanukovych, is nie bereik nie.
Voorheen het onbekende sluipskutters dodelike skote op betogers en polisiemagte afgevuur.
Daar was meer as 40 sterftes.
Die waarnemende regering van president Janukowitsj en sy polisie-eenheid "Berkut" is
onmiddellik die skuld gegee vir die slagting.
Dit is ten spyte van die feit dat die Oekraïense polisie en spesiale magte – soos die Berkut – nie
geweld gebruik het nie, soos video-opnames toon.
Volgens Ganser was hierdie staatsgreep die worteloorsaak van die oorlog in Oekraïne.
Die oostelike, oorwegend Russiessprekende streke van Donetsk en Luhansk het egter nie die bloedige staatsgreep in Kyiv erken
nie en het hulself onafhanklike "volksrepublieke" uitgeroep.
As reaksie het die nuwe regering in Kiev troepe na die oostelike streke gestuur, wat tot 'n burgeroorlog gelei het.
Aanvalle deur Oekraïense troepe op die bevolking in Donbass het dramaties toegeneem vanaf middel Februarie 2022 – dit
wil sê selfs voor die Russiese troepe binnegemarsjeer het.
Vanaf 17 Februarie 2022 af het neutrale waarnemers van die OVSE tot 1 400 ontploffings per dag getel.
Daar word gesê dat 100 000 burgers na die binneland of na Rusland ontruim is vir beskerming.
Inwoners van die Krim-skiereiland wat ná die staatsgreep na die Krim teruggekeer het, is ook deur moordlustige Maidan-aanhangers
aan die mees brutale teistering en mishandeling onderwerp.
Dit is aangetoon deur die dokumentêre film "Crimea – the Way Home" op grond van verskeie getuienisverklarings.
Volgens die Oekraïense Ministerie van Binnelandse Sake is sewe mense uit die agt busse wat teruggekeer het, gedood.
Die inwoners van die Krim het toe begin om verdedigingseenhede te vorm en het 'n amptelike referendum oor die Krim se toekomstige
status vir 16 Maart 2014 beplan, in ooreenstemming met die reg op selfbeskikking wat in die internasionale reg vervat is.
Dit was die enigste manier om verdere bloedvergieting te voorkom.
Volgens die amptelike finale uitslag was 96,77 persent van diegene wat gestem het, ten gunste daarvan om by Rusland aan te sluit.
'n Vergelyking tussen die afscheiding van die Krim en Kosovo se onafhanklikheidsverklaring toon dat oorlog en
anneksasie volgens verskillende standaarde beoordeel kan word.
Na die oorlog in 1999 is Kosovo onder die administratiewe gesag van die Verenigde Nasies geplaas en het
op 27 Februarie 2008 sy onafhanklikheid uitgeroep.
As gevolg van die oorlog is die tweede grootste Amerikaanse militêre basis in Europa – Kamp Bondsteel – in
Kosovo gestig, met duisende soldate wat op 'n oppervlakte van 386 hektaar gestasioneer is.
Deur sy militêre teenwoordigheid in 'n strategies belangrike streek het die VSA beheer verseker oor potensiële pyplynroetes
en die kommersiële uitbuiting van natuurlike hulpbronne.
Niemand het van 'n anneksasie gepraat nie en niemand het sanksies op die Verenigde State opgelê nie.
Rusland, wat op 21 Februarie 2014 troepe na die Krim gestuur het om die inwoners te beskerm en sy vlootbasis
in Sevastopol te beveilig, is egter met sanksies getref.
Een ding is duidelik: elke oorlogsvoerende party gebruik propaganda en benut sy narratief tot sy voordeel.
Wie kan sweer dat een van die oorlogvoerende partye geen verantwoordelikheid dra vir 'n oorlog nie?
Switserland sal dus goed doen om sy hande daarvan af te hou en nie kant te kies nie.
Soos Kla.TV in verskeie programme getoon het en soos die geskiedenis wys, is oorlog en partydigheid skaars regverdigbaar.
Boonop het die oorloë wat deur die VSA of NAVO gelei is, onbeskryflike lyding veroorsaak met honderde
duisende slagoffers en verwoestende langtermyn-effekte – van Irak tot Libië, van Joego-Slawië tot Sirië.
Dit moet ook opgemerk word dat oorloë dikwels deur 'n derde mag uitgebuit word om sy planne vir wêrelddominasie te bevorder.
Op hierdie manier word die bevolking in 'n konstante toestand van "spanning" en "onsekerheid"
gehou deur middel van oorlog en/of oorlogsretoriek.
Dit speel in die hande van regerings en die wapenbedryf, en stel hulle in staat om mense van hul burgerregte en vryhede
te beroof of andersins voordeel uit die situasie te trek.
Jy kan meer inligting in die NAVO-dokumentêr vind.
Op hierdie punt moet kortliks opgemerk word dat:
Wapenlewerings aan een kant in 'n oorlog – selfs al is dit bedoel vir die veronderstelde slagoffer, soos
Oekraïne – speel net in die hande van die oorlogsugtiges en argitekte van 'n wêreldregering.
Dit is die mense wat op die boonste verdiepings van die wapenmaatskappye sit.
Wapenlewerings voed die oorlogsekonomie aan, verleng oorloë en verhinder vredesonderhandelinge.
Dit is altyd die mense wat ly, gedwing om hul seuns – en nou ook hul dogters – na die front te stuur.
Wapenlewerings dra by tot die uitdroging van die mense, tot by die laaste man.
Switserse burgers verbind hulle daartoe om die Switserse neutraliteit te behou en oorlogsskuld te voorkom.
Teen hierdie agtergrond, met oorloge wat moeilik te regverdig is en vir politieke doeleindes uitgebuit word, voer al hoe meer
Switserse burgers veldtogte om die Switserse neutraliteit te behou en te verhoed dat die land by oorlog betrokke raak.
Hier is drie voorbeelde:
1. Frye Schwyzer – uitgespreek: Vry Switsers van die Kanton Schwyz – maak beswaar teen 'n wapensproduksiehal in Unteriberg
Uittreksels uit die persverklaring wat deur die Frye Schwyzer Belangengroep op 16 Maart 2025 uitgereik is:
"In oorlogsgebiede veroorsaak wapens enorme lyding en baie onskuldige sterftes."
Slegs 'n paar baat by die oorlog, byvoorbeeld in die vorm van wapenlewerings.
Die Duitse maatskappy Rheinmetall voorsien aktiewe oorlogsvoerende partye.
Dit wil nou die produksie van oorlogsmateriaal in Unteriberg uitbrei en 'n produksiehal bou. (...)
Switserland het 'n lang tradisie van neutraliteit gehad en het 'n belangrike bemiddelingsrol gespeel.
Nou is die oorlog nader as wat dit al lank was.
Die Wet op Oorlogsmateriaal is oorspronklik ingestel om die Switserse neutraliteit te beskerm
en wapenuitvoere na oorlogsgebiede te voorkom.
Dit is skandalig dat wapenexport nou ook vir oorlogsones goedgekeur word.
Hul aandeel in die finale produk moet eenvoudig minder as 50% wees.
Dit beteken dat tot 50% van die waarde van 'n wapen uit Switserland na oorlogvoerende lande uitgevoer kan word.
– Hierdie waarde kan maklik beheer word deur toepaslike oordragpryse binne die groep in te stel.
Die Federale Raad prioritiseer finansiële belange bo neutraliteit wanneer dit by wapenuitvoere kom.
Die wapenlobby het hier 'n goeie werk gedoen.
Terwyl die mensdom na die puin kyk, juig Rheinmetall oor rekordwins. (...)
Die beswaar is bedoel om te verseker dat die bekommernisse en veiligheidsaangeleenthede wat deur die bekommerde
bevolking na vore gebring is, ernstig opgeneem word. (...)
Die aktiwiteite van die Rheinmetall-groep is eties onaanvaarbaar, stel die veiligheid van die mense
van Schwyz in gevaar en skend die Switserse Grondwet.
Oorlog is nie noodlot nie. Oorlog is 'n keuse. Dit is tyd om 'n ander keuse te maak.
"Die Frye Switserse Belangengroep"
2de Federale Volksinisiatief "Bewaring van Switserse neutraliteit (Neutraliteitsinisiatief)"
Op 11 April 2024 is die neutraliteitsinisiatief met net onder 130 000 geldige handtekeninge ingedien.
Op 27 November 2024 het die Federale Raad aanbeveel dat die Parlement die
neutraliteitsinisiatief sonder 'n teenvoorstel verwerp.
Die inisiatief sou samewerking met militêre alliansies soos NAVO ernstig beperk.
Switserland sal ook nie meer verplig wees om EU-sanksies, soos dié teen Rusland, aan te neem nie.
Daar word verwag dat die neutraliteitsinisiatief op 30 November 2025 of 2026 ter stemming gebring sal word en lui soos volg:
"Die Grondwet word soos volg gewysig:
Art. 54a Switserse neutraliteit 1 Switserland is neutraal. Sy neutraliteit is ewigdurend en gewapen.
2 Switserland mag nie by enige militêre of verdedigingsalliansie aansluit nie.
Samewerking met sulke alliansies is voorbehou vir gevalle van direkte militêre aanval op Switserland of vir
gevalle van optrede in voorbereiding van so 'n aanval.
3 Switserland mag nie aan militêre konflikte tussen derde lande deelneem nie, en mag ook nie nie-militêre
dwingende maatreëls teen oorlogvoerende state tref nie.
Dit geld nie vir verpligtinge teenoor die Verenigde Nasies (VN) of vir maatreëls om te verhoed dat nie-militêre dwingende
maatreëls wat deur ander state opgelê is, omseil word nie.
4 Switserland gebruik sy ewige neutraliteit om konflikte te voorkom en op te los en
is beskikbaar om as bemiddelaar op te tree.
3. Vir 'n Switserland van goeie dienste – "Beweging vir Neutraliteit" gestig
Uit 'n persverklaring gedateer 14 Maart 2025:
"Vir 'n Switserland van goeie dienste – met hierdie doel voor oë het 46 toegewyde individue op Sondag die
ondersteunende vereniging van die 'Beweging vir Neutraliteit', afgekort tot 'bene', gestig."
Die beweging beskou neutraliteit as 'n voorwaarde vir vrede en direkte demokrasie.
Vir dié wat hulleself met magblokke of militêre alliansies 'in lyn bring', verloor hulle geleidelik hul soewereiniteit.
En veral wanneer dit by die eksistensiële vraag oor oorlog en vrede kom, moet elke besluit direk demokraties geneem word. (...)
Die beweging beskou neutraliteit nie as passiewe afsydigheid en winsmaking nie, maar eerder as 'n grondslag vir die
bevordering van internasionale reg, die VN se verbod op geweld en bemiddeling tussen partye in konflik.
Dit wil dus 'n internasionale netwerk vestig en ook neutraliteit as 'n beginsel van vrede in ander lande bevorder.
Daar is ook planne om 'n internasionale neutraliteitsraad te stig wat kommentaar sal lewer op huidige konflikte en probleme vanuit
'n onafhanklike perspektief gebaseer op internasionale reg.
Die beweging se primêre doel is om die stemming oor die neutraliteitsinisiatief te wen.
Neutraliteit is die doeltreffendste beskerming teen konflik en oorlog; dit behoort aan die hele
bevolking en behoort dus ook in die grondwet te wees.
Verdere inligting: bene-schweiz.info
Deel asseblief hierdie uitsending en help om die Switserse mense in te lig sodat die
stemming oor die neutraliteitsinisiatief gewen word.
Dit is die enigste manier om Switserse neutraliteit te behou en oorlogsskuld te voorkom!