Այսօր մենք խոսում ենք քաղաքական ակտիվիստի հետ, ով արդեն Գերմանիայում մեծ հաջողությունների է հասել։
Կարելի է ասել, որ նա ոգեշնչում է մարդկանց՝ դուրս գալ փողոցներ։ Նա նաև հեղինակ և ձեռներեց է։
Ծնվել է Ֆրանկֆուրտում (Օդեր) , նա 22 տարի ապրել է Ռուսաստանում, սակայն 2014 թվականին քաղաքական պատճառներով վերադարձել է Գերմանիա։
Նա «Deutschland steht auf» («Գերմանիան ոտքի է կանգնում») դաշինքի կողմից Գերմանիայով մեկ կազմակերպված ցույցերի համակազմակերպիչն է։
Մեկ պահանջ, որը նա այնտեղ բազմիցս է ներկայացնում, քաղաքական գործիչների հաշվետվողականությունն է։
Սա այն է, ինչի մասին մենք այսօր քննարկում ենք։
Բարի գալուստ, Ստեֆանի Ցոմակաևա։
Բարև, հրաշալի է այստեղ լինել։ Շնորհակալություն։
Այո, մենք շատ ուրախ ենք։ Նախ և առաջ, սկզբունքորեն՝
Ամենօրյա աշխատանքային կյանքում սովորական է, որ աշխատակիցները պատասխանատու լինեն իրենց պատճառած ցանկացած վնասի համար։
Քաղաքական գործիչները վայելում են քաղաքական անպատժելիություն։
Դա նշանակո՞ւմ է, որ քաղաքական գործիչները չեն պատասխանատու հանցագործությունների և վնասների համար։
Այո, նրանք պետք է պատասխանատու լինեն։
Միակ խնդիրը նրանում է, որ ընդհանուր առմամբ գոյություն չունեն օրենքներ, որոնք կարգավորեին այն, ինչ մենք կցանկանայինք, որ նրանք
պատասխանատու լինեն՝ մասնավորապես քաղաքական որոշումների համար։
Իմունիտետը նրանց միայն պաշտպանում է ad hoc հիմունքով ձերբակալվելուց։
Սա պատմական պատմություն է, որը ձևավորվել է 19-րդ դարի կեսերին օրենսդիր մարմինը գործադիրից պաշտպանելու համար, կարճ ասած՝ որպեսզի
թագավորը չկարողանար ձերբակալել պատգամավորներին, կարճ ժամանակով բանտարկել նրանց և քվեարկությունից հետո կրկին ազատ արձակել։
Եվ դա մինչև այսօր էլ ուժի մեջ է. ամբողջովին տրամաբանական է, որ ոստիկանությունը չի կարող պարզապես
մի քանի AfD-ի պատգամավորների տանել հարցաքննության։
Եվ հետո քվեարկությունը ավարտվում է, և վերջ։
Լավ, իհարկե, մենք այսօր էլ դա չենք ուզում։ Այդ առումով իմունիտետը շատ իմաստուն հասկացողություն է։
Միակ խնդիրը նրանում է, որ այն իրավապահ համակարգը, որը մենք ուզում ենք, այսօր պարզապես չունի որևէ օրենքներ,
որոնք կարգավորեին սա։ Եվ մենք պետք է դրանք ընդունենք։
Այո, այսինքն՝ այս օրենքները դեռ մնացել են միապետությունից ժողովրդավարության անցման շրջանից, կարելի է ասել՝ մնացորդներ են։
Վերջիվերջո, այն պետք է պաշտպանի քաղաքական գործիչներին ձերբակալությունից։
Ճիշտ է։
Մեկ այլ տերմին։ Դուք գրել եք գիրք քաղաքական պատասխանատվության թեմայով։
Այդ օրվանից ի վեր դա ավելի ու ավելի հանրահայտ է դարձել։
Այնտեղ նրանք նաև գրում են քաղաքական փոխհատուցման մասին։
Դա մի տերմին է, որի հետ շատ մարդիկ անծանոթ են։ Կարո՞ղ եք այն բացատրել։
Այո, դա երկրորդն է։
Սա խորհրդարանի անդամների խոսքի ազատությունն է, որոնց թույլատրվում է այնտեղ ասել ցանկացած
բան և նրանց դրա համար չի կարելի դատապարտել։
Մենք դրան ծանոթ ենք։ Օպոզիցիայի որոշ անդամներ արդեն պատրաստ են իրենց բաղնիքի հագուստները, որպեսզի չափազանց
կոպտորեն վիրավորեն որևէ նախարարի կամ նմանատիպ այլ անձանց։
Քանի որ նա արտահայտեց իր կարծիքը, նա պետք է սպասի հալածման։
Պառլամենտի անդամին թույլատրվում է դա անել պառլամենտում։ Կասկածի դեպքում նրանց թույլատրվում է
վիրավորել միմյանց։ Նրանց թույլատրվում է մեղադրել միմյանց։
Միայն խորհրդարանի ընթացակարգային կանոններն են որոշում՝ արդյոք դա կհանգեցնի կարգի կանչի, թե ոչ։
Լավ հայտնի օրինակ է Լարս Հյունիչը, ով Բրանդենբուրգի պետական խորհրդարանում կորոնավիրուսի քննիչ
հանձնաժողովից հետո մյուսներին հանցագործներ անվանեց։
Եթե մենք որպես քաղաքացիներ դա անեինք, հավանաբար մեզ դրա համար կհայտեին։
Նրա անձեռնմխելիությունը որպես խորհրդարանի անդամ պաշտպանում է նրան զրպարտության համար հետապնդումից։
Իրականում դա նույն ժամանակաշրջանից է՝ շատ իմաստալից պատմություն։
Միակ խնդիրը այն է, որ քրեական վարույթի համար անձեռնմխելիությունը միշտ կարելի է հանել։
Իհարկե, որպեսզի սա տեղի ունենա, օրենքում պետք է լինի մի բաժին, որտեղ նշված է, որ ինչ-որ բան պատժելի
է, օրինակ՝ հարկային միջոցների վատնումը պատժելի է։
Բայց մենք դա չունենք։ Դա գոյություն չունի։
Այսպիսով, հարկերից խուսափելը քրեական հանցագործություն է, իսկ հարկային վատնումը՝ ոչ։
Հենց այդպես։ Եվ դրա համար, նույնիսկ եթե անձեռնմխելիությունը հանվեր, ցավոք, չկա ոչինչ, որի համար նրանց կարելի լիներ պատժել։
Ձեր կարծիքով, արդյո՞ք անհրաժեշտ է քաղաքական գործիչների համար արգելված իրավախախտումների կատալոգ։
Այո, կարծում եմ, որ մեզ համար ամենահամապատասխանն է ներկայացնել երեք պարբերություն։
Այսպիսով, սա առաջինն է, ինչի մասին մենք նոր էիք խոսում՝ հարկային եկամուտների վատնումը։ Դա կոչվում է բյուջետային հափշտակություն։
Ես կընդլայնեի 266-րդ հոդվածը՝ դասական յուրացման հոդվածը, որպեսզի այն ընդգրկի նաև բյուջետային յուրացումը։
Եվ Անդրեաս Շյուերը դրա շատ լավ օրինակն է։
Նրան բյուջեից երկու միլիարդ հատկացվեց – երեք միլիարդի պայմանագիր կնքվեց։
Դա կլիներ յուրացման դասական դեպք։
Երկրորդ կետը, որը նույնպես շատ կարևոր է, օրենքների կիրառումն է։ Պետության հիմնական առաջադրանքներից մեկը
ապահովելն է, որ խորհրդարանի անդամների ընդունած որոշումները հետագայում կատարվեն գործադիրի կողմից։
Սա նշանակում է, որ քրեական հանցագործությունների նկատմամբ հետապնդում չիրականացնելը նույնպես պետք է օրենքով պատժելի լինի։
Եթե Ներքին գործերի նախարարը չի ապահովում օրենքների պահպանումը, ապա նա պետք է պատասխանատվության ենթարկվի
հետևանքների համար, և դա պետք է համարվի քրեական հանցագործություն։
Ես առաջարկում եմ Քրեական օրենսգրքի 138-րդ հոդվածը, որը նախատեսում է, որ քրեական հանցագործությունների
նկատմամբ հետապնդում չկատարելը նույնպես պատժելի է։
Իսկ երրորդ կետը՞
Երրորդ կետը վերաբերում է հիմնական իրավունքների սահմանափակումներին։
Քանի որ «հիմնական իրավունքների սահմանափակումը» էապես «անձնական ազատության սահմանափակումն»
է, և դա նույնպես պետք է օրենքով պատժելի լինի։
Իսկ ինչ վերաբերում է ինքնավստահությանը?
Ես նկատի ունեմ, որ կարելի է օրենքներ ընդունել ցանկացած բանի վերաբերյալ։
Եթե դրա համար պահանջ չդնես և հետո չստուգես, այն կրկին որևէ արժեք չի ունենա։
Այո, հենց դա է խնդիրը՝ քրեական հանցագործությունների քրեական հետապնդման ձախողումը։
Եվ, իհարկե, քաղաքական գործիչների դեպքում մեր մոտ առանձնահատուկ իրավիճակ է, քանի որ այսօր դատախազները ենթարկվում են Ներքին
գործերի նախարարի և Արդարադատության նախարարի ցուցումներին — ներողություն — այսպիսով
Արդարադատության նախարարը ունի մի տեսակ հիբրիդային ֆունկցիա։
Նա պատգամավոր է, նա գործադիր ճյուղն է, և նա դատական ճյուղն է։
Այս պահին Գերմանիայում բռնի բաժանում չկա։
Եվ հենց այստեղ է, որ դուք իսկապես պետք է սկսեք։
Մեզ անհրաժեշտ կլիներ մեր սեփական իրավասությունը։ Ես կողմ կլինեի քաղաքական գործիչների
պատասխանատվության համար առանձին դատարանի ստեղծմանը։
Ինքնակառավարման մեջ, որտեղ մենք ընտրում ենք մեր սեփական դատավորներին։
Շատերի կարիք չի լինի, քանի որ դրանք քիչ են։ Մենք ինչի մասին ենք խոսում։
Միգուցե առավելագույնը մոտ 200 000 մարդ է տուժում այսից։
Այսպիսով՝ բոլոր մարմինների ղեկավարները, բոլոր պետական կառավարությունները, և, հավանաբար, քաղաքապետերը նույնպես։
Տեղական մակարդակում նրանք բավականաչափ մեծ չափով պատասխանատու են, ինչը մի փոքր տարբերվում է։
Բայց բոլոր պատգամավորները ընդհանուր առմամբ շատ մարդիկ չեն։
Դա նշանակում է, որ եթե լիներ մի փոքր դատարան, որը մենք՝ որպես քաղաքացիներ, կարող էինք անմիջապես ընտրել և որը ինքնուրույն
կկառավարվեր, ապա մենք նաև հնարավորություն կունենայինք դա կիրառել մեր սեփական հանրային
դատախազների միջոցով, որոնք հրահանգների ենթակա չէին լինի։
Մասնավորապես, ինչպես կարելի է ներկայացնել նման դատարան?
Այո, իհարկե, դա այդքան պարզ չէ։ Բայց դա կարելի է անել նաև հանրաքվեի միջոցով՝ փոփոխելով պետական սահմանադրությունը։
Ուստի մենք չէինք կարող անմիջապես այն ներդնել դաշնային մակարդակում, բայց կարող էինք այն ներդնել նահանգային մակարդակում։
16 ֆեդերալ նահանգներում սա պետք է կատարվի 16 անգամ, սակայն դա հնարավոր կլիներ։
Այո։ Եկեք մեկ քայլ առաջ գնանք։
Դեմոնստրացիաներում շրջանառվում են քաղաքական գործիչների մասին կատակներ, օրինակ՝ «Ով հավատում է, որ ժողովրդի
ներկայացուցիչները ներկայացնում են ժողովրդին, նա նաև հավատում է, որ լիմոնի թիթեռները ծալում են լիմոններ»։
Սա նշանակում է, որ փողոցի մարդը քաղաքականությունից խաբված է զգում։
Վերջին ընտրություններում մենք դա կրկին տեսանք։ Ընտրություններից առաջ տրված խոստումներ, իսկ հետո
դրանց իրականացումը, որը ամբողջությամբ հակառակն էր։
Ինչպե՞ս է, որ քաղաքականության այս անկառավարումը, որը այժմ մոտենում է ավերման եզրին, իրականում առաջացավ։
Դե, դա այն պատճառով է, որ մարդիկ դեռ հավատում են հին նախապաշարմունքին՝ «նրանք վերև, մենք ներքև»։
Ուստի մենք հույս ունենք, որ երբ մեկ ուրիշը բարձրանա գահին, ինչ-որ բան ինչ-որ կերպ կփոխվի։
Խնդիրը նրանում է, որ մենք հավատում ենք գահին։ Ուստի գահն է խնդիրը։
Ես հավատում եմ, որ ներկայումս ընթացող փոփոխությունը ոչ միայն կհանգեցնի ավելի մեծ կենտրոնացման և ավելի
տոտալիտար պետության, այլև հակառակ ուղղությամբ շարժման։
Դա այն է, ինչին մենք ձգտում ենք դեցենտրալացված կազմակերպությունների և ինքնազորացման
միջոցով, այսինքն՝ ինքներս անելով ամեն ինչ։
Իշխանության մեջ գտնվողները կարող են անել միայն այն, ինչ ուզում են, որովհետև մենք թույլ ենք տալիս նրանց, որովհետև նրանց
չենք պահանջում հաշվետու լինել, որովհետև ինքներս չենք անում դա, որովհետև նստած ենք դիվանի վրա և բողոքում ենք։
Եվ հենց որ մենք մերժենք նախապաշարմունքները, վերցնենք վերահսկողությունը և պահանջենք նրանցից
հաշվետվողականություն, և երբ կասկածի մեջ ենք՝ ինքներս անենք, ինքներս մտածենք, ունենանք մեր խոսքը, դա կփոխվի։
Բայց այսպես կոչված «Կորոնա» համաճարակի ընթացքում շատ մարդիկ դա զգացին. նրանք ուզում էին ինչ-որ այլ բան, բայց վերջում
ոստիկանությունը նրանց տարավ, նրանց տները խուզարկեց, և նրանց հարևանները դրա մասին հաղորդեցին. այնտեղ դա չաշխատեց.
Այսպիսով նրանք կարծում էին, որ հզոր են, և հետո նրանք համտեսեցին երկաթե ձողի համը։
Այո, նրանք, ովքեր առաջնորդում են, միշտ ամենադժվարն են ապրում, դա ճիշտ է։ Մենք բոլորս էլ ինչ-որ կերպ դա զգացել ենք։
Այնուամենայնիվ, ճիշտ է, որ լայնամասշտաբ բողոքները ի վերջո չեղյալ հայտարարեցին պատվաստման պարտադիր
պահանջը, որը անշուշտ կիրականացվեր, եթե բողոքները չլինեին։
Այսպիսով, փողոցներում գտնվող մարդիկ ասացին՝ ոչ, մեզ հետ դա չի լինի։
Մենք գնում ենք մեկ այլ տեղ, որովհետև երեկոյան զբոսանքի ենք գնում։
Եվ մենք ձեզ ցույց կտանք, որ վերջում ձեզ մոտ բավարար ոստիկաններ չեն լինի մեզ բոլորիս վերահսկելու համար։
Սա ի վերջո հանգեցրեց նրան, որ պատգամավորները ասացին՝ «Ոչ, հիմա մենք պետք է որոշում կայացնենք այնպես, ինչպես ուզում են մարդիկ»։
Լավ ապացույց է, որ վերջիվերջո մենք պարզապես պետք է դա անենք։ Պետք է վեր կենանք դիվանից։
Այո։ Ինչպե՞ս եք տեսնում, որ պատմության անիվը հետ է պտտվում քաղաքական անպատժելիության առումով։ Մյուս խոսքով, ինչպես
կարող ենք իսկապես ներդնել քաղաքական պատասխանատվությունը։
Այո, լավ, չեմ կարծում, որ հետ վերադառնալը հիմա մեզ կօգնի։
Այսպիսով, իհարկե, կարելի է բոլորի համար կրկին ներդնել 266-րդ հոդվածը՝ յուրացման դրույթը։
Ես կարծում եմ, որ դա փոխվեց 1997 թվականին Բուգվելենի որոշմամբ ։
Այդ օրվանից ի վեր քաղաքականությունում ամեն ինչ ավելի ու ավելի վատ է դառնում։
Մենք նախկինում կարծում էինք, որ նրանք երբեմն կանգ կընդունեն, կստանձնեն պատասխանատվությունը և կպատասխանատվացվեն։
Սա պայմանավորված էր նրանով, որ եթե դուք պարտք ունեիք ավելի քան 50 000 մարկ, ձեզ կարող էին երեք տարի ազատազրկման դատապարտել։
Եվ դա վերաբերում էր բոլորին։ Նաև Կոհլի հետ կապված վալիզայի գործին։
Դա էր պատճառը, որ այն ժամանակ այն չեղարկվեց։
Ամեն դեպքում, ես կարծում եմ, որ ապագայում ավելի իմաստուն կլինի բարելավել համակարգը և
քաղաքական գործիչների համար ներդնել հատուկ դրույթներ։
Անցյալ տարի մենք երկու այլ փաստաբանների հետ հավաքվեցինք՝ մտածելու, թե ինչպես կարող ենք իրականում օրենք նախագծել։
Եվ դա անելով՝ մենք պարզեցինք, որ քաղաքական գործիչները գրեթե ամենուր տարբեր ձևերով իրենց թույլ են տվել ազատություններ։
Եվ այդ պատճառով եկել են այն եզրակացության, որ ժողովրդի համար ավելի լավ կլինի ունենալ վետոյի իրավունք ։
Այսպիսով մարդկանց հնարավորություն է տրվում հանրաքվեների միջոցով ասել՝ օրենք ընդունվի, թե ոչ։
Եվ եթե քաղաքական գործիչները այնուամենայնիվ ներդնեն այն, ապա պատասխանատվություն ներառել
և այն ձևակերպել այնպես, որ դա մեզ դուր գա։
Քանի որ, ինչպես ասացի, փոփոխությունը, շրջադարձը, կարծում եմ, մենք այնպիսի կետում ենք, որտեղ օրենքները արդեն
այնքան բազմաթիվ են, որ այլևս չենք կարող դրանք բոլորը հասկանալ։
Այսպիսով, գուցե մի օր հայտնվի գերհմուտ արհեստական բանականություն և օգնի մեզ։
Բայց այս պահին դա իսկապես հսկայական խառնաշփոթ է, որտեղ նրանք հստակ առանձնացել են բազմազան ձևերով։
Ուստի մենք ստիպված կլինեինք այնքան շատ բան փոխել, որ դա կլիներ ամբողջովին նոր օրենսգիրք։
Ուրեմն վերջում, արդյո՞ք դա նշանակում է ավելի շատ օրենքներ։
Ոչ, ընդհանրապես ոչ։ Ուրեմն ամբողջ դիլեմայի լուծումը կայանում է նրանում, որ մենք ներկայացնենք մի լայնորեն տարածված առարկություն։
Այսպիսով, դա այն է, ինչ մենք կարող ենք անել նահանգային մակարդակում անցկացվող հանրաքվեների միջոցով, որոնց ընթացքում
խորհրդարաններում ընդունված բոլոր օրենքներին տրվում է երեք ամսվա շնորհավոր ժամկետ, որի ընթացքում ժողովուրդը կարող է
հավաքվել և կրկին որոշում կայացնել տվյալ օրենքի վերաբերյալ։
Եվ դա կլիներ հանրաքվե։ Այնուհետև ժողովուրդը կորոշեր՝ այո՞, թե ոչ։
Այդ դեպքում վերջնական խոսքը նրա կլիներ։ Եվ դա արդեն շատ կօգներ։
Եվ այդ երեք ամիսների ընթացքում մենք կարող էինք քաղաքական հաշվետվողականություն սահմանել և
այն ձևակերպել այնպես, ինչպես ցանկանում էինք։
Եվ ցանկացած քաղաքական գործիչ, ով այդ ժամանակ համաձայնի ասել. «Ոչ, մենք պետք է այստեղ անհապաղ, շատ արագ ինչ-որ բան փոխենք, չենք
կարող երեք ամիս սպասել, մինչև մարդիկ ինչ-որ կերպ որոշում կայացնեն, մենք դա կանենք հենց հիմա», կարող է կիրառել 138a-ն և 266a-ն,
այսինքն՝ այն պարբերությունները, որոնք մենք կցանկանայինք ունենալ։
Կարո՞ղ է որևէ մեկը նախաձեռնել հանրաքվե՝ ժողովրդական առարկության ներդրման վերաբերյալ։
Այո, սա կարող է նախաձեռնել միայն մասնավոր անհատ։ Կազմակերպություններին դա թույլատրված չէ։
Սա նշանակում է, որ ամբողջ Գերմանիայում կիրառելու համար հանրաճանաչ առարկության դեպքում մեզ անհրաժեշտ
կլինի 16 մարդ՝ դա իրականացնելու 16 ֆեդերալ նահանգներում։
Դեռևս լավ է ունենալ տեղակալ, որպեսզի դուք երկուսով լինեք և ինչ-որ կերպ միմյանց օգնեք։
Այսպիսով, իհարկե, 16 ֆեդերալ նահանգներում աջակիցների ամբողջ խմբով, 16 հանրաքվեներով և այս կերպ փոփոխելով
սահմանադրությունը, որպեսզի վերջում ժողովուրդը ստանա վերջնական որոշում կայացնելու իշխանությունը։
Դու պետք է սովորես այդ բառը։ Դա իսկապես կարևոր է։
Վերջիվերջո, երբ մենք դա հասնենք, կկարողանանք կրկին հանրաքվեով որոշել բոլոր այն հարցերն ու օրենքները, որոնց շուրջ
քաղաքական գործիչները խորհրդարանում կասկածի դեպքում որոշում են։
Դա իսկապես կարող է բոլորին միավորել։ Նաև կանաչներին, որոնք վախենում են, որ AfD-ն կգա
իշխանության և կընդունի իրենց համար վախեցնող օրենքներ։
Կամ AfD-ի աջակիցները, որոնք վախենում են, որ «Կանաչները» կգան իշխանության և կընդունեն օրենքներ, որոնք նրանք չեն ուզում։
Այնուհետև նրանք կարող էին ժողովրդի շրջանում աջակցություն հավաքել և առաջացնել ժողովրդական առարկություն։ Ուստի
կրկին յուրաքանչյուր օրենքի նկատմամբ որոշեք՝ այո կամ ոչ։
Եվ մենք վստահ ենք, որ սա մեզ հնարավորություն կտա համագործակցել շատ մարդկանց հետ, որովհետև, ինչպես ասացի, Կանաչ
կուսակցությունը պետք է այս հարցում նույնքան հետաքրքրված լինի, որքան AfD-ն կամ ցանկացած այլ կուսակցություն։
Սա ոչ մի առնչություն չունի Կանաչների կուսակցության կամ AfD-ի հետ; պարզապես բոլոր քաղաքական ճամբարներում հետաքրքիր է, որ վերջիվերջո
մենք ինքներս կարող ենք որոշել՝ ընդունո՞ւմ ենք արդյոք քաղաքական գործիչների կայացրած որոշումները, թե ոչ, և չենք գտնվում նրանց
ողորմության տակ, ինչպես, օրինակ, փորձեցինք կորոնավիրուսային ճգնաժամի ժամանակ: հենց դրա մասին է ամբողջ այս պատմությունը:
Բայց հիմա, երբ քաղաքական գործիչները արդեն ազատվել են պատասխանատվությունից, արդյոք
նրանք ընդհանրապես կհամաձայնեն նման օրենքին?
Ոչ, մենք դա կարող ենք կիրականացնենք միայն հանրաքվեով։
Եվ արդյո՞ք դա ներկայումս հնարավոր է Գերմանիայի քաղաքական իրավիճակում?
Ազգային մակարդակում՝ այո։
Եվ եթե դա վերաբերեր 16 նահանգային օրենքներին, այսինքն՝ կոնկրետ կորոնավիրուսի օրենսդրությանը, եթե հիշենք, դա
դաշնային օրենսդրություն չէր, այլ միշտ նահանգային օրենսդրություն էր։ Եվ մենք այդ դեպքում կարող էինք դա կանխել։
Մեկ այլ գործոն, որը մենք դեռ չենք քննարկել, արդյունաբերության և բիզնեսի համեմատաբար հզոր լոբբիստական խմբերն
են, որոնք մեծ ազդեցություն ունեն քաղաքականության վրա։
Այո, կարելի է ասել, որ վերջիվերջո նրանք նույնպես ազդեցություն ունեն Եվրոպայում և
Ամերիկայում։ Ինչպե՞ս կարելի է զսպել այս ազդեցությունը։
Այո, լավ, հավանաբար անհնար է զսպել ազդեցությունը։
Մյուս կողմը չի քնում։ Եվ նրանք ունեն շատ գումար և շատ իշխանություն։
Այս առումով հարցը ավելի շուտ հետևյալն է՝ ինչպես կարող ենք զուգահեռաբար այլընտրանքային կերպով կազմակերպվել։
Ինչպե՞ս կարող ենք ավելի լավ մոդելը կյանքի կոչել։
Ինչպե՞ս կարող ենք ապահովել, որ մարդիկ պարզապես շատ ավելի մեծ հետաքրքրություն ցուցաբերեն, շատ ավելի մեծ ոգևորությամբ լցվեն և
շատ ավելի հաճույք ստանան, երբ խոսքը գնում է ապրելը այլ կերպ, քաղաքականություն վարելը այլ կերպ և որոշումներ
ընդունելը այլ կերպ: Ի վերջո, մենք մեծամասնություն ենք։
Այսպիսով, մի քանի լոբբիստական խմբեր, մի քանի հզոր մարդիկ, մի քանի մեծահարուստներ՝ նրանց ոչ միայն անհրաժեշտ է, որ մենք
նրանց համար փող վաստակենք, այլև որ աջակցենք նրանց որոշումներին։
Իհարկե, նրանք շատ փող ունեն։ Բայց օրվա վերջում մենք պետք է գտնենք այլընտրանք։
Պետք է ասենք, թե ինչպես կարելի է գործերը ավելի լավ անել և օրինակ ծառայել։
Եվ նրանք, ովքեր առաջնորդում են ճանապարհը, այո, դա ճիշտ է։ Սովորաբար նրանց համար դժվար է։
Բայց, բարեբախտաբար, կան քաջ մարդիկ, որոնք հենց դա են անում։
Այո, ճիշտ է։ Հիանալի է, որ դու դա անում ես նաև քո ակումբում։
Եվ ինչպես կարող են մարդիկ աջակցել ձեր նախաձեռնությանը? Որտե՞ղ կարող են հետաքրքրված կողմերը կապվել?
Այո, գիրքը հասանելի է։ Ես շատ ուրախ կլինեի, եթե ինչ-որ մեկը այն գներ և կարդար, կամ
նույնիսկ պարզապես նվիրեր որևէ քաղաքական գործչի։
Այսպիսով, գուցե պարզապես գնեք այն և ուղարկեք նորընտիր ուղղակի թեկնածուին, որպեսզի նա կարողանա այն կարդալ։
Կարող է նաև լինել, որ վերջում մի քանի պատգամավորներ կասեն՝ սա այնքան լավ է, որ մենք այն կներդնենք։
Եվ, կարելի է ասել, ինքնուրույն կտրում են իրենց ճյուղը։ Կան նաև մարդիկ, ովքեր իրենց պատասխանատու են զգում։
Այո, կամ ներկայումս մենք ունենք մի քանի նախագծեր։
Այսպիսով, մեծ նախագծերից մեկը wabeo.de-ն է։ Դա մեր ընտրությունների մոնիթորինգն է։
Եվ դա, սկզբունքորեն, ինքնազորացում է՝ վերահսկել գործադիր ճյուղի գործողությունները։
Իրականում այս առումով ամեն ինչ, երբ մարդը ներգրավված է քաղաքականության մեջ և հետևում է, թե ինչ են
անում մեր ընտրված ներկայացուցիչները, հանդիսանում է մեր գործունեությանը ցուցաբերվող աջակցության ձև։
Տիկին Ցոմակաևա, շնորհակալություն այս հարցազրույցի համար։ Շատ շնորհակալություն և ամենայն հաջողություն ձեր աշխատանքի համար։
Նույնպես, շատ շնորհակալ ենք ձեր աշխատանքի համար։ Մենք մեծապես գնահատում ենք այլընտրանքային մեդիան
և միշտ աջակցում ենք դրան, որտեղ միայն կարող ենք։
br] Այո, շատ շնորհակալություն!