დღეს ჩვენ ვესაუბრებით პოლიტიკურ აქტივისტს, რომელმაც გერმანიაში უკვე ბევრს მიაღწია.
შეგიძლიათ თქვათ, რომ ის ადამიანებს ამოძრავებს — კერძოდ, ქუჩებში გამოსასვლელად. ის ასევე ავტორი და მეწარმეა.
დაიბადა ფრანკფურტ-ან-მაინში, 22 წლის განმავლობაში რუსეთში ცხოვრობდა, მაგრამ 2014 წელს
პოლიტიკური მიზეზების გამო გერმანიაში დაბრუნდა.
ის არის გერმანიის მასშტაბით ორგანიზებული დემონსტრაციების თანაორგანიზატორი, რომლებსაც ალიანსი
"Deutschland steht auf" (გერმანია დგება) ატარებს.
ერთ-ერთი მოთხოვნა, რომელსაც ის იქ არაერთხელ აყენებს, პოლიტიკური პასუხისმგებლობაა. სწორედ ამაზე ვსაუბრობთ დღეს.
კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება, სტეფანი ცომაკაევა.
გამარჯობა, შესანიშნავია აქ ყოფნა. მადლობა.
დიახ, ჩვენ ძალიან მოხარულები ვართ. პირველ რიგში, პრინციპში:
ყოველდღიურ სამუშაო ცხოვრებაში ჩვეულებრივი პრაქტიკაა, რომ თანამშრომლები პასუხისმგებელნი
არიან მათ მიერ გამოწვეულ ნებისმიერ ზარალზე.
პოლიტიკოსები სარგებლობენ პოლიტიკური იმუნიტეტით.
ნიშნავს თუ არა ეს, რომ პოლიტიკოსები არ არიან პასუხისმგებელნი დანაშაულისა და ზიანისთვის?
დიახ, ისინი პასუხისმგებლები უნდა იყვნენ.
ერთადერთი პრობლემა ისაა, რომ, ზოგადად, არ არსებობს კანონები, რომლებიც არეგულირებდეს იმას, რისთვისაც
ჩვენ გვსურს მათი პასუხისმგებლობის დაკისრება — კერძოდ, პოლიტიკური გადაწყვეტილებებისთვის.
იმუნიტეტი მათ მხოლოდ ad hoc წაყვანისგან იცავს.
ეს არის ისტორიული ამბავი, რომელიც მე-19 საუკუნის შუა ხანებში ჩამოყალიბდა საკანონმდებლო ორგანოს აღმასრულებლისგან დასაცავად,
მოკლედ რომ ვთქვათ – რათა მეფეს არ შეძლებოდა დეპუტატების დაპატიმრება, ხანმოკლე დროით დახურვა და
კენჭისყრის დასრულების შემდეგ მათი გათავისუფლება.
და ეს დღესაც ძალაშია; სრულიად ლოგიკურია, რომ პოლიციას არ შეუძლია უბრალოდ რამდენიმე AfD-ის დეპუტატი დაკითხვაზე წაიყვანოს.
და შემდეგ ხმის მიცემა მთავრდება და სულ ესაა.
რა თქმა უნდა, ჩვენ დღესაც არ გვსურს ეს. ამ თვალსაზრისით, იმუნიტეტი ძალიან გონივრული კონცეფციაა.
ერთადერთი პრობლემა ისაა, რომ სამართალდამცავებს, რომელთა შექმნაც გვსურს, უბრალოდ არ აქვთ დღეს არანაირი კანონი, რომელიც ამას
დაარეგულირებდა, როგორც ვთქვი. და ჩვენ ისინი უნდა შემოვიტანოთ.
დიახ, ეს ნიშნავს, რომ ეს კანონები ჯერ კიდევ მონარქიიდან დემოკრატიაზე გადასვლის პერიოდის ნარჩენებია, ასე ვთქვათ.
და საბოლოო ჯამში, მან პოლიტიკოსები დაპატიმრებისგან უნდა დაიცვას.
სწორია.
კიდევ ერთი ტერმინი. თქვენ დაწერეთ წიგნი პოლიტიკური ანგარიშვალდებულების თემაზე.
მას შემდეგ, ეს სულ უფრო საჯარო ცოდნად იქცა.
იქ ისინი ასევე წერენ პოლიტიკური კომპენსაციის შესახებ.
ეს არის ტერმინი, რომელიც ბევრისთვის უცხოა. შეგიძლიათ ახსნათ?
დიახ, ეს მეორე საკითხია.
ეს არის პარლამენტის წევრების სიტყვის თავისუფლება, რომლებსაც უფლება აქვთ, იქ ნებისმიერი რამ თქვან და ამისთვის არ დაისჯებიან.
ეს ჩვენთვის ნაცნობია. ოპოზიციის ზოგიერთ წევრს უკვე მზად აქვს სახლის ხალათები იმ შემთხვევისთვის, თუ
რომელიმე მინისტრს ან სხვას ზედმეტად უხეშად შეურაცხყოფენ.
რადგან მან თავისი აზრი გამოთქვა, მან უნდა ელოდოს დევნას.
პარლამენტის წევრს პარლამენტში ამის უფლება აქვს. ეჭვის შემთხვევაში, მათ ერთმანეთის შეურაცხყოფის
უფლება აქვთ. მათ ბრალდებების წაყენების უფლება აქვთ.
მხოლოდ პარლამენტის რეგლამენტი განსაზღვრავს, გამოიწვევს თუ არა ეს შეხსენებას წესრიგის დაცვის შესახებ.
ცნობილი მაგალითია ლარს ჰუნიხი, რომელმაც ბრანდენბურგის შტატის პარლამენტში, კორონავირუსის
გამოძიების კომიტეტის შემდეგ, სხვებს დამნაშავეები უწოდა.
როგორც მოქალაქეებს, რომ ეს გაგვეკეთებინა, ალბათ შეგვატყობინებდნენ.
მისი იმუნიტეტი როგორც პარლამენტის წევრის, იცავს მას ცილისწამებისთვის დევნისგან.
ასე რომ, სინამდვილეში, ისიც იმავე პერიოდიდანაა – ეს ძალიან შინაარსიანი ამბავია.
ერთადერთი პრობლემა ისაა, რომ იმუნიტეტიდან უარი შეიძლება ყოველთვის მიეცეს სისხლისსამართლებრივი დევნისთვის.
რა თქმა უნდა, ამისათვის კანონში სადღაც უნდა იყოს არსებული მუხლი, რომელიც რაღაცას სჯად მიიჩნევს,
მაგალითად, რომ გადასახადების ფლანგვა დასჯადი ქმედებაა.
მაგრამ ჩვენ ეს არ გვაქვს. ის არ არსებობს.
ასე რომ, გადასახადებისგან თავის არიდება სისხლის სამართლის დანაშაულია, ხოლო გადასახადების ფლანგვა — არა.
ზუსტად. და სწორედ ამიტომ, იმუნიტეტის მოხსნის შემთხვევაშიც კი, სამწუხაროდ, არაფრისთვის ვერ დაისჯებიან.
თქვენი აზრით, არსებობს თუ არა დანაშაულების კატალოგის საჭიროება, რომელთა ჩადენაც პოლიტიკოსებს ეკრძალებათ?
დიახ, ვფიქრობ, ყველაზე გონივრული იქნება, თუ სამ აბზაცს შემოვიღებთ.
და ეს არის პირველი საკითხი, რომელზეც ახლახან ვსაუბრობდით – გადასახადებიდან მიღებული შემოსავლების
ფლანგვა. ამას საბიუჯეტო სახსრების მითვისება ეწოდება.
მე გავაფართოებდი მე-266 მუხლს – თანხების მითვისების კლასიკურ მუხლს – რათა მასში შევიდეს საბიუჯეტო თანხების მითვისებაც.
და ანდრეას შოიერი ამის შესანიშნავი მაგალითია.
ბიუჯეტიდან ორი მილიარდი დაამტკიცებინა – სამი მილიარდის კონტრაქტი გააფორმა.
ეს იქნებოდა მითვისების კლასიკური შემთხვევა.
მეორე საკითხი, რომელიც ასევე ძალიან მნიშვნელოვანია, არის კანონების აღსრულება. სახელმწიფოს ერთ-ერთი მთავარი
ამოცანაა უზრუნველყოს, რომ ის, რასაც პარლამენტის წევრები წყვეტენ, შემდგომში აღსრულდეს აღმასრულებელი ხელისუფლების მიერ.
ეს ნიშნავს, რომ სისხლისსამართლებრივი დევნის არდაწარმოება ასევე დასჯადი უნდა იყოს.
ასე რომ, თუ შინაგან საქმეთა მინისტრი ვერ უზრუნველყოფს კანონების დაცვას, ის პასუხისმგებელი უნდა იყოს
შედეგებზე და ეს უნდა იყოს სისხლის სამართლის დანაშაული.
მე შემოგთავაზებდით სისხლის სამართლის კოდექსის 138-ე მუხლს, რომელიც ითვალისწინებს, რომ
სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმა ასევე ისჯება.
და მესამე პუნქტი?
მესამე პუნქტი ეხება ფუნდამენტური უფლებების შეზღუდვებს.
რადგან "ფუნდამენტური უფლებების შეზღუდვა", პრინციპში, "პირადი თავისუფლების შეზღუდვაა". და ესეც კანონით დასჯადი უნდა იყოს.
და რაც შეეხება ასერტიულობას?
ანუ, კანონების მიღება ყველაფერზე შეიძლება.
თუ ამას არ მოითხოვ და შემდეგ არ შეამოწმებ, ის კვლავ არაფერი ღირს.
დიახ, სწორედ ეს არის პრობლემა, კერძოდ, დანაშაულებზე დევნის არდაწყება.
და, რა თქმა უნდა, პოლიტიკოსების შემთხვევაში განსაკუთრებული ვითარება გვაქვს, რადგან პროკურორები დღეს
შინაგან საქმეთა მინისტრის, ანუ, ბოდიში, იუსტიციის მინისტრის ინსტრუქციებით არიან დაკისრებულნი.
ის არის პარლამენტის წევრი, ის არის აღმასრულებელი ხელისუფლება და ის არის სასამართლო ხელისუფლება.
ამჟამად გერმანიაში ძალადობრივი დაყოფა არ არის.
და სწორედ აქედან უნდა დაიწყოთ.
ჩვენ დაგვჭირდება საკუთარი იურისდიქცია. მე მხარს დავუჭერდი პოლიტიკოსების პასუხისმგებლობისთვის ცალკე სასამართლოს შექმნას.
თვითმმართველობაში, სადაც ჩვენს მოსამართლეებს ვირჩევთ.
ბევრი არ იქნებოდა საჭირო, რადგან ბევრი არც არის. რაზე ვსაუბრობთ?
საერთო ჯამში, ამით, სავარაუდოდ, 200 000-მდე ადამიანია დაზარალებული.
მაშ ასე, ყველა უწყების ხელმძღვანელები, ყველა შტატის მთავრობა, ასევე, ალბათ, მერებიც.
ადგილობრივი თვითმმართველობის დონეზე მათი პასუხისმგებლობა საკმაოდ დიდია, რაც ცოტა განსხვავებულია.
მაგრამ ყველა დეპუტატი ერთად აღებული ბევრ ადამიანს არ შეადგენს.
ეს ნიშნავს, რომ თუ იარსებებდა მცირე სასამართლო, რომელსაც ჩვენ, როგორც მოქალაქეები, პირდაპირ ავირჩევდით და რომელიც თვითონ
განკარგავდა საქმეებს, მაშინ ჩვენ ასევე გვექნებოდა შანსი, ეს ჩვენი საკუთარი საზოგადოებრივი პროკურორების მეშვეობით აღგვეფრთოვანებინა,
რომლებიც ინსტრუქციებისადმი დაქვემდებარებულნი არ იქნებოდნენ.
კონკრეტულად, როგორ უნდა დაამტკიცო ასეთი სასამართლო?
დიახ, რა თქმა უნდა, ეს არც ისე მარტივია. მაგრამ ეს ასევე შეიძლება გაკეთდეს რეფერენდუმის გზით,
სახელმწიფო კონსტიტუციაში ცვლილებების შეტანით.
ასე რომ, ჩვენ ვერ დავნერგეთ ის დაუყოვნებლივ ფედერალურ დონეზე, მაგრამ შეგვეძლო დაგვენერგა შტატის დონეზე.
16 ფედერალურ შტატში ეს 16-ჯერ მოგვიწევდა, მაგრამ შესაძლებელი იქნებოდა.
დიახ. მოდით, ერთი ნაბიჯით წინ წავიდეთ.
დემონსტრაციებზე პოლიტიკოსებზე ხუმრობები დადის, მაგალითად: "ვინც ფიქრობს, რომ არჩეული წარმომადგენლები ხალხს წარმოადგენენ,
ასევე სჯერა, რომ ლიმონის პეპლები ლიმონებს კეპავენ".
ეს ნიშნავს, რომ რიგითი მოქალაქე პოლიტიკისგან მოტყუებულად გრძნობს თავს.
ეს კიდევ ერთხელ ვიხილეთ ბოლო არჩევნებზე. წინასაარჩევნო დაპირებები, რომლებიც შემდეგ სრულიად საპირისპიროდ სრულდებოდა.
როგორ მოხდა, რომ პოლიტიკაში ეს არასწორი მართვა, რომელიც ახლა უკვე განადგურების ზღვარზეა, სინამდვილეში წარმოიშვა?
ეს იმიტომ, რომ ხალხს ჯერ კიდევ სჯერა ძველი სუპერტიციის: "ისინი ზემოთ, ჩვენ კი ქვემოთ".
ამიტომ ვიმედოვნებთ, რომ როდესაც ტახტზე სხვა დაჯდება, რაღაც მაინც შეიცვლება.
პრობლემა ისაა, რომ ჩვენ ტახტს ვენდობით. ასე რომ, ტახტია პრობლემა.
მე მჯერა, რომ ტრანსფორმაცია, რომელიც ამჟამად მიმდინარეობს, არა მხოლოდ უფრო დიდი ცენტრალიზაციისა და უფრო ტოტალიტარული
სახელმწიფოს მიმართულებით წავა, არამედ საპირისპირო მიმართულებითაც.
სწორედ ამისკენ ვმუშაობთ დეცენტრალიზებული ორგანიზაციებითა და თვითგაძლიერებით, ანუ იმით, რომ საქმეს თავად ვაკეთებთ.
ხელისუფლებაში მყოფებს შეუძლიათ მხოლოდ იმიტომ აკეთონ, რაც სურთ, რომ ჩვენ ვუშვებთ, რადგან არ ვაკისრებთ მათ პასუხისმგებლობას, რადგან
ამას თავად არ ვაკეთებთ, რადგან დივანზე ვზივართ და ვწუწუნებთ.
და როგორც კი გვერდზე გადავდებთ ცრურწმენებს, ხელში ავიღებთ მართვას, მოვითხოვთ მათგან ანგარიშვალდებულებას და,
ეჭვის შემთხვევაში, თავად ვიმოქმედებთ, დავფიქრდებით და საკუთარ სიტყვას ვიტყვით, მაშინ ეს ყველაფერი შეიცვლება.
მაგრამ ეგრეთ წოდებული კორონას პანდემიის დროს ბევრმა ადამიანმა ეს განიცადა: მათ რაღაც განსხვავებული უნდოდათ,
მაგრამ საბოლოოდ პოლიციამ წაიყვანა, სახლები გაუჩხირეს და მეზობლებმა უჩივლეს. იქ არ გამოვიდა.
მათ ეგონათ, რომ ძლიერები იყვნენ და რკინის ჯოხის გემო გაისინჯეს.
დიახ, მათ, ვინც გზას უძღვება, ყოველთვის ყველაზე რთული დრო აქვთ, ეს სიმართლეა. ჩვენ ყველამ თავად განვიცადეთ ეს გარკვეულწილად.
მიუხედავად ამისა, ფაქტია, რომ მასშტაბურმა პროტესტმა საბოლოოდ გააუქმა ვაქცინაციის მანდატი, რომელიც,
უდავოდ, შემოღებული იქნებოდა, პროტესტი რომ არ გამართულიყო.
ასე რომ, სწორედ ქუჩაში მყოფმა ხალხმა თქვა: არა, ჩვენთან ერთად არა.
სხვაგან მივდივართ, რადგან საღამოს სეირნობისთვის მივდივართ.
და ჩვენ დაგაჩვენებთ, რომ ბოლოს არ გეყოფათ პოლიცია, რომ ყველანი გააკონტროლოთ.
ამან საბოლოოდ გამოიწვია ის, რომ დეპუტატებმა თქვეს: არა, ახლა ჩვენ უნდა მივიღოთ გადაწყვეტილება იმის შესაბამისად, რაც ხალხს სურს.
კარგი დასტური იმისა, რომ საბოლოოდ, უბრალოდ უნდა გავაკეთოთ. უნდა ავდგეთ დივნიდან.
დიახ. როგორ ხედავთ, რომ ისტორიის ბორბალი პოლიტიკური იმუნიტეტის კუთხით უკან ბრუნდება? სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, როგორ
შეგვიძლია რეალურად დავნერგოთ პოლიტიკური ანგარიშვალდებულება?
დიახ, მაგრამ არ მგონია, რომ უკან დაბრუნება ახლა დაგვეხმარება.
ასე რომ, რა თქმა უნდა, ყველასთვის შეიძლებოდა 266-ე მუხლის, გაფლანგვის მუხლის, ხელახლა შემოღება.
მიმაჩნია, რომ ეს 1997 წელს შეიცვალა ბუგველენის გადაწყვეტილებით .
მას შემდეგ პოლიტიკაში სულ უფრო და უფრო უარესდება.
ჩვენ ადრე ის შთაბეჭდილება გვქონდა, რომ ისინი დროდადრო უკან დაიხევდნენ, იღებდნენ
პასუხისმგებლობას და ანგარიშვალდებულნი იყვნენ.
ეს იმიტომ, რომ თუ 50 000 მარკაზე მეტი გეკუთვნოდათ, სამ წელზე მეტით შეიძლება ციხეში მოგესაჯათ.
და ეს ყველას ეხებოდა. კოლისთან ჩემოდნების ამბის ჩათვლით.
სწორედ ამიტომ გაუქმდა ის შემდეგ.
ნებისმიერ შემთხვევაში, ვფიქრობ, უფრო გონივრული იქნება, მომავალში სისტემა გავაუმჯობესოთ და
პოლიტიკოსებისთვის კონკრეტული დებულებები შემოვიტანოთ.
გასულ წელს, ჩვენ ორ სხვა იურისტთან ერთად შევიკრიბეთ, რათა გვეფიქრა, როგორ შეგვეძლო რეალურად კანონპროექტის შედგენა.
და ამ პროცესში აღმოვაჩინეთ, რომ პოლიტიკოსები თითქმის ყველგან და მრავალფეროვანი გზებით უფლებამოსილების გადამეტებას ეწეოდნენ.
და ამიტომ მივიდნენ დასკვნამდე, რომ უმჯობესი იქნებოდა ხალხის ვეტოს უფლებით სარგებლობა.
ასე რომ, ადამიანებს მიეცეთ შესაძლებლობა, რეფერენდუმების გზით გადაწყვიტონ, უნდა შემოვიდეს თუ არა კანონი.
და თუ პოლიტიკოსები მაინც შემოიღებენ, მაშინ პასუხისმგებლობა უნდა ჩავრთოთ და ისე ჩამოვაყალიბოთ, როგორც ჩვენ გვსურს.
რადგან, როგორც ვთქვი, ცვლილება, უკუქცევა, ვფიქრობ, იმ ეტაპზე ვართ, როდესაც კანონები უკვე
იმდენად მრავალრიცხოვანია, რომ მათში ვეღარ ვერკვევით.
მაშ, შესაძლოა, ერთ დღეს გამოჩნდეს სუპერ-ჭკვიანი ხელოვნური ინტელექტი და დაგვეხმაროს.
მაგრამ ამჟამად, ეს ნამდვილად უზარმაზარი არეულობაა, სადაც მათ თავი აშკარად მრავალფეროვანი გზებით გამოავლინეს.
ასე რომ, იმდენი რამის შეცვლა მოგვიწევდა, რომ ეს სრულიად ახალი კანონების კრებული იქნებოდა.
მაშ, საბოლოოდ, ეს კიდევ უფრო მეტ კანონს ნიშნავს?
არა, სულაც არა. ასე რომ, მთელი დილემის გადაწყვეტა ისაა, რომ ჩვენ შევიტანოთ პოპულარული ობიექცია.
ეს არის ის, რისი გაკეთებაც შეგვიძლია შტატის დონეზე რეფერენდუმების მეშვეობით, რომლის მიხედვითაც პარლამენტის მიერ მიღებულ ყველა კანონს
ენიჭება სამთვიანი გარდამავალი პერიოდი, რომლის განმავლობაშიც ხალხს შეუძლია შეიკრიბოს და კვლავ გადაწყვიტოს თავად კანონის შესახებ.
და ეს პოპულარული წინააღმდეგობა იქნებოდა. შემდეგ ხალხი წყვეტს: დიახ თუ არა.
მაშინ ბოლო სიტყვა მას ექნებოდა. და ეს უკვე ძალიან დაგვეხმარებოდა.
და იმ სამი თვის განმავლობაში ჩვენ შეგვეძლო შემოგვეღო პოლიტიკური ანგარიშვალდებულება და მისი ფორმულირება ისე, როგორც ჩვენ გვსურდა.
და ნებისმიერ პოლიტიკოსს, რომელიც შემდეგ დათანხმდება, რომ თქვას: "არა, ჩვენ აქ სასწრაფოდ, ძალიან სწრაფად უნდა შევიტანოთ ცვლილება,
არ შეგვიძლია ველოდოთ სამ თვეს, სანამ ხალხი რამეს გადაწყვეტს, ჩვენ ამას ახლავე გავაკეთებთ", — შეეძლება შემდეგ გამოიყენოს
138ა და 266ა მუხლები, ანუ ის პუნქტები, რომელთა მიღებაც გვსურს.
შეუძლია ნებისმიერს, წამოიწყოს რეფერენდუმი პოპულარული ვეტოს შემოღების შესახებ?
დიახ, ამის წამოწყება მხოლოდ კერძო პირს შეუძლია. ორგანიზაციებს ამის უფლება არ აქვთ.
ეს ნიშნავს, რომ პოპულარული საპროტესტო აქციის გერმანიის მთელ ტერიტორიაზე გამოსაცხადებლად, 16
ფედერალურ შტატში ამისათვის 16 ადამიანი იქნება საჭირო.
საუკეთესოა მაინც, თუ გეყოლებათ მოადგილე, რათა ორნი იყოთ და ერთმანეთს გარკვეულწილად დაეხმაროთ.
ასე რომ, რა თქმა უნდა, მხარდამჭერთა მთელი ჯგუფით 16 ფედერალურ შტატში, 16 რეფერენდუმით და ამგვარად
კონსტიტუციის შეცვლით, რათა საბოლოოდ ხალხმა მიიღოს საბოლოო გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილება.
ეს სიტყვა უნდა ისწავლო. ის მართლაც მნიშვნელოვანია.
რომ საბოლოოდ, როგორც კი ამას მივაღწევთ, ჩვენ ნამდვილად შევძლებთ, ხელახლა გადავწყვიტოთ ყველა საკითხი და ყველა
კანონი, რომლებსაც პოლიტიკოსები პარლამენტში წყვეტენ, ეჭვის შემთხვევაში, რეფერენდუმით.
ამას ნამდვილად შეეძლო ყველას გაერთიანება. მათ შორის მწვანეებსაც, რომლებსაც ეშინიათ, რომ AfD მოვა
ხელისუფლებაში და მიიღებს მათთვის საშიშ კანონებს.
ან AfD-ის მხარდამჭერები, რომლებსაც ეშინიათ, რომ "მწვანეები" მოვლენ ხელისუფლებაში და მიიღებენ მათთვის არასასურველ კანონებს.
შემდეგ მათ შეეძლოთ მოსახლეობაში მხარდაჭერის მოპოვება და პოპულარული პროტესტის გამოწვევა. ასე რომ, კიდევ
ერთხელ, ყოველ კანონზე მიიღეთ გადაწყვეტილება — დიახ თუ არა.
და ჩვენ დარწმუნებულები ვართ, რომ ეს საშუალებას მოგვცემს, ვითანამშრომლოთ უამრავ ადამიანთან, რადგან, როგორც
ვთქვი, "მწვანეთა პარტია" ამაში ისევე დაინტერესებული უნდა იყოს, როგორც AfD ან ნებისმიერი სხვა პარტია.
ამას არაფერი აქვს საერთო მწვანეთა პარტიასთან ან AfD-სთან; უბრალოდ, ყველა პოლიტიკური ბანაკის მასშტაბით, საბოლოო ჯამში
საინტერესოა, რომ ჩვენ თავად შეგვიძლია გადავწყვიტოთ, გვსურს თუ არა ის, რასაც პოლიტიკოსები წყვეტენ, და არ ვართ მათ
მარწუხებში, როგორც, მაგალითად, კორონავირუსის კრიზისის დროს განვიცადეთ. მთელი ამ ისტორია სწორედ ამას ეხება.
მაგრამ ახლა, როდესაც პოლიტიკოსებმა უკვე გათავისუფლეს თავი პასუხისმგებლობისგან, დათანხმდებიან კი ისინი ასეთ კანონს?
არა, ამას მხოლოდ რეფერენდუმით შევძლებთ.
და შესაძლებელია კი ეს ამჟამად გერმანიის პოლიტიკურ სიტუაციაში?
ეროვნულ დონეზე, დიახ.
და ეს ეხებოდა 16 შტატის კანონს, ანუ კონკრეტულად კორონავირუსის კანონმდებლობას. თუ გვახსოვს, ეს არ იყო ფედერალური
კანონმდებლობა, არამედ ყოველთვის შტატების კანონმდებლობა. და ჩვენ მაშინ ამის თავიდან აცილება შეგვეძლო.
კიდევ ერთი ფაქტორი, რომელიც ჯერ არ განგვიხილავს, არის მრეწველობისა და ბიზნესის შედარებით ძლიერი ლობისტური
ჯგუფები, რომლებსაც პოლიტიკაზე ძალიან დიდი გავლენა აქვთ.
დიახ, შეიძლება ითქვას, რომ საბოლოო ჯამში მათაც აქვთ სიტყვა ევროპასა და ამერიკაში. როგორ შეიძლება ამ გავლენის შეზღუდვა?
დიახ, ისე, ალბათ შეუძლებელია გავლენის შეკავება.
სხვა მხარე არ სძინავს. და მათ ბევრი ფული და დიდი ძალა აქვთ.
ამ მხრივ, საკითხი უფრო ისაა: როგორ შეგვიძლია პარალელურად ალტერნატიულად მოვაწყოთ საკუთარი თავი?
როგორ შეგვიძლია უკეთესი მოდელი გავაცოცხლოთ?
როგორ შეგვიძლია, ადამიანები უფრო მეტად დავაინტერესოთ, გავახურთოთ და სიამოვნება მივცეთ, როდესაც საქმე ეხება ცხოვრებას,
პოლიტიკის კეთებასა და გადაწყვეტილებების მიღებას განსხვავებულად? ბოლოს და ბოლოს, ჩვენ ხომ უმრავლესობაში ვართ.
ასე რომ, იმ მცირერიცხოვან ლობისტურ ჯგუფებს, რამდენიმე ძლიერ ადამიანსა და მდიდარს სჭირდებათ ჩვენ არა მხოლოდ
იმისთვის, რომ ფული გამოვუიმუშაოთ, არამედ იმისთვისაც, რომ მათი გადაწყვეტილებები დავუჭიროთ მხარს.
და რა თქმა უნდა, მათ ბევრი ფული აქვთ. მაგრამ საბოლოო ჯამში, ჩვენ ალტერნატივა უნდა მოვიფიქროთ.
ჩვენ უნდა ვთქვათ, როგორ შეიძლება საქმეების უკეთ გაკეთება და მაგალითი დავდოთ.
და ვინც გზას უხსნის, დიახ, ეს მართალია. მათთვის, როგორც წესი, რთულია.
მაგრამ, საბედნიეროდ, არსებობენ მამაცი ადამიანები, რომლებიც სწორედ ამას აკეთებენ.
დიახ, ასეა. შესანიშნავია, რომ ამას თქვენს კლუბშიც აკეთებთ.
და როგორ შეუძლიათ ადამიანებს თქვენი საქმის მხარდაჭერა? დაინტერესებულ მხარეებს სად შეუძლიათ თქვენთან დაკავშირება?
დიახ, წიგნი ხელმისაწვდომია. მოხარული ვიქნები, თუ ვინმე მას იყიდის და წაიკითხავს, ან თუნდაც უბრალოდ საჩუქრად გადასცემს პოლიტიკოსს.
მაშ, ალბათ, უბრალოდ იყიდეთ და გაუგზავნეთ ახლად არჩეულ პირდაპირ კანდიდატს, რომ წაიკითხოს.
ასევე შესაძლოა, რომ საბოლოოდ რამდენიმე დეპუტატი იტყვის: ეს იმდენად კარგია, რომ ჩვენ მას დავნერგავთ.
და, ასე ვთქვათ, საკუთარი ტოტს იჭრიან. ასევე არიან ადამიანები, რომლებიც თავს პასუხისმგებლად გრძნობენ.
დიახ, ამჟამად რამდენიმე პროექტი გვაქვს.
ასე რომ, ერთ-ერთი დიდი პროექტია wabeo.de. ეს ჩვენი საარჩევნო მონიტორინგია.
და ეს, პრინციპში, არის თვითგაძლიერება, ანუ უნარი, აკონტროლო, თუ რას აკეთებს აღმასრულებელი ხელისუფლება.
და სინამდვილეში, ყველაფერი ამ მხრივ, როდესაც ადამიანი ჩართულია პოლიტიკაში და აკონტროლებს, თუ რას
აკეთებენ ჩვენი არჩეული წარმომადგენლები, არის იმის მხარდაჭერის ფორმა, რასაც ჩვენ ვაკეთებთ.
ქალბატონო ცომაკაევ, გმადლობთ ამ ინტერვიუსთვის. ძალიან გმადლობთ და ყოველივე საუკეთესოს გისურვებთ თქვენს საქმიანობაში.
ასევე, დიდი მადლობა თქვენი მუშაობისთვის. ჩვენ ძალიან ვაფასებთ ალტერნატიულ მედიას და
ყოველთვის მხარს ვუჭერთ მას, სადაც კი შეგვიძლია.
br] დიახ, უდიდესი მადლობა!