Շվեյցարիայի չեզոքությունը ամրագրված է Ֆեդերալ Սահմանադրության 185-րդ հոդվածում։
Դաշնային խորհուրդը պետք է ձեռնարկի միջոցներ՝ Շվեյցարիայի արտաքին անվտանգությունը, անկախությունը և չեզոքությունը ապահովելու համար։
Ֆեդերալ պաշտպանության նախարարությունը (DDPS) բացատրում է, թե ինչպես է դա պետք է մեկնաբանվի
տեղեկատվական բրոշյուրի չորրորդ վերանայված հրատարակությունում:
«Նեյտրալ» բառը գալիս է լատիներեն «ne uter» արտահայտությունից, որը նշանակում է «երկուսից ոչ մեկը»։
Ուժը չեզոք է, եթե պատերազմում կողմ չի բռնում։
Այնուամենայնիվ, DDPS-ը նույն հրատարակությունում հակասում է ինքն իրեն և իրեն տալիս է «նշանակալի ազատություն»։
Օրինակ՝ ՄԱԿ-ի կամ այլ միջազգային դերակատարների՝ օրինակ՝ ԵՄ-ի, կողմից կիրառվող տնտեսական
պատժամիջոցների ընդունումը համատեղելի է չեզոքության հետ։
Այս դեպքում, սակայն, Շվեյցարիան ստիպված կլինի կողմ ընտրել՝ լավի կամ վատի համար։
Դա տեղի ունեցավ 2022 թվականի փետրվարի 28-ին, երբ ընդունեց ԵՄ տնտեսական պատժամիջոցները Ռուսաստանի դեմ։
DDPS-ը՝ թե՞ Արտաքին գործերի նախարարությունը (FDFA)? – անշուշտ նկատել է այս հակասությունը։
2022 թվականի մարտի 3-ին՝ Ռուսաստանի դեմ տնտեսական պատժամիջոցներ ընդունելուց անմիջապես հետո, Շվեյցարիայի
արտաքին գործերի նախարարությունը հրապարակեց «Շվեյցարիայի չեզոքությունը» վերնագրով նոր բրոշյուր։
Նախորդ չորրորդ փոփոխված հրատարակությունը այլևս հասանելի չէ։
Նոր բրոշյուրը, որը ամբողջությամբ վերանորոգվել է, այլևս չի պարունակում արտահայտությունը՝
«Ուժը չեզոք է, եթե պատերազմում կողմ չի բռնում»։
Բացի այդ, FDFA-ն նոր բրոշյուրում հիմնավորել է Ֆեդերալ խորհրդի կողմից Ռուսաստանի նկատմամբ ԵՄ պատժամիջոցների ընդունումը։
Ռուսաստանը զանգվածաբար խախտել է միջազգային իրավունքի հիմնարար նորմերը։
2022 թվականի մարտի 3-ի ամսաթվով նոր բրոշյուրը նույնպես բարձրացնում է այն հարցը, թե ինչպես Շվեյցարիան կարող է «իր շահերը լավագույնս
պաշտպանել՝ միաժամանակ նպաստելով համաշխարհային անվտանգությանը»։
Մեկ տարբերակ կարող է լինել, որ Շվեյցարիան արտերկրում զինված հակամարտությունների ժամանակ հստակ
դիրքորոշում ընդունի մեկ կողմի կամ մյուսի օգտին։
Շվեյցարիայի չեզոքությունը երբևէ ավելի քան երբևէ փորձության է ենթարկվում։
Առաջին մամուլի ասուլիսում նորընտիր ֆեդերալ խորհրդական Մարտին Փֆիստերը հստակ հայտարարեց, որ
ցանկանում է չեզոքության նկատմամբ կիրառել ճկուն մոտեցում։
2024 թվականի հունիսին 87 գիտնականներ, դիվանագետներ և քաղաքական գործիչներ հրապարակեցին մանիֆեստ, որով կոչ էին
անում Ֆեդերալ խորհրդին վերանայել Շվեյցարիայի չեզոքությունը։
Նրանց «նպատակաուղղված չեզոքության» սահմանմամբ հնարավոր կլիներ պատերազմում ագրեսորին և զոհին տարբեր կերպ վերաբերվել։
Ագրեսորի դեմ պատժամիջոցներ թույլատրելի կլինեին, ինչպես նաև հարձակման ենթարկված երկրի աջակցությունը։
Եվ հնարավոր կլիներ համագործակցել ռազմական դաշինքների, ինչպիսիք են ՆԱՏՕ-ն։
Ներկայիս օրինակ:
Այս տարվա հունվարին ԵՄ-ն հավանություն տվեց Շվեյցարիայի մասնակցությանը ԵՄ-ԱՄՆ ռազմական շարժունակության ծրագրին։
Ապագայում օտարերկրյա ռազմական մեքենաները, սարքավորումները, զինամթերքը և զենքերը, ինչպես նաև ռազմական անձնակազմը
թույլատրվելու են անցնել Շվեյցարիայի տարածքով առանց «լայնածավալ թույլտվական ընթացակարգերի»՝ փաստացի առանց սահմանափակումների։
Այսպիսով, ահա թե ուր է տանում ընտրված ֆեդերալ խորհրդական Փֆիստերի հայտարարված «գործունակությունը»։
Ագրեսիայի պատերազմի դեպքում Շվեյցարիան պետք է կարողանա կողմ ընտրել և աջակցել հարձակման ենթարկված երկրին։
Բայց պատերազմի ժամանակ արդյո՞ք հարձակվողի և զոհի միջև սահմանները միշտ հստակ սև ու սպիտակ
են, և ո՞վ է որոշում, թե որտեղ են դրանք ընկած։
Ում չափանիշն է կիրառվում?
Իրոք հնարավո՞ր է պատերազմում կողմնորոշվել առանց պատերազմական մեղքի զգացողության։
Եվ արդյո՞ք պատերազմին աջակցելը՝ անկախ նրանից, թե որ կողմին և ինչ ձևով, իսկապես կարող է մեղմել պատերազմի պատճառած տառապանքը։
Պատմությունը մեզ ավելի լավ է սովորեցնում։
Առաջին հերթին պետք է նշել, որ «յուրաքանչյուր պատերազմի առաջին զոհը ճշմարտությունն է»։ Սա հաճախ մեջբերվում է։
Գերմանացի պատմաբան Քրիստիան Հարդինգհաուսը իր «Kriegspropaganda und Medienmanipulation» (Պատերազմի քարոզչություն և
լրատվամիջոցների մանիպուլյացիա) գրքում այն այսպես է ամփոփում։
Պատմության մեջ չկա որևէ երկիր, որը պատերազմի ժամանակ չի կիրառել քարոզչություն։
Երբ երկու երկրներ պատերազմում են, երկու կողմերն էլ միշտ զբաղվում են քարոզչությամբ։
Ահա մի քանի օրինակներ:
Ինչպես ցույց տվեց «Երբ Ամերիկայի նախագահները ստում են» փաստագրական ֆիլմը, օրինակ, Միացյալ Նահանգների գլխավորած
պատերազմները՝ Վիետնամում, Կոսովոյում, Աֆղանստանում և Իրաքում, միշտ ագրեսիայի պատերազմներ
են եղել, և դրանք միշտ արդարացվել են ստերով։
Ինչու մինչ օրս դա չի հանգեցրել Միացյալ Նահանգների նկատմամբ որևէ պատժամիջոցի կիրառմանը?
2003 թվականի մարտի 20-ին ԱՄՆ-ի գլխավորած «կամավորների կոալիցիան» հարձակվեց Իրաքի վրա։
Նրանք սա արդարացրին որպես անհրաժեշտ կանխարգելիչ պատերազմ, քանի որ, ըստ պնդումների, Իրաքը զանգվածային ոչնչացման զենքեր ուներ։
Այնուամենայնիվ, զանգվածային ոչնչացման զենքեր չեն հայտնաբերվել, և Միացյալ Ազգերի այն ժամանակվա գլխավոր քարտուղարը Իրաքի պատերազմը
անօրինական է համարել, ինչի արդյունքում ոչ ԱՄՆ-ի նկատմամբ կիրառվեցին պատժամիջոցներ, ոչ էլ զոհին ցուցաբերվեց աջակցություն։
1999 թվականի մարտի 24-ից մինչև հունիսի 10-ը ՆԱՏՕ-ի մոտ 200 կործանիչ ինքնաթիռ նախկին Յուգոսլավիայի վրա գցել է
28 018 պայթուցիչ սարք՝ այդ թվում կլաստերային ռումբեր, և 10–15 տոննա ուրանի շերտով պատված զինամթերք։
ՆԱՏՕ-ն օդային հարվածները արդարացրեց ենթադրյալ «մարդասիրական աղետի» հիմքով։
Այնուամենայնիվ, մի շարք զեկույցների համաձայն՝ այդ թվում Եվրոպայում Անվտանգության և Համագործակցության
Կազմակերպության (ԵԱՀԿ) զեկույցների համաձայն, պատերազմի սկիզբից առաջ ոչ մի մարդասիրական աղետ և ոչ մի էթնիկ զտում չի եղել։
«Մարդասիրական աղետ» ասելով՝ եկեք նայենք ռուս-ուկրաինական պատերազմին։
Ժնևի չեզոքության շուրջ ընթացող ներկա բանավեճը հիմնականում կենտրոնացած է այն հարցի վրա, թե արդյոք Շվեյցարիան
պետք է կողմնակցի և աջակցի ենթադրյալ զոհին՝ Ուկրաինային։
Բայց արդյոք իրավիճակը իսկապես այդքան պարզ է՝ Ուկրաինան որպես զոհ, Ռուսաստանը որպես ագրեսոր, թե՞, ինչպես յուրաքանչյուր
պատերազմում, կարող է լինել նաև կամ մասամբ քարոզչության հարց։
Շվեյցարացի պատմաբան և խաղաղության հետազոտող Դանիել Գանսերը նշել է, որ Ուկրաինայում պատերազմը անհնար է
հասկանալ առանց հաշվի առնելու 2014 թվականի հեղաշրջումը։
Գանսերը հղում էր անում 2014 թվականի փետրվարի 22-ին Կիևում կառավարության սահմանադրությանը հակասող և ապօրինի տապալմանը։
Պառլամենտում պաշտոնակատար նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչի դեմ իմպիչմենթի ընթացակարգ սկսելու
համար անհրաժեշտ ձայների քանակը չի հավաքվել։
Նախկինում անհայտ դիպուկահարները մահացու կրակոցներ էին արձակել ցուցարարների և ոստիկանության ուժերի վրա։
Զոհերի թիվը գերազանցել է 40-ը։
Նախագահ Յանուկովիչի ժամանակավոր կառավարությունն ու նրա «Բերկուտ» ոստիկանական ստորաբաժանումը
անմիջապես մեղադրվեցին զանգվածային սպանությունների մեջ։
Սա այն փաստի չնայած, որ ուկրաինական ոստիկանությունն ու հատուկ ուժերը՝ օրինակ՝ «Բերկուտը», ըստ
տեսագրական ձայնագրությունների, ուժ չեն կիրառել։
Գանսերի համաձայն, այս հեղաշրջումը Ուկրաինայում պատերազմի հիմնական պատճառն էր։
Այնուամենայնիվ, Դոնեցկի և Լուհանսկի արևելյան, հիմնականում ռուսախոս շրջանները չճանաչեցին Կիևում տեղի ունեցած արյունալի հեղաշրջումը
և հայտարարեցին իրենց անկախ «ժողովրդական հանրապետություններ»։
Ի պատասխան՝ Կիևի նոր կառավարությունը զորքեր ուղարկեց դեպի արևելյան տարածքներ, ինչը հանգեցրեց քաղաքացիական պատերազմի։
2022 թվականի փետրվարի կեսերից սկսած՝ Ուկրաինական զորքերի հարձակումները Դոնբասի բնակչության վրա կտրուկ
աճեցին, այսինքն՝ դեռ նախքան ռուսական զորքերի մուտքը։
2022 թվականի փետրվարի 17-ից սկսած՝ ԵԱՀԿ չեզոք դիտորդները օրական մինչև 1400 պայթյուն են հաշվել։
Ասվում է, որ 100 000 խաղաղ բնակիչներ պաշտպանության նպատակով տարհանվել են երկրի ներքին շրջաններ կամ Ռուսաստան։
Կրիմի թերակղզու բնակիչները, որոնք հեղաշրջումից հետո վերադարձան Կրիմ, նույնպես դաժանորեն հալածվել և բռնության
են ենթարկվել սպանողական Մայդանական կողմնակիցների կողմից։
Սա ապացուցվեց «Ղրիմ՝ տուն տանող ճանապարհը» փաստագրական ֆիլմում՝ հիմնվելով տարբեր վկաների ցուցմունքների վրա։
Ուկրաինայի Ներքին գործերի նախարարության համաձայն, վերադարձած ութ ավտոբուսներից յոթ մարդ է սպանվել։
Կրիմի բնակիչները սկսեցին կազմավորել պաշտպանական ստորաբաժանումներ և նախատեսեցին 2014 թվականի մարտի 16-ին անցկացնել
պաշտոնական քվեարկություն Կրիմի ապագա կարգավիճակի վերաբերյալ՝ միջազգային իրավունքում ամրագրված ինքնորոշման իրավունքի համաձայն։
Սա միակ միջոցն էր հետագա արյունահեղությունը կանխելու համար։
Ըստ պաշտոնական վերջնական արդյունքի՝ քվեարկածների 96,77 տոկոսը կողմ է եղել Ռուսաստանին միանալուն։
Կրիմի անջատման և Կոսովոյի անկախության հայտարարության համեմատությունը ցույց է տալիս, որ պատերազմն
ու անեքսիան կարող են դատվել տարբեր չափանիշներով։
1999 թվականի պատերազմից հետո Կոսովոն գտնվում էր Միացյալ Ազգերի վարչական իրավասության ներքո և 2008
թվականի փետրվարի 27-ին հռչակեց իր անկախությունը։
Պատերազմի արդյունքում Եվրոպայում ԱՄՆ-ի երկրորդ ամենամեծ ռազմական բազան՝ «Կեմփ Բոնդստիլը», հիմնադրվեց Կոսովոյում,
որտեղ հազարավոր զինվորներ տեղակայված են 386 հեկտար տարածքում։
Ռազմական ներկայության միջոցով ռազմավարական առումով կարևոր տարածաշրջանում ԱՄՆ-ը ապահովեց հնարավոր
խողովակաշարային երթուղիների և հանքային ռեսուրսների առևտրային շահագործման վերահսկողությունը։
Ոչ ոք «անեքսիա» բառը չօգտագործեց, և ոչ ոք ԱՄՆ-ի նկատմամբ պատժամիջոցներ չկիրառեց։
Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանը, որը 2014 թվականի փետրվարի 21-ին ուղարկեց զորքեր Ղրիմ՝ բնակիչներին պաշտպանելու և Սևաստոպոլի իր
նավահանգստային բազան ապահովելու համար, ենթարկվեց պատժամիջոցների։
Մեկ բան պարզ է՝ յուրաքանչյուր պատերազմող կողմ օգտագործում է քարոզչություն և շահարկում է իր պատմությունը իր օգտին։
Ով կարող է երդվել, որ պատերազմող կողմերից մեկը պատերազմի համար որևէ պատասխանատվություն չի կրում?
Ուստի Շվեյցարիան լավ կանի, եթե ձեռք չմեկնի և չկողմնորոշվի։
Ինչպես Kla.TV-ն ցույց է տվել մի շարք ծրագրերում և ինչպես ցույց է տալիս պատմությունը, պատերազմներն
ու կողմնակալությունը գրեթե երբեք չեն արդարացվում։
Առավել ևս, ԱՄՆ-ի կամ ՆԱՏՕ-ի գլխավորած պատերազմները պատճառեցին աներևակայելի տառապանքներ՝ հարյուր հազարավոր
զոհերով և ավերիչ երկարաժամկետ հետևանքներով՝ Իրաքից մինչև Լիբիա, Յուգոսլավիայից մինչև Սիրիա։
Պետք է նաև նշել, որ պատերազմները հաճախ շահագործվում են երրորդ ուժի կողմից՝ իր
համաշխարհային գերիշխանության ծրագրերը առաջ մղելու համար։
Այս կերպ պատերազմների և/կամ պատերազմական ռետորիկայի միջոցով բնակչությունը պահվում է մշտական
«տարածվածվածության» և «անորոշության» վիճակում։
Սա խաղում է կառավարությունների և զինտեխնիկայի արդյունաբերության ձեռքում, թույլ տալով նրանց զրկել մարդկանց քաղաքացիական
իրավունքներից և ազատություններից կամ այլ կերպ շահել իրավիճակից։
Դուք կարող եք գտնել ավելի շատ տեղեկություններ ՆԱՏՕ-ի փաստագրական ֆիլմում։
Այս պահին կարճ նշենք, որ՝
Պատերազմի ընթացքում մեկ կողմին զենքերի մատակարարումները՝ նույնիսկ եթե դրանք նախատեսված են ենթադրյալ զոհի, օրինակ՝
Ուկրաինայի համար, միայն ծառայում են պատերազմի հրահրողների և համաշխարհային կառավարության ճարտարապետների ձեռքերին։
Սրանք այն մարդիկ են, որոնք զբաղեցնում են զենքերի ընկերությունների վերին օղակներում։
Զենքերի մատակարարումները սնուցում են պատերազմական տնտեսությունը, երկարաձգում են
պատերազմները և խոչընդոտում են խաղաղ բանակցություններին։
Միշտ մարդիկ են տառապում, որոնք ստիպված են իրենց որդիներին՝ իսկ այժմ նաև դուստրերին՝ ուղարկել ճակատ։
Զենքերի մատակարարումները նպաստում են ժողովրդի վերջին մարդու մինչև վերջ արյունահոսությանը։
շվեյցարացի քաղաքացիները նվիրված են պահպանել Շվեյցարիայի չեզոքությունը և կանխել պատերազմի մեղքը։
Այս համատեքստում, երբ պատերազմները դժվար է արդարացնել և դրանք շահարկվում են քաղաքական նպատակներով, ավելի ու ավելի շատ շվեյցարացի
քաղաքացիներ քարոզչություն են իրականացնում՝ պահպանելու Շվեյցարիայի չեզոքությունը և կանխելու երկրի մասնակցությունը պատերազմին։
Ահա երեք օրինակներ:
1. Ֆրայ Շվիցեր – արտասանվում է՝ «Ֆրի Շվիցեր» Շվիցի կանցոնի անկախ շվեյցարացիներ – առարկություն են ներկայացնում
Ուտերբերգում զենքերի արտադրության դահլիճի կառուցմանը
Ֆրայե Շվայզեր հետաքրքրությունների խմբի 2025 թ. մարտի 16-ի մամուլի հաղորդագրությունից հատվածներ:
"Պատերազմի գոտիներում զենքերը առաջացնում են ահռելի տառապանք և բազմաթիվ անմեղ մարդկանց մահեր։
Պատերազմից միայն մի քանիսն են շահում, օրինակ՝ զենքերի մատակարարումների տեսքով։
Գերմանական Rheinmetall ընկերությունը մատակարարում է ակտիվ պատերազմող կողմերին։
Այժմ այն ցանկանում է ընդլայնել Unteriberg-ում ռազմական նյութերի արտադրությունը և կառուցել արտադրական դահլիճ։ (...)
Շվեյցարիան երկար ժամանակ չեզոքության ավանդույթ ուներ և կարևոր միջնորդական դեր էր խաղում։
Հիմա պատերազմը ավելի մոտ է, քան եղել է երկար ժամանակ։
Պատերազմական նյութերի մասին օրենքը սկզբնականում ընդունվել է Շվեյցարիայի չեզոքությունը պաշտպանելու և
զենքերի պատերազմական գոտիներ արտահանելը կանխելու համար։
Սկանդալային է, որ զենքերի արտահանումը այժմ նույնպես հաստատվում է պատերազմական գոտիների համար։
Նրանց բաժինը վերջնական արտադրանքում պարզապես պետք է լինի 50%-ից պակաս։
Սա նշանակում է, որ զենքի արժեքի մինչև 50%-ը կարող է Շվեյցարիայից արտահանվել պատերազմող երկրներին։
– Այս արժեքը կարելի է հեշտությամբ վերահսկել խմբի ներսում համապատասխան փոխանցման գներ սահմանելով։
Դաշնային խորհուրդը զենքի արտահանման հարցում ֆինանսական շահերին առաջնահերթություն է տալիս չեզոքության նկատմամբ։
Զենքի լոբբին այստեղ լավ է աշխատել։
Մինչ մարդկությունը ավերակներին է նայում, Ռայնմետալը ուրախանում է ռեկորդային շահույթների համար։ (...)
Ընդդիմությունը նպատակ ունի ապահովել, որ անհանգստացած բնակչության կողմից բարձրացված մտահոգություններն
ու անվտանգության խնդիրները լուրջ ընդունվեն։ (...)
Ռայնմետալ խմբի գործունեությունը բարոյապես անընդունելի է, վտանգում է Շվիցի բնակչության
անվտանգությունը և խախտում է Շվեյցարիայի Սահմանադրությունը։
Պատերազմը ճակատագիր չէ։ Պատերազմը ընտրություն է։ Ժամանակն է կատարել մեկ այլ ընտրություն։
«Ֆրայե Շվայզերի հետաքրքրությունների խումբ»
2-րդ ֆեդերալ ժողովրդական նախաձեռնություն «Շվեյցարիայի չեզոքության պահպանություն (չեզոքության նախաձեռնություն)»
2024 թվականի ապրիլի 11-ին չեզոքության նախաձեռնությունը ներկայացվեց մոտ 130 000 վավեր ստորագրությամբ։
2024 թվականի նոյեմբերի 27-ին Դաշնային խորհուրդը խորհուրդ տվեց խորհրդարանին մերժել
չեզոքության նախաձեռնությունը առանց հակառաջարկի։
Նախաձեռնությունը խիստ կսահմանափակի ռազմական դաշինքների, օրինակ՝ ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցությունը։
Շվեյցարիան նույնպես այլևս պարտավոր չի լինի ընդունել ԵՄ պատժամիջոցները, օրինակ՝
Ռուսաստանի նկատմամբ կիրառված պատժամիջոցները։
Նեյտրալիտետի նախաձեռնությունը նախատեսվում է ներկայացնել քվեարկության 2025 կամ 2026 թվականի
նոյեմբերի 30-ին և ձևակերպվում է հետևյալ կերպ՝
"Դաշնային Սահմանադրությունը փոփոխվում է հետևյալ կերպ՝
Հոդված 54ա Շվեյցարիայի չեզոքություն 1 Շվեյցարիան չեզոք է։ Նրա չեզոքությունը հավերժական և զինված է։
2 Շվեյցարիան չի միանա որևէ ռազմական կամ պաշտպանական դաշինքի։
Այդպիսի դաշինքների հետ համագործակցությունը նախատեսված է միայն Շվեյցարիայի նկատմամբ ուղղակի ռազմական հարձակման կամ
նման հարձակման նախապատրաստական գործողությունների դեպքերում։
3. Շվեյցարիան չի մասնակցի երրորդ երկրների միջև ռազմական հակամարտություններին և չի կիրառի ոչ ռազմական
հարկադրական միջոցներ պատերազմող պետությունների նկատմամբ։
Սա չի վերաբերում Միացյալ Ազգերի (ՄԱ) նկատմամբ ստանձնված պարտավորություններին կամ այլ պետությունների կողմից կիրառված ոչ
ռազմական հարկադրող միջոցների շրջանցումը կանխելու միջոցառումներին։
4. Շվեյցարիան օգտագործում է իր մշտական չեզոքությունը հակամարտությունները կանխելու և
լուծելու համար և պատրաստ է հանդես գալ որպես միջնորդ։
3. Լավ ծառայությունների Շվեյցարիայի համար՝ հիմնադրվել է «Նեյտրալիտետի շարժում»
2025 թ. մարտի 14-ի մամուլի հաղորդագրությունից:
«Լավ ծառայությունների Շվեյցարիայի համար»՝ այս նպատակով 46 նվիրված անհատներ կիրակի օրը հիմնեցին «Նեյտրալիտետի
շարժման» աջակցող ասոցիացիան, որը կրճատվում է «bene»։
Շարժումը չեզոքությունը դիտարկում է որպես խաղաղության և ուղղակի ժողովրդավարության նախապայման։
Ովքեր «համահունչ» են դառնում ուժային բլոկներին կամ ռազմական դաշինքներին, աստիճանաբար հանձնում են իրենց ինքնիշխանությունը։
Եվ հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է պատերազմի և խաղաղության էքզիստենցիալ հարցին, յուրաքանչյուր որոշում
պետք է կայացվի անմիջապես ժողովրդավարական կարգով։ (...)
Շարժումը չեզոքությունը չի դիտարկում որպես պասիվ հեռացում և շահախնդրություն, այլ որպես միջազգային իրավունքի, ՄԱԿ-ի բռնության
արգելքի և հակամարտող կողմերի միջև միջնորդության աջակցության հիմք։
Ուստի այն ցանկանում է ստեղծել միջազգային ցանց և նաև խթանել չեզոքությունը որպես խաղաղության սկզբունք այլ երկրներում։
Կան նաև ծրագրեր միջազգային չեզոքության խորհուրդ ստեղծելու, որը կմեկնաբանի ընթացիկ հակամարտություններն ու
խնդիրները միջազգային իրավունքի հիման վրա անկախ տեսանկյունից։
շարժման հիմնական նպատակը չեզոքության նախաձեռնության օգտին քվեարկությունը շահելն է։
Նեյտրալիտետը հակամարտության և պատերազմի դեմ ամենաարդյունավետ պաշտպանությունն է; այն պատկանում է ողջ բնակչությանը
և, հետևաբար, պետք է ընդգրկված լինի սահմանադրությունում։
Լրացուցիչ տեղեկություններ՝ bene-schweiz.info
Խնդրում ենք տարածել այս հեռարձակումը և օգնել տեղեկացնել շվեյցարացիներին, որպեսզի չեզոքության
նախաձեռնության վերաբերյալ քվեարկությունը հաջողությամբ ավարտվի։
Սա միակ ճանապարհն է Շվեյցարիայի չեզոքությունը պահպանելու և պատերազմի մեղքը կանխելու։