با تشکر فراوان از فلیویو فون ویتسلبن که با مهربانی اجازه پخش مصاحبه زیر را دادند!
تام-اولیور رگناور: ترامپ عمدتاً به دونالد ترامپ اهمیت می‌دهد و همیشه همین‌طور بوده است.
و اکنون با mRNA جدیدی روبرو هستیم که شبکه‌ای پیچیده‌تر برای سانسور دارد.
ما در حال دریافت هوش مصنوعی برای نظارت عمومی گسترده هستیم، و سپس، بعداً درباره ماسک صحبت خواهیم کرد و سپس بررسی می‌کنیم که OpenAI
با سم آل‌مان چه نوع شخصیتی دارد و این موضوع چگونه با شراکت SpaceX با، برای مثال، WISeKey در سوئیس مرتبط است –
راه‌حل‌های eID برای دولت‌ها «آماده به کار» وجود دارد، یعنی این راه‌حل‌های eID که برای صنعت آماده هستند.
نمی‌دانم تا چه حد این باید با ایده‌ی من از آزادی مطابقت داشته باشد و چرا مردم به آن توجه نمی‌کنند.
پس گاهی دموکرات‌ها دولت پنهان هستند، گاهی دیگر جمهوری‌خواهان.
در دوران جورج بوش، جمهوری‌خواهان همان دولت پنهان بودند.
سپس دموکرات‌های خوب و اوباما با برنامه‌ی «امید» و غیره آمدند.
سپس دموکرات‌ها آدم‌های خوب بودند، آنها پیروز شدند.
و حالا دموکرات‌ها دوباره دولت پنهان بودند. حالا جمهوری‌خواهان دوباره ضد دولت پنهان هستند.
همیشه دیدن این دیالکتیک هگلی سلطه آنجا بسیار خوشایند است.
مصاحبه: بینندگان عزیز، به یک گفت‌وگوی دیگر در کانال من خوش آمدید.
امروز می‌خواهم بر دو فرد رنگارنگ و قدرتمند تمرکز کنم، یعنی:
رئیس‌جمهور فعلی ایالات متحده، دونالد ترامپ و ثروتمندترین فرد جهان، ایلان ماسک.
در این راستا، از روزنامه‌نگار و تبلیغ‌گر تام-اولیور رگناوئر، که به خاطر پژوهش‌های
انتقادی و تحقیقی‌اش شناخته می‌شود، استقبال می‌کنم.
صبح بخیر، تام، در سوئیس.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ صبح بخیر، فلاویو. از دعوت شما سپاسگزارم.
بله، از اینکه امروز وقت گذاشتید، بسیار سپاسگزارم.
دلیل گفت‌وگوی ما کتاب جدید شماست که در پنجم فوریه منتشر خواهد شد.
عنوان آن «هوپیم» است.
و در این کتاب، شما همچنین دو مقاله منتشر کردید که در آن‌ها به‌طور بسیار فشرده به افرادی که همین‌الان
نام بردم، یعنی ایلان ماسک و دونالد ترامپ، پرداختید.
اما قبل از اینکه به بررسی تحقیقات شگفت‌انگیزت درباره رئیس‌جمهور فعلی آمریکا بپردازیم، این «هوپیم» دقیقاً چیست، تام عزیز؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، «هوپیم» یک واژه مرکب است که از «امید» و «افیون»، مادهٔ اصلی هروئین، تشکیل
شده است و در مقطعی توسط شرکت بایر ثبت اختراع شد.
و البته این اصطلاحی است که می‌تواند به شیوه‌های متعددی تفسیر شود.
مقدمهٔ کتاب شامل یک نقل‌قول زیبا از نیچه است:
امید، بدترینِ همهٔ شرورها، زیرا رنج انسان را طولانی می‌کند.
و من فکر می‌کنم این کاملاً درست است، چون البته بسیاری از مردم امیدشان را به چیزهایی می‌بندند که اکنون در حال وقوع‌اند، در
تحولات جاری، که برخی از آن‌ها واقعاً مثبت‌اند یا چیزی برای خوشحالی هستند – اما سپس، در شتاب «هوپیم»، اگر
بخواهیم چنین نام ببریم، خیلی سریع حقایق یا چیزهایی را که در پس‌زمینه در حال رخ دادن‌اند نادیده می‌گیرند.
۱۲۳۴۳۲۱ خب، ما این قسمت را یک روز قبل از انتشار ضبط می‌کنیم، یعنی تا وقتی که آن را پخش کنیم، احتمالاً کتاب از قبل منتشر شده باشد.
و بله، وقتی مقالات کتاب را می‌خوانید، خیلی زود متوجه می‌شوید که یک انتخابات ریاست‌جمهوری مثل آنچه شما اشاره کردید
و شامل دونالد ترامپ است، در نهایت هیچ چیزی را به راه نمی‌اندازد و هیچ تغییر قابل‌توجهی ایجاد نمی‌کند.
او می‌تواند هر تعداد حکمی را امضا کند و هر تعداد دستور اجرایی صادر نماید که بخواهد، اما در نهایت دستورکار بزرگ، یعنی سطح فراتر
اهداف پایداری سازمان ملل، هویت الکترونیکی (eID) و تحولات تکنوکراتیک، در نتیجه یک انتخابات ریاست‌جمهوری تغییر
نخواهد کرد، حتی اگر خوشایند باشد که DEI در جایی لغو می‌شود.
همهٔ آن اعلام شده بود، پس می‌توانیم دوباره درباره‌اش صحبت کنیم.
هوپیم – اساساً ترکیبی از امید و مواد مخدر – و متأسفانه یک آرام‌بخش که بر بسیاری از افرادی که گمان می‌رفت به طور کلی منتقد
سلطه و استبداد باشند تأثیر گذاشته است، اما اکنون باید دریابیم که این وضعیت آشکارا تنها تا زمانی
ادامه داشت که حباب خودشان دوباره به قدرت بازگشت.
و این در آمریکا همیشه بسیار قابل‌توجه است.
گاهی دموکرات‌های دولت پنهان هستند، گاهی جمهوری‌خواهان.
در دوران جورج بوش، این جمهوری‌خواهان بودند، این دولت پنهان بود.
سپس دموکرات‌های خوب و اوباما با برنامه‌ی «امید» و غیره آمدند؛ دموکرات‌ها آدم‌های خوب بودند و پیروز شدند.
و حالا دموکرات‌ها دولت پنهان بودند، حالا جمهوری‌خواهان دوباره ضد دولت پنهان هستند.
همیشه دیدن این دیالکتیک هگلی سلطه آنجا بسیار خوشایند است.
--
بله، و حالا شما به موضوعی بسیار بحث‌برانگیز اشاره کردید. یعنی ارزیابی شما از وضعیت که
دونالد ترامپ هیچ تغییر اساسی‌ای ایجاد نخواهد کرد.
شما همچنین کل ماجرا را با جزئیات فراوان در مقاله‌ای با عنوان «ترامپ ریلود شده» از اواسط نوامبر توضیح دادید.
اما اگر اوضاع را اکنون در ابتدای فوریه، حدود سه هفته پس از به قدرت رسیدن دونالد ترامپ، بررسی کنیم، منصفانه است که
نتیجه بگیریم با بیش از ۲۰۰ فرمان اجرایی که او امضا کرده است، در حال پیشبرد یک تغییر مهم، یک تغییر تاریخی است.
آژانس فدرال USAID همین‌الان تعطیل شد.
در زمان ضبط این گفتگو، تظاهرات گسترده‌ای در ایالات متحده در جریان است و به همین دلیل این اتفاق می‌افتد.
او اعلام کرده است که پرونده‌های کندی را منتشر خواهد کرد و اعلام کرده است که می‌خواهد از سازمان بهداشت جهانی خارج شود.
فرمانی صادر شد که سانسور دولتی را ممنوع می‌کرد و رسماً اکنون تنها دو جنسیت وجود دارد.
می‌توانستم این فهرست را برای مدت طولانی ادامه دهم. و حالا تو می‌آیی، تام عزیز، و می‌گویی نه،
دونالد ترامپ هیچ چیز قابل‌توجهی را تغییر نخواهد داد.
چگونه به این نتیجه رسیدید؟ ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ خب، سؤال این است که ارائه باید چقدر طول بکشد.
بنابراین، این مقاله به چند موضوع می‌پردازد.
خب، سعی می‌کنم دوباره به ترتیب آن را مرور کنم.
بله، اول از همه، این درست نیست که USAID در حال انحلال است.
گفته می‌شود که تیتر صحیح باید این‌گونه باشد: شرکت پوششی سیا با وزارتخانه ادغام می‌شود.
زیرا در واقع قرار است به سادگی به وزارت امور خارجه ایالات متحده منتقل و در آن ادغام شود.
یو‌اس‌ایید یک سازمان پوششی برای سیا است؛ این موضوع دهه‌هاست که معلوم است.
و بسیاری از فعالیت‌های تغییر رژیم به‌ویژه در آمریکای جنوبی توسط USAID و بنیاد ملی دموکراسی انجام شده بود.
و بنابراین، تیتر واقعی این است: شرکت پوششی سیا با وزارتخانه ادغام می‌شود.
خب، شک دارم که این راه شکست دادن دولت پنهان باشد.
از سوی دیگر، البته باید گفت که این ماجرای سانسور، بله، ما دیگر سانسور نمی‌کنیم.
شبکهٔ راستی‌آزمایی به‌نوعی بی‌قدرت خواهد شد و صنعت راستی‌آزمایی نیز بی‌قدرت خواهد شد.
از یک سو این امر دلگرم‌کننده است، اما این واقعیت را نادیده می‌گیرد که صنعت راستی‌آزمایی دیگر مورد نیاز نیست.
این در یک تکنوکراسی کار می‌کند، همان‌طور که از توییتر می‌دانیم: آزادی دسترسی را با آزادی بیان اشتباه نگیرید.
پس، محدوده به سادگی محدود است.
این بدان معناست که دیگر نیازی به سانسور محتوا نیست، زیرا الگوریتم‌ها و هوش مصنوعی آن‌قدر پیشرفته شده‌اند
که در نهایت می‌توان به‌طور خودکار صداهایی را که در فضای مناظره نمی‌خواهیم بشنویم، فیلتر کرد.
پس دیگر لازم نیست آنجا بروم و بگویم آقای رگناوئر باید سانسور و در فهرست سیاه قرار گیرد، سپس حسابش را لغو
و حذف کنم، چون این کاملاً غیردموکراتیک به نظر می‌رسد.
می‌توانم مطمئن شوم که همه‌چیز در پس‌زمینه طوری تنظیم شده باشد که حتی اگر او ده‌ها هزار دنبال‌کننده در توییتر یا ایکس
داشته باشد، فقط ۲۰ لایک دریافت کند یا هیچ‌کس اصلاً آن را نبیند.
این اساساً شکل مدرن تکنوکراسی است که در حال حاضر شاهد آن هستیم و دیگر به راستی‌آزمایان نیازی ندارد.
و وقتی می‌بینیم که او می‌خواهد چند فایل درباره کندی منتشر کند، ممکن است همه‌چیز خوب و درست باشد.
پس سؤال این است: البته هر آمریکایی می‌داند، من زمان زیادی را در آمریکا گذراندم و آنجا زیاد کار کردم، هر
آمریکایی می‌داند که جان اف. کندی توسط دولت آمریکا ترور شد.
اگر واقعاً سندی منتشر شود، چنان‌که گفته می‌شود، که در آن آمده باشد دستور را لیندون بی. جانسون صادر کرده است.
تا چه حد این موضوع نتیجه‌ای را که قبلاً به آن رسیده‌ایم، یعنی اینکه سیستم او را کشته است، تغییر می‌دهد؟
این یک کشف بزرگ و انقلابی نیست. فهرست مشتریان اپستین هم همین‌طور.
اولاً، فهرستی از مشتریان وجود ندارد، زیرا همه مشتریان از قبل شناخته شده‌اند.
اما سؤال این است که چه زمانی قرار است کسی، به جز گیسلین مکسول که در جایی در زندان نشسته و دونالد ترامپ که وقتی در
یک کنفرانس خبری از او در این باره پرسیدند گفت «برایش بهترین‌ها را آرزو می‌کنم»، متهم یا محاکمه شود؟
پس وقتی به همهٔ این‌ها نگاه می‌کنید، به همهٔ این احکام، از جمله لغو DEI (تنوع، برابری و شمول)، این باعث می‌شود حباب ذهنی او
راضی شود که راس اولبریخت، خالق سیلک‌رود، یک پلتفرم وب عمیق، یک شبکهٔ تاریک که در آن مواد مخدر فروخته می‌شد، آزاد شده است.
البته او در واقع خود را در معرض پیگرد قانونی قرار نداد، اما به نظر می‌رسد مردم فراموش می‌کنند که او نیز چهار سال را در یک سلول
گذراند، در حالی که دونالد ترامپ برای اولین بار رئیس‌جمهور شد.
امروز ادوارد اسنودن و جولیان آسانژ نیز مورد عفو قرار نگرفته‌اند.
پس، کسانی که واقعاً شایستهٔ آن هستند، اگر داستان‌شان را دنبال کنید، هنوز هیچ بخشودگی‌ای دریافت نکرده‌اند و راس اولبریخت تمام
چهار سال دورهٔ اول ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ را در زندان گذراند.
هیچ‌کس به آن هم فکر نکرده بود.
از نظر من، این کار مثل این است که دارم آب‌نبات چوبی پخش می‌کنم، پاداش می‌دهم، به مردم چیزی برای جشن گرفتن می‌دهم، در حالی که
همزمان در روز دوم مراسم تحلیف اعلام می‌کنم که می‌خواهم ۵۰۰ میلیارد در هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری کنم و یک پلتفرم mRNA هوش
مصنوعی با سم آلتمن و اوپن‌ای‌آی و آن یکی چه اسمش بود، راه‌اندازی کنم، الیسون یا هر کس دیگری، از اوراکل ، که آن هم یک شرکت سیا است.
پس این لزوماً همان چیزی نیست که من از «شکست دادن دولت پنهان» برداشت می‌کنم.
پس اگر با دقت به آن نگاه کنید و مقاله به درگیری‌های بسیار عمیق‌تر و داستان دونالد ترامپ بپردازد، خیلی زود متوجه می‌شوید که دونالد
ترامپ عمدتاً به خودِ دونالد ترامپ اهمیت می‌دهد و همیشه هم همین بوده است، و اکنون ما با شبکه‌ای
پیشرفته‌تر از سانسور در ارتباط با mRNA جدید روبه‌رو هستیم.
ما در حال دریافت هوش مصنوعی برای نظارت عمومی گسترده هستیم.
اگر سپس نگاهی به ماسک بیندازیم، که بعداً درباره‌اش بحث خواهیم کرد، و OpenAI را با سم آل‌مان و نوع شخصیتی که دارد در نظر بگیریم
و ببینیم چگونه این موضوع با شراکت SpaceX با WISeKey در سوئیس مرتبط است، برای مثال راه‌حل‌های eID برای دولت‌ها آماده
استفاده هستند؛ یعنی راه‌حل‌های کلید در دست eID برای صنعت.
نمی‌دانم تا چه حد این باید با ایده‌ی آزادی من مطابقت داشته باشد و چرا مردم به آن توجه نمی‌کنند.
بنابراین در واقع کاملاً واضح است، اطلاعات همه‌جا در دسترس است، و مردم درست به همان اندازه بی‌پروا و ساده‌لوحانه با این باور
خیرخواهانه به یک حاکم جدید رفتار می‌کنند که در دوران کرونا داشتند، زمانی که کورکورانه از دولت پیروی کردند وقتی
می‌گفت: «ایمن و مؤثر است، پس ایمن است و واکسن کار می‌کند».
در نهایت، این همان رفتار است.
بنابراین، در مورد کسانی که تصور می‌شد طرفدار آزادی برای همه، دولت کوچک و بدون استبداد یا اقتدار باشند، اکنون به‌طور
گسترده پذیرفته شده است که چنین نبوده، بلکه آن‌ها وقتی پادشاه شایسته در قدرت باشد، اقتدار را می‌پذیرند.
و در این مقاله، شما همچنین زندگی‌نامه دونالد ترامپ را با دقت بسیار بررسی می‌کنید و یکی از روایت‌های محوری او را زیر سؤال
می‌برید؛ یعنی اینکه او در جوانی تنها یک وام کوچک یک میلیون دلاری از پدرش، فرد ترامپ، به‌عنوان سرمایه اولیه دریافت کرده بود.
شما تحقیق کرده‌اید که این روایت بر پایه‌ای سست بنا شده است.
چه چیزی باعث این فکر شما شده است و به گفتهٔ تحقیقات شما، رویدادهای کلیدی در دوران فعالیت دونالد ترامپ
به‌عنوان غول املاک در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ چه بودند؟
بله، در اصل، البته داستان از سنین کم با یک دروغ آغاز می‌شود.
او همیشه دوست دارد بگوید که کارآفرین بزرگی است که با آن یک میلیون یک امپراتوری عظیم ساخته است.
این داستان دونالد ترامپ است.
اما در واقع، ماجرا این‌گونه بود – و این تحقیق من نیست، فقط دوباره آن را پیدا کردم؛ فکر می‌کنم نیویورک‌تایمز در آن زمان مقالهٔ بلندی
درباره‌اش نوشته بود – که فرد ترامپ، پدر، بیشتر پولش را از پروژه‌های مسکن به‌دست می‌آورد که اکنون عمدتاً
به محله‌های فقیرنشین آمریکا یا نیویورک تبدیل شده‌اند و اساساً از یارانه‌ها تأمین می‌شدند.
پس این‌ها پروژه‌های ساخت‌وساز عمومی بودند و او از این طریق پول کلان به‌دست آورد.
و او از هشت سالگی ماهانه مبالغی را به حساب‌های مسدودشده دونالد ترامپ منتقل می‌کند یا چیزی شبیه آن.
این بدان معنا بود که دونالد ترامپ در سن هشت سالگی از قبل میلیونر بود.
و در اوایل دههٔ بیست سالگی‌اش یا در سن هجده سالگی—دقیقاً یادم نیست—در مقاله آمده است که فرد ترامپ قبلاً مالکیت یک
مجموعهٔ ملکی، یک مجتمع ساختمانی با واحدهای آپارتمانی، را به او منتقل کرده بود و او سپس آن را مدیریت می‌کرد.
پس او پیش از آنکه واقعاً به‌عنوان مدیرعامل در شرکت پدرش موفق شود، از قبل میلیون‌ها، یا بهتر بگوییم چند میلیون، داشت.
سپس ایستگاه دوم مافیای نیویورک است.
خب، این روش در نیویورک در دهه‌های هفتاد و هشتاد کاملاً رایج بود. نمی‌توانستی در املاک و مستغلات به یک غول تبدیل شوی مگر اینکه
با «تونی چاق» سالرنو و سایر خانواده‌ها نوعی توافق داشته باشی.
در غیر این صورت، یا نتوانستید سیمان تهیه کنید، یا ساختمان‌ها سریعاً آتش گرفتند، یا اتحادیه‌ها، از جمله
تیمسترز (اتحادیهٔ کارگران حمل‌ونقل)، را چنان تحت کنترل داشتند که هیچ کارگری در دسترس نبود.
پس مجبور بودی با مافیا همکاری کنی، و این کاری بود که همه غول‌های املاک انجام می‌دادند.
اما دونالد ترامپ تا حد بسیار بیشتری و به شیوه‌ای غیرمعمول نسبت به رقبایش، که این امر در نهایت به او مزیت بازار داد.
پس او همیشه انکار می‌کرد که هرگز با «تونی چاق» سالرنو ملاقات کرده باشد.
او رئیس رؤسا بود، بله، آن زمان در نیویورک.
من به خانواده جنووزه ایمان دارم.
این پنج خانواده هستند، پنج خانوادهٔ مافیایی، و همکاری‌شان آشکار است؛ چون اگر او با «تونی چاق» سالرنو دوست نشده بود یا به نحوی با
او همکاری نکرده بود، نمی‌توانست سیمان تهیه کند و مجبور می‌شد آن را با قیمت‌های بسیار
بالا بخرد، اما دست‌کم ساختمان‌هایش تکمیل شدند.
پس این مرحلهٔ دیگری است، همکاری مافیا با «تونی چاق»، که او را از سریال سیمپسون‌ها نیز می‌شناسیم،
و در نهایت، این الگو برای شخصیت سیمپسون‌ها است.
و ایستگاه دوم که از هم‌اکنون آشکار شده، روی کون، وکیل مافیا است.
او اساساً نمایندهٔ تمام خانواده‌های مافیایی در آن زمان بود و در نیویورک زندگی‌ای تباه و پر از ارگانی‌ها، مهمانی‌ها و مواد
مخدر داشت، اما علاوه بر مافیا، ارتباطات و پیوندهای بسیار خوبی با اف‌بی‌آی و سیا، از جمله با مدیران و مدیریت ارشد آن، داشت.
به عبارت دیگر، چنین بود؛ بی‌دلیل نیست که این مرد شخصیت محوری کتاب‌های تحقیقی ویتنی وب با عنوان «یک ملت تحت باج‌گیری» است.
این یک شخصیت محوری است که پیوند میان دنیای بالا و زیرزمینی، میان جرایم سازمان‌یافته و مجموعهٔ سرویس‌های مخفی را برقرار می‌کرد.
و او وکیل دونالد ترامپ برای دهه‌ها بود.
پس این یک ارتباط بسیار نزدیک است.
آنها خیلی به هم نزدیک و دوستان خوبی بودند.
و اگر کمی جلوتر بروید، وقتی او اولین پروژه‌های بزرگش را داشت و در واقع از قبل در فهرست فوربز به‌عنوان یکی از ثروتمندترین آمریکایی‌ها
قرار داشت، در مقطعی اوضاع با کازینوها چندان خوب پیش نرفت.
برخی هنوز به یاد دارند، خوانندگان و شنوندگان مسن‌تر این را می‌دانند، زمانی که تاج محل
و سایر کازینوها در آستانه ورشکستگی بودند.
دونالد ترامپ عملاً ورشکسته بود و هیچ بانکی نمی‌خواست به او پول قرض بدهد.
و سپس ویلبر راس آمد، یک بانکدار سرمایه‌گذاری که ۲۴ سال پیش مدیرعامل شرکت روتشیلد، بخش مشاوره ورشکستگی روتشیلد بود.
و سپس در مقطعی او در خیابان دید که در مصاحبه‌ای با مجله فوربز گفت دونالد ترامپ آن‌قدر شخصیت خاصی است که مردم
کنار لیموزینش می‌ایستند، تشویق می‌کنند و به‌نوعی می‌خواهند سهمی از او داشته باشند.
و سپس مجله فوربز می‌نویسد که شرکت روتشیلد، یعنی بانک روتشیلد، عملاً تنها کسی بود که به دونالد ترامپ اعتبار
داد و بدین ترتیب مجموعه کسب‌وکار و املاک او را نجات داد.
به او اجازه داده شد که ۵۰ درصد را نگه دارد.
با این حال، این بدان معناست که ۵۰ درصد به شرکت روتشیلد رفته و ویلبور راس اساساً همان فردی است که در تیتر مجله
فوربز آمده و دونالد ترامپ به مدت ۳۲ سال مدیون او بوده است.
و جالب اینکه اولین فرد، وزیر بازرگانی و عضو کابینه ترامپ، ویلبر راس بود که شرکت روتشیلد را
ترک کرد و سپس وزیر بازرگانی در دولت ترامپ شد.
پس می‌توانید به‌سرعت ببینید که دونالد ترامپ طبق مجله فوربز از چه کسانی احساس ارتباط می‌کند.
این را من نمی‌گویم، بلکه حقایق و مجله فوربز می‌گویند.
و بعد، البته، درِ گردان هم هست، جایی که کسی مثل او وزیر بازرگانی می‌شود، و برای آن هم دلایلی وجود دارد.
این البته راهی بود برای تشکر از اینکه عملاً حرفه‌اش را نجات داد.
زیرا بدون ویلبر راس، دونالد ترامپ به‌سادگی با مجموعه تاج‌محال ورشکسته می‌شد، بی‌پول
می‌ماند و هرگز دوباره در فهرست فوربز ظاهر نمی‌شد.
و اندکی پس از آنکه بانک وارد عمل شد، او بار دیگر به فهرست فوربز بازگشت و توانست به ترویج تصویر
خود به‌عنوان یک کارآفرین فوق‌ثروت‌مند ادامه دهد.
و این فقط یک قطعه است.
مقاله خیلی طولانی است و هنوز می‌توانید در جهات مختلف به چپ و راست بروید. اما فکر می‌کنم این برای یک نمای کلی کافی است.
اما فکر می‌کنم این برای یک نمای کلی کافی است.
می‌توانستم چند سؤال دیگر بپرسم، اما از آنجا که هنوز موضوعات هیجان‌انگیز زیادی در پیش رو داریم، تنها
می‌توانم به بینندگان توصیه کنم که این مقاله را بخوانند.
شما همچنین منابع بسیار زیادی را گنجانده‌اید.
پس همه‌ی این‌ها نیز دقیق و قابل راستی‌آزمایی است.
بیایید دربارهٔ یک تحول دیگر که من آن را بسیار هیجان‌انگیز می‌دانم، یعنی احیای آزادی بیان، صحبت کنیم.
احیای آزادی بیان در ایالات متحده در حال حاضر موضوع بحث بزرگی است، به‌ویژه در ایالات متحده، اما البته در آلمان نیز.
در حالی که مارک زاکربرگ با جو روگان گفتگو می‌کند و از سانسور و سرکوب خود توسط دولت بایدن می‌گوید.
در حالی که ایلان ماسک اکنون در تلاش است تا از طریق توییتر آزادی بیان را بازپس گیرد.
و با دونالد ترامپ که در روز تحلیف خود، یعنی ۲۰ ژانویه، فرمانی را با عنوان «احیای آزادی
بیان و پایان دادن به سانسور دولتی» امضا کرد.
این فرمان به مقامات فدرال اجازه نمی‌دهد در هیچ رفتاری شرکت کنند که به طور غیرقانونی آزادی بیان یک شهروند آمریکایی را محدود کند.
پس تام، آیا پاسخی داری؟
آیا هیچ استدلال متقابلی وجود دارد؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، ای‌دی آمین یک‌بار گفت که می‌تواند آزادی بیان را تضمین کند، اما نه آزادی پس از بیان.
درست است – شبیه به نظر می‌رسد.
پس از یک سو چنین حکمی صادر می‌شود و دستور اجرایی اعلام می‌کند که آزادی بیان مطابق قانون اساسی بازخواهد گشت.
با این حال، چند روز بعد مشخص می‌شود که افرادی که شعارهای «ضدسامیتی» سر می‌دهند، یعنی کسانی که متعهد به مخالفت با نسل‌کشی
در غزه هستند و می‌گویند که به نحوی ۶۲٬۰۰۰ کشته—که فکر می‌کنم اکنون این رقم رسمی است—شاید دیگر کاملاً دفاع از خود نباشد.
حتی اگر از کشور یا از نوار غزه هیچ‌چیز باقی نماند، مردم باید تبعید شوند.
پس نمی‌دانم تا چه حد سازگار است که از یک سو بگوییم ما آزادی بیان مطلق را برقرار می‌کنیم و از سوی دیگر بلافاصله آن را
محدود کنیم و بگوییم کسانی که با اسرائیل مخالف‌اند – و در این‌جا باید میان اسرائیل، یهودیت و صهیونیسم تمایز قائل شد.
بله، و کسانی که با صهیونیسم مخالفت می‌کنند – که در نهایت فاشیسم است، مدلی جداسازانه از حکومت و اندیشه – کافی است
تئودور هرتسل یا آثار مشابه را بخوانید. هر کسی که علیه آن سخن بگوید و نسل‌کشی را محکوم کند، می‌تواند اخراج شود.
خب، این اصلاً با هم جور در نمی‌آید.
علاوه بر این، مارک زاکربرگ و شرکت سیا‌محور او، فیسبوک، که درست مانند گوگل با بودجهٔ سیا، یعنی In-Q-tel یا از
طریق دانشگاه هاروارد و برنامه‌ها و بنیاد Edge – که همگی به دولت بسیار نزدیک هستند – تأسیس شد.
و فیسبوک، به‌عنوان پروژهٔ جانشین لایف‌لاگ، در واقع یک روز پس از لایف‌لاگ آنلاین شد.
آن زمان بود، دقیقاً یادم نیست چه ماهی بود، اما فکر می‌کنم حوالی فوریهٔ ۲۰۰۴ بود. به هر حال یک روز، فکر می‌کنم سوم یا پنجم فوریهٔ
۲۰۰۴ یا چیزی شبیه آن، این پروژهٔ لایف‌لاگِ دارپا از دسترس خارج شد چون یک طوفان عظیم از سوی حامیان حفاظت از داده‌ها به پا شده بود.
زیرا باید برای هر شهروند آمریکایی یک خط زمانی ایجاد شود که شامل تمام عکس‌های او، تراکنش‌های کارت اعتباری، مکان‌هایی
که تاکنون به آن‌ها سفر کرده، محل ورود تلفن همراه یا سایر دستگاه‌هایش، رزروهای سفر و اجاره‌های خودرو باشد.
این برای مقامات حفاظت از داده‌ها بیش از حد بود، بنابراین رسماً در پارلمان و کنگره پایان داده شد و متوقف
گردید، و روز بعد فیسبوک دقیقاً با همان قابلیت‌ها آنلاین شد.
و امروز، همه داده‌های خود را خودشان و داوطلبانه وارد می‌کنند.
پس همه با جو روگان می‌نشینند، کسی که همیشه خود را به‌عنوان یک روزنامه‌نگار انتقادی یا پادکستر انتقادی معرفی می‌کند.
اما بعد، برای مثال، پیتر تیل آنجا نشسته است، رئیس یا بنیان‌گذار پالانتیر، قدرتمندترین شرکت نظارتی جهان،
که فناوری آن اکنون در سراسر آلمان نیز به‌کار می‌رود.
وقتی پارسال مقاله دربارهٔ تیل را نوشتم که در کتاب آمده است، تنها دو ایالت فدرال از آن استفاده می‌کردند، اما اکنون
همهٔ ایالت‌های فدرال از فناوری پالانتیر استفاده می‌کنند.
آنها «پلیس پیش‌بین» انجام می‌دهند که مثل «گزارش اقلیت» است.
این‌ها افرادی هستند که تلاش می‌کنند جرایم را پیش از وقوعشان جلوگیری کنند، و در ایالات متحده نیز یک قانون جدید
مبارزه با پول‌شویی وجود دارد که هدف آن جلوگیری از پول‌شویی در نقطه‌ای است که احتمال وقوع آن بیش از همه است.
چگونه قصد دارید این کار را انجام دهید؟
و حتی اگر این درست نباشد، افراد به‌اشتباه متهم‌شده چگونه بعداً توضیح خواهند داد که قصد انجام هیچ کاری را نداشته‌اند؟
پس چگونه می‌توانید با صحبت کردن خود را از این وضعیت نجات دهید و در برابر «پلیس پیش‌بین» از خود دفاع کنید؟
و این کاری است که پالانتیر انجام می‌دهد.
پس تمام این حرف‌ها درباره «بازگرداندن آزادی بیان یا آزادی سخن» صرفاً یک کارزار تصویری است.
سپس مردم می‌روند جو روگان را ببینند، مانند کاری که تیل یا زاکربرگ انجام دادند.
در آنجا، گفتگوهای دلپذیری به مدت سه ساعت در سطح «برا و بادی» برگزار می‌شود.
همه واقعاً با هم راحت هستند و همه‌چیز آن‌قدر دنج و گرم به نظر می‌رسد، همان‌طور که می‌گویند، خیلی دلپذیر و صمیمی.
حتی یک سؤال انتقادی از پیتر تیل مطرح نشد – نه در مورد کمیته راهبری بیلدربرگ، در سطح مدیریتی که او سال‌هاست عضوی از آن بوده است.
هیچ سؤالی در مورد پلانتیر یا دوست همجنسگرای مرده‌اش که در مقطعی جلوی ساختمان پیدا شده بود،
معشوقش، که رسماً خودکشی محسوب می‌شود، مطرح نشد.
حتی یک سؤال انتقادی هم نبود. در فیسبوک هم همین‌طور.
هیچ سؤالی از زاکربرگ دربارهٔ لایولگ پرسیده نشد، هیچ سؤالی دربارهٔ ارتباط سیا در پس‌زمینه، دربارهٔ
نظارت دائمی، دربارهٔ رسوایی داده‌ها یا هیچ موضوع دیگری.
فقط سطحی‌ترین سطح از آنچه کسی اعتراف می‌کند: «اوه، دموکرات‌های شرور بودند که ما را مجبور
به سانسور کردند. و حالا همه‌چیز خوب خواهد شد.»
و می‌توانید این را از این واقعیت ببینید که اولین برنامه جو روگان پس از انتخاب دونالد ترامپ با
این جمله آغاز شد: «دموکراسی واقعاً کار می‌کند.»
بله، دموکراسی قبلاً هرگز کار نکرده بود، چون آدم‌های نادرست همیشه در قدرت بودند، انتخابات دزدیده شده
بود، همه‌چیز وحشتناک بود. اما حالا دموکراسی کار می‌کند.
اکنون فرد مناسب انتخاب شده است. فوق‌العاده.
فرد مناسب، که سپس خارج از همه فرایندهای دموکراتیک و بدون رویه‌های قانون‌گذاری حکومت می‌کند.
پس اگر مردم ادعا می‌کنند که دموکرات هستند، باید ابتدا از انتقاد این واقعیت شروع کنند که او پیوسته فرمان‌ها صادر می‌کند.
پس ۲۰۰ دستور اجرایی هر چیزی هستند جز دموکراتیک.
این دقیقاً مثل وقتی است که پادشاه در قلعه پادشاه پیشین را می‌کشد، سپس می‌نشیند و یکی پس از
دیگری فرمان‌ها را امضا می‌کند. این دیکتاتوری است.
و بعد بیرون می‌روی و باید به همان شکل انجام شود.
در تمام این ماجرا، رویه‌های قانون‌گذاری و فرایندهای دموکراتیک کجا هستند؟
این کاملاً ضد دموکراتیک است – اگر به دموکراسی باور دارید.
و البته باید گفت که برخی از احکام قبلاً لغو شده‌اند.
ایالات متحده آمریکا یک دولت فدرال است. حکومت‌کردن مستقیم بر آن چندان آسان نیست.
اما شاید بهتر باشد به تصویر کلی بازگردیم.
زیرا من می‌گویم یا برداشت من از پیام اصلی مقاله شما درباره دونالد ترامپ این است که او
اکنون می‌خواهد از این اهداف ESG فاصله بگیرد .
از «دستورکار چپ بیدار» تا «دستورکار کسب‌وکار مسئولانه برای بازسازی اعتماد» که حول مجمع جهانی اقتصاد و کلاوس شواب متمرکز است.
پس آیا می‌توانید آن را کمی بیشتر برای شنوندگان ما توضیح دهید؟
زیرا در حال حاضر، و من این را بارها در چندین مصاحبه‌ای که برای کانال خودم انجام داده‌ام شنیده‌ام، دونالد
ترامپ باعث پایان حکومت «چپ بیدار» بر ایالات متحده خواهد شد.
اما تو می‌گویی بله، درست است. تو این فرض را قبول داری.
اما شما می‌گویید که این صرفاً با دستورکار دیگری جایگزین می‌شود که به همان اندازه
غیرانسانی است، فقط در شرایط متفاوتی ارائه می‌شود.
پس می‌توانید در این مورد توضیح بیشتری بدهید؟ این تغییر روایت که در حال حاضر در حال وقوع است چگونه اتفاق می‌افتد؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، البته، من قبلاً در تابستان ۲۰۲۳ درباره‌اش نوشتم، وقتی اولین اعلان‌ها توسط کسانی صورت گرفت که
واقعاً حرفی برای گفتن دارند و واقعاً در جهان تأثیرگذار هستند.
و این‌ها معمولاً همان رئیس‌جمهورهایی نیستند که برنامه‌های خود را از طریق تلویزیون به ما ارائه می‌دهند.
خب، برای مثال، آن لین فارستر دو روتشیلد بود.
سپس، فکر می‌کنم در اوت ۲۰۲۳ بود که او در بلومبرگ و سی‌ان‌ان یا سی‌ان‌بی‌سی حضور یافت و در مصاحبه‌ها گفت که کل
موضوع «ESG» (محیط زیست، جامعه و حاکمیت)، «DEI» و غیره، باید به معنای واقعی کلمه «در سطل زباله انداخته شود».
شاید بتوانید توضیح دهید «ESG» و «DEI» چیستند و مخفف چه واژه‌هایی هستند. مطمئن نیستم همهٔ شنوندگان ما با این اصطلاحات آشنا باشند.
بله، البته. پس «محیط زیست، اجتماعی و حاکمیت» «ESG» است.
به‌طور کلی، این به معنای پایبندی به اصول به شیوه‌ای دوستدار محیط زیست و مسئولانه از نظر
اجتماعی در ساختارهای سازمانی شرکت‌ها و در سیاست است.
و «DEI» که مخفف «تنوع، برابری، شمول» است: تنوع، برابری، شمول – سپس شاخص «DEI» مطرح شد که
اساساً همه شرکت‌های بزرگ آن را معرفی کردند.
این نوعی سیستم امتیازدهی است، یا حتی می‌توان آن را سیستم اعتبار اجتماعی برای شرکت‌ها نامید.
اگر برای مثال به دستورالعمل‌های DEI پایبند نباشید—مثلاً اینکه چهل درصد اعضای اتاق هیئت‌مدیره باید زنان، زنان سیاه‌پوست یا
همجنس‌گرایان باشند؛ یعنی همه این دستورالعمل‌های ایدئولوژیک از این «حباب چپ‌گرای بیدار» که شما می‌گویید یا آنچه مدام می‌بینیم—اگر
به این دستورالعمل‌ها پایبند نباشید، امتیازتان پایین‌تر می‌آید.
پس به‌عنوان یک شرکت امتیازات «DEI» کمتری دریافت می‌کنید. این یعنی سرمایه‌گذاری‌ها را از دست می‌دهید.
سپس بلک‌راک یا یک سرمایه‌گذار بزرگ دیگر می‌گوید: «ما پول‌مان را بیرون می‌کشیم.» و بعد
به‌عنوان یک شرکت با مشکلات جدی مواجه می‌شوید.
بنابراین، از نظر اصولی، این نوعی باج‌گیری است که سال‌هاست مؤثر بوده و شرکت‌ها را وادار می‌کند در مسیر مشخصی حرکت کنند.
بلک‌راک، قبلاً این اظهارنظر نیز وجود داشت که اگر خودشان آن را معرفی نکنند، یعنی داوطلبانه، در
این صورت ما ناچاراً باید آن‌ها را مجبور کنیم.
این همان چیزی است که لری فینک عیناً در یک میزگرد گفت. و او می‌خواهد این را با شاخص «DEI»
خود اعمال کند. اما این پیش از سال ۲۰۲۳ بود.
سپس، در تابستان ۲۰۲۳، نقطه عطف فرا رسید و می‌شد از قبل دید که اوضاع به کدام سو می‌رود.
تصادفی نیست که دو مورد از جدیدترین نشست‌های مجمع جهانی اقتصاد با عناوین «بازسازی اعتماد» و «روایت بزرگ» برگزار شدند.
ما به داستان‌های بزرگ و جدید نیاز داریم تا به مردم بگوییم، و برای بازگشت به مصاحبه یادشده فارستر دو روتشیلد با
بلومبرگ، جایی که او گفت «ESG»/«DEI»، یعنی کل این دستورکار وُک، باید کنار گذاشته شود زیرا مردم از آن خسته‌اند.
آن باید برود تا دایرکه‌های محافظه‌کار دیگر شورش نکنند و علیه ما نایستند.
فقط می‌شد مشعل‌ها و چنگک‌ها را دید که در راه بودند.
و همان‌طور که گفتم، این همان سطحی است که تصمیمات واقعاً در آن اتخاذ می‌شوند.
لین فاستر دو روتشیلد بنیان‌گذار شورای سرمایه‌داری فراگیر است، نهادی که به سرمایه‌داری فراگیر اختصاص دارد.
اگر نگاهی به وب‌سایت‌شان بیندازید، می‌بینید که آن‌ها با واتیکان نیز شراکت دارند. در آنجا
چند عکس بسیار زیبا از پاپ و امثال آن وجود دارد.
و آنها ۱۰.۵ تریلیون، یعنی میلیاردها، دلار دارایی تحت مدیریت دارند که پولی است که برای پایدارتر کردن جهان مدیریت می‌کنند.
پس این یک تریلیون یورو یا دلار بیشتر از مجموع دارایی‌های تحت مدیریت بلک‌راک است.
و شورای سرمایه‌داری فراگیر به‌نوعی شامل ۱۰۰ نفر به‌علاوه واتیکان است.
پس این گروه بسیار کوچکی از افراد است، در حالی که بلک‌راک نیمی از اقتصاد جهانی را مدیریت و در آن مشارکت می‌کند و در کامپیوتر
آلاदिन در زیرزمین میلیون‌ها تراکنش را در هر ثانیه محاسبه می‌کند.
پس این نسبت‌ها واقعاً نشان می‌دهند که چه کسی قدرت را در دست دارد.
بنابراین این «شورای سرمایه‌داری فراگیر» و لین فاستر دو روتشیلد به وضوح اعلام کرده‌اند که در تابستان ۲۰۲۳، ما این دستورکار را که به
آرامی در سطح خارجی مشکل‌ساز می‌شود، این مسائل «بیداری چپ‌گرایانه» و این مسائل «تنوع، برابری و شمول» را به تدریج کنار خواهیم
گذاشت، و لری فینک نیز در همان دوره همین موضوع را بیان کرد.
در نامهٔ او به سرمایه‌گذاران در ابتدای سال ۲۰۲۴، او قبلاً همهٔ این اصطلاحات را حذف کرده بود؛ اصطلاحاتی که پیش‌تر می‌خواست
شرکت‌ها را مجبور به پذیرش «DEI» کند و آن‌ها را در چارچوب این دستورکار پایداری فشرده سازد. ناگهان همهٔ این اصطلاحات ناپدید
شده بودند و تنها چیزی که مطرح بود «کسب‌وکار مسئولانه» بود.
چون هر دوی آن‌ها در آن زمان گفتند که ما کمپین بازاریابی آن را تغییر خواهیم داد.
البته، ما به حمایت از اقتصاد سبز و اهداف پایداری سازمان ملل متحد ادامه خواهیم داد.
پس اوضاع مثل همیشه است، اما باید دست از بازاریابی آن به این شکل برداریم، چون در غیر این صورت دایره‌های محافظه‌کار
را برای همیشه از خود دور خواهیم کرد و در نهایت شکست خواهیم خورد. بعداً در مقطعی با مشکل مواجه خواهیم شد.
به همین دلیل کاملاً قابل پیش‌بینی بود که ملونی‌ها، میلی‌ها، ترامپ‌ها – و ویدل را به قدرت برسانند – و همه کسانی که اکنون
اساساً نماینده ایده‌های محافظه‌کارانه راست‌گرا هستند، این همان روایتی باشد که مجمع جهانی اقتصاد با «روایت بزرگ» به ما اعلام کرد.
و با «بازسازی اعتماد»، اعتماد به سیاست و انتخابات در آمریکا برای اولین بار در دهه‌ها در حال افزایش است.
خب، این واضحاً بسیار موفقیت‌آمیز بود، چون مردم باور دارند که ماسک، ترامپ و همکارانشان حالا به‌نوعی حاکمان خوبی هستند.
اما همان‌طور که گفتم، شما می‌توانستید بیش از یک سال و نیم پیش در مقالاتم بخوانید که این اتفاق در راه است.
و کاملاً قابل درک است که کسانی که این ماجرا را آغاز کردند، اکنون از آن سود می‌برند؛ به شرکت‌های بزرگ در
سیلیکون‌ولی، شرکت‌های بزرگ فناوری و غیره نگاه کنید.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، و حالا شما همچنین توضیح می‌دهید که دونالد ترامپ حامیان عمده‌ای پشت صحنه دارد.
شما قبلاً یکی از آن‌ها را، یا بهتر بگویم دو نفر را، ذکر کرده‌اید: البته پیتر تیل و ایلان ماسک.
دیگران هم هستند، مانند استیون شوارزمن، مدیرعامل بلک‌استون، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های سرمایه‌گذاری جهان، و میریام
آدلسون، همسر سابق و وارث شلدون آدلسون، غول املاک یهودی.
این ارث او را به یکی از ثروتمندترین زنان جهان تبدیل کرده است. او همچنین در تأمین مالی
مشترک کارزار انتخاباتی دونالد ترامپ مشارکت داشت.
خب، یافته‌های شما چیست؟ به نظر شما مهم‌ترین حامیان پشت دونالد ترامپ و تیم او چه کسانی هستند؟
برای من مهم‌ترین فرد پیتر تیل است.
این امر از این واقعیت روشن است که شاگرد مورد حمایت او، جی. دی. ونس، اکنون معاون رئیس‌جمهور است. جی. دی. ونس هرگز در
حرفه‌اش موفق نمی‌شد اگر پیتر تیل نبود که از او حمایت مالی کرد و درهای فرصت را چه از نظر سیاسی و چه اقتصادی به روی او گشود.
و پالانتیر و تیل مهم‌ترین هستند، چون همان‌طور که قبلاً گفتم، پیتر تیل سال‌هاست در کمیتهٔ راهبری کنفرانس
بیلدربرگ بوده، یا نمی‌دانم از چه زمانی، اما از ۲۰۱۲ یا ۲۰۱۴، درست مثل اریک اشمیت و این افراد.
بله، خب، این کمیته‌ای است که به‌طور قابل‌توجهی تأثیرگذارتر و قدرتمندتر از، مثلاً، مجمع جهانی اقتصاد است، که من آن
را بیشتر به‌عنوان بخش بازاریابی مسائل جهانی‌گرا می‌بینم.
بیلدربرگ یک کنفرانس بسته است که تنها تعداد معدودی از افراد منتخب در آن شرکت می‌کنند. تعداد شرکت‌کنندگان از ۱۵۰ نفر تجاوز نمی‌کند.
ما همچنین یک وب‌سایت داریم که می‌توانید در آن ببینید این کنفرانس‌ها چه زمانی برگزار می‌شوند.
فکر می‌کنم رئیس فعلی او، اگر درست به یاد داشته باشم، اشتولتن‌برگ یا هلندی، روته است.
خب، به هر حال، یکی از افراد ناتو حالا دوباره مسئول شده است.
و به همین دلیل تیِل مهم است، چون عملاً معاون رئیس‌جمهور را منصوب کرد. این به او خط ارتباطی مستقیمی با کاخ سفید می‌دهد.
او سال‌هاست که در کنفرانس بیلدربرگ فعال بوده است، کنفرانسی که پشت‌صحنه تصمیمات واقعاً تأثیرگذاری را
در مسائل ژئوپلیتیکی و ژئواستراتیژیک اتخاذ می‌کند.
و دوم اینکه، پالانتیر – مردم اینجا اغلب از این موضوع بی‌خبرند، اما پالانتیر صرفاً یک شرکت فوق‌العاده قدرتمند است.
این مثل صنعت راستی‌آزمایی است که جای سانسور دولتی را گرفته، چون دولت خود این مأموریت را بر عهده گرفته است:
ما آزادی بیان داریم. این‌ها شرکت‌های خصوصی هستند که شما را سانسور می‌کنند و حساب کاربری‌تان را مسدود می‌کنند:
ما چاره‌ای نداریم، چون این قوانین خانه است.
همان استدلال در سطح خدمات امنیتی و اطلاعاتی نیز صدق می‌کند، زیرا پالانتیر، یک شرکت خصوصی است که در اسرائیل از پهپادهایی با
هوش مصنوعی برای انتخاب عملی قربانیان و شلیک خودکار به آن‌ها استفاده می‌کند، هرچند نرخ دقت آن حدود ۵۰٪ برآورد می‌شود.
بله، خب، این دیستوپیایی است و این پلیس‌گری پیش‌بینانه اکنون در آمریکا نیز استفاده می‌شود.
مردم به‌خاطر نظرات و رفتارشان در شبکه‌های اجتماعی دستگیر می‌شوند یا به جرم‌هایی محکوم می‌شوند که حتی مرتکب آن‌ها
نشده‌اند، تنها به این دلیل که ممکن است در آینده مرتکبشان شوند.
پس اگر من فردا تحقیقم را در مورد «چگونه بمب بسازیم؟» شروع کنم؟
فقط از سر کنجکاوی می‌پرسم – کاملاً ممکن است که به‌عنوان یک بمب‌ساز آینده دستگیر شوم.
و حالا چطور باید از خودم دفاع کنم، لطفاً؟
این فوق‌العاده خطرناک است و برای مثال مقامات پلیس آلمان از پالانتیر روی گوشی‌های هوشمند یا رایانه‌های خود استفاده می‌کنند تا
به‌سادگی در حین بازرسی‌های ترافیکی صورت افراد را اسکن کنند یا داده‌های بیومتریک مانند
اثر انگشت و اطلاعات مشابه را به‌دست آورند.
و وقتی پروفایل آقای جان دو را باز می‌کنند، می‌توانند ببینند پالانتیر چه داده‌هایی دربارهٔ آن شخص دارد.
و در مقاله‌ام درباره پیتر تیل، از کسی نقل قول می‌کنم که یادم نمی‌آید چه کسی بود؛ فکر می‌کنم خبرنگار
واشنگتن پست یا نیویورک تایمز یا دیلی میل بود که اجازه داشت از مقر پالانتیر در لندن بازدید کند.
و او گفت که شبیه چیزی از فیلم جیمز باند به نظر می‌رسد.
سپس این صفحه‌نمایش‌های عظیم وجود دارند، مثل یک اتاق کنترل، با هزار دکمه.
و بعد زمین را می‌بینی که خیلی کوچک به نظر می‌رسد، و بعد یک نام وارد می‌کنی، جان دو، و بعد سی ثانیه طول می‌کشد
و سپس نشان می‌دهد کدام ماهواره او را ردیابی می‌کند یا کدام سه ماهواره او را مثلث‌بندی می‌کنند.
و سپس تمام سوابق پالانتیر دربارهٔ این شخص ظاهر می‌شوند.
و این یعنی همه‌چیز: از اولین جستجوی گوگل در ۱۸ سالگی گرفته تا آخرین رزرو خودروی کرایه‌ای و پرداخت با کارت اعتباری در تعطیلات
در بالی، پالانتیر تمام داده‌های این شخص، از جمله هر عکس، را در اختیار دارد، زیرا Clearview AI در پس‌زمینه در حال اجراست.
این شرکت می‌تواند سپس از عکس‌های کنسرت همهٔ ۱۰۰٬۰۰۰ نفر را محاسبه کند و محاسبات بزرگی انجام دهد که حتی نمی‌توانید تشخیص دهید.
علاوه بر این، هزاران عکس از افرادی وجود دارد که حتی نمی‌دانند این عکس‌ها وجود دارند؛ بله، دوربین‌های نظارتی فرودگاه،
دوربین‌های نظارتی پمپ بنزین، هر چیزی که به شبکه متصل باشد جمع‌آوری می‌شود و پالانتیر در پس‌زمینه یک پایگاه داده می‌سازد.
و مقامات می‌توانند در صورت پرداخت هزینه مجوز، به این پایگاه داده دسترسی پیدا کرده و آن را مشاهده کنند.
این همچنین به این معنی است که تمام عکس‌هایی که از آی‌کلود حذف شده‌اند، مثل عکس‌هایی که با دوست‌دخترت در
شب به‌طور مخفیانه و سریع گرفته‌ای، یا هر چیز دیگری.
بله، چیزهایی که خریده‌اید، مجلات پورنوگرافی، محرمانه‌ترین داده‌هایتان، کل رفتار شما در استفاده از اینستاگرام و یوتیوب.
آن‌ها همه چیز را دارند، مطلقاً همه چیز را. و در عرض چند ثانیه می‌توانند به شما بگویند که آن شخص در آن مکان است، همراه با
شماره تلفن، شماره تأمین اجتماعی و خودرویش، با دقتی تا شش متر.
و این سی ثانیه طول می‌کشد – و این پالانتیر است.
و اگر از تکنوکراسی و یک دولت نظارتی جهانی می‌ترسید، این دقیقاً شرکتی است که آن را معرفی
خواهد کرد، و شاگرد پیتر تیل اکنون معاون رئیس است.
و اوپن‌ای‌آی با این پلتفرم mRNA به همراه الیسون و اوراکل، به گفته کاترین آستین فیتس، این عملیات وارپ اسپید ۲.۰ است،
زیرا از هوش مصنوعی برای راه‌اندازی شبکه‌های نظارتی استفاده خواهد شد که مردم هیچ تصوری از قدرت آن‌ها ندارند.
عملیات سرعت وارپ چه بود؟ شاید دوباره برای زمینه، کمپین واکسیناسیون دونالد ترامپ، کلمهٔ کلیدی.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ آه، بله، درست است، دونالد ترامپ همیشه دوست دارد خود را «پدر واکسن» بنامد، بله، به‌عنوان پدر واکسیناسیون.
و مردم می‌گویند، بله، او از «عملیات سرعت فوق‌العاده»، کارزار واکسیناسیون انبوه نظامی‌شده‌اش که این
تزریق را به میلیون‌ها آمریکایی انجام داد، درس گرفته است.
و سپس، وقتی این را در مقاله می‌نویسم، یعنی او از آن درس گرفته و اکنون مسائل را متفاوت می‌بیند.
بله، و سپس او در ۱۷ نوامبر، فکر می‌کنم، در تروث سوشال، شبکه اجتماعی خودش، پستی منتشر کرد درباره اینکه چقدر
مفتخر است که پس از پنج سال، اکنون سالگرد عملیات وارپ اسپید را جشن می‌گیرد، که یک دستاورد بزرگ است.
حتی آر. اف. کی. جونیور در جلسه استماع خود گفت که این یک ابتکار عالی بود و نقش رهبری دونالد ترامپ در عملیات سرعت فوق‌العاده است.
و همانطور که گفتم، در روز دوم مراسم تحلیف، هر کسی که فکر می‌کرد mRNA اکنون ممنوع خواهد شد یا اینکه بازنگری‌ای در
واکنش به ویروس کرونا صورت خواهد گرفت، اکنون در حال دریافت mRNA-AI و عملیات وارپ اسپید ۲.۰ است.
و دیروز، هاوارد لوتنیک ، فکر می‌کنم دیروز بود، کنار ترامپ ایستاد و گفت: بله، ما اکنون این صندوق جدید را اینجا راه‌اندازی
می‌کنیم تا دولت بتواند در شرکت‌های خصوصی و سود آن‌ها سهیم شود.
اگر ما اکنون دو میلیارد واکسن کووید بفروشیم، می‌خواهیم از آن کمی پول هم به دست آوریم.
بله، همان‌طور که گفتم، همه‌اش بخشی از یک دستورکار فراگیر واحد است.
از سازمان ملل هم خروجی نخواهد بود. بله، سازمان بهداشت جهانی خوب و عالی است، اما همه‌گیری بدون سازمان بهداشت جهانی، یعنی
بدون معاهده همه‌گیری یا هر چیز دیگری، بسیار خوب پیش رفته است.
بله، اگر می‌خواستید چیزی را تغییر دهید، مجبور بودید از سازمان ملل خارج شوید، که من همین را می‌گویم، نه سازمان بهداشت جهانی.
پس از آن منظر، همه‌چیز به‌خوبی ادامه دارد.
من توصیه می‌کنم مردم به‌ویژه این مقاله از پیتر تیل را بخوانند، زیرا او قدرت بسیار بیشتری دارد، درست مانند لین
فاستر دو روتشیلد یا لری فینک. هر سه آن‌ها قدرت بسیار بیشتری نسبت به رئیس‌جمهور ایالات متحده دارند.
آیا فکر می‌کنید این افراد، در این مورد پیتر تیل و پالانتیر، قدرت بیشتری نسبت به ایلان ماسک دارند؟
قطعاً. برای من، ایلان ماسک در واقع فقط یک چهره نمادین است.
من همین حالا دوباره این را در این مقالهٔ جدید ارائه کرده‌ام که در ژانویه منتشر می‌شود. این در کتاب نیست، اما به هر حال
می‌توانید همه‌چیز را به‌صورت رایگان در وب‌سایت من بخوانید.
پس مردم همیشه این تصویر را از کارآفرین فوق‌العاده و مخترع دارند.
بله، خب، او پی‌پل را اختراع نکرد؛ برای مثال این کار را پیتر تیل انجام داد. بله، و سپس ماسک کسب‌وکار را به دست گرفت.
او هم تسلا را اختراع نکرد؛ آن را دو نفر دیگر اختراع کردند.
و هیچ‌کس نمی‌تواند به من بگوید، بله، از نظر لجستیکی قرار است این چطور کار کند؟
آن مرد تمام روز را در حساب توییترش می‌گذراند، یکی پس از دیگری توییت می‌کند و پست تولید می‌کند، اما در عین حال پنج شرکت را
اداره می‌کند، اختراعات انقلابی جدید می‌آفریند، نیرالینک، چیپ‌های مغزی برای مقابله با چیپ‌های مغزی شرور و هوش مصنوعی شرور.
و آنچه بیش از همه حیاتی است، ارتباط نزدیک با پنتاگون و این واقعیت است که کل امور مالی ایلان ماسک، یعنی بخش عمده‌ای از
دارایی‌ها و گردش مالی او، بر قراردادهای دولتی استوار است.
اسپیس‌ایکس در واقع میز کار توسعه‌یافته ناسا است و بخش عمده‌ای از کل درآمد آن از طریق میلیاردها دلار
کمک‌هزینه از پنتاگون و سازمان‌های اطلاعاتی تأمین می‌شود.
با پرتاب ماهواره‌های سیا به فضا و با استفاده از استارلینک، که فناوری ماهواره را برای اینترنت در سراسر جهان
در دسترس قرار می‌دهد، اما به پایگاه داده نراد متصل است.
این بدان معناست که هر کسی از استارلینک استفاده می‌کند، به طور غیرمستقیم به پایگاه
داده آژانس دفاع هوایی آمریکا، نوراد، متصل است.
همونشه، مخففش چی بود دوباره؟ شمال، درست است؟ قبل از اینکه خودم امتحان کنم، نمی‌دانم، می‌توانی آن را جستجو کنی؟ NORAD .
اما قطعاً این نظارت هوایی نظامی بود که در ۱۱ سپتامبر ناکام ماند.
استارلینک درگیر است و همچنین استارشیلد هم وجود دارد. این نسخهٔ سیا است.
در حال حاضر ۹۸ ماهواره در فضا وجود دارد که گفته می‌شود قابلیت استفاده به‌عنوان سلاح‌های انرژی هدایت‌شده، یعنی سلاح‌های لیزری
از فضا را دارند و برای آن‌ها نیز می‌توان پتنت‌هایی یافت و غیره.
پس اساساً ایلان ماسک قرار است ما را قانع کند که این فناوری آخرالزمانی خوب است.
می‌توانید این را در مورد نیورالینک ببینید، جایی که ایمپلنت‌های مغزی با این ادعا فروخته می‌شوند که می‌توانند بینایی را به
نابینایان بازگردانند و افراد فلج را قادر به راه رفتن دوباره کنند.
و ما باید خود را به هوش مصنوعی مجهز کنیم تا در آینده بتوانیم در برابر ابرهوش مصنوعی شرور و خطرناک مقاومت کنیم.
در نهایت این صرفاً یک روایت کاملاً بی‌پروپا و گزاف است و به سمت فراانسان‌گرایی متمایل است.
وقتی شما بزرگ‌ترین پیمانکار، یعنی شریک قراردادی پنتاگون و مجتمع نظامی–صنعتی هستید، با قراردادهایی به ارزش میلیاردها دلار که
همه‌شان را با منابع مستند کرده‌ام و در مقاله به آن‌ها ارجاع داده‌ام، و ماهواره‌های نظارتی را به فضا پرتاب
می‌کنید، واقعاً احساس نمی‌کنم که آقای ماسک یک مبارز آزادی باشد.
و سپس می‌توان درباره پیشینه تکنوکراتیک نیز بحث کرد.
پدربزرگ او، هالدمن، بالاخره رئیس شرکت تکنوکراسی آمریکا بود، یعنی ریاست بخش تحقیقات در آمریکا، و
سپس رئیس شرکت تکنوکراسی کانادا، جنبش تکنوکراسی.
ماسک قبلاً تنها در پروفایل توییترش پنج یا شش بار پست کرده که شکل جایگزین حکومت به جای سرمایه‌داری یا
سوسیالیسم، تکنوکراسی است: بیایید تکنوکراسی را در مریخ بسازیم.
و بعد مردم کامنت‌هایی می‌گذارند مثل: «آره، عالیه، ماسک.» اما هیچ‌کس زحمت نمی‌کشد تا بفهمد تکنوکراسی واقعاً یعنی چه.
این فاشیسم فناوری است و بسیار بدتر از هر شکلی از فاشیسم است که تاکنون در تاریخ دیده‌ایم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ تام، شاید بهتر باشد ذهنی یک قدم به عقب برداریم و این فصل مهم درباره دونالد ترامپ را به پایان برسانیم.
به هر حال، شما قبلاً به‌طور مختصر به یک انتخاب بسیار مهم اشاره کرده‌اید، یعنی رابرت کندی جونیور در نقش وزیر بهداشت ایالات متحده.
او برنامهٔ MAHA خود را اعلام کرده است که مخفف «دوباره آمریکا را سالم کنیم» است.
و دکتر جی باتاچاریا، اگر نامش را درست تلفظ کرده باشم، به سمت مدیر مؤسسه ملی بهداشت ایالات متحده آمریکا منصوب شده است.
او استاد دانشگاه استنفورد و یکی از نویسندگان مشترک «اعلامیه بزرگ بریگتون» است، که در آن زمان یکی از
عمیق‌ترین نقدها بر اقدامات مربوط به ویروس کرونا بود.
این موضوع همچنین به بسیاری از مردم امید می‌دهد که این انتخاب به بازنگری در وضعیت ویروس کرونا در ایالات متحده منجر خواهد شد.
تو هم این را جور دیگری می‌بینی، تام. توضیح بده چرا درباره‌ی آن به اندازه‌ی بیشتر شنوندگان ما مثبت نیستی.
خب، اعلامیهٔ گریت بریگتون، بله، یا آقای باتاچاریا، دقیقاً مطمئن نیستم چطور تلفظش کنم، ولی آیه ولکزاکز با او مصاحبه کرد، راستی.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ خب، مصاحبه‌ای بسیار ارزشمند بود. می‌توانید آن را در کانال یوتیوب‌شان تماشا کنید، من آن را به همه توصیه می‌کنم.
دقیقاً، بنابراین من کاملاً اعتراف می‌کنم که او همهٔ این‌ها را صادقانه می‌گوید و مرد خوبی است.
من این را در RFK می‌بینم، اما به شکلی متفاوت. او همچنین در مقاله من درباره ترامپ ظاهر می‌شود.
اولاً، چون آنجا هم ارتباطات اپستین وجود داشت. سپس او می‌گوید که فقط دو بار با «لولیتا اکسپرس»، هواپیمای معروف
اپستین، پرواز کرده است. بله، همه متهم می‌شوند: گیتس و دیگران، اگر حتی یک بار مهمان آنجا بوده باشند.
یا بیل کلینتون که ۱۵، ۱۶ یا ۱۸ بار با آن پرواز کرد، جایی که ارگ‌ها با افراد زیر سن قانونی برگزار می‌شد. RFK جونیور
دو بار با «لولی‌تا اکسپرس» پرواز کرد، اما می‌گوید با خانواده‌اش پرواز کرده و ارتباط نزدیکی با اپستین نداشته است.
باشه، قبول. اما در همان جمله یا در جملهٔ بعدی، او می‌گوید که آن پرواز فقط به این دلیل انجام شد که همسرش
ارتباط بسیار نزدیکی با گیسلین مکسول داشت، کسی که اساساً به همان اندازه جفری اپستین بد است.
او سال‌هاست که دست راست و چپ اپستین بوده است.
این یک موضوع است، اما هیچ توضیحی درباره‌ی نوع رابطه‌ی همسر آر. اف. کی. با گیسلین مکسول و دلیل انجام
این پروازها وجود ندارد. جالب خواهد بود که بفهمیم.
از سوی دیگر، در مورد RFK باید البته در نظر داشت که کندی‌ها دقیقاً مبارزان بزرگ آزادی نیستند.
این فقط یک خانوادهٔ الیگارشی دیگر است که پولش را از تریاک به‌دست آورده و بعد از آن از قاچاق مشروبات الکلی ثروتمند شده است.
و سپس به قدرت رسید. این تنها یکی از خانواده‌هایی است که به طبقه حاکم در آمریکا تعلق دارند،
مانند بوش‌ها و دیگران، مورگان‌ها و راکفلرها.
سپس باید این را در نظر بگیرید که وقتی RFK در جلسه استماع سنا نشسته و از «عملیات سرعت فوق‌العاده» دونالد ترامپ تمجید می‌کند،
یا صراحتاً علیه mRNA به‌عنوان یک محصول موضع‌گیری نمی‌کند.
و در نهایت، او به‌آرامی در حال نظارت بر سرمایه‌گذاری جدید ۵۰۰ میلیارد دلاری هوش مصنوعی برای توسعه بیشتر mRNA علیه سرطان و غیره
است. انتظار می‌رود که او به‌عنوان بازارزیاب بزرگ همه‌گیری و «مخالف واکسن» (در گیومه)، یعنی شکاک یا
مخالف mRNA، بایستد و بگوید: این کاملاً غیرقابل‌قبول است.
ما باید به نحوی کاری متفاوت انجام دهیم؛ خود mRNA به‌عنوان یک پلتفرم مشکل است. و فکر می‌کنم هر کسی که حتی
اندکی مطلع باشد تا حالا این را می‌داند: پروتئین‌های اسپایک، نانوذرات، آلاینده‌ها، آلاینده‌های DNA.
ما قرار نیست دوباره آن را شروع کنیم. من هیچ موضع‌گیری روشنی در آنجا نمی‌بینم.
و دو تن از کارکنان مورد نظرش، حتی آن‌هایی که در حلقهٔ نزدیک او بودند، دیگر در نظر گرفته نمی‌شدند.
تا چه حد این مرد می‌تواند به چیزی دست یابد، حتی اگر نیتش خیر باشد؟ من انکار نمی‌کنم که ممکن است نیتش خیر باشد،
اما از تحولات اولیه می‌توان دید که او اساساً قادر نخواهد بود کاری در مورد این محصول mRNA انجام دهد.
و در برابر شرکت‌های بزرگ داروسازی، که می‌خواهند این را به مردم بفروشند، در برابر میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری شده در آن، و در
برابر این ماشین بوروکراتیک که در قالب هاوارد لاتنیک در کنار دونالد ترامپ ایستاده و می‌گوید که اگر به هر نحوی
دوباره میلیاردها واکسن کووید بفروشیم، آنگاه بالاخره با این صندوق جدید کمی پول به دست خواهیم آورد.
او شخصیتی جنجالی است، اما به خاطر انتقادات صریحش در دوران همه‌گیری، برایش احترام قائلم، زیرا
معتقدم که او قطعاً حرف‌های معقولی برای گفتن دارد.
اما در نهایت، هرگز آنچه مردم می‌گویند مهم نیست، بلکه آنچه انجام می‌دهند اهمیت دارد.
و دونالد ترامپ نیز در دوره اول ریاست‌جمهوری‌اش حرف‌های زیادی زد، اما کارهای بسیار کمی انجام داد.
پاسخ کنونی به اکثر مشکلات، از جمله مسئله مهاجرت، استفاده از نیروی بیشتر، نظارت بیشتر، کنترل بیشتر و حضور نظامی در داخل کشور است.
نمی‌دانم تا چه حد افرادی که سال‌ها برای آزادی و استقلال و آزادی بیان و، امیدوارانه، آزادی همه مردم—نه فقط
دوستانشان در حبابشان—جنگیده‌اند، می‌توانند این را چیز خوبی بدانند، چون دقیقاً برعکسش در حال رخ دادن است.
بنابراین از این منظر امیدوارم آقای بهادچاریا یا RFK بتوانند کاری در مورد غذای سمی در آمریکا، چاقی و اپیدمی‌های
گوناگون از حملات قلبی تا اختلال کم‌توجهی و چه بسا موارد دیگر انجام دهند. اما من تردیدهای جدی دارم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، و حالا، تام عزیز، بیاییم درباره آخرین مقاله‌ات صحبت کنیم.
شما قبلاً چند بار به آن اشاره کرده‌اید. این درباره ایلان ماسک است، البته، کسی که شما، تا جایی که
من متوجه شده‌ام، آن را جنبش جمعی «الوئی» می‌نامید.
شاید بتوانید با توضیح اینکه این مقاله چگونه تیترش را به دست آورد، شروع کنید.
و حالا او سوژهٔ صحبت‌های همهٔ شهر شده است. او مدتی پیش هم روی جلد دِر اشپیگل بود، همراه با بیانیه‌ای
از رابرت هابک که در آن به‌طور علنی به او حمله کرد.
او به برجسته‌ترین حامی AfD تبدیل شده است. او چندین بار در کانال توییترش نوشته است که تنها AfD می‌تواند آلمان را نجات دهد.
گفت‌وگوی معروف میان او و آلیس ویدل؛ او اخیراً نیز در AfD، در یک کنفرانس حزبی، حضور داشت، جایی که از طریق لینک ویدیویی متصل بود.
البته کل ماجرا دوباره تیتر خبرها شده است، نه تنها در رسانه‌های جایگزین و مستقل، بلکه در رسانه‌های جریان اصلی که
به‌شدت AfD را به‌خاطر دریافت این حمایت معتبر از سوی آمریکا نقد می‌کنند. پس درباره ایلان ماسک چه می‌توان گفت؟
و او چه ارتباطی با وزارتخانهٔ جدید DOGE، یعنی وزارت کارایی دولت، که قرار است ریاستش را بر عهده بگیرد،
دارد؟ دقیقاً با این کار چه منظوری دارد، تام عزیز؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ درست است، پس عنوان متنی که شما ذکر کردید «الوئی» است.
و این فقط به این دلیل خنده‌دار است که فیلمی به نام «ماشین زمان» وجود داشت که بر اساس رمان اچ. جی. ولز ساخته شده بود.
و این مردم هستند که آنجا به‌عنوان گونه جانشین انسان خردمند زندگی می‌کنند، بله، اساساً
به‌عنوان غذای اصلی مورلاک‌ها پرورش یافته‌اند.
آن‌ها هیولاهایی هستند که زیرزمین زندگی می‌کنند و الوی‌ها که در سطح زمین پرسه می‌زنند، که البته در فیلم شبیه
انسان‌ها به نظر می‌رسند، در اصل انسان‌های مفید، یعنی غذا هستند.
و هرگاه چنین آژیر خطر به صدا درمی‌آید، انسان‌های مفید باید به سمت چنین دریچه‌ای بدوند، انگار هیپنوتیزم‌شده و
بی‌تفاوت، همه به این دریچه می‌شتابند تا بسته شود و بعد هرگز ظاهر نمی‌شوند، چون مورلاک‌ها آن‌ها را می‌خورند.
در واقع فیلم جالبی است. احتمالاً خیلی‌ها آن را از کودکی به یاد می‌آورند؛ اغلب در ایام کریسمس نمایش داده می‌شود.
من فقط آن را خنده‌دار یافتم چون توصیف ویژگی‌های این الوی‌ها شامل چیزهایی مثل تنبل بودن،
ساده‌لوح بودن، کند بودن و تنبل بودن در تفکر است.
و بعد دقیقاً یادم نمی‌آید که در پاراگراف مقدماتی متن چه آمده است.
و آنها قرن‌ها یا هزاره‌ها از تفکر، تفکر منطقی، فرهنگ و تفکر انتقادی و غیره را از دست داده‌اند و اکنون صرفاً وجود دارند.
آنها از اینکه وجود دارند راضی‌اند. پس رشد می‌کنند، غذا می‌خورند، ارگی‌ها برگزار می‌کنند، می‌نوشند و سپس
وقتی سوت خطر به صدا درمی‌آید، به کشتارگاه می‌روند.
و وقتی کسی در آب می‌افتد و غرق می‌شود، آن‌ها کنار می‌ایستند و مثل احمق‌ها مات و مبهوت نگاه می‌کنند.
اما هیچ‌کس همدلی ندارد که داخل آب بپرد و کمک کند.
و فکر می‌کنم این در واقع تمثیلی بسیار مناسب برای جامعهٔ ماست، جایی که همهٔ مردم صورت‌شان را در گوشی‌هایشان فرو برده‌اند.
اگر آن همسایه احمق بیدار حالا کتک بخورد و دستگیر شود، هیچ اشکالی ندارد.
او چهار سال است که با بیداری اجتماعی و DEI خودش ما را آزار می‌دهد، پس اشکالی ندارد که حالا یک تشر به او بزنیم.
به همین دلیل برای میلیاردر ما اشکالی ندارد که در سیاست دخالت کند.
فقط تصور کنید اگر به بیل گیتس فرصت پخش در رسانه‌های عمومی داده می‌شد و او شروع به دخالت در سیاست‌های مقابله با
همه‌گیری یا امور مشابه می‌کرد. غیرقابل تصور – یک میلیاردر شرور که نفوذ فراپارلمانی اعمال می‌کند.
اما وقتی میلیاردر ما این کار را انجام می‌دهد، عالی است. بنابراین ایلان ماسک در این زمینه جورج سوروسِ محافظه‌کاران جناح راست است.
خب، نمی‌دانم چطور می‌توانی از این موضوع استقبال کنی که اگر به دموکراسی اعتقاد داری، میلیاردرها وارد میدان می‌شوند.
نه تنها در آلمان با AfD، بلکه در بریتانیا نیز، جایی که او فریاد می‌زند که کیر استارمر باید برود و باید به سیاست
مهاجرت، باندهای grooming و هر آنچه در حال وقوع است رسیدگی شود.
او در بریتانیا به همان اندازه مداخله می‌کند که اینجا با AfD می‌کند.
این فقط یک نمونه از معیارهای دوگانه‌ی محافظه‌کاران راست‌گراست. آن‌ها ناگهان وقتی آن میلیاردر وارد ماجرا می‌شود، آن را قابل قبول
می‌دانند، اما وقتی بیل گیتس در اخبار پانزده دقیقه دربارهٔ واکسیناسیون و طرح گاوی و امثال آن
صحبت می‌کند، همه فکر می‌کنند این وحشتناک است.
و این‌ها همچنین همان افرادی هستند که فکر می‌کنند وقتی آنتیفا در تظاهرات توسط پلیس کتک می‌خورد، اشکالی ندارد.
اما وقتی مخالفان واکسیناسیون کتک می‌خورند، منتقدان این اقدامات می‌گویند این وحشتناک است، چون مسئله آزادی است.
اما آن‌ها فکر نمی‌کنند که باید به آنتیفا اجازه داده شود که نظر داشته باشد. پس این یک معیار دوگانه
است. اگر آزادی بیان وجود دارد، برای همه صدق می‌کند.
و به‌ویژه برای کسانی که با نظراتشان موافق نیستید. چون اگر این‌طور به آن نگاه نکنید، اصلاً آزادی بیان را درک نکرده‌اید.
و آزادی هم چنین نیست. این برای همه صدق می‌کند.
و اگر می‌خواهید ببینید ماسک چه کارهای دیگری انجام می‌دهد، می‌توانید مقاله را بخوانید.
حدود دوازده یا سیزده صفحه است، الان نمی‌توانم همه‌اش را خلاصه کنم.
اما یکی از جالب‌ترین پروژه‌ها که در ابتدای مطلب به‌طور مختصر به آن اشاره کردم، همکاری بین
اسپیس‌ایکس، آژانس فضایی آن، و شرکت سوئیسی WISeKey است.
WISeKey، به باور من، به‌عنوان یک شرکت هلدینگ در زوگ مستقر است و یک شرکت تابعه در ژنو به نام WISeSat
دارد؛ بنابراین W-I-S-E و سپس Sat، یا W-I-S-E و Key.
و می‌توانید نگاهی به وب‌سایت آن‌ها، WISeKey، در اینترنت بیندازید. جالب این است که این شرکت دهه‌هاست که فعال است.
این شرکت در نزدک، بورس اوراق بهادار و بورس سکس ثبت شده است. با این حال، مقاله‌ای در ویکی‌پدیا ندارد. این خود مشکوک است.
زیرا معمولاً شرکت‌های کوچک شریک که فناوری را تأمین می‌کنند، که بسیار کوچک‌تر و کم‌اهمیت‌تر هستند، مدخل ویکی‌پدیا دارند.
اگر به صفحهٔ اصلی WISeKey نگاهی بیندازید و مثلاً بخش «راه‌حل‌های صنعتی» را مرور کنید، انواع و اقسام موارد مرتبط با «مشتری خود را
بشناسید» را خواهید دید؛ یعنی شناسایی بیومتریک همان‌طور که از تلفن‌های همراه یا دسترسی به بانک یا برنامه‌های مشابه می‌شناسیم.
این‌ها همگی زیرساخت‌هایی هستند که قبلاً با آن‌ها آشنا بوده‌ایم.
اما اگر به زبانهٔ صفحهٔ «دولت»، یعنی «راه‌حل‌های دولتی»، نگاه کنید، یک e-ID کامل، یعنی راه‌حل بسته‌ای هویت الکترونیکی، را
خواهید یافت که پیاده‌سازی در مقیاس وسیع است و اکنون برای استقرار گسترده در کشورهای «آماده از پیش»،
یعنی قابل تحویل به‌صورت آماده برای استفاده، آماده است.
و در ۱۴ ژانویه، شرکت اولین موشک مشترک خود را با اسپیس‌ایکس به فضا پرتاب کرد.
آنها ماهواره‌های پیکوی را به فضا پرتاب می‌کنند. این ماهواره‌ها تقریباً به اندازه یک ظرف
تاپرور هستند و در مدار پایین زمین می‌چرخند.
و شما باید آن را مانند یک روتر وای‌فای پرنده یا یک دکل 5G پرنده تصور کنید، که به این معنی است که آن‌ها اتصال آنی را فراهم می‌کنند
و به نوعی با رمزگذاری کوانتومی، یعنی فناوری با امنیت بالا در مدار پایین، محافظت می‌شوند. سپس به همه تلفن‌های همراه پینگ می‌فرستند،
که به معنای برقراری اتصال آنی از تلفن‌های همراه به چنین شبکه‌های ماهواره‌ای است و می‌تواند راه‌حل e-ID آماده به کار را ارائه دهد.
پس اگر آلمان فردا بگوید، ما می‌خواهیم e-ID را به‌صورت محلی معرفی کنیم و آن را از WISeKey سفارش دهیم، در این صورت اصولاً وقتی
ماهواره‌ها به فضا پرتاب شوند، قادر خواهند بود این را در یک اتصال بلادرنگ نه تنها به گوشی‌های هوشمند یا برای پینگ و ردیابی گوشی‌های
هوشمند، بلکه البته به خودروهای جدید نیز متصل کنند، خودروهایی که فناوری، چیپ‌ها و قابلیت‌های نظارتی
کافی دارند تا امکان ردیابی دائمی آن‌ها فراهم شود.
پس چه چیزی توسط اسپیس‌ایکس، آژانس فضایی مریخ ایلان ماسک، که مانند ناسا، حامی آزادی و اکتشاف فضا است، و این شرکت WISeKey، که مدیر
ارشد تحول دیجیتال آن یک عضو فاسد شورای دولتی ژنو است که به دلیل فساد در سال ۲۰۲۱ مجبور به استعفا شد، ساخته می‌شود، و
سپس، دو یا سه ماه بعد، او به هیئت مدیره WISeKey پیوست و سپس مجدداً به شورای ایالتی سوئیس در ژنو انتخاب شد.
باید ببینید این نوع همکاری چیست و علاوه بر آن، WISeKey با ارتش سوئیس برای فناوری‌های
امنیتی و غیره یک توافق‌نامه همکاری امضا کرده است.
این‌ها همه لینک‌های مقاله من هستند، پس اگر فقط به آخرین پروژه نگاه کنید، این راه‌حل‌های هویت الکترونیکی.
این یک شبکه نظارتی است، یک شبکه کنترلی در مدار پایین با ماهواره‌هایی که اتصال بلادرنگ را در هر نقطه‌ای از جهان برای نظارت
مداوم بر جمعیت فراهم می‌کنند. این واقعاً همان انسان مفیدی است که در یک مزرعه زندگی می‌کند و در هر زمان و هر لحظه با
چنین شبکه‌ای و پایگاه‌های داده پلانتیر تحت نظارت قرار دارد.
در مقابل، شهروند شفاف شوخی‌ای است که مردم از آن می‌ترسیدند.
اولاً، این مدت‌هاست که وجود داشته است. در مقایسه، مردم اکنون خوشحال خواهند شد که دوباره شهروندانی شفاف باشند.
بله، تام، پس شاید یک سؤال نهایی از من:
ایلان ماسک و دونالد ترامپ اکنون در برخی محافل به‌عنوان نجات‌دهندگان و آزادکنندگان جشن گرفته می‌شوند.
شما می‌گویید که با ایلان ماسک و دونالد ترامپ در رأس ایالات متحده، امپراتوری آمریکا که شاید در حال افول است، ما
در مسیر دموکراسی و تنوع آراء نیستیم، بلکه در مسیر سرکوب و نظارت تمامیت‌خواهانه قرار داریم.
آیا می‌توانیم آن را به‌عنوان نتیجه‌گیری و خلاصه همین‌طور رها کنیم؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، دقیقاً، تکنوکراسی. توصیه می‌کنم کسانی که هنوز درباره‌اش تحقیق
نکرده‌اند، دربارهٔ ماهیت تکنوکراسی مطالعه کنند.
این الگوی حکمرانی است که شامل نظارت همه‌جانبه تمام‌وقت و کنترل خودکار جامعه از طریق مصرف انرژی فردی آن است.
این بدان معناست که هر فرد – و ایلان ماسک بودجهٔ CO2 را به همان اندازه که درآمد پایهٔ بی‌قیدوشرط را حمایت می‌کند
– در مقطعی مصرف انرژی‌اش به‌طور متمرکز کنترل خواهد شد.
این بدان معناست که گوشی هوشمند شما به شما خواهد گفت چه زمانی می‌توانید به کجا سفر کنید، چقدر می‌توانید سفر
کنید و چه غذاهایی را هنوز می‌توانید بخورید، بسته به اینکه ردپای کربن شما اجازه دهد یا نه.
تکنوکراسی چیزی است که من همیشه آن را امپراتوری بی‌چهره می‌نامم، جایی که هیچ‌کس مسئول هیچ‌چیز نیست، زیرا در
نهایت هوش مصنوعی محاسبه کرده است که چه چیزی درست است.
به ما گفته شده که هوش مصنوعی همه چیز را می‌داند و بسیار باهوش‌تر از انسان‌هاست. و بعد باید به آن پایبند بمانید.
چه پلیس پیش‌پیش‌بینی باشد، چه ردپای کربنی تعریف‌شده توسط هوش مصنوعی، یا درآمد پایه محاسبه‌شده توسط هوش مصنوعی بر
اساس نیازهای مسکن یا متراژ آپارتمان، بارها و بارها می‌بینیم که مجبوریم کوچک‌تر شویم. این تکنوکراسی است.
در نهایت، ما توسط یک ماشین حکومت خواهیم شد. این همان چیزی است که «ترمیناتور» همیشه به‌عنوان یک سناریوی تاریک با
اسکای‌نت، زمانی که ربات‌ها بر انسان‌ها حکم‌رانی می‌کنند، به تصویر می‌کشید. و متأسفانه، ما به همان سمت در حرکتیم.
بله، خب، اگر به حقایق نگاه کنید، ممکن است پنج سال دیگر طول بکشد تا همه چیز به بلوغ برسد، اما
آن‌ها آشکارا در آمریکا موضع خود را محکم کرده‌اند.
می‌توانید این را در افرادی مانند سم آل‌مان در اوپن‌ای‌آی، در پروژه دارپا، یک پروژه نظامی که ادامه یافته است،
افرادی مانند ماسک با نیورالینک، با وی‌اس‌کی‌کی، همکاری اسپیس‌ایکس، mRNA و غیره، تیِل با پلانتیرش ببینید…
مجله فوربز نیز اخیراً نوشت که مافیای پی‌پل امور دولتی را به دست گرفته است.
پس مردم باید واقعاً بفهمند که «مافیای پی‌پل» چیست، «پلانتیر» چیست و پیتر تیل مشغول چه کاری است، سپس به منابع
ذکرشده در مقالات نگاه کنند و در نظر بگیرند که آیا می‌خواهند تکنوکراسی داشته باشند یا خیر.
زیرا این چیزی است که در واقع بر ما حکومت می‌کند: تکنوکراسی.
و اوضاع هر لحظه بدتر می‌شود، و وقتی همه یک هویت الکترونیکی داشته باشند، در مقطعی کار تمام خواهد شد.
پس اکنون زمان پرسیدن سؤالات درست و شکاک بودن است، زیرا – و این‌گونه کتاب به پایان می‌رسد. من در
ابتدای کتاب نقل‌قول دیستوپیایی نیچه را آورده‌ام.
اما در آخرین صفحه، یک نقل‌قول خوب از خودِ من وجود دارد:
وقتی امید را آن‌گونه که هست شناختید، می‌توانید شروع به زندگی رویاهایتان کنید.
و من فکر می‌کنم که مردم باید به آنجا بروند.
تام عزیز، این یک بیانیهٔ پایانی قاطع از جانب توست.
از وقتی که گذاشتید و برای اطلاعات پیش‌زمینه واقعاً جذاب درباره کسانی که شاید مهم‌ترین، تأثیرگذارترین و
قدرتمندترین افراد روی زمین امروز باشند، سپاسگزارم.
برای شما در این روزهای واقعاً تاریخی بهترین‌ها را آرزو می‌کنم. سلامت باشید و مشتاق دیدار دوباره شما در اینجا
به‌زودی برای گفت‌وگوی دیگری و کسب اطلاعات پس‌زمینه بیشتر هستم.
متشکرم، فلیویو.
بینندگان عزیز، از اینکه امروز دوباره به ما پیوستید، بسیار سپاسگزاریم.
برای شما هم بهترین‌ها را آرزو می‌کنم. مراقب خودتان باشید و تا دفعه بعد اینجا در کانال من می‌بینمتان. خداحافظ! ۱۲۳۴۳۲۱