Dina iki kita lagi ngobrol karo aktivis politik sing wis nggayuh akèh prestasi ing Jerman.
Kowe bisa ngomong yèn dhèwèké maringi semangat marang wong-wong – yaiku supaya padha metu
menyang dalan. Dhèwèké uga panulis lan wirausaha.
Lair ing Frankfurt am Main, dheweke manggon ing Rusia suwene 22 taun nanging bali menyang
Jerman ing taun 2014 amarga alasan politik.
Dheweke minangka salah siji panata bareng demonstrasi saindenging Jerman sing diselenggarakaké déning
aliansi "Deutschland steht auf" (Jerman munggah).
Salah siji panjaluk sing bola-bali diajukake yaiku tanggung jawab politikus. Dina iki kita bakal mbahas bab kuwi.
Sugeng rawuh, Stephanie Tsomakaeva.
Halo, apik banget bisa ana ing kene. Matur nuwun.
Ya, kita banget seneng. Kaping pisan, sacara prinsip:
Ing urip kerja saben dina, lumrah yèn karyawan tanggung jawab marang karusakan apa waé sing disebabaké.
Para politikus nduwèni kekebalan politik.
Apa kuwi ateges para politikus ora tanggung jawab marang pelanggaran lan karusakan?
Ya, dheweke kudu dituntut tanggung jawab.
Masalahe mung siji, yaiku umume ora ana undang-undang sing ngatur apa sing pengin kita
jadikan tanggung jawabé – yaiku keputusan politik.
Imunitas mung nglindhungi saka dijupuk sacara ad hoc.
Iki sawijining crita sajarah sing muncul ing pertengahan abad kaping 19 kanggo nglindhungi badan legislatif saka cabang
eksekutif, cekaké – supaya sang raja ora bisa nyekel anggota parlemen, ngunciné sawatara wektu,
banjur ngeculaké manèh sawisé pemungutan swara rampung.
Lan kuwi isih ditrapake nganti saiki; pancen masuk akal yèn polisi ora bisa mung njupuk
sawetara anggota parlemen AfD kanggo dipriksa.
Lan banjur pamilihan rampung lan mung kuwi.
Ya, mesthi wae kita uga ora kepengin kuwi dina iki. Ing babagan kuwi, imunitas iku konsep sing banget masuk akal.
Masalahe mung siji, penegakan hukum sing kita karepake saiki pancen ora duwe undang-undang sing bisa ngatur iki, kaya sing wis
tak kandhakake. Lan kita kudu ngenalake undang-undang kasebut.
Ya, ya, kuwi ateges yèn undang-undang iki isih dadi sisa saka jaman transisi saka monarki
menyang demokrasi, sisa-sisa, bisa diomongké.
Lan pungkasané, iku kudu nglindhungi para politikus saka panangkepan.
Bener.
Istilah liyane. Sampeyan wis nulis buku bab tanggung jawab politik.
Wiwit wektu kuwi, wis saya dadi kawruh umum.
Ing kono uga padha nulis bab ganti rugi politik.
Iku istilah sing akèh wong durung ngerti. Bisa nerangaké?
Ya, iku bab kapindho.
Iki kabebasan ngomong para anggota parlemen, sing diijini ngomong apa wae ing kana lan ora bisa dituntut amarga kuwi.
Kita wis biasa karo iki. Sawetara anggota oposisi wis nyiapake jubah mandi supaya yen padha ngina
salah siji menteri utawa wong liya kanthi kasar banget.
Amarga dhèwèké nyatakaké panemuné, dhèwèké kudu nyiapaké dhéwé kanggo dianiaya.
Anggota Parlemen diijini nindakake kuwi ing Parlemen. Yen ana keraguan, dheweke diijini ngina siji lan
sijine. Dheweke diijini nyalahake siji lan sijine.
Mung aturan tata cara ing Parlemen sing nemtokake apa iki bakal nyebabake pangeling supaya manut aturan utawa ora.
Conto sing misuwur yaiku Lars Hünich, sing ing parlemen negara bagian Brandenburg nyebut wong-wong liya
minangka para pelaku sawisé komite penyelidikan koronavirus.
Yen kita wis nindakake kuwi minangka warga, mesthine kita wis dilaporake.
Imunitasé minangka anggota parlemen nglindhungi dhèwèké supaya ora bisa dituntut amarga fitnah.
Dadi saktenane – iki asalé saka jaman sing padha – iki crita sing banget nduwé makna.
Masalahe mung siji, yèn kekebalan tansah bisa dicabut kanggo proses pidana.
Mesthi wae, supaya iki kelakon, kudu ana pasal ing undhang-undhang sing nyatakake manawa tumindak tartamtu kena
paukuman, contone mbuwang-mbuwang dhuwit pajak iku kena paukuman.
Nanging kita ora duwe kuwi. Kuwi ora ana.
Mangkono, nyingkiri pajegek iku tindak pidana, nanging mbuwang-mbuwang dhuwit pajegek ora.
Bener. Lan mulane, sanajan kekebalané dicabut, sayangé ora ana apa-apa sing bisa diukum.
Miturut panjenengan, apa perlu ana katalog pelanggaran sing ora diidini dilakoni para politikus?
Ya, aku mikir paling masuk akal yen kita ngenalake telung paragraf.
Mangkono iku bab pisanan sing barusan kita rembug – pemborosan pendapatan pajak. Kuwi sing diarani penyalahgunaan anggaran.
Aku bakal ngembangaké Pasal 266 – pasal penggelapan klasik – kanggo nyakup penggelapan anggaran.
Lan Andreas Scheuer iku conto sing sampurna saka iki.
Dheweke disetujoni loro milyar saka anggaran – kontrak telung milyar wis rampung.
Iku bakal dadi kasus klasik penggelapan.
Titik kapindho, sing uga penting banget, yaiku penegakan hukum. Salah siji tugas utama negara yaiku njamin
manawa apa sing wis diputusake déning anggota parlemen sabanjuré ditindakake déning eksekutif.
Iki ateges yèn gagal nuntut tindak pidana uga kudu diukum.
Dadi yen Sekretaris Dalam Negeri gagal njamin yèn undhang-undhang dituruti, dhèwèké kudu dituntut tanggung jawab
marang akibaté lan kuwi kudu dianggep minangka tindak pidana.
Aku bakal ngajokaké Pasal 138 Kitab Undang-Undang Hukum Pidana, sing nyatakake yèn gagal nuntut tindak pidana uga kena paukuman.
Lan poin katelu?
Titik katelu ngenani watesan hak-hak dhasar.
Amarga "mbatesi hak-hak dhasar" iku, miturut prinsip, "mbatesi kabebasan pribadi". Lan kuwi uga kuduné diukum miturut hukum.
Lan piye karo sikap tegas?
Maksudku, kowe bisa nggawe undang-undang bab apa wae.
Yen kowe ora nuntut lan mriksa maneh sawisé, iku ora ana regané maneh.
Ya, kuwi pancen masalahé, yaiku gagal nuntut kejahatan.
Lan mesthi wae kita duwe kahanan khusus karo para politikus, amarga jaksa saiki diwatesi dening instruksi saka
Sekretaris Dalam Negeri, Sekretaris Kehakiman – nyuwun pangapunten – dadi Sekretaris Kehakiman nduwèni fungsi hibrida.
Dheweke anggota parlemen, dheweke cabang eksekutif, lan dheweke cabang yudikatif.
Dadi saiki ora ana pamisahan kasar ing Jerman.
Lan ing kono kowe pancen kudu miwiti.
Kita perlu yurisdiksi dhéwé. Aku bakal mbela pambentukan pangadilan kapisah kanggo tanggung jawab para politikus.
Ing pamrentahan mandhiri, ing ngendi kita milih hakim kita dhéwé.
Ora perlu akèh, amarga pancèn ora akèh. Apa sing lagi kita omongake?
Mbok menawa paling akèh watara 200.000 wong sing kena iki.
Dadi kabèh kepala panguwasa, kabèh pamaréntah nagara, lan uga para walikota.
Ing tingkat pamaréntah lokal, padha tanggung jawab ing tingkat sing cukup amba, sing rada béda.
Nanging kabeh anggota parlemen sakabehe ora nganti akèh wong.
Iku ateges yen ana pangadilan cilik sing bisa langsung dipilih dening kita minangka warga lan ngatur dhéwé, mula kita
uga bakal nduwé kasempatan kanggo ngetrapake iki nganggo jaksa umum kita dhéwé, sing ora bakal kena arahan.
Secara khusus, kepiye carane ngenalake pangadilan kaya ngono?
Ya, mesthi wae ora gampang kaya ngono. Nanging uga bisa ditindakake liwat referendum kanthi ngowahi konstitusi negara.
Dadi kita ora bisa ngenalake langsung ing tingkat federal, nanging kita bisa ngenalake ing tingkat negara bagian.
Ing 16 negara bagian federal, iki kudu ditindakake 16 kaping, nanging isih bisa.
Ya. Ayo maju siji langkah maneh.
Ing demonstrasi, guyonan babagan politisi nyebar, kaya ta: "Sapa waé sing pracaya yèn wakil sing kapilih kuwi makili
rakyat, uga pracaya yèn kupu-kupu lemon bisa melipat lemon."
Iki ateges wong-wong biasa rumangsa ditipu déning politik.
Kita weruh maneh kéné ing pamilihan pungkasan. Janji-janjiné sadurungé pamilihan, nanging
sawisé kuwi dilakokaké kanthi cara sing béda banget.
Kepiye carane mismanagement ing politik iki, sing saiki meh ngrusak, bisa kelakon?
Ya, kuwi amarga wong-wong isih pracaya marang takhayul lawas "wong-wong ing ndhuwur, kita ing ngisor".
Mula kita ngarep-arep menawa nalika ana wong liya sing munggah ing tahta, ana sing bakal owah kanthi cara apa wae.
Masalahe yaiku kita pracaya marang tahta. Mula tahta iku masalahe.
Aku yakin yèn transformasi sing saiki lagi kelakon ora mung bakal nuntun marang sentralisasi sing luwih gedhé
lan negara sing luwih totaliter, nanging uga marang gerakan ing arah sing kosok baline.
Iku sing lagi kita usahakake liwat organisasi terdesentralisasi lan pemberdayaan diri,
yaiku nindakake prekara-prekara kanthi dhéwé.
Wong-wong sing nduwèni kuwasa mung bisa nindakake apa sing dikarepake amarga kita ngidini, amarga kita ora
nuntut tanggung jawab, amarga kita ora nindakake dhéwé, amarga kita lungguh ing sofa lan ngeluh.
Lan sakwise kita mbuwang takhayul, njupuk kendali lan nuntut tanggung jawab saka wong-wong mau, lan uga nindakake dhewe
nalika ragu, mikir dhewe, nduweni swara, kahanan kuwi bakal owah.
Nanging nalika sing diarani pandemi coronavirus, akèh wong ngalami iki: padha kepéngin sing béda, nanging
pungkasané padha digawa déning polisi, omahé digeledah, lan dilaporaké déning tangga teparo. Ora kasil ing kana.
Mula padha nganggep awake dhewe kuwat lan ngrasakake rasa tongkat wesi.
Ya, wong-wong sing mimpin dalan mesthi ngrasakake sing paling abot, kuwi bener. Kita kabeh
wis nate ngalami kuwi dhéwé kanthi cara tartamtu.
Sanadyan mangkono, pancen protes gedhe pungkasane mbatalake mandat vaksinasi, sing
mesthi bakal dikenalké yen protes kuwi ora ana.
Dadi wong-wong ing dalan sing kandha: Ora, ora karo kita.
Kita lunga menyang panggonan liya, amarga kita arep mlaku-mlaku ing wayah sore.
Lan kita bakal nuduhake marang kowe yen ing pungkasan kowe ora bakal duwe polisi sing cukup kanggo ngontrol kita kabeh.
Iki nyebabake para anggota parlemen pungkasane kandha: Ora, saiki kita kudu mutusake manut karo apa sing dikarepake wong akeh.
Bukti sing apik manawa ing pungkasané kita mung kudu nindakake. Kita kudu metu saka sofa.
Ya. Kepiye panjenengan ndeleng roda sajarah mbalèk babagan imunitas politik? Kanthi tembung liya, kepiye
carane kita pancèn ngenalaké akuntabilitas politik?
Ya, aku ora mikir manawa mbalèk saiki bakal mbantu kita.
Dadi mesthi wae, siji bisa ngenalake maneh Pasal 266, klausa penggelapan, kanggo kabeh wong.
Aku yakin yèn kuwi diganti ing taun 1997 karo putusan Bugwellen .
Wiwit kuwi, kahanan ing politik saya tambah parah.
Biyen kita nduwé kesan yèn kadhangkala padha mundur, njupuk tanggung jawab lan bisa dipertanggungjawabake.
Iki amarga yen sampeyan nduwé utang luwih saka 50.000 mark, sampeyan bisa dipenjara telung taun.
Lan kuwi ditrapake kanggo kabeh wong. Kalebu prastawa koper karo Kohl.
Iku alesané kenapa banjur dibubarake.
Ing kahanan apa waé, aku yakin bakal luwih wicaksana kanggo ningkataké sistem ing mangsa ngarep lan
ngenalaké ketentuan khusus kanggo para politikus.
Taun kepungkur, kita kumpul karo loro pengacara liyane kanggo mikir carane saktenane nyusun undang-undang.
Lan kanthi nindakake kuwi, kita wis nemokake manawa para politikus meh ing endi-endi
wis njupuk kabebasan kanthi maneka warna cara.
Lan mula wis tekan kesimpulan manawa luwih becik yen rakyat nduwé hak veto .
Mula menehi wong-wong kasempatan kanggo ngomong, liwat referendum, apa undang-undang kudu diperkenalké utawa ora.
Lan yen para politikus tetep ngenalake, mula supaya kalebu tanggung jawab lan
dirumusake ing kana miturut cara sing kita karepake.
Amarga, kaya sing wis tak kandhakake, owah-owahan lan pangbalikan iki, aku mikir kita saiki wis tekan titik
ing ngendi undhang-undhang wis akèh banget nganti kita ora bisa maneh mangerteni kabèh.
Mbok menawa mengko bakal ana AI sing super pinter teka lan mbantu kita.
Nanging saiki pancen dadi campuran gedhe, ing ngendi padha wis kanthi cetha mbedakake awake dhewe kanthi maneka warna cara.
Dadi kita kudu ngganti akèh banget nganti dadi buku undang-undang anyar sakabehe.
Dadi ing pungkasané, iki bakal ateges ana luwih akèh undang-undang?
Ora, ora babar pisan. Dadi solusiné kanggo kabèh dilema iki yaiku kita ngenalaké keberatan sing populer.
Dadi kuwi sawijining bab sing bisa kita lakoni liwat referendum ing tingkat negara bagian, ing ngendi kabèh undang-undang sing
disahaké ing parlemen diwènèhi masa tenggang telung wulan, sajrone wektu kuwi rakyat bisa nglumpuk
kanggo mutusaké manèh babagan undang-undang mau.
Lan kuwi bakal dadi referendum. Banjur wong-wong bakal mutusake: ya utawa ora.
Banjur dheweke sing bakal nduwé putusan pungkasan. Lan kuwi wis bakal mbantu akèh.
Lan sajrone telung wulan kuwi, kita bisa ngenalake akuntabilitas politik lan nyusuné miturut cara sing kita karepake.
Lan sapa waé politikus sing banjur sarujuk kandha, "Ora, kita kudu ngganti apa-apa ing kéné kanthi darurat, kanthi cepet
banget, kita ora bisa ngenteni telung wulan supaya rakyat mutusaké kanthi cara apa waé, kita bakal
nindakake saiki," banjur bisa nerapaké pasal 138a, 266a, yaiku paragraf-paragraf sing arep kita duwé.
Apa referendum babagan ngenalake keberatan populer bisa diinisiasi dening sapa wae?
Ya, iki mung bisa diwiwiti dening individu pribadi. Organisasi ora diijini nindakake kuwi.
Iki ateges yen kita pengin ngetrapake keberatan populer iki ing saindenging Jerman, kita butuh 16
wong kanggo nindakake ing 16 negara bagian federal.
Isih luwih becik nduwé wakil, supaya kowe loro lan bisa saling mbantu.
Dadi mesthi, kanthi sak klompok pendukung ing 16 negara bagian federal, 16 referendum, lan kanthi cara iki
ngowahi konstitusi supaya pungkasane kita entuk kekuwatan mutlak kanggo njupuk keputusan marang rakyat.
Kowe kudu sinau tembung kuwi. Kuwi pancen penting banget.
Ing pungkasané, sawisé kita kasil nggayuh iki, kita pancèn bakal bisa manèh mutusaké liwat referendum babagan kabèh
prakara lan kabèh undang-undang sing diputusaké déning para politisi ing Parlemen, yèn ana sangsi.
Iku pancen bisa nggawa kabèh wong bebarengan. Kalebu Partai Ijo, sing padha wedi yèn AfD bakal nguwasani
lan banjur nglulusaké undang-undang sing padha wedi.
Utawa para pendukung AfD sing wedi yèn Partai Ijo bakal nguwasani lan nglulusaké undang-undang sing ora dikarepake.
Banjur padha bisa nglumpukaké dhukungan saka masyarakat lan nyebabaké protes rakyat. Mula, sepisan
manèh, mutusaké ya utawa ora kanggo saben undang-undang.
Lan kita yakin manawa iki bakal ngidini kita bisa kerja bareng karo akèh wong, amarga, kaya sing wis tak
kandhakake, Partai Ijo kuduné padha kasengsem marang iki kaya AfD utawa partai liya apa waé.
Iki ora ana gandhengane karo Partai Ijo utawa AfD; mung ing sakabehe kubu politik, pungkasane menarik manawa kita bisa
mutusake dhewe apa kita kepengin apa sing wis diputusake para politikus lan kita ora gumantung marang
dheweke, kaya sing kita alami nalika krisis coronavirus, umpama. Mangkono intine crita iki.
Nanging saiki para politisi wis mbebasake awake dhewe saka tanggung jawab, apa dheweke
bakal sarujuk karo undang-undang kaya ngono?
Ora, kita mung bisa ngetrapake kuwi kanthi referendum.
Lan apa saiki kuwi bisa ing kahanan politik ing Jerman?
Ing tingkat nasional, ya.
Lan yen kuwi ditrapake marang 16 undang-undang negara bagian, yaiku khususé undang-undang coronavirus, yen kita éling,
kuwi dudu undang-undang federal, nanging mesthi undang-undang negara bagian. Lan kita banjur bisa nyegah kuwi.
Faktor liyane sing durung kita rembugan yaiku kelompok lobi saka industri lan bisnis sing relatif
kuwat, sing nduweni pengaruh banget marang politik.
Ya, bisa diomongake yen pungkasané padha duwé swara ing Éropa lan Amerika. Kepiye carané matesi pengaruh iki?
Ya, ya, mesthine mokal kanggo matesi pengaruh kuwi.
Pihak liyane ora turu. Lan padha duwe akèh dhuwit lan akèh kuwasa.
Ing babagan iki, pitakonané luwih tepaté: Kepiye carané kita bisa ngatur dhéwé kanthi cara alternatif sacara paralel?
Kepiye carane kita bisa nguripake model sing luwih apik?
Kepiye carane supaya wong-wong luwih kasengsem, luwih semangat, lan luwih seneng nalika urip kanthi cara sing beda,
nindakake politik kanthi cara sing beda, lan nggawe keputusan kanthi cara sing beda? Lan kita pancen mayoritas.
Dadi sawetara kelompok lobi, sawetara wong sing duwé kuwasa, sawetara wong sing duwé akèh dhuwit, padha butuh
kita ora mung kanggo ngasilaké dhuwit kanggo wong-wong mau, nanging uga kanggo ndhukung kaputusané.
Lan mesthi wae, padha duwe akèh dhuwit. Nanging ing pungkasaning dina, kita kudu nemokake alternatif.
Kita kudu ngomongke carane supaya kabeh bisa ditindakake luwih apik lan dadi tuladha.
Lan wong-wong sing mimpin dalan, ya, kuwi bener. Biasane angel kanggo dheweke.
Nanging untunge ana wong-wong sing wani sing pancen nindakake kuwi.
Ya, bener. Apik tenan yen kowe uga nindakake kuwi karo klubmu.
Lan kepiye carane wong bisa ndhukung perjuanganmu? Ing endi pihak-pihak sing kasengsem bisa ngubungi?
Ya, bukune kasedhiya. Aku bakal seneng banget yen ana wong tuku lan maca, utawa malah
mung menehi marang politikus minangka hadiah.
Mbok menawa luwih becik tuku waé lan ngirim menyang calon langsung sing anyar kapilih supaya bisa maca.
Uga bisa waé, ing pungkasan, sawetara anggota parlemen bakal kandha: Iki apik banget, kita bakal ngenalake.
Lan motong cabangé dhéwé, bisa diomongké. Ana uga wong-wong sing ngrasa tanggung jawab.
Ya, utawa saiki kita duwe sawetara proyek.
Dadi salah siji proyek gedhé yaiku wabeo.de. Iku pemantauan pemilihan kita.
Lan kuwi, sacara prinsip, panguwasa dhiri, yaiku kemampuan kanggo ngawasi apa sing ditindakake cabang eksekutif.
Lan sejatine, kabèh bab ing babagan iki, nalika wong melu politik lan ngawasi apa sing ditindakake wakil-wakil kita sing kapilih,
iku sawijining wujud dhukungan marang apa sing kita lakoni.
Bu Tsomakaeva, matur nuwun sanget kanggo wawancara iki. Matur nuwun sanget lan mugi-mugi
ingkang paling sae tumrap pakaryan panjenengan.
Mangkono uga, matur nuwun sanget kanggo pakaryan panjenengan. Kita banget ngurmati media
alternatif lan tansah ndhukung ing endi wae bisa.
br] Ya, matur nuwun sanget!