Vandaag praten we met een politiek activist die al veel bereikt heeft in Duitsland.
Je zou kunnen zeggen dat ze mensen beweegt - namelijk om de straat op te gaan. Ze is ook auteur en ondernemer.
Ze werd geboren in Frankfurt am Main , woonde 22 jaar in Rusland, maar keerde in 2014 om politieke redenen terug naar Duitsland.
Ze is medeorganisator van de demonstraties in heel Duitsland, georganiseerd door de alliantie "Deutschland steht auf".
Een van de eisen die ze daar herhaaldelijk stelt, is dat politici aansprakelijk moeten
worden gesteld. Daar hebben we het vandaag over.
Welkom, Stephanie Tsomakaeva.
Hallo, leuk om hier te zijn. Dank u.
Ja, we zijn erg tevreden. Allereerst, eigenlijk:
In het dagelijks werk is het gebruikelijk dat werknemers aansprakelijk zijn voor schade die ze veroorzaken.
Politici hebben politieke immuniteit.
Betekent dit dat politici niet aansprakelijk zijn voor overtredingen en schade?
Ja, ze moeten aansprakelijk zijn.
Het enige probleem is dat er over het algemeen geen wetten zijn die regelen waarvoor wij willen dat ze
aansprakelijk zijn - namelijk politieke beslissingen.
Immuniteit beschermt ze alleen tegen ad hoc wegnemen.
Dit is een historisch verhaal dat in het midden van de 19e eeuw ontstond om de wetgevende macht te beschermen tegen de
uitvoerende macht, kortom - zodat de koning de afgevaardigden niet kon meenemen, kort kon opsluiten
en weer kon vrijlaten als de stemming voorbij was.
En dat geldt vandaag de dag nog steeds; het is ook heel logisch dat de politie niet zomaar een paar
AfD-parlementsleden kan meenemen voor ondervraging.
En dan is de stemming voorbij en dat is het.
Dat willen we vandaag natuurlijk ook niet. In dat opzicht is immuniteit een heel verstandig verhaal.
Het enige probleem is dat, zoals ik al zei, de strafrechtelijke vervolging die we graag zouden zien tegenwoordig geen wetten
heeft om het te reguleren. En dat is wat we moeten invoeren.
Ja, dus dat betekent dat het nog steeds zo was dat deze wetten nog uit de overgangsperiode van de monarchie naar de
democratie zijn, de overblijfselen, om het zo maar te zeggen.
En het zou politici uiteindelijk moeten beschermen tegen arrestatie.
Juist.
Nog een term. U heeft een boek geschreven over de aansprakelijkheid van politici.
Sindsdien is er ook steeds meer ruchtbaarheid aan gegeven.
Daar schrijven ze ook over politieke schadeloosstelling.
Het is een term die veel mensen niet kennen. Kun je het uitleggen?
Ja, dat is het tweede.
Dat is de vrijheid van meningsuiting van de parlementsleden in het parlement, dat de parlementsleden daar alles
kunnen zeggen en daar niet voor aangeklaagd kunnen worden.
Nou, we weten hoe het gaat. Sommige mensen in de oppositie hebben hun badjassen al klaarliggen voor
het geval ze een van de ministers beledigen of zo.
Omdat hij zijn mening heeft uitgesproken, moet hij vervolging verwachten.
Een parlementslid mag dat doen in het parlement. Ze mogen elkaar beledigen in geval van twijfel. Ze mogen elkaar verwijten maken.
Alleen het Reglement van het Parlement regelt of dit een oproep tot de orde wordt of niet.
Een bekend voorbeeld is Lars Hünich, die na de onderzoekscommissie Corona in het deelstaatparlement
van Brandenburg de anderen als daders bestempelde.
Als we dat als burgers hadden gedaan, zouden we er waarschijnlijk voor zijn gerapporteerd.
Met zijn vrijwaring als parlementslid is hij beschermd tegen laster.
Dus eigenlijk - daterend uit dezelfde tijd - een heel zinnig verhaal.
Het enige probleem is dat immuniteit altijd kan worden opgeheven voor strafrechtelijke procedures.
Maar natuurlijk moet er ergens in het wetboek een paragraaf staan die zegt dat iets strafbaar is,
bijvoorbeeld dat belastingverspilling strafbaar is.
Maar dat hebben we niet. Het bestaat niet.
Dus belastingontduiking is een strafbaar feit, maar belastingverspilling niet.
Precies. En daarom is er, zelfs als de immuniteit zou worden opgeheven, helaas niets
waarvoor ze gestraft zouden kunnen worden.
Denkt u dat er behoefte is aan een lijst met overtredingen die een politicus niet mag begaan?
Ja, dus ik denk dat het het verstandigst zou zijn om drie paragrafen in te voeren.
En dat is het eerste waar we het net over hebben gehad - belastingverspilling. Dit is
wat bekend staat als budgetverduistering.
Ik zou paragraaf 266 - de klassieke verduisteringsparagraaf - uitbreiden met verduistering van budgetten.
En Andreas Scheuer is daar een goed voorbeeld van.
Hij heeft twee miljard uit de begroting gekregen - contract getekend voor drie miljard.
Dat zou een klassiek verduisteringsverhaal zijn.
Het tweede punt, dat ook heel belangrijk is, is de handhaving van wetten. Een van de belangrijkste taken van de staat is
ervoor te zorgen dat wat de leden van het parlement hebben besloten vervolgens wordt uitgevoerd door de uitvoerende macht.
Dit betekent dat het niet vervolgen van strafbare feiten ook strafbaar moet zijn.
Dus als de minister van Binnenlandse Zaken er niet voor zorgt dat de wetten worden nageleefd, dan moet hij aansprakelijk
zijn voor de gevolgen en moet het een strafbaar feit zijn.
Ik stel paragraaf 138 in het wetboek van strafrecht voor, waarin staat dat het niet
vervolgen van strafbare feiten ook strafbaar is.
En het derde punt?
Het derde punt is de beperking van de grondrechten.
Want "grondrechten beperken" is in principe "persoonlijke vrijheid beperken". En dat zou ook strafbaar moeten zijn.
En hoe zit het met assertiviteit?
Ik bedoel, je kunt wetten maken over alles.
Als je het niet claimt en achteraf controleert, heeft het geen waarde.
Ja, dat is precies het probleem, het niet vervolgen van strafbare feiten.
En natuurlijk hebben we een speciale situatie met politici in die zin dat de openbare aanklagers tegenwoordig onderworpen zijn aan
instructies van de minister van Binnenlandse Zaken, de minister van Justitie - sorry - dus de
minister van Justitie is een soort hybride functie.
Hij is lid van het parlement, hij is de uitvoerende macht en hij is de rechterlijke macht.
Er is op dit moment dus geen scheiding der machten in Duitsland.
En dat is waar je eigenlijk moet beginnen.
We zouden onze eigen jurisdictie nodig hebben. Ik pleit voor een aparte rechtbank voor aansprakelijkheid van politici.
In zelfbestuur, waar we zelf rechters kiezen.
Er hoeven er niet veel te zijn, er zijn er niet veel. Waar hebben we het over?
Meer dan 200.000 mensen, misschien hooguit in de buurt, die hierdoor worden getroffen.
Dus alle hoofden van autoriteiten, alle deelstaatregeringen, burgemeesters misschien.
Op gemeentelijk niveau zijn ze behoorlijk aansprakelijk, wat iets anders is.
Maar alle parlementsleden bij elkaar zijn niet veel mensen.
Met andere woorden, als er een kleine rechtbank zou zijn die wij als burgers rechtstreeks kiezen en die zichzelf bestuurt, dan
zouden we ook de kans hebben om dit af te dwingen met onze eigen openbare aanklagers die niet onderworpen zijn aan instructies.
Laten we nu specifieker worden: Hoe introduceer je een gerecht als dit?
Ja, zo makkelijk is het natuurlijk niet. Maar het kan ook via een referendum door de nationale grondwet te wijzigen.
We konden het dus niet meteen op federaal niveau introduceren, maar wel op staatsniveau.
In 16 federale staten zou dit 16 keer moeten gebeuren, maar dat zou mogelijk zijn.
Ja. Laten we nog een stapje verder gaan.
Er zijn grappen over politici op demonstraties in de trant van: "Iedereen die gelooft dat
volksvertegenwoordigers het volk vertegenwoordigen, gelooft ook dat citruspersen citroenen vouwen."
Met andere woorden, de man in de straat voelt zich bedrogen door politici.
Je zag het weer bij de laatste verkiezingen. Verkiezingsbeloften voor de verkiezingen, uitvoering achteraf absoluut tegengesteld.
Hoe is dit wanbeleid in de politiek, dat nu grenst aan vernietiging, eigenlijk tot stand gekomen?
Nou, dat komt omdat mensen nog steeds geloven in het oude bijgeloof van "zij daarboven, wij hier beneden".
Dus ik hoop dat als er iemand anders op de troon komt, er op de een of andere manier iets zal veranderen.
Het probleem is dat we in de troon geloven. Dus de troon is het probleem.
Ik denk dat de transformatie die nu plaatsvindt niet alleen zal leiden tot meer centralisatie en een
meer totale staat, maar ook in de andere richting.
Dat is wat we doen met gedecentraliseerde organisaties en zelf-maken, d.w.z. zelf-empowerment.
De machtigen kunnen alleen maar doen wat ze willen omdat we ze hun gang laten gaan, omdat we ze niet ter
verantwoording roepen, omdat we het zelf niet doen, omdat we op de bank zitten en mopperen.
En zodra we ons bijgeloof van ons afwerpen en het heft in eigen handen nemen en ze ter verantwoording roepen, en
het ook zelf doen in geval van twijfel, zelf nadenken, zelf zeggenschap hebben, zal dat veranderen.
Maar tijdens de zogenaamde coronapandemie hebben veel mensen dit meegemaakt, ze wilden iets anders, maar
uiteindelijk werden ze weggesleept door de politie, huiszoekingen, aangegeven door buren. Het is daar niet gelukt.
Dus dachten ze dat ze zelf machtig waren en voelden ze de ijzeren staaf.
Ja, het is altijd het moeilijkst voor degenen die het voortouw nemen, dat is waar. We hebben het allemaal wel eens meegemaakt.
Toch hebben de grote wandelingen uiteindelijk het verplichte vaccinatieprogramma ongedaan
gemaakt, dat zonder de wandelingen zou zijn ingevoerd.
Dus het waren de mensen op straat die zeiden: Nee, niet bij ons.
We gaan ergens anders heen, want we gaan 's avonds wandelen.
En we zullen jullie laten zien dat jullie uiteindelijk niet genoeg politie hebben om ons allemaal onder controle te krijgen.
Dat is precies wat ertoe leidde dat de parlementsleden op een gegeven moment zeiden: Nee, dus nu moeten we op
de een of andere manier beslissen wat de mensen willen.
Een goed bewijs dat we het uiteindelijk gewoon moeten doen. We moeten van de bank af.
Ja. Welke manier ziet u om de klok terug te draaien wat betreft politieke immuniteit? Met andere woorden, om
deze aansprakelijkheid voor politici echt in te voeren?
Ja, dus ik denk niet dat terugdraaien ons nog zal helpen.
Dus je zou natuurlijk sectie 266, de verduisteringssectie, voor iedereen opnieuw kunnen invoeren.
Ik geloof dat dit in 1997 veranderd is met de Bugwellen-beslissing .
Sindsdien gaat het steeds slechter met de politiek.
Vroeger hadden we de indruk dat ze van tijd tot tijd op de een of andere manier ontslag namen, dat ze op de
een of andere manier hun verantwoordelijkheid namen.
Dat kwam omdat je drie jaar de gevangenis in moest als je meer dan 50.000 mark verdiende.
En dat gold voor allemaal. Inclusief het kofferverhaaltje met Kohl. .
Dat was de reden waarom het toen werd afgeschaft.
Dus in elk geval denk ik dat het zinvoller zou zijn om het in de toekomst beter te organiseren en
echt speciale paragrafen voor politici in te voeren.
Vorig jaar zijn we met twee andere advocaten om de tafel gaan zitten om na te denken over hoe dit zou
kunnen werken, om een wet in reële termen te formuleren.
En we hebben ons gerealiseerd dat politici zich bijna overal op de meest uiteenlopende manieren hebben uitgesloofd.
En zijn daarom tot de conclusie gekomen dat het beter zou zijn om via een vetorecht van het volk te gaan.
Met andere woorden, mensen de kans geven om via referenda te zeggen of een wet al dan niet moet worden ingevoerd.
En als politici het toch invoeren, neem dan aansprakelijkheid op en formuleer het op de manier die wij graag zouden willen.
Omdat, zoals ik al zei, de verandering, het terugdraaien, ik denk dat we op een punt zijn gekomen waar de wetten al
zo, zo veel zijn dat we niet meer overal achter kunnen komen.
Dus misschien zal op een dag een superintelligente AI ons helpen.
Maar op dit moment is het echt een gigantische puinhoop, waar ze zichzelf expliciet in de
meest uiteenlopende vormen hebben uitgelaten.
Dus we zouden zoveel moeten veranderen, dat zou weer een heel wetboek zijn.
Dus uiteindelijk betekent het toch nog meer wetten?
Nee, helemaal niet. Dus de oplossing voor het hele dilemma is dat we een populair bezwaar introduceren.
Dit is dus iets wat we kunnen doen via referenda op deelstaatniveau, waarbij alle wetten die in parlementen worden
aangenomen een wachtperiode van drie maanden krijgen en in deze drie maanden kunnen de mensen
verzamelen om opnieuw te kunnen beslissen over de wet zelf.
En dat zou een populair bezwaar zijn. Dan beslist het volk: ja of nee.
Dan zou zij de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid hebben. En dat zou al veel helpen.
En voor die drie maanden kunnen we een politieke aansprakelijkheid invoeren en formuleren zoals wij dat willen.
En elke politicus die er dan mee instemt om te zeggen: "Nee, we moeten hier heel dringend, heel snel iets veranderen, we kunnen
niet drie maanden wachten tot de mensen op de een of andere manier een besluit hebben genomen, we doen het nu", zou dan 138a,
266a kunnen toepassen, dat wil zeggen de paragrafen die we graag zouden willen hebben,
die dan daar van toepassing zouden kunnen zijn.
Kan een referendum over de invoering van een volksbezwaar door iedereen worden geïnitieerd?
Ja, dat kan alleen geïnitieerd worden door een privépersoon. Organisaties mogen dat niet doen.
En dat betekent dat we 16 mensen in 16 deelstaten nodig hebben voor een volksbezwaar dat we
zoveel mogelijk in heel Duitsland willen afdwingen.
Het is altijd het beste om een plaatsvervanger te hebben, zodat jullie met z'n tweeën zijn en elkaar op
de een of andere manier kunnen helpen in de back-up.
Dus, natuurlijk, met een hele groep als voorstanders in 16 federale staten, 16 referenda en dan de grondwet op
deze manier veranderen zodat we uiteindelijk de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid van het volk hebben.
Je moet het woord leren. Het is echt belangrijk.
Dat we uiteindelijk, als we dit hebben doorgedrukt, echt opnieuw kunnen beslissen in een referendum over alle
kwesties, over alle wetten die de politici in het parlement beslissen, in geval van twijfel.
Dat zou echt iedereen samen kunnen brengen. Inclusief de Groenen, die bang zijn voor de AfD als die ooit aan de
macht komt en vervolgens wetten maakt waar ze bang voor zijn.
Of de AfDers, die bang zijn dat de Groenen aan de macht komen en wetten aannemen die ze niet willen.
Ze zouden dan de bevolking kunnen mobiliseren en een volksbezwaar uitlokken. Met andere
woorden, bij elke wet opnieuw ja of nee stemmen.
En we hebben er vertrouwen in dat we op deze manier echt met veel mensen kunnen samenwerken, want, zoals ik al zei,
de Groenen zouden hier net zo in geïnteresseerd moeten zijn als AfD-leden of alle andere partijen.
Dit heeft helemaal niets met de Groenen en AfD te maken, maar het is gewoon dat het uiteindelijk door alle politieke kampen heen
interessant is dat we weer zelf kunnen beslissen of we willen wat politici hebben besloten en niet overgeleverd
zijn aan wat we bijvoorbeeld in de corona-crisis hebben meegemaakt. Daar gaat het hele verhaal over.
Maar als de politici zichzelf al van aansprakelijkheid hebben ontheven, zullen ze dan wel instemmen met zo'n wet?
Nee, dat kunnen we alleen afdwingen met een referendum.
En dat is op dit moment mogelijk in de politieke situatie in Duitsland?
Op nationaal niveau, ja.
En als dat van toepassing zou zijn op 16 staatswetten, d.w.z. de coronaviruswetgeving, als we het ons herinneren,
was geen federale wetgeving, het was altijd staatswetgeving. En dat zouden we dan kunnen voorkomen.
Een andere factor die we nog niet eens besproken hebben, zijn de relatief machtige lobbygroepen uit de industrie en het
bedrijfsleven, die een zeer sterke invloed hebben op de politiek.
Ja, je zou kunnen zeggen dat zij uiteindelijk ook de lakens uitdelen in Europa en
Amerika. Hoe kunnen we deze invloed indammen?
Ja, nou, je kunt de invloed waarschijnlijk niet beperken.
De andere kant slaapt nooit. En ze hebben veel geld en veel macht.
In dit opzicht is de vraag eerder: Hoe kunnen we onszelf op een alternatieve manier parallel organiseren?
Hoe kunnen we het betere model tot leven brengen?
Hoe kunnen we het zo maken dat mensen gewoon veel meer geïnteresseerd, veel enthousiaster en veel leuker zijn
om anders te leven, anders politiek te bedrijven, anders beslissingen te nemen? En we zijn in de meerderheid.
Dus de weinige lobbygroepen, de weinige machtige mensen, de weinigen die veel geld hebben, hebben ons niet alleen nodig om
geld te verdienen, maar ook om hun beslissingen te ondersteunen.
En natuurlijk hebben ze veel geld. Maar uiteindelijk moeten we een alternatief formuleren.
We moeten zeggen hoe dingen beter kunnen en het goede voorbeeld geven.
En degenen die voorop gaan, ja, dat is waar. Voor hen is het meestal moeilijk.
Maar gelukkig zijn er dappere mensen die dat doen.
Ja, dat klopt. Het is leuk dat je hetzelfde doet met je club.
En hoe kunnen we jullie doel steunen? En waar kunnen geïnteresseerden contact opnemen?
Ja, het boek is beschikbaar. Ik ben blij als iemand het koopt en leest of het gewoon aan een politicus geeft.
Koop het dus misschien gewoon en stuur het naar de nieuw gekozen directe kandidaat, zodat zij het kunnen lezen.
Het kan ook zijn dat een paar parlementsleden uiteindelijk zeggen: Dat is zo goed, we voeren het in.
En hun eigen tak afzagen, bij wijze van spreken. Er zijn ook mensen die zich verantwoordelijk voelen.
Ja, of we hebben momenteel verschillende projecten.
Een van de grote projecten is wabeo.de. Dat is onze verkiezingsmonitoring.
En dat is in principe de zelfbevoegdheid om te controleren wat de uitvoerende macht doet.
En eigenlijk is alles in dit opzicht, waar je je bezighoudt met politiek en controleert wat onze
vertegenwoordigers doen, een ondersteuning van wat we doen.
Mevrouw Tsomakaeva, dank u voor dit interview. Hartelijk dank en veel succes met uw werk.
Hartelijk dank voor uw werk. We waarderen het echt, de alternatieve media, en we steunen ze altijd waar we kunnen.
br] Ja, heel erg bedankt!