Σήμερα μιλάμε με έναν πολιτικό ακτιβιστή που έχει ήδη πετύχει πολλά στη Γερμανία.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι συγκινεί τους ανθρώπους - δηλαδή να βγουν στους δρόμους. Είναι επίσης συγγραφέας και επιχειρηματίας.
Γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη του Μάιν , έζησε στη Ρωσία για 22 χρόνια, αλλά επέστρεψε
στη Γερμανία το 2014 για πολιτικούς λόγους.
Είναι συνδιοργανώτρια των διαδηλώσεων σε όλη τη Γερμανία που διοργανώθηκαν από τη συμμαχία "Deutschland steht auf".
Ένα από τα αιτήματα που προβάλλει επανειλημμένα εκεί είναι ότι οι πολιτικοί πρέπει να
θεωρηθούν υπεύθυνοι. Αυτό είναι που συζητάμε σήμερα.
Καλώς ήρθατε, Stephanie Tsomakaeva.
Γεια σας, χαίρομαι που βρίσκομαι εδώ. Σας ευχαριστώ.
Ναι, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι. Πρώτα απ' όλα, βασικά:
Στην καθημερινή εργασιακή ζωή, είναι σύνηθες οι εργαζόμενοι να ευθύνονται για τυχόν ζημιές που προκαλούν.
Οι πολιτικοί έχουν πολιτική ασυλία.
Αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικοί δεν ευθύνονται για αδικήματα και ζημίες;
Ναι, πρέπει να είναι υπεύθυνοι.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι γενικά δεν υπάρχουν νόμοι που να ρυθμίζουν αυτό για το οποίο θα θέλαμε να
είναι υπεύθυνοι - δηλαδή τις πολιτικές αποφάσεις.
Η ασυλία προστατεύει μόνο από την αφαίρεσή τους ad hoc.
Πρόκειται για μια ιστορική ιστορία που αναπτύχθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα για την προστασία της νομοθετικής εξουσίας από την
εκτελεστική εξουσία, εν ολίγοις - έτσι ώστε ο βασιλιάς να μην μπορεί να πάρει τους βουλευτές, να τους κλειδώσει για
λίγο και να τους απελευθερώσει ξανά όταν τελειώσει η ψηφοφορία.
Και αυτό ισχύει ακόμη και σήμερα- είναι επίσης απολύτως λογικό ότι η αστυνομία δεν μπορεί να
πάρει απλώς μερικούς βουλευτές του AfD για ανάκριση.
Και μετά η ψηφοφορία τελειώνει και αυτό είναι όλο.
Έτσι, φυσικά, δεν θέλουμε ούτε αυτό σήμερα. Από αυτή την άποψη, η ασυλία είναι μια πολύ λογική ιστορία.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι, όπως είπα, η ποινική δίωξη που θα θέλαμε να δούμε δεν έχει νόμους που να τη ρυθμίζουν
στις μέρες μας. Και αυτό είναι που πρέπει να θεσπίσουμε.
Ναι, αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι αυτοί εξακολουθούν να είναι από τη μεταβατική περίοδο από τη
μοναρχία στη δημοκρατία, τα απομεινάρια, ας πούμε.
Και θα πρέπει τελικά να προστατεύει τους πολιτικούς από τη σύλληψη.
Σωστά.
Ένας άλλος όρος. Έχετε γράψει ένα βιβλίο με θέμα την ευθύνη των πολιτικών.
Έκτοτε, έχει επίσης γίνει όλο και περισσότερο γνωστή.
Εκεί γράφουν επίσης για την πολιτική αποζημίωση.
Είναι ένας όρος που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν. Μπορείτε να τον εξηγήσετε;
Ναι, αυτό είναι το δεύτερο πράγμα.
Αυτή είναι η ελευθερία της γνώμης του βουλευτή στο κοινοβούλιο, ότι οι βουλευτές εκεί μπορούν να λένε
οτιδήποτε και δεν μπορούν να κατηγορηθούν γι' αυτό.
Λοιπόν, ξέρουμε τη διαδικασία. Κάποιοι στην αντιπολίτευση έχουν ήδη έτοιμα τα μπουρνούζια τους σε περίπτωση
που προσβάλουν κάποιον από τους υπουργούς ή κάτι τέτοιο.
Επειδή έχει πει τη γνώμη του, πρέπει να περιμένει να τον καταδιώξουν.
Ένα μέλος του κοινοβουλίου επιτρέπεται να το κάνει αυτό στο κοινοβούλιο. Επιτρέπεται να προσβάλλουν ο ένας τον άλλον σε
περίπτωση αμφιβολίας. Επιτρέπεται να επιπλήττει ο ένας τον άλλον.
Μόνο ο εσωτερικός κανονισμός του κοινοβουλίου ρυθμίζει αν αυτό αποτελεί ή όχι πρόσκληση για την τάξη.
Ένα γνωστό παράδειγμα είναι ο Lars Hünich, ο οποίος χαρακτήρισε τους άλλους ως δράστες στο κοινοβούλιο του κρατιδίου
του Βρανδεμβούργου μετά την Εξεταστική Επιτροπή Corona.
Αν το είχαμε κάνει αυτό ως πολίτες, πιθανότατα θα μας είχαν καταγγείλει γι' αυτό.
Με την αποζημίωσή του ως βουλευτής, προστατεύεται από την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμισης.
Έτσι, στην πραγματικότητα - που χρονολογείται από την ίδια εποχή - μια πολύ λογική ιστορία.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι, πάνω απ' όλα, η ασυλία μπορεί πάντα να αρθεί για ποινικές διαδικασίες.
Αλλά φυσικά πρέπει να υπάρχει μια παράγραφος κάπου στον νομικό κώδικα που να λέει ότι κάτι είναι τιμωρητέο,
για παράδειγμα, ότι η σπατάλη φόρων είναι τιμωρητέα.
Αλλά εμείς δεν το έχουμε αυτό. Δεν υπάρχει.
Επομένως, η φοροδιαφυγή είναι ποινικό αδίκημα, αλλά η σπατάλη φόρων όχι.
Ακριβώς. Και γι' αυτό, ακόμα και αν αρθεί η ασυλία, δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο θα μπορούσαν να τιμωρηθούν.
Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη για έναν κατάλογο αδικημάτων που δεν επιτρέπεται να διαπράττει ένας πολιτικός;
Ναι, οπότε νομίζω ότι το πιο λογικό θα ήταν να εισαχθούν τρεις παράγραφοι.
Και αυτό είναι το πρώτο πράγμα για το οποίο μόλις μιλήσαμε - η σπατάλη φόρων. Αυτό
είναι γνωστό ως υπεξαίρεση του προϋπολογισμού.
Θα επέκτεινα την παράγραφο 266 - την κλασική παράγραφο περί υπεξαίρεσης - ώστε να
συμπεριλάβει την υπεξαίρεση του προϋπολογισμού.
Και ο Andreas Scheuer είναι ένα καλό παράδειγμα γι' αυτό.
Του έχουν εγκριθεί δύο δισεκατομμύρια από τον προϋπολογισμό - υπογράφηκε σύμβαση για τρία δισεκατομμύρια.
Αυτή θα ήταν μια κλασική ιστορία υπεξαίρεσης.
Το δεύτερο σημείο, το οποίο είναι επίσης πολύ σημαντικό, είναι η επιβολή των νόμων. Ένα από τα κύρια καθήκοντα του κράτους είναι
να διασφαλίζει ότι αυτό που έχουν αποφασίσει τα μέλη του κοινοβουλίου θα εφαρμοστεί
στη συνέχεια από την εκτελεστική εξουσία.
Αυτό σημαίνει ότι η μη δίωξη ποινικών αδικημάτων θα πρέπει επίσης να είναι αξιόποινη.
Έτσι, εάν ο Υπουργός Εσωτερικών δεν διασφαλίζει την τήρηση των νόμων, τότε θα πρέπει να είναι υπεύθυνος για
τις συνέπειες και θα πρέπει να αποτελεί ποινικό αδίκημα.
Θα πρότεινα την παράγραφο 138 του Ποινικού Κώδικα, η οποία ορίζει ότι η μη δίωξη ποινικών αδικημάτων είναι επίσης αξιόποινη.
Και το τρίτο σημείο;
Το τρίτο σημείο είναι οι περιορισμοί των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Επειδή ο "περιορισμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων" είναι κατ' αρχήν "περιορισμός της προσωπικής ελευθερίας".
Και αυτό θα πρέπει επίσης να αποτελεί ποινικό αδίκημα.
Και τι γίνεται με τη διεκδικητικότητα;
Θέλω να πω, μπορείτε να φτιάξετε νόμους για τα πάντα.
Εάν δεν το διεκδικήσετε και δεν το ελέγξετε στη συνέχεια, δεν έχει καμία αξία.
Ναι, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, η μη δίωξη ποινικών αδικημάτων.
Και φυσικά έχουμε μια ειδική κατάσταση με τους πολιτικούς, καθώς σήμερα οι εισαγγελείς υπόκεινται σε οδηγίες από τον Υπουργό
Εσωτερικών, τον Υπουργό Δικαιοσύνης - συγγνώμη - οπότε ο Υπουργός Δικαιοσύνης είναι ένα είδος υβριδικής λειτουργίας.
Είναι μέλος του Κοινοβουλίου, είναι η εκτελεστική εξουσία και είναι η δικαστική εξουσία.
Επομένως, δεν υπάρχει διαχωρισμός των εξουσιών στη Γερμανία αυτή τη στιγμή.
Και αυτό είναι το σημείο από το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσετε.
Θα χρειαστούμε τη δική μας δικαιοδοσία. Θα συνηγορούσα υπέρ ενός ξεχωριστού δικαστηρίου για την ευθύνη των πολιτικών.
Στην αυτοδιοίκηση, όπου εμείς οι ίδιοι εκλέγουμε τους δικαστές.
Δεν χρειάζεται να είναι πολλά, δεν είναι πολλά. Για τι πράγμα μιλάμε;
Πάνω από 200.000 άνθρωποι, ίσως το πολύ γύρω-γύρω, που επηρεάζονται από αυτό.
Έτσι, όλοι οι επικεφαλής των αρχών, όλες οι κυβερνήσεις των κρατών, ίσως και οι δήμαρχοι.
Σε δημοτικό επίπεδο, είναι λίγο πολύ υπεύθυνοι, πράγμα που είναι λίγο διαφορετικό.
Αλλά όλοι οι βουλευτές δεν είναι πολλοί συνολικά.
Με άλλα λόγια, αν υπήρχε ένα μικρό δικαστήριο που θα εκλέγαμε άμεσα εμείς οι πολίτες, το οποίο θα διοικεί τον εαυτό
του, τότε θα είχαμε επίσης την ευκαιρία να το επιβάλουμε με τους δικούς μας εισαγγελείς που δεν υπόκεινται σε οδηγίες.
Τώρα ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Πώς παρουσιάζετε ένα τέτοιο πιάτο;
Ναι, φυσικά και δεν είναι τόσο εύκολο. Αλλά μπορεί επίσης να γίνει μέσω δημοψηφίσματος
με την τροποποίηση του εθνικού συντάγματος.
Επομένως, δεν θα μπορούσαμε να το εισαγάγουμε αμέσως σε ομοσπονδιακό επίπεδο, αλλά θα
μπορούσαμε να το εισαγάγουμε σε πολιτειακό επίπεδο.
Σε 16 ομοσπονδιακές πολιτείες αυτό θα έπρεπε να γίνει 16 φορές, αλλά θα ήταν εφικτό.
Ναι. Ας πάμε ένα βήμα παραπέρα.
Υπάρχουν ανέκδοτα για τους πολιτικούς στις διαδηλώσεις του τύπου: "Όποιος πιστεύει ότι οι εκπρόσωποι του λαού εκπροσωπούν τον
λαό, πιστεύει επίσης ότι οι λεμονοστύφτες διπλώνουν τα λεμόνια".
Με άλλα λόγια, ο πολίτης αισθάνεται ότι τον εξαπατούν οι πολιτικοί.
Το είδαμε ξανά στις τελευταίες εκλογές. Εκλογικές υποσχέσεις πριν από τις εκλογές, υλοποίηση μετά από αυτές απολύτως αντίθετη.
Πώς προέκυψε στην πραγματικότητα αυτή η κακοδιαχείριση στην πολιτική, η οποία πλέον αγγίζει τα όρια της καταστροφής;
Λοιπόν, αυτό συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν στην παλιά
προκατάληψη "εκείνοι εκεί πάνω, εμείς εδώ κάτω".
Ελπίζω λοιπόν ότι όταν κάποιος άλλος έρθει στο θρόνο, κάτι θα αλλάξει με κάποιο τρόπο.
Το πρόβλημα είναι ότι πιστεύουμε στον θρόνο. Οπότε ο θρόνος είναι το πρόβλημα.
Πιστεύω ότι ο μετασχηματισμός που συντελείται σήμερα δεν θα οδηγήσει μόνο προς την κατεύθυνση του
μεγαλύτερου συγκεντρωτισμού και ενός πιο ολοκληρωμένου κράτους, αλλά και προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Αυτό ακριβώς κάνουμε με τις αποκεντρωμένες οργανώσεις και την αυτοδημιουργία, δηλαδή την αυτοδυναμία.
Οι ισχυροί μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν μόνο επειδή τους αφήνουμε να το κάνουν, επειδή δεν τους θέτουμε προ
των ευθυνών τους, επειδή δεν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι, επειδή καθόμαστε στον καναπέ και γκρινιάζουμε.
Και μόλις απαλλαγούμε από τις προκαταλήψεις μας και αναλάβουμε τον έλεγχό τους και τους θέσουμε προ των ευθυνών τους,
αλλά και σε περίπτωση αμφιβολίας το κάνουμε μόνοι μας, σκεφτόμαστε μόνοι μας, έχουμε λόγο, αυτό θα αλλάξει.
Αλλά κατά τη διάρκεια της λεγόμενης πανδημίας Corona, πολλοί άνθρωποι το βίωσαν αυτό, ήθελαν κάτι διαφορετικό, αλλά
στο τέλος τους ρυμουλκούσε η αστυνομία, έκαναν έρευνες σε σπίτια, τους ανέφεραν οι γείτονες. Δεν λειτούργησε εκεί.
Έτσι νόμιζαν ότι ήταν ισχυροί από μόνοι τους και ένιωθαν τη σιδερένια ράβδο.
Ναι, είναι πάντα πιο δύσκολο για εκείνους που δείχνουν το δρόμο, αυτό είναι αλήθεια.
Όλοι το έχουμε βιώσει οι ίδιοι με κάποιο τρόπο.
Παρ' όλα αυτά, οι μεγάλοι περίπατοι κατέληξαν στην ανατροπή του προγράμματος υποχρεωτικού εμβολιασμού, το
οποίο θα είχε εισαχθεί αν δεν υπήρχαν οι περίπατοι.
Έτσι, οι άνθρωποι στο δρόμο είπαν: Όχι, όχι μαζί μας.
Πηγαίνουμε κάπου αλλού, γιατί πηγαίνουμε βόλτα το βράδυ.
Και θα σας δείξουμε ότι στο τέλος δεν έχετε αρκετή αστυνομία για να μας θέσετε όλους υπό έλεγχο.
Αυτό ακριβώς οδήγησε τους βουλευτές να πουν κάποια στιγμή: Οπότε τώρα πρέπει με κάποιο τρόπο να αποφασίσουμε τι θέλει ο λαός.
Καλή απόδειξη ότι στο τέλος, απλά πρέπει να το κάνουμε. Πρέπει να σηκωθούμε από τον καναπέ.
Ναι. Ποιον τρόπο βλέπετε για να γυρίσει πίσω το ρολόι της πολιτικής ασυλίας; Με άλλα λόγια, να
εισαχθεί πραγματικά αυτή η ευθύνη για τους πολιτικούς;
Ναι, οπότε δεν νομίζω ότι το να γυρίσουμε πίσω θα μας βοηθήσει περισσότερο.
Έτσι, φυσικά, θα μπορούσατε να επαναφέρετε το άρθρο 266, το άρθρο περί υπεξαίρεσης, για όλους.
Νομίζω ότι αυτό άλλαξε το 1997 με την απόφαση Bugwellen .
Από τότε, τα πράγματα στην πολιτική γίνονται όλο και χειρότερα.
Είχαμε την εντύπωση ότι κατά κάποιο τρόπο παραιτούνταν από καιρό σε καιρό, ότι αναλάμβαναν κατά κάποιο τρόπο την ευθύνη.
Αυτό συνέβαινε επειδή έπρεπε να πας φυλακή για τρία χρόνια αν έβγαζες πάνω από 50.000 μάρκα.
Και αυτό ίσχυε για όλους. Συμπεριλαμβανομένης της ιστορίας με τη βαλίτσα του Κολ.
Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο καταργήθηκε στη συνέχεια.
Έτσι, σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι θα είχε περισσότερο νόημα να το οργανώσουμε καλύτερα στο μέλλον και να
εισαγάγουμε πραγματικά ειδικές παραγράφους για τους πολιτικούς.
Πέρυσι, καθίσαμε μαζί με άλλους δύο δικηγόρους για να σκεφτούμε πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει αυτό,
για να διαμορφώσουμε έναν νόμο με πραγματικούς όρους.
Και συνειδητοποιήσαμε ότι οι πολιτικοί έχουν αυτοκτονήσει σχεδόν παντού με ποικίλους τρόπους.
Και ως εκ τούτου κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θα ήταν καλύτερα να περάσει από ένα δικαίωμα βέτο του λαού.
Με άλλα λόγια, δίνοντας στους πολίτες την ευκαιρία να πουν, μέσω δημοψηφισμάτων, αν ένας νόμος πρέπει να εισαχθεί ή όχι.
Και αν οι πολιτικοί το εισάγουν ούτως ή άλλως, τότε να συμπεριλάβουν την ευθύνη και στη συνέχεια να
το διαμορφώσουν με τον τρόπο που θα θέλαμε να είναι.
Επειδή, όπως είπα, η αλλαγή, η στροφή προς τα πίσω, νομίζω ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο όπου οι νόμοι είναι ήδη τόσοι,
τόσοι πολλοί, που δεν μπορούμε πλέον να τους βρούμε παντού.
Έτσι, ίσως μια μέρα μια υπερ-ευφυής τεχνητή νοημοσύνη να μας βοηθήσει.
Αλλά αυτή τη στιγμή είναι πραγματικά ένα γιγαντιαίο χάος, στο οποίο έχουν ρητά βγει με τις πιο διαφορετικές μορφές.
Θα έπρεπε λοιπόν να αλλάξουμε τόσα πολλά, που θα ήταν ένα ολόκληρο βιβλίο νόμων.
Άρα τελικά σημαίνει ακόμα περισσότερους νόμους τελικά;
Όχι, καθόλου. Έτσι, η λύση στο όλο δίλημμα είναι ότι εισάγουμε μια λαϊκή ένσταση.
Αυτό λοιπόν είναι κάτι που μπορούμε να το κάνουμε μέσω δημοψηφισμάτων σε επίπεδο πολιτείας, όπου όλοι οι νόμοι που
ψηφίζονται στα κοινοβούλια έχουν μια τρίμηνη περίοδο αναμονής και σε αυτούς τους τρεις μήνες ο λαός μπορεί να συγκεντρώσει
χρήματα για να μπορέσει να αποφασίσει ξανά για τον ίδιο το νόμο.
Και αυτή θα ήταν μια δημοφιλής ένσταση. Τότε ο λαός αποφασίζει: ναι ή όχι.
Τότε θα έχει την τελική εξουσία λήψης αποφάσεων. Και αυτό θα βοηθούσε ήδη πολύ.
Και για τους τρεις μήνες, θα μπορούσαμε να εισαγάγουμε μια ευθύνη των πολιτικών και να τη διαμορφώσουμε όπως θα θέλαμε να είναι.
Και οποιοσδήποτε πολιτικός συμφωνήσει να πει: "Όχι, πρέπει να αλλάξουμε κάτι εδώ πολύ επειγόντως, πολύ γρήγορα, δεν μπορούμε να
περιμένουμε τρεις μήνες μέχρι να αποφασίσει ο λαός με κάποιο τρόπο, θα το κάνουμε τώρα", θα μπορούσε τότε να εφαρμόσει τις
παραγράφους 138α, 266α, δηλαδή τις παραγράφους που θα θέλαμε να έχουμε, οι οποίες θα μπορούσαν τότε να εφαρμοστούν εκεί.
Μπορεί να ξεκινήσει δημοψήφισμα για την εισαγωγή λαϊκής ένστασης από οποιονδήποτε;
Ναι, αυτό μπορεί να ξεκινήσει μόνο από ιδιώτη. Οι οργανισμοί δεν επιτρέπεται να το κάνουν αυτό.
Και αυτό σημαίνει ότι θα χρειαζόμασταν 16 άτομα σε 16 ομόσπονδα κρατίδια για μια λαϊκή αντίρρηση που θέλουμε να
επιβάλουμε όσο το δυνατόν περισσότερο σε όλη τη Γερμανία.
Είναι πάντα καλύτερο να έχετε έναν αναπληρωτή, έτσι ώστε να είστε δύο και να μπορείτε να βοηθήσετε ο ένας
τον άλλον κατά κάποιο τρόπο στο εφεδρικό πρόγραμμα.
Έτσι, φυσικά, με μια ολόκληρη ομάδα υποστηρικτών σε 16 ομοσπονδιακά κράτη, 16 δημοψηφίσματα και στη συνέχεια
αλλαγή του Συντάγματος με αυτόν τον τρόπο, ώστε να καταλήξουμε στην τελική εξουσία λήψης αποφάσεων του λαού.
Πρέπει να μάθετε τη λέξη. Είναι πραγματικά σημαντική.
Ότι στο τέλος, αφού το περάσουμε αυτό, μπορούμε πραγματικά να αποφασίσουμε ξανά με δημοψήφισμα για όλα τα
θέματα, για όλους τους νόμους που αποφασίζουν οι πολιτικοί στο κοινοβούλιο, σε περίπτωση αμφιβολίας.
Αυτό θα μπορούσε πραγματικά να τους φέρει όλους κοντά. Συμπεριλαμβανομένων των Πρασίνων, οι οποίοι
φοβούνται το AfD, αν αυτό έρθει ποτέ στην εξουσία και στη συνέχεια θεσπίσει νόμους που φοβούνται.
Ή οι AfDers, οι οποίοι φοβούνται ότι οι Πράσινοι θα έρθουν στην εξουσία και θα περάσουν νόμους που δεν θέλουν.
Θα μπορούσαν τότε να συσπειρώσουν τον πληθυσμό και να προκαλέσουν λαϊκή αντίδραση. Με άλλα
λόγια, να ψηφίσουν ξανά ναι ή όχι σε κάθε νόμο.
Και είμαστε βέβαιοι ότι με αυτόν τον τρόπο μπορούμε πραγματικά να συνεργαστούμε με πολλούς ανθρώπους, διότι, όπως
είπα, οι Πράσινοι θα πρέπει να ενδιαφέρονται εξίσου γι' αυτό με τα μέλη του AfD ή όλων των άλλων κομμάτων.
Αυτό δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τους Πράσινους και το AfD, αλλά είναι απλά ότι είναι ενδιαφέρον σε όλα τα πολιτικά
στρατόπεδα τελικά να μπορούμε να αποφασίσουμε μόνοι μας για άλλη μια φορά αν θέλουμε αυτό που έχουν αποφασίσει οι πολιτικοί και
να μην είμαστε στο έλεός τους, όπως βιώσαμε στην κρίση της Κορόνας, για παράδειγμα. Αυτό είναι το νόημα της όλης ιστορίας.
Αλλά αν οι πολιτικοί έχουν ήδη απαλλαγεί από την ευθύνη, θα συμφωνήσουν καν σε έναν τέτοιο νόμο;
Όχι, μπορούμε να το επιβάλουμε αυτό μόνο με δημοψήφισμα.
Και αυτό είναι εφικτό σήμερα στην πολιτική κατάσταση στη Γερμανία;
Σε εθνικό επίπεδο, ναι.
Και αν αυτό ίσχυε για 16 πολιτειακούς νόμους, δηλαδή η νομοθεσία για τον κοροναϊό, αν θυμόμαστε, δεν ήταν
ομοσπονδιακή νομοθεσία, ήταν πάντα πολιτειακή νομοθεσία. Και θα μπορούσαμε τότε να το αποτρέψουμε αυτό.
Ένας άλλος παράγοντας που δεν έχουμε καν συζητήσει ακόμη είναι οι σχετικά ισχυρές ομάδες πίεσης της βιομηχανίας και των
επιχειρήσεων, οι οποίες ασκούν πολύ ισχυρή επιρροή στην πολιτική.
Ναι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τελικά αυτοί κάνουν κουμάντο και στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Πώς μπορούμε να περιορίσουμε αυτή την επιρροή;
Ναι, μάλλον δεν μπορείτε να περιορίσετε την επιρροή.
Η άλλη πλευρά δεν κοιμάται ποτέ. Και έχουν πολλά χρήματα και μεγάλη δύναμη.
Από την άποψη αυτή, το ερώτημα είναι μάλλον: Πώς μπορούμε να καταφέρουμε να οργανωθούμε εναλλακτικά και παράλληλα;
Πώς μπορούμε να ζωντανέψουμε το καλύτερο μοντέλο;
Πώς μπορούμε να το κάνουμε έτσι ώστε οι άνθρωποι απλά να ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο, να είναι πολύ πιο πρόθυμοι και
πολύ πιο διασκεδαστικοί να ζουν διαφορετικά, να ασκούν πολιτική διαφορετικά, να λαμβάνουν
αποφάσεις διαφορετικά; Και είμαστε στην πλειοψηφία.
Έτσι, οι λίγες ομάδες πίεσης, οι λίγοι ισχυροί άνθρωποι, οι λίγοι που έχουν πολλά χρήματα, μας χρειάζονται όχι
μόνο για να τους κερδίσουμε χρήματα, αλλά και για να υποστηρίξουμε τις αποφάσεις τους.
Και φυσικά, έχουν πολλά χρήματα. Αλλά στο τέλος, πρέπει να διαμορφώσουμε μια εναλλακτική λύση.
Πρέπει να λέμε πώς μπορούν να γίνουν τα πράγματα καλύτερα και να δίνουμε το παράδειγμα.
Και όσοι πάνε μπροστά, ναι, αυτό είναι αλήθεια. Συνήθως είναι δύσκολο γι' αυτούς.
Αλλά ευτυχώς, υπάρχουν γενναίοι άνθρωποι που το κάνουν αυτό.
Ναι, σωστά. Είναι ωραίο που κάνετε το ίδιο με το σύλλογό σας.
Και πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε τον σκοπό σας; Και πού μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να έρθουν σε επαφή;
Ναι, το βιβλίο είναι διαθέσιμο. Χαίρομαι αν κάποιος το αγοράσει και το διαβάσει ή απλά το δώσει σε έναν πολιτικό.
Οπότε, ίσως απλά να το αγοράσετε και να το στείλετε στον νεοεκλεγέντα άμεσο υποψήφιο για να το διαβάσει.
Θα μπορούσε επίσης να είναι πιθανό ότι μερικοί βουλευτές θα καταλήξουν να λένε: Αυτό είναι τόσο καλό, που θα το εισάγουμε.
Και πριόνισαν το δικό τους κλαδί, για να το πω έτσι. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που αισθάνονται υπεύθυνοι.
Ναι, ή έχουμε πολλά έργα αυτή τη στιγμή.
Έτσι, ένα από τα μεγάλα έργα είναι το wabeo.de. Αυτό είναι η παρακολούθηση των εκλογών μας.
Και αυτό είναι, κατ' αρχήν, η αυτοδυναμία για τον έλεγχο όσων γίνονται από την εκτελεστική εξουσία.
Και στην πραγματικότητα, τα πάντα από αυτή την άποψη, όπου ασχολείστε με την πολιτική και ελέγχετε τι κάνουν οι
εκπρόσωποί μας, είναι μια υποστήριξη αυτού που κάνουμε.
Κυρία Τσομακάεβα, σας ευχαριστώ για τη συνέντευξη. Σας ευχαριστώ πολύ και καλή συνέχεια στο έργο σας.
Σας ευχαριστώ πολύ για τη δουλειά σας. Πραγματικά το εκτιμούμε, τα εναλλακτικά μέσα
ενημέρωσης, και τα υποστηρίζουμε πάντα όπου μπορούμε.
br] Ναι, σας ευχαριστώ πολύ!