De neutraliteit van Zwitserland is vastgelegd in artikel 185 van de federale grondwet:
"De Bondsraad neemt maatregelen om de externe veiligheid, onafhankelijkheid en neutraliteit van Zwitserland te vrijwaren."
Het Federale Departement van Defensie (DDPS) legt zelf uit hoe dit geïnterpreteerd moet worden in de
vierde herziene uitgave van een informatiebrochure:
"Neutraal' komt van het Latijnse 'ne uter' - geen van beide.
Een macht is neutraal als hij geen partij kiest in een oorlog."
De DDPS spreekt zichzelf in dezelfde editie echter tegen en geeft zichzelf "aanzienlijke speelruimte".
Zo is het opleggen van economische sancties door de VN of andere internationale spelers -
zoals de EU - verenigbaar met neutraliteit.
In dit geval zal Zwitserland echter - ten goede of ten kwade - partij moeten kiezen.
Dat deed het op 28 februari 2022, toen het de economische sancties van de EU tegen Rusland goedkeurde.
De DDPS - of was het het Ministerie van Buitenlandse Zaken FDFA? - moet deze tegenstrijdigheid hebben opgemerkt.
Op 3 maart 2022 - onmiddellijk na de goedkeuring van de economische sancties tegen Rusland - publiceerde de FDFA een
nieuwe brochure getiteld "De neutraliteit van Zwitserland".
De vorige vierde herziene editie is niet langer verkrijgbaar.
In de nieuwe brochure - die in een compleet nieuw jasje is gestoken - is de zin "Een mogendheid is neutraal als ze
geen partij kiest in een oorlog" niet meer terug te vinden.
In de nieuwe brochure rechtvaardigt de FDFA ook de goedkeuring door de Federale Raad van de EU-sancties tegen Rusland.
Rusland had "op grote schaal elementaire normen van het internationaal recht geschonden".
In de nieuwe brochure van 3 maart 2022 wordt ook de vraag gesteld hoe Zwitserland "zijn belangen het best kan beschermen en
tegelijkertijd kan bijdragen aan de veiligheid in de wereld".
Een optie zou zijn dat Zwitserland "een duidelijk standpunt inneemt ten gunste van de ene of de andere
partij in militaire conflicten in het buitenland".
De neutraliteit van Zwitserland wordt meer dan ooit onder de loep genomen!
Het nieuw gekozen bondsraadslid Martin Pfister maakte op de eerste mediaconferentie al
duidelijk dat hij neutraliteit flexibel wil vormgeven.
In juni 2024 publiceerden 87 wetenschappers, diplomaten en politici een manifest waarin ze de Federale Raad
opriepen om de Zwitserse neutraliteit te heroverwegen.
Met hun definitie van "doelgerichte neutraliteit" zou het mogelijk zijn om de agressor anders
te behandelen dan het slachtoffer in een oorlog.
Sancties tegen de agressor zijn toegestaan, net als hulp aan het aangevallen land.
En het zou mogelijk zijn om samen te werken met militaire allianties zoals de NAVO.
Een actueel voorbeeld hiervan:
In januari van dit jaar keurde de EU de deelname van Zwitserland aan het EU-VS programma "Militaire mobiliteit" goed.
In de toekomst zullen buitenlandse legervoertuigen, materieel, munitie en wapens en militair personeel het
Zwitserse grondgebied mogen doorkruisen zonder "grote vergunningsprocedures" - in feite zonder grenzen.
Dus hier gaat de aangekondigde "flexibiliteit" van het gekozen bondsraadslid Pfister naartoe.
In het geval van een aanvalsoorlog moet Zwitserland partij kunnen kiezen en het aangevallen land kunnen steunen.
Maar zijn in een oorlog de grenzen tussen agressor en slachtoffer echt altijd duidelijk
zwart-wit en wie bepaalt waar de grenzen liggen?
Wiens maatstaf wordt gebruikt?
Is het echt mogelijk om partij te kiezen in een oorlog zonder oorlogsschuld te krijgen?
En kan het steunen van een oorlog - ongeacht welke partij en in welke vorm - echt het lijden
verminderen dat door een oorlog wordt veroorzaakt?
De geschiedenis leert ons beter.
Eerst en vooral moet gezegd worden: "Het eerste slachtoffer van elke oorlog is de waarheid." Dit wordt vaak geciteerd.
De Duitse historicus Christian Hardinghaus vat het als volgt samen in zijn boek "Kriegspropaganda und
Medienmanipulation" (Oorlogspropaganda en mediamanipulatie):
"Er is geen land in de geschiedenis dat geen gebruik heeft gemaakt van propaganda in een oorlog.
Als twee landen in oorlog zijn, voeren beide partijen altijd propaganda."
Hier zijn enkele voorbeelden:
Zoals de documentaire "When America's Presidents Lie" bijvoorbeeld liet zien, waren Amerikaanse oorlogen - zoals in
Vietnam, Kosovo, Afghanistan of Irak - aan de ene kant altijd aanvalsoorlogen, maar aan de andere kant
werden deze oorlogen altijd gerechtvaardigd met een leugen.
Waarom heeft dit nog niet geleid tot één sanctie tegen de VS?
Op 20 maart 2003 viel een "coalitie van bereidwilligen" onder leiding van de VS Irak aan.
Ze rechtvaardigden dit als een noodzakelijke preventieve oorlog, omdat Irak in het bezit
zou zijn geweest van massavernietigingswapens.
Er werden echter geen massavernietigingswapens gevonden en de toenmalige secretaris-generaal van de Verenigde Naties
veroordeelde de oorlog in Irak als illegaal - wat niet leidde tot sancties tegen de VS of steun voor het slachtoffer.
Van 24 maart tot 10 juni 1999 dropten ongeveer 200 NAVO-gevechtsvliegtuigen 28.018 explosieven in
voormalig Joegoslavië - waaronder clusterbommen - en 10-15 ton met uranium beklede munitie.
De NAVO rechtvaardigde de luchtaanvallen met een vermeende "humanitaire ramp".
Volgens verschillende rapporten - onder andere van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE)
- was er echter geen sprake van een humanitaire ramp of etnische zuivering voordat de oorlog begon.
Over een "humanitaire ramp" gesproken. In het volgende kijken we naar de Russisch-Oekraïense oorlog.
In het huidige debat over de Zwitserse neutraliteit gaat het vooral om de vraag of Zwitserland partij
moet kiezen voor het vermeende slachtoffer - Oekraïne.
Maar is de situatie echt zo duidelijk - Oekraïne het slachtoffer en Rusland de agressor - of zou het,
zoals in elke oorlog, ook deels propaganda kunnen zijn?
De Zwitserse historicus en vredesonderzoeker Daniele Ganser wees erop dat de oorlog in Oekraïne nooit begrepen zou
kunnen worden als de staatsgreep van 2014 genegeerd zou worden.
Ganser verwees naar de ongrondwettelijke, illegale omverwerping van de regering in Kiev op 22 februari 2014.
Het vereiste aantal stemmen in het parlement voor de afzetting van zittend president Viktor Janoekovitsj is niet gehaald.
Eerder hadden onbekende sluipschutters dodelijke schoten gelost op demonstranten en politie.
Er waren meer dan 40 dodelijke slachtoffers.
De zittende regering van president Janoekovitsj en zijn politie-eenheid "Berkut"
kregen onmiddellijk de schuld van het bloedbad.
Dit ondanks het feit dat de Oekraïense politie en speciale eenheden - zoals de "Berkut" - geen
geweld gebruikten, zoals blijkt uit video-opnames.
Volgens Ganser lag deze staatsgreep aan de basis van de oorlog in Oekraïne.
De oostelijke, overwegend Russisch sprekende regio's Donetsk en Lugansk erkenden de bloedige staatsgreep in Kiev
echter niet en riepen onafhankelijke "volksrepublieken" uit.
De nieuwe regering in Kiev stuurde vervolgens troepen naar de oostelijke regio's, wat leidde tot een burgeroorlog.
De aanvallen van Oekraïense troepen op de bevolking in Donbass namen dramatisch toe vanaf medio februari 2022 - dat
wil zeggen nog voordat de Russische troepen binnenvielen.
De neutrale waarnemers van de OVSE telden vanaf 17 februari 2022 tot 1.400 explosies per dag.
Naar verluidt zijn 100.000 burgers geëvacueerd naar het binnenland of naar Rusland voor bescherming.
Inwoners van het Krimschiereiland die na de coup terugkeerden naar de Krim werden ook wreed lastiggevallen
en mishandeld door moordlustige Maidan-aanhangers.
Dit werd aangetoond in de documentaire "De Krim - de weg naar huis" op basis van verschillende getuigenverklaringen.
Volgens het Oekraïense ministerie van Binnenlandse Zaken kwamen zeven mensen om uit de acht bussen die terugkeerden.
Als gevolg daarvan begonnen de inwoners van de Krim verdedigingseenheden te vormen en planden ze op 16 maart 2014 een
officiële stemming over het voortbestaan van de Krim - in overeenstemming met het recht op
zelfbeschikking dat is vastgelegd in het internationaal recht.
Dit was de enige manier om verder bloedvergieten te voorkomen.
Volgens de officiële einduitslag was 96,77 procent van de kiezers voorstander van aansluiting bij Rusland.
Een vergelijking tussen de afscheiding van de Krim en de onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo laat zien dat een geval
van oorlog of annexatie met twee maten beoordeeld kan worden.
Kosovo werd na de oorlog in 1999 onder bestuurlijke soevereiniteit van de Verenigde Naties geplaatst en
riep op 27 februari 2008 zijn onafhankelijkheid uit.
Als gevolg van de oorlog werd de op één na grootste militaire basis van de VS in Europa - Camp Bondsteel - gevestigd in Kosovo
met duizenden soldaten op een oppervlakte van 386 hectare.
Door een militaire aanwezigheid in een strategisch belangrijke regio te handhaven, verzekerde de VS zich van de
controle over potentiële pijplijnroutes en de commerciële exploitatie van natuurlijke hulpbronnen.
Niemand sprak van een "annexatie" en niemand legde sancties op aan de VS.
Rusland, dat op 21 februari 2014 troepen naar de Krim stuurde om de inwoners te beschermen en zijn marinebasis in
Sevastopol te beveiligen, kreeg echter sancties opgelegd.
Eén ding is duidelijk, elke strijdende partij gebruikt propaganda en gebruikt haar verhaal in haar voordeel.
Wie kan zijn hand in het vuur steken dat een van de strijdende partijen niet medeplichtig is aan een oorlog?
Zwitserland doet er daarom goed aan zijn handen thuis te houden en geen partij te kiezen.
Zoals Kla.TV in verschillende programma's en geschiedenisprogramma's heeft laten zien, zijn oorlogen en
inbeslagnames van partijen nauwelijks te rechtvaardigen.
Vooral de oorlogen onder leiding van de VS en de NAVO hebben onnoemelijk veel leed veroorzaakt met honderdduizenden
slachtoffers en verwoestende langetermijneffecten - van Irak tot Libië, van Joegoslavië tot Syrië.
Er moet ook worden opgemerkt dat oorlogen vaak worden geïnstrumentaliseerd door een derde macht om
zijn plannen voor wereldheerschappij te bevorderen.
Op deze manier wordt de bevolking constant onder "spanning" en "onzekerheid" gehouden
door middel van oorlogen en/of oorlogsretoriek.
Dit speelt regeringen en de defensie-industrie in de kaart om mensen hun burgerrechten en vrijheden
te ontnemen of op een andere manier winst te maken.
Lees meer in de NAVO-documentaire.
Op dit punt moet kort worden opgemerkt:
Wapens leveren aan een oorlogvoerende partij - zelfs als ze bedoeld zijn voor de vermeende slachtofferpartij, zoals
Oekraïne - speelt de oorlogszuchtigen en de bouwers van een wereldoverheersende regering alleen maar in de kaart.
Dit zijn de mensen die in de hogere echelons van defensiebedrijven zitten.
Wapenleveranties wakkeren de oorlogseconomie aan, verlengen oorlogen en verhinderen vredesonderhandelingen.
Het zijn altijd de mensen die lijden, die gedwongen worden hun zonen - en sinds kort ook dochters - naar het front te sturen.
Wapenleveranties helpen om het volk tot de laatste man te laten bloeden.
De Zwitsers zetten zich in voor het behoud van de Zwitserse neutraliteit en het voorkomen van oorlogsschuld
Omdat oorlogen nauwelijks te rechtvaardigen zijn en geïnstrumentaliseerd worden, voeren steeds meer
Zwitsers campagne voor het behoud van de Zwitserse neutraliteit en het voorkomen van oorlogsschuld.
Hier zijn drie voorbeelden:
1e Frye Schwyzer - vrije Zwitsers van het kanton Schwyz - tekenen bezwaar aan tegen wapenproductiehal in Unteriberg
Uittreksels uit het persbericht van de "Interessengemeinschaft Frye Schwyzer" van 16 maart 2025:
"In oorlogsgebieden veroorzaken wapens enorm veel leed en vele onschuldige doden.
Slechts enkelen profiteren van de oorlog, bijvoorbeeld in de vorm van wapenleveranties.
Het Duitse bedrijf Rheinmetall levert aan actieve strijdende partijen.
Het wil nu de productie van oorlogsmateriaal in Unteriberg uitbreiden en een productiehal opzetten. (...)
Zwitserland had een lange traditie van neutraliteit en een belangrijke bemiddelende rol.
Nu is de oorlog dichterbij dan hij in lange tijd is geweest.
De War Material Act werd oorspronkelijk ingevoerd om de Zwitserse neutraliteit te beschermen en
wapenexport naar oorlogsgebieden te voorkomen.
Het is een schandaal dat wapenexporten nu ook worden toegestaan naar oorlogsgebieden.
Hun aandeel in het eindproduct hoeft maar minder dan 50% te zijn.
Dit betekent dat tot 50% van de waarde van een wapen vanuit Zwitserland geëxporteerd mag worden naar oorlogvoerende landen.
- Deze waarde kan gemakkelijk worden gecontroleerd met de juiste overdrachtsprijzen binnen de Groep.
De Federale Raad geeft voorrang aan financiële belangen boven neutraliteit als het gaat om wapenexport.
De wapenlobby heeft hier goed werk geleverd.
Terwijl de mensheid naar de ruïnes kijkt, viert Rheinmetall recordwinsten. (...)
Het bezwaar is bedoeld om ervoor te zorgen dat de vragen en zorgen over de veiligheid van de
ongeruste bevolking serieus worden genomen (...)
De activiteiten van de Rheinmetall Group zijn ethisch onaanvaardbaar, brengen de veiligheid van de inwoners
van Schwyz in gevaar en schenden de Zwitserse grondwet.
Oorlog is geen lot. Oorlog is een beslissing. Het is tijd om een andere te nemen.
"De Frye Schwyzer belangengemeenschap"
2e federaal volksinitiatief "Bescherming van de Zwitserse neutraliteit (neutraliteitsinitiatief)".
Op 11 april 2024 werd het neutraliteitsinitiatief ingediend met bijna 130.000 geldige handtekeningen.
Op 27 november 2024 beval de Bondsraad het Parlement aan om het neutraliteitsinitiatief zonder tegenvoorstel te verwerpen.
Het initiatief zou de samenwerking met militaire allianties zoals de NAVO sterk beperken.
Zwitserland zou ook niet langer EU-sancties, zoals die tegen Rusland, moeten goedkeuren.
Het neutraliteitsinitiatief zal naar verwachting op 30 november 2025 of 2026 in stemming worden gebracht en luidt als volgt:
"De federale grondwet wordt als volgt gewijzigd:
Art. 54a Zwitserse neutraliteit 1 Zwitserland is neutraal. Haar neutraliteit is permanent en gewapend.
2 Zwitserland is geen lid van een militaire of defensiealliantie.
Samenwerking met dergelijke bondgenootschappen is voorbehouden in het geval van een directe militaire aanval op Zwitserland of in
het geval van acties ter voorbereiding van een dergelijke aanval.
3 Zwitserland neemt niet deel aan militaire conflicten tussen derde landen en neemt geen
niet-militaire dwangmaatregelen tegen oorlogvoerende staten.
Verplichtingen tegenover de Verenigde Naties (VN) en maatregelen om te voorkomen dat niet-militaire dwangmaatregelen
door andere staten worden omzeild, zijn voorbehouden.
4 Zwitserland gebruikt zijn permanente neutraliteit om conflicten te voorkomen en op te
lossen en is beschikbaar als bemiddelaar."
3. voor een Zwitserland van goede diensten - "Beweging voor Neutraliteit" opgericht
Uit een persbericht aan de media van 14 maart 2025:
"Voor een Zwitserland van goede diensten - met dit doel voor ogen hebben 46 geëngageerde mensen zondag de
ondersteunende organisatie van de 'Beweging voor Neutraliteit', kortweg 'bene', opgericht.
De beweging ziet neutraliteit als een voorwaarde voor vrede en directe democratie.
Want wie 'toenadering zoekt' tot machtsblokken of militaire allianties geeft zijn soevereiniteit stukje bij beetje op.
En juist in het existentiële vraagstuk van oorlog en vrede moet elke beslissing via directe democratie tot stand komen. (...)
De beweging ziet neutraliteit niet als een passieve houding en het sluiten van deals, maar als de basis voor een
verbintenis met het internationaal recht, het VN-verbod op het gebruik van geweld en bemiddeling tussen conflictpartijen.
Daarom wil ze internationaal netwerken en ook campagne voeren voor neutraliteit als vredesprincipe in andere landen.
De oprichting van een internationale neutraliteitsraad is ook gepland, die vanuit een onafhankelijk
internationaal rechtsperspectief commentaar zal geven op huidige conflicten en problemen.
Het belangrijkste doel van de beweging is om de stemming over het neutraliteitsinitiatief te winnen.
Neutraliteit is de meest effectieve bescherming tegen conflicten en oorlog, het behoort toe
aan de hele natie en dus ook aan de grondwet.
Meer informatie: bene-schweiz.info".
Vertel meer over dit programma en help de Zwitserse bevolking te informeren zodat de stemming
over het neutraliteitsinitiatief wordt gewonnen.
Dit is de enige manier om de Zwitserse neutraliteit te bewaren en oorlogsschuld te voorkomen!