امروز با یک فعال سیاسی صحبت می‌کنیم که تاکنون در آلمان دستاوردهای زیادی کسب کرده است.
می‌توان گفت او مردم را انگیزه می‌دهد – یعنی برای به خیابان‌ها آمدن. او همچنین نویسنده و کارآفرین است.
او در فرانکفورت آم ماین متولد شد، ۲۲ سال در روسیه زندگی کرد اما در سال ۲۰۱۴ به دلایل سیاسی به آلمان بازگشت.
او یکی از سازمان‌دهندگان تظاهرات سراسری آلمان است که توسط ائتلاف «Deutschland steht auf» (آلمان برمی‌خیزد) برگزار می‌شود.
یکی از مطالباتی که او بارها در آنجا مطرح می‌کند، مسئولیت‌پذیری سیاستمداران است. امروز در مورد آن بحث خواهیم کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ خوش آمدی، استفانی تسوماکایفا. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ سلام، خوشحالم که اینجا هستم. متشکرم.
بله، ما بسیار خرسندیم. اول از همه، از نظر اصول:
در زندگی کاری روزمره، معمول است که کارکنان مسئول هرگونه آسیبی باشند که ایجاد می‌کنند.
سیاستمداران از مصونیت سیاسی برخوردارند.
آیا این بدان معناست که سیاستمداران در قبال جرایم و خسارات مسئولیتی ندارند؟
بله، آنها باید مسئول باشند.
تنها مشکل این است که عموماً هیچ قانونی وجود ندارد که مشخص کند آنها باید در قبال چه چیزی پاسخگو باشند – یعنی تصمیمات سیاسی.
مصونیت تنها در برابر برداشتن موردی آن محافظت می‌کند.
این یک داستان تاریخی است که در اواسط قرن نوزدهم شکل گرفت تا قوه مقننه را از قوه مجریه محافظت کند؛ به عبارت کوتاه – تا
پادشاه نتواند نمایندگان مجلس را دستگیر کند، برای مدتی کوتاه زندانی‌شان سازد و پس از پایان رأی‌گیری دوباره آزادشان کند.
و این هنوز هم صدق می‌کند؛ کاملاً منطقی است که پلیس نتواند صرفاً چند نمایندهٔ AfD را برای بازجویی با خود ببرد.
و بعد رأی‌گیری تمام می‌شود و بس.
خب، البته ما امروز هم آن را نمی‌خواهیم. از این نظر، ایمنی مفهومی بسیار معقول است.
تنها مشکل این است که همان‌طور که گفتم، نیروی انتظامی‌ای که ما می‌خواهیم امروز هیچ قانونی برای
تنظیم آن ندارد و ما باید این قوانین را معرفی کنیم.
بله، خب، این یعنی این قوانین هنوز از دوره گذار از سلطنت به دموکراسی باقی مانده‌اند، بقایایی، به اصطلاح.
و در نهایت، باید از بازداشت شدن سیاستمداران جلوگیری کند.
درست.
اصطلاح دیگری. شما کتابی در موضوع پاسخگویی سیاسی نوشته‌اید.
از آن زمان، این موضوع به طور فزاینده‌ای به اطلاع عموم رسیده است.
در آنجا آنها همچنین دربارهٔ مصونیت سیاسی می‌نویسند.
این اصطلاحی است که بسیاری از مردم با آن آشنا نیستند. می‌توانید آن را توضیح دهید؟
بله، این مورد دوم است.
این آزادی بیان نمایندگان مجلس است که در آنجا مجازند هرچه بخواهند بگویند و نمی‌توان آنها را به‌خاطر آن تحت پیگرد قانونی قرار داد.
ما با این موضوع آشنا هستیم. برخی از اعضای اپوزیسیون از قبل حمام‌پوش‌هایشان را آماده کرده‌اند تا در صورت توهین بیش از
حد به هر یک از وزرا یا دیگران، بتوانند فوراً آن را بپوشند.
چون او نظرش را بیان کرد، باید انتظار داشته باشد که مورد آزار و اذیت قرار گیرد.
یک نماینده مجلس اجازه دارد این کار را در مجلس انجام دهد. در صورت تردید، آن‌ها اجازه دارند یکدیگر
را توهین کنند. آن‌ها اجازه دارند اتهام مطرح کنند.
فقط آیین‌نامه‌های پارلمان تعیین می‌کنند که آیا این موضوع به تذکر منجر خواهد شد یا خیر.
یک نمونهٔ شناخته‌شده لارس هونیخ است که در پارلمان ایالتی براندنبورگ، پس از کمیتهٔ
تحقیق ویروس کرونا، دیگران را مجرمان توصیف کرد.
اگر ما به‌عنوان شهروند این کار را انجام داده بودیم، احتمالاً گزارش می‌شدیم.
مصونیت او به‌عنوان نماینده مجلس او را از تعقیب قضایی به‌خاطر افترا مصون می‌دارد.
در واقع – این از همان دوره است – داستانی بسیار معنادار است.
تنها مشکل این است که مصونیت در دادرسی‌های کیفری همیشه قابل سلب است.
البته، برای اینکه این اتفاق بیفتد، باید در جایی از قانون بخشی وجود داشته باشد که بیان کند کاری قابل مجازات است؛
برای مثال، هدر دادن پول مالیات‌دهندگان قابل مجازات است.
اما ما آن را نداریم. چنین چیزی وجود ندارد.
بنابراین فرار مالیاتی یک جرم کیفری است، اما اسراف در مالیات جرم نیست.
دقیقاً. و به همین دلیل، حتی اگر مصونیت‌شان برداشته شود، متأسفانه هیچ چیزی نیست که بتوان آن‌ها را بابتش مجازات کرد.
به نظر شما آیا نیازی به فهرستی از تخلفاتی که سیاستمداران اجازه ارتکاب آن‌ها را ندارند، وجود دارد؟
بله، فکر می‌کنم منطقی‌ترین کار برای ما این باشد که سه پاراگراف معرفی کنیم.
و این همان چیزی است که ما همین الان درباره‌اش صحبت کردیم – اتلاف درآمدهای مالیاتی. این
چیزی است که به آن اختلاس بودجه‌ای گفته می‌شود.
من بخش ۲۶۶ – ماده کلاسیک اختلاس – را گسترش می‌دادم تا اختلاس بودجه‌ای را نیز در بر گیرد.
و آندریاس شوار مثال کاملی از این است.
او دو میلیارد از بودجه تصویب‌شده دریافت کرد – قراردادی به ارزش سه میلیارد امضا کرد.
این یک مورد کلاسیک اختلاس خواهد بود.
نکته دوم که آن هم بسیار مهم است، اجرای قوانین است. یکی از وظایف اصلی دولت این است که تضمین کند آنچه
نمایندگان مجلس تصویب کرده‌اند، سپس توسط قوه مجریه اجرا شود.
این بدان معناست که عدم تعقیب جرایم کیفری نیز باید مجازات داشته باشد.
پس اگر وزیر کشور نتواند اطمینان حاصل کند که قوانین رعایت می‌شوند، باید مسئول پیامدها
شناخته شود و این باید یک جرم کیفری محسوب شود.
من ماده ۱۳۸ قانون مجازات را پیشنهاد می‌کنم که مقرر می‌دارد تعقیب نکردن جرایم نیز مجازات دارد.
و نکته سوم؟
نکته سوم مربوط به محدودیت‌های حقوق اساسی است.
زیرا «محدود کردن حقوق اساسی» اصولاً «محدود کردن آزادی فردی» است. و این نیز باید طبق قانون مجازات شود.
و در مورد قاطعیت چه؟
منظورم اینه که می‌تونی درباره‌ی هر چیزی قانون وضع کنی.
اگر بعداً آن را مطالبه و بررسی نکنید، دوباره ارزشی نخواهد داشت.
بله، دقیقاً همین مشکل است، یعنی عدم تعقیب قضایی جرایم.
و البته در مورد سیاستمداران وضع ویژه‌ای داریم، زیرا دادستان‌ها امروز ملزم به اجرای دستورهای وزیر کشور، وزیر دادگستری –
ببخشید – هستند؛ بنابراین وزیر دادگستری نوعی وظیفهٔ ترکیبی دارد.
او عضو مجلس است، او قوه مجریه است و او قوه قضائیه است.
بنابراین در حال حاضر در آلمان جدایی خشونت‌آمیزی وجود ندارد.
و اینجاست که واقعاً باید شروع کنید.
ما به حوزه قضایی مستقل خود نیاز داریم. من به نفع تأسیس دادگاه جداگانه‌ای برای مسئولیت‌پذیری سیاستمداران استدلال می‌کنم.
در خودگردانی، جایی که ما قاضی‌های خود را انتخاب می‌کنیم.
لازم نبود تعداد زیادی باشند، چون تعدادشان زیاد نیست. داریم درباره چه چیزی صحبت می‌کنیم؟
شاید حداکثر حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نفر از این موضوع متأثر شوند.
پس همه رؤسای نهادها، همه دولت‌های ایالتی و شاید شهرداران نیز.
در سطح مقامات محلی، آنها تا حد نسبتاً زیادی مسئول هستند، که کمی متفاوت است.
اما در مجموع، همه نمایندگان مجلس تعداد زیادی آدم نمی‌شوند.
این بدان معناست که اگر دادگاهی کوچک وجود داشت که ما به‌عنوان شهروندان می‌توانستیم مستقیماً آن را انتخاب کنیم و خودِ آن
اداره می‌شد، آن‌گاه ما نیز می‌توانستیم با دادستان‌های عمومی خود، که تابع هیچ‌گونه دستورالعملی نبودند، این موضوع را اجرا کنیم.
به‌طور مشخص، چگونه چنین دادگاهی را معرفی می‌کنند؟
بله، البته این‌قدر ساده نیست. اما می‌توان آن را از طریق همه‌پرسی و با اصلاح قانون اساسی کشور نیز انجام داد.
پس نتوانستیم آن را بلافاصله در سطح فدرال معرفی کنیم، اما می‌توانستیم آن را در سطح ایالتی معرفی کنیم.
در ۱۶ ایالت فدرال، این کار باید ۱۶ بار انجام شود، اما امکان‌پذیر خواهد بود.
بله. بیایید یک قدم فراتر برویم.
در تظاهرات، جوک‌هایی دربارهٔ سیاستمداران دست‌به‌دست می‌شود، مانند: «هر کسی که باور دارد نمایندگان منتخب مردم را نمایندگی می‌کنند،
همچنین باور دارد که پروانه‌های لیمویی لیموها را تا می‌کنند.»
این بدان معناست که مردم عادی احساس می‌کنند توسط سیاست فریب خورده‌اند.
ما دوباره آن را در آخرین انتخابات دیدیم. وعده‌های انتخاباتی قبل از انتخابات و اجرای کاملاً متضاد پس از آن.
این سوءمدیریت در سیاست که اکنون در آستانهٔ نابودی است، چگونه به‌وجود آمد؟
خب، چون مردم هنوز به خرافهٔ قدیمی «آن‌ها بالا، ما پایین» باور دارند.
پس امیدواریم وقتی شخص دیگری به تخت سلطنت برسد، به نحوی تغییری رخ دهد.
مشکل این است که ما به تخت پادشاهی ایمان داریم. پس خودِ تخت پادشاهی مشکل است.
من معتقدم که تحول کنونی نه تنها به تمرکزگرایی بیشتر و دولتی توتالیترتر خواهد انجامید،
بلکه به حرکتی در جهت مخالف نیز خواهد انجامید.
این همان چیزی است که ما با سازمان‌های غیرمتمرکز و توانمندسازی خود، یعنی انجام امور به‌دست خودمان، در پی آن هستیم.
کسانی که در قدرت هستند فقط به این دلیل می‌توانند هر کاری که می‌خواهند انجام دهند که ما به آنها اجازه
می‌دهیم، آنها را پاسخگو نمی‌دانیم، خودمان کاری نمی‌کنیم و فقط روی مبل می‌نشینیم و شکایت می‌کنیم.
و به محض اینکه خرافات را کنار بگذاریم، کنترل اوضاع را به دست بگیریم و آنها را پاسخگو بدانیم، و همچنین وقتی در شک
و تردیدیم خودمان انجامش دهیم، برای خودمان فکر کنیم و حق اظهار نظر داشته باشیم، این وضعیت تغییر خواهد کرد.
اما در جریان آنچه «همه‌گیری ویروس کرونا» نامیده می‌شود، بسیاری از مردم این تجربه را داشتند: آنها چیزی متفاوت می‌خواستند،
اما در نهایت توسط پلیس دستگیر شدند، خانه‌هایشان تفتیش شد و همسایگانشان از آنها شکایت کردند. آنجا موفق نشدند.
پس گمان کردند که قدرتمندند و طعم عصای آهنین را چشیدند.
بله، کسانی که راه را پیش می‌گیرند همیشه سخت‌ترین شرایط را دارند، این حقیقت دارد. همهٔ ما به نوعی آن را تجربه کرده‌ایم.
با این حال، حقیقت این است که اعتراضات گسترده در نهایت حکم واکسیناسیون را لغو کردند، حکمی که
قطعاً در صورت برگزار نشدن این اعتراضات اعمال می‌شد.
پس مردم در خیابان‌ها بودند که گفتند: نه، با ما نه.
ما به جای دیگری می‌رویم، چون عصرها برای پیاده‌روی می‌رویم.
و ما به شما نشان خواهیم داد که در نهایت پلیس کافی برای کنترل همه ما نخواهید داشت.
این امر در نهایت باعث شد نمایندگان بگویند: نه، حالا باید مطابق خواست مردم تصمیم بگیریم.
اثبات خوبی است که در نهایت فقط باید انجامش دهیم. باید از روی مبل بلند شویم.
بله. شما چگونه چرخ تاریخ را در زمینه مصونیت سیاسی به عقب می‌چرخانید؟ به عبارت دیگر، چگونه
می‌توانیم واقعاً پاسخگویی سیاسی را معرفی کنیم؟
بله، خب، فکر نمی‌کنم برگشتن حالا به ما کمکی کند.
پس، البته، می‌توان بخش ۲۶۶، مادهٔ اختلاس، را برای همه دوباره اعمال کرد.
من معتقدم که این موضوع در سال ۱۹۹۷ با تصمیم بوگوولن تغییر کرد .
از آن زمان، اوضاع سیاسی روزبه‌روز بدتر شده است.
ما قبلاً تصور می‌کردیم که آن‌ها گهگاهی یک قدم به عقب برمی‌گردند، مسئولیت را می‌پذیرند و پاسخگو هستند.
این به این دلیل بود که اگر بیش از ۵۰٬۰۰۰ مارک بدهکار بودید، ممکن بود به مدت سه سال به زندان فرستاده شوید.
و این شامل همه می‌شد. از جمله ماجرای چمدان با کول.
این همان دلیلی بود که در آن زمان لغو شد.
در هر صورت، من معتقدم که منطقی‌تر است در آینده سیستم را بهبود بخشیم و مقررات خاصی برای سیاستمداران وضع کنیم.
سال گذشته، ما با دو وکیل دیگر گرد هم آمدیم تا در مورد اینکه چگونه می‌توانیم واقعاً یک قانون را تدوین کنیم، فکر کنیم.
و با این کار دریافته‌ایم که سیاستمداران تقریباً در همه‌جا به شیوه‌های گوناگون از حدود اختیارات خود فراتر رفته‌اند.
و بنابراین به این نتیجه رسیده‌اند که بهتر است مردم حق وتو داشته باشند.
پس به مردم فرصت داده می‌شود که از طریق همه‌پرسی بگویند آیا قانونی باید تصویب شود یا نه.
و اگر سیاستمداران به هر حال آن را معرفی کنند، آنگاه مسئولیت را در آن بگنجانیم و آن را طوری فرموله کنیم که مطابق میل ما باشد.
چون، همان‌طور که گفتم، تغییر و بازگشت، فکر می‌کنم ما به نقطه‌ای رسیده‌ایم که قوانین آن‌قدر
زیاد شده‌اند که دیگر نمی‌توانیم همه‌چیز را بفهمیم.
پس شاید روزی یک هوش مصنوعی فوق‌العاده باهوش پدیدار شود و به ما کمک کند.
اما در حال حاضر، واقعاً یک به‌هم‌ریختگی عظیم است، جایی که آن‌ها به‌طور صریح خود را به شیوه‌های بسیار متنوع متمایز کرده‌اند.
پس مجبور بودیم آن‌قدر تغییر دهیم که تبدیل به یک کتاب قانون کاملاً جدید شود.
پس در نهایت، آیا این به معنای قوانین بیشتری خواهد بود؟
نه، اصلاً. پس راه‌حل کل این معما این است که یک اعتراض رایج را مطرح کنیم.
پس این کاری است که می‌توانیم از طریق همه‌پرسی در سطح ایالتی انجام دهیم، به‌طوری‌که به همهٔ قوانینی که در پارلمان تصویب
می‌شوند، یک دورهٔ مهلت سه ماهه داده می‌شود تا مردم در این مدت گرد هم آیند و بار دیگر دربارهٔ خود قانون تصمیم بگیرند.
و این یک اعتراض رایج خواهد بود. سپس مردم تصمیم می‌گیرند: بله یا نه.
سپس او حق تصمیم‌گیری نهایی را داشت. و این به خودی خود کمک زیادی می‌کرد.
و در آن سه ماه می‌توانستیم پاسخگویی سیاسی را معرفی کنیم و آن را به شکلی که می‌خواستیم تنظیم کنیم.
و هر سیاستمدار که سپس موافقت کند بگوید: «نه، ما باید فوراً و خیلی سریع اینجا چیزی را تغییر دهیم؛ نمی‌توانیم سه ماه صبر کنیم تا مردم
به نحوی تصمیم بگیرند؛ ما همین حالا این کار را انجام می‌دهیم»، می‌تواند سپس ماده ۱۳۸ مکرر و ماده ۲۶۶ مکرر
را اعمال کند؛ یعنی همان بندهایی را که ما می‌خواهیم.
آیا هر کسی می‌تواند همه‌پرسی دربارهٔ معرفی اعتراض مردمی را آغاز کند؟
بله، این کار تنها توسط یک فرد خصوصی قابل آغاز است. سازمان‌ها مجاز به انجام آن نیستند.
این بدان معناست که برای یک اعتراض محبوب که می‌خواهیم در سراسر آلمان اجرا کنیم، به ۱۶ نفر نیاز
داریم تا این کار را در ۱۶ ایالت فدرال انجام دهند.
هنوز هم بهتر است یک معاون داشته باشید تا شما دو نفر باشید و بتوانید به نوعی به یکدیگر کمک کنید.
پس، البته، با یک گروه کامل از حامیان در ۱۶ ایالت فدرال، ۱۶ همه‌پرسی و به این ترتیب تغییر قانون اساسی تا
اینکه در نهایت قدرت تصمیم‌گیری نهایی به مردم واگذار شود.
تو باید آن کلمه را یاد بگیری. این واقعاً مهم است.
در نهایت، وقتی به این دست یابیم، در صورت تردید واقعاً قادر خواهیم بود دوباره در همه‌پرسی دربارهٔ همهٔ مسائل و همهٔ
قوانینی که سیاستمداران در پارلمان تصمیم می‌گیرند، تصمیم بگیریم.
این می‌تواند واقعاً همه را کنار هم بیاورد. از جمله سبزها که از به قدرت رسیدن AfD و سپس
تصویب قوانینی که از آن می‌ترسند، هراس دارند.
یا هواداران AfD که می‌ترسند سبزها به قدرت برسند و قوانینی را تصویب کنند که آن‌ها نمی‌خواهند.
آن‌ها سپس می‌توانستند حمایت مردم را جلب کرده و اعتراض مردمی را برانگیزند. بنابراین، بار
دیگر دربارهٔ هر قانون تصمیم بگیرید: بله یا نه.
و ما اطمینان داریم که این امر به ما امکان می‌دهد تا با افراد بسیار زیادی همکاری کنیم، زیرا همان‌طور که گفتم، حزب سبز باید به
همان اندازه حزب AfD یا هر حزب دیگری در این زمینه علاقه‌مند باشد.
این هیچ ربطی به حزب سبز یا AfD ندارد؛ بلکه صرفاً این است که در تمام اردوگاه‌های سیاسی، جالب است که در نهایت می‌توانیم خودمان
تصمیم بگیریم که آیا آنچه سیاستمداران تصمیم گرفته‌اند را می‌خواهیم یا نه و در رحم و مرهم آن‌ها نیستیم، همان‌طور که
برای مثال در بحران ویروس کرونا تجربه کردیم. کل ماجرا همین است.
اما حالا که سیاستمداران قبلاً خود را از مسئولیت معاف کرده‌اند، آیا اصلاً با چنین قانونی موافقت خواهند کرد؟
نه، ما فقط می‌توانیم آن را با همه‌پرسی اجرا کنیم.
آیا در وضعیت سیاسی کنونی آلمان این امکان وجود دارد؟
در سطح ملی، بله.
و اگر این شامل ۱۶ قانون ایالتی می‌شد، یعنی به‌طور مشخص قانون ویروس کرونا، اگر به یاد داشته باشیم، این قانون فدرال نبود،
بلکه همواره قانون ایالتی بود. و ما می‌توانستیم آن را متوقف کنیم.
عامل دیگری که هنوز درباره‌اش بحث نکرده‌ایم، گروه‌های لابی نسبتاً قدرتمند صنعت و تجارت است که تأثیر بسیار زیادی بر سیاست دارند.
بله، می‌توان گفت که در نهایت آن‌ها نیز در اروپا و آمریکا حرفی برای گفتن دارند. چگونه می‌توان این نفوذ را مهار کرد؟
بله، خب، احتمالاً مهار کردن این نفوذ غیرممکن است.
طرف دیگر خوابش نمی‌برد. و آنها پول و قدرت زیادی دارند.
در این زمینه، سؤال این است: چگونه می‌توانیم خود را به‌طور جایگزین و موازی سازماندهی کنیم؟
چگونه می‌توانیم مدل بهتر را به زندگی بیاوریم؟
چگونه می‌توانیم مردم را ترغیب کنیم که وقتی صحبت از زندگی متفاوت، سیاست‌ورزی متفاوت و تصمیم‌گیری متفاوت می‌شود، علاقهٔ
بسیار بیشتری نشان دهند، اشتیاق بیشتری داشته باشند و بسیار بیشتر لذت ببرند؟ و بالاخره، ما اکثریت هستیم.
پس آن چند گروه لابی، آن چند نفر قدرتمند، آن چند نفری که پول زیادی دارند، نه تنها به ما نیاز دارند تا برایشان پول
دربیاوریم، بلکه برای حمایت از تصمیم‌هایشان هم به ما نیاز دارند.
و البته، آن‌ها پول زیادی دارند. اما در پایان روز، ما باید یک جایگزین پیدا کنیم.
ما باید بگوییم که کارها چگونه می‌توانند بهتر انجام شوند و الگویی باشیم.
و کسانی که راه را نشان می‌دهند، بله، این درست است. معمولاً برایشان سخت است.
اما خوشبختانه افرادی شجاع هستند که دقیقاً همین کار را انجام می‌دهند.
بله، درست است. عالی است که شما هم این کار را با باشگاه‌تان انجام می‌دهید.
و مردم چگونه می‌توانند از هدف شما حمایت کنند؟ علاقه‌مندان کجا می‌توانند با شما تماس بگیرند؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، کتاب موجود است. خوشحال می‌شوم اگر کسی آن را بخرد و بخواند، یا
حتی فقط آن را به عنوان هدیه به یک سیاستمدار بدهد.
پس شاید بهتر باشد آن را بخرید و برای نامزد مستقیم تازه‌منتخب بفرستید تا بتواند آن را بخواند.
همچنین ممکن است در نهایت چند نماینده مجلس بگویند: این خیلی خوب است، ما آن را معرفی خواهیم کرد.
و به اصطلاح شاخهٔ خودشان را می‌برند. همچنین افرادی هستند که احساس مسئولیت می‌کنند.
بله، یا در حال حاضر چندین پروژه داریم.
پس یکی از پروژه‌های بزرگ wabeo.de است. این نظارت انتخاباتی ماست.
و این، در اصل، توانمندسازی خود است؛ یعنی توانایی نظارت بر عملکرد قوه مجریه.
و در واقع، هر کاری در این زمینه که فرد در سیاست مشارکت کند و بر عملکرد نمایندگان منتخب ما نظارت داشته
باشد، نوعی حمایت از کاری است که ما انجام می‌دهیم.
خانم تسوماکایف، از شما برای این مصاحبه سپاسگزاریم. از شما بسیار متشکریم و برای کارتان بهترین‌ها را آرزو می‌کنیم.
به همین ترتیب، از کار شما بسیار سپاسگزاریم. ما رسانه‌های جایگزین را بسیار ارج می‌نهیم و هر جا که بتوانیم از آن‌ها حمایت می‌کنیم.
بله، خیلی ممنون!