இன்று நாம் ஜெர்மனியில் ஏற்கனவே பலவற்றை சாதித்துள்ள ஒரு அரசியல் ஆர்வலருடன் பேசுகிறோம்.
அவர் மக்களைத் தூண்டுகிறார் என்று சொல்லலாம் – குறிப்பாகத் தெருக்களில் இறங்கிப் போராட. அவர்
ஒரு எழுத்தாளர் மற்றும் தொழில்முனைவோரும் கூட.
ஃபிராங்க்ஃபர்ட் அம் மேய்னில் பிறந்த அவர், 22 ஆண்டுகள் ரஷ்யாவில் வாழ்ந்தார், ஆனால் அரசியல்
காரணங்களுக்காக 2014-இல் ஜெர்மனிக்குத் திரும்பினார்.
அவர் "Deutschland steht auf" (ஜெர்மனி எழுந்து நிற்கிறது) என்ற கூட்டணியால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட, ஜெர்மனி
முழுவதுமான ஆர்ப்பாட்டங்களின் இணை அமைப்பாளர் ஆவார்.
அங்கு அவர் மீண்டும் மீண்டும் வைக்கும் ஒரு கோரிக்கை அரசியல்வாதிகளின் பொறுப்புக்கூறல்.
அதைப்பற்றித்தான் இன்று நாம் விவாதிக்கிறோம்.
வரவேற்கிறோம், ஸ்டெஃபானி சோமகாஏவா.
வணக்கம், இங்கு இருப்பது மகிழ்ச்சி. நன்றி.
ஆம், நாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறோம். முதலில், கொள்கையளவில்:
அன்றாட வேலை வாழ்க்கையில், ஊழியர்கள் தாங்கள் ஏற்படுத்தும் எந்தவொரு சேதத்திற்கும் பொறுப்பாக இருப்பது பொதுவானது.
அரசியலாளர்கள் அரசியல் தண்டனை விலக்கைப் பெறுகிறார்கள்.
அப்படியானால், அரசியல்வாதிகள் குற்றங்கள் மற்றும் சேதங்களுக்குப் பொறுப்பற்றவர்களா?
ஆம், அவர்கள் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.
ஒரே சிக்கல் என்னவென்றால், அவர்கள் எதற்காகப் பொறுப்பாக்கப்பட வேண்டும் என்று நாம் விரும்புகிறோமோ - அதாவது அரசியல் முடிவுகளுக்காக
- அதை ஒழுங்குபடுத்த பொதுவாக எந்தச் சட்டங்களும் இல்லை.
புகழ்பெற்றவர்கள் தற்காலிகமாக நீக்கப்படுவதிலிருந்து மட்டுமே பாதுகாப்பு பெறுகிறார்கள்.
இது 19 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், நிர்வாகப் பிரிவிலிருந்து சட்டமன்றத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு வரலாற்றுக் கதை.
சுருக்கமாகச் சொன்னால் – மன்னரால் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கைது செய்து சிறிது காலம் சிறையில் அடைக்கவும், வாக்கெடுப்பு முடிந்ததும்
அவர்களை மீண்டும் விடுவிக்கவும் முடியாதவாறு செய்வதற்காக.
அது இன்றும் பொருந்தும்; மேலும், சில AfD நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் காவல்துறை சாதாரணமாக விசாரணைக்காக அழைத்துச்
செல்ல முடியாது என்பதும் முற்றிலும் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறது.
பிறகு வாக்குப்பதிவு முடிந்துவிடும், அவ்வளவுதான்.
சரி, நிச்சயமாக, அதை இன்றும்கூட நாம் விரும்பவில்லை. இந்த வகையில், நோய் எதிர்ப்பு சக்தி
என்பது மிகவும் புத்திசாலித்தனமான ஒரு கருத்து.
நாம் விரும்பும் சட்ட அமலாக்க அமைப்பிடம், நான் சொன்னது போல், இதை ஒழுங்குபடுத்தக்கூடிய எந்தச் சட்டங்களும் இன்று இல்லை
என்பதே ஒரே பிரச்சனை. அவற்றை நாம் அறிமுகப்படுத்த வேண்டும்.
ஆம், சரி, அதாவது இந்தச் சட்டங்கள் முடியாட்சியிலிருந்து ஜனநாயகத்திற்கு மாறிய
காலகட்டத்தில் மீதமிருந்த எச்சங்கள், அவ்வாறு கூறலாம்.
இறுதியாக, இது அரசியல்வாதிகளைக் கைது செய்வதிலிருந்து பாதுகாக்க வேண்டும்.
சரி.
மற்றொரு சொல். நீங்கள் அரசியல் பொறுப்புக்கூறல் என்ற தலைப்பில் ஒரு புத்தகம் எழுதியுள்ளீர்கள்.
அன்றிலிருந்து, அது பெருகிய முறையில் பொதுமக்களுக்குத் தெரியவந்துள்ளது.
அங்கு அவர்கள் அரசியல் இழப்பீடு பற்றியும் எழுதுகிறார்கள்.
அது பலருக்குப் பரிச்சயமில்லாத ஒரு சொல். அதை விளக்க முடியுமா?
ஆம், அது இரண்டாவது விஷயம்.
இது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பேச்சுரிமை, அவர்களுக்கு நாடாளுமன்றத்தில் எதையும் கூற அனுமதி
உண்டு, அதற்காக அவர்கள் மீது வழக்குத் தொடர முடியாது.
இது நமக்கு நன்கு தெரியும். எதிர்க்கட்சியின் சில உறுப்பினர்கள், அமைச்சர்கள் அல்லது மற்றவர்களை மிகவும்
கடுமையாக அவமதித்துவிட்டால், அதற்காக ஏற்கனவே தங்கள் குளியல் அங்கிகளைத் தயாராக வைத்திருக்கிறார்கள்.
அவர் தனது கருத்தை வெளிப்படுத்தியதால், அவர் துன்புறுத்தப்படுவதை எதிர்பார்க்க வேண்டும்.
நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நாடாளுமன்றத்தில் அவ்வாறு செய்ய அனுமதிக்கப்படுகிறார். சந்தேகத்தின் பேரில், அவர்கள்
ஒருவரையொருவர் அவமதிக்க அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்க அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.
இதன் விளைவாக சபை ஒழுங்கு நடவடிக்கையா எடுக்கப்படும் அல்லது இல்லையா என்பதை நாடாளுமன்ற நடைமுறை விதிகளே தீர்மானிக்கும்.
பிராண்டன்பர்க் மாநில நாடாளுமன்றத்தில், கொரோனா வைரஸ் விசாரணைக் குழுவிற்குப் பிறகு மற்றவர்களை குற்றவாளிகள் என்று
விவரித்த, பரவலாக அறியப்பட்ட ஒரு உதாரணம் லார்ஸ் ஹூனிக் ஆகும்.
குடிமக்களாக நாங்கள் அதைச் செய்திருந்தால், அதற்காக நாங்கள் புகாரளிக்கப்பட்டிருப்போம்.
நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் என்ற முறையில் அவரது பாதுகாப்பு (பொறுப்பிலிருந்து விடுதலை, குற்றவியல்
மற்றும் ஒழுங்குமுறை வழக்குகளிலிருந்து விலக்கு) அவதூறு வழக்குக்கு ஆளாகாமல் அவரைப் பாதுகாக்கிறது.
அதனால் உண்மையில் – இது அதே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்தது – இது மிகவும் அர்த்தமுள்ள கதை.
ஒரே சிக்கல் என்னவென்றால், குற்றவியல் நடவடிக்கைகளுக்காக நோயெதிர்ப்புத் தகுதியை எப்போதும் தள்ளுபடி செய்யலாம்.
நிச்சயமாக, இது நடக்க வேண்டுமென்றால், சட்டத்தில் எங்காவது ஒன்று தண்டனைக்குரியது என்று கூற வேண்டும்; உதாரணமாக,
வரிப் பணத்தை வீணடிப்பது தண்டனைக்குரியது என்று கூற வேண்டும்.
ஆனால் நம்மிடம் அது இல்லை. அது இல்லை.
எனவே வரி ஏய்ப்பு ஒரு குற்றம், ஆனால் வரி வீண் செலவு குற்றமல்ல.
சரியாக. அதனால்தான், அவர்களுடைய தண்டனை விலக்கு நீக்கப்பட்டாலும், துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர்களைத் தண்டிப்பதற்கு எதுவும் இல்லை.
உங்கள் கருத்துப்படி, அரசியல்வாதிகள் செய்ய அனுமதிக்கப்படாத குற்றங்களின் ஒரு பட்டியலுக்குத் தேவையா?
ஆம், நாம் மூன்று பத்திகளை அறிமுகப்படுத்துவது மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
ஆக, நாம் இப்போது பேசிவந்த முதல் விஷயம் அதுதான் – வரி வருவாயின் வீண் செலவு. அதுதான்
வரவுசெலவுத் திட்ட முறைகேடு என்று அழைக்கப்படுகிறது.
பட்ஜெட் கையாடல் குற்றத்தையும் உள்ளடக்கும் வகையில், பாரம்பரிய கையாடல் குற்றப் பிரிவான பிரிவு 266-ஐ நான் விரிவுபடுத்துவேன்.
மேலும் ஆண்ட்ரியாஸ் ஷியூயர் இதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும்.
அவர் வரவுசெலவுத் திட்டத்திலிருந்து இரண்டு பில்லியனை ஒப்புதல் பெற்றார் – மூன்று பில்லியனுக்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார்.
அது பணமோசடியின் ஒரு உன்னதமான வழக்காக இருக்கும்.
மிகவும் முக்கியமான இரண்டாவது புள்ளி, சட்டங்களை அமல்படுத்துவதாகும். நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் எடுத்த
முடிவுகள், பின்னர் நிர்வாகத்தால் அமல்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்வது அரசின் முக்கியப் பணிகளில் ஒன்றாகும்.
குற்றவியல் குற்றங்களுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடரத் தவறுவது கூட தண்டனைக்குரியது என்பதே இதன் பொருள்.
எனவே, உள்துறைச் செயலாளர் சட்டங்கள் கடைப்பிடிக்கப்படுவதை உறுதிசெய்யத் தவறினால், அதன் விளைவுகளுக்கு அவர் பொறுப்பாக்கப்பட
வேண்டும், மேலும் அது ஒரு குற்றமாகக் கருதப்பட வேண்டும்.
குற்றவியல் சட்டத்தின் 138-வது பிரிவை நான் முன்மொழிகிறேன், அது குற்றவியல் குற்றங்களுக்கு எதிராக வழக்குத்
தொடரத் தவறினாலும் தண்டனைக்குரியது என்று கூறுகிறது.
மூன்றாவது புள்ளி என்ன?
மூன்றாவது புள்ளி அடிப்படை உரிமைகள் மீதான கட்டுப்பாடுகளைப் பற்றியது.
ஏனெனில், "அடிப்படை உரிமைகளைக் கட்டுப்படுத்துவது" என்பது, கொள்கையளவில், "தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தைக்
கட்டுப்படுத்துவது" ஆகும். அதுவும் சட்டப்படி தண்டனைக்குரியது.
மேலும் தன்னம்பிக்கையுடன் கூடிய உறுதியான நிலைப்பாடு பற்றி என்ன?
என்னால், எதைப் பற்றியும் சட்டங்கள் இயற்ற முடியும்.
நீங்கள் அதைக் கேட்டுப் பெறாவிட்டால், பின்னர் அதைச் சரிபார்க்காவிட்டால், அது
மீண்டும் எந்த மதிப்பையும் கொண்டிருக்காது.
ஆம், அதுதான் சரியாகப் பிரச்சினை, அதாவது குற்றவியல் குற்றங்களை வழக்குத் தொடரத் தவறுவது.
மேலும், அரசியல்வாதிகளைப் பொறுத்தவரை நம்மிடம் ஒரு சிறப்பு நிலைமை உள்ளது, அதாவது இன்றைய அரசு வழக்கறிஞர்கள் உள்துறைச்
செயலாளர், நீதித்துறைச் செயலாளர் – மன்னிக்கவும் – அதனால் நீதித்துறைச் செயலாளர் ஒரு வகையான கலப்பினப் பங்கைக் கொண்டுள்ளார்.
அவர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், அவர் நிர்வாகப் பிரிவு, மேலும் அவர் நீதித்துறை.
எனவே, தற்போது ஜெர்மனியில் வன்முறைப் பிரிவினை எதுவும் இல்லை.
அங்குதான் நீங்கள் உண்மையாகவே தொடங்க வேண்டும்.
நமக்கு சொந்த அதிகார வரம்பு தேவைப்படும். அரசியல்வாதிகளின் பொறுப்புக்கூறலுக்காக ஒரு தனி
நீதிமன்றம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்று நான் வாதிடுவேன்.
சுய ஆட்சியில், நாம் நமது நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்.
அவை அதிகமாக இருக்க வேண்டியதில்லை, ஏனெனில் அவைகள் அதிகமாக இல்லை. நாம் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்?
ஒருவேளை, அதிகபட்சமாக சுமார் 200,000 பேர் இதனால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
எனவே அனைத்து அதிகாரித் தலைவர்கள், அனைத்து மாநில அரசுகள், மேயர்களும் ஒருவேளை.
உள்ளூர் அதிகாரி மட்டத்தில், அவர்கள் கணிசமான அளவிற்குப் பொறுப்பானவர்கள், இது சற்று வித்தியாசமானது.
ஆனால் அனைத்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால் அதிகமான மக்கள் அல்ல.
அதாவது, குடிமக்களாகிய நாம் நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கும், தன்னைத்தானே நிர்வகித்துக் கொள்ளும் ஒரு சிறிய நீதிமன்றம் இருந்தால்,
அறிவுறுத்தல்களுக்கு உட்படாத நமது சொந்த அரசு வழக்கறிஞர்கள் மூலம் இதை அமல்படுத்தவும் நமக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும்.
குறிப்பாக, இதுபோன்ற ஒரு உணவை ஒருவர் எப்படி அறிமுகப்படுத்துவது?
ஆம், நிச்சயமாக அது அவ்வளவு எளிமையானதல்ல. ஆனால் மாநில அரசியலமைப்பைத் திருத்துவதன் மூலம் ஒரு
பொதுவாக்கெடுப்பின் மூலமும் இதைச் செய்ய முடியும்.
எனவே நாங்கள் அதை உடனடியாக மத்திய அளவில் அறிமுகப்படுத்த முடியவில்லை, ஆனால் அதை மாநில அளவில் அறிமுகப்படுத்த முடியும்.
16 கூட்டாட்சி மாநிலங்களில், இதை 16 முறை செய்ய வேண்டியிருக்கும், ஆனால் அது சாத்தியமே.
ஆம். இதை இன்னும் ஒரு படி மேலே எடுத்துச் செல்வோம்.
ஆர்ப்பாட்டங்களில், அரசியல்வாதிகளைப் பற்றிய நகைச்சுவைகள் பரவுகின்றன, உதாரணமாக: "தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் மக்களைப்
பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள் என்று நம்புபவர், எலுமிச்சை வண்ணத்துப்பூச்சிகள் எலுமிச்சைகளை மடிக்கின்றன என்றும் நம்புவார்."
அதாவது, சாதாரண மக்கள் அரசியலால் ஏமாற்றப்பட்டதாக உணர்கிறார்கள்.
கடந்த தேர்தலில் நாம் இதை மீண்டும் கண்டோம். தேர்தலுக்கு முன்பு தேர்தல் வாக்குறுதிகள், அதற்குப்
பிறகு அதன் அமலாக்கம் முற்றிலும் மாறாக உள்ளது.
இப்போது அழிவின் விளிம்பில் இருக்கும் அரசியலில் ஏற்பட்ட இந்த நிர்வாகக் குறைபாடு, உண்மையில் எப்படி ஏற்பட்டது?
சரி, ஏனென்றால் மக்கள் இன்னும் 'அவர்கள் மேலே, நாம் கீழே' என்ற பழைய மூடநம்பிக்கையை நம்புகிறார்கள்.
ஆகவே, வேறு யாராவது அரியணை ஏறும்போது, ஏதோ ஒன்று மாறும் என்று நம்புகிறோம்.
பிரச்சினை என்னவென்றால், நாம் சிம்மாசனத்தை நம்புகிறோம். எனவே, சிம்மாசனமே பிரச்சினை.
தற்போது நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் மாற்றம், அதிக மையப்படுத்தலுக்கும் மேலும் சர்வாதிகாரமான
அரசுக்கும் வழிவகுப்பது மட்டுமல்லாமல், எதிர் திசையில் ஒரு இயக்கத்திற்கும் வழிவகுக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்.
மையப்படுத்தப்படாத அமைப்புகள் மற்றும் சுய அதிகாரம், அதாவது காரியங்களை நாமே செய்தல்,
ஆகியவற்றின் மூலம் நாங்கள் அதை நோக்கியே உழைத்து வருகிறோம்.
நாம் அவர்களை அதிகாரத்தில் இருக்க அனுமதிப்பதாலும், அவர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்யாததாலும், நாமே அதைச் செய்யாமல்
சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டு புகார் கூறுவதாலும் தான், அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தங்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்கிறார்கள்.
நாம் மூடநம்பிக்கையை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு, கட்டுப்பாட்டை எடுத்து, அவர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்யும்போதும், சந்தேகம்
வரும்போது நாமே அதைச் செய்யும்போதும், நமக்காகச் சிந்திக்கும்போதும், நமது கருத்தைக் கூறும்போதும், அது மாறும்.
ஆனால், கொரோனா வைரஸ் பெருந்தொற்று என்று அழைக்கப்படும் காலத்தில், பலர் இதை அனுபவித்தார்கள்: அவர்கள் வித்தியாசமாக எதையாவது
விரும்பினார்கள், ஆனால் இறுதியில் அவர்கள் காவல்துறையினரால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர், அவர்களின் வீடுகள்
சோதனையிடப்பட்டன, மேலும் அவர்களின் அண்டை வீட்டாரால் புகார் செய்யப்பட்டனர். அது அங்கே பலனளிக்கவில்லை.
ஆகவே, தாங்கள் வலிமையானவர்கள் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள், இரும்புக் கோலின் சுவையைச் சுவைத்தார்கள்.
ஆம், வழிகாட்டுபவர்களுக்குத்தான் எப்போதும் மிகவும் கடினமாக இருக்கும், அது உண்மை. நாம்
அனைவரும் அதை ஏதோ ஒரு வகையில் அனுபவித்திருக்கிறோம்.
இருப்பினும், பெரிய போராட்டங்கள் இறுதியில் தடுப்பூசி ஆணையை ரத்து செய்தன என்பது உண்மைதான்; அந்தப் போராட்டங்கள் நடக்காமல்
இருந்திருந்தால், அது நிச்சயமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கும்.
ஆகவே, தெருக்களில் இருந்த மக்கள்தான் சொன்னார்கள்: இல்லை, எங்களுடன் அது சாத்தியமில்லை.
நாங்கள் வேறு எங்காவது செல்கிறோம், ஏனென்றால் நாங்கள் மாலையில் நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்கிறோம்.
இறுதியில், எங்களை எல்லாம் கட்டுப்படுத்த உங்களுக்குப் போதுமான காவலர்கள் இருக்க
மாட்டார்கள் என்பதை நாங்கள் உங்களுக்குக் காட்டுவோம்.
இது, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இறுதியில், "இல்லை, இப்போது மக்கள் விரும்புவதற்கு ஏற்ப நாங்கள்
முடிவு செய்ய வேண்டும்" என்று கூறுவதற்கு வழிவகுத்தது.
இறுதியில், நாம் அதைச் செய்தே ஆக வேண்டும் என்பதற்கு இது ஒரு நல்ல சான்று. நாம் சோபாவிலிருந்து எழுந்திருக்க வேண்டும்.
ஆம். அரசியல் தண்டனையிலிருந்து விலக்கு தொடர்பாக வரலாற்றின் சக்கரம் பின்னோக்கிச் செல்வதை நீங்கள் எப்படிப்
பார்க்கிறீர்கள்? வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நாம் உண்மையில் அரசியல் பொறுப்புணர்வை எப்படி அறிமுகப்படுத்துவது?
ஆம், சரி, இப்போது திரும்பிச் செல்வது நமக்கு உதவும் என்று நான் நினைக்கவில்லை.
எனவே, நிச்சயமாக, அனைவருக்கும் 266-வது பிரிவான, பணமோசடி விதியை மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தலாம்.
1997-ல் பக்வெல்லன் தீர்ப்புடன் அது மாற்றப்பட்டது என்று நான் நம்புகிறேன் .
அப்போதிருந்து, அரசியலில் நிலைமை மேலும் மேலும் மோசமாகி வருகிறது.
அவர்கள் எப்போதாவது பின்வாங்கி, பொறுப்பேற்று, அதற்குப் பொறுப்பாக நடந்துகொள்வார்கள் என்ற எண்ணம் எங்களுக்கு இருந்தது.
இதற்குக் காரணம், நீங்கள் 50,000 மார்க்குகளுக்கு மேல் கடன் வைத்திருந்தால், மூன்று ஆண்டுகள் சிறைக்கு அனுப்பப்படலாம்.
மேலும் அது அனைவருக்கும் பொருந்தும். கோலுடனான சூட்கேஸ் விவகாரம் உட்பட.
அதனால்தான் அது பின்னர் ஒழிக்கப்பட்டது.
எப்படியாயினும், எதிர்காலத்தில் இந்த அமைப்பை மேம்படுத்தி, அரசியல்வாதிகளுக்காக குறிப்பிட்ட விதிகளை அறிமுகப்படுத்துவதே
புத்திசாலித்தனமாக இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்.
கடந்த ஆண்டு, நாங்கள் மற்ற இரண்டு வழக்கறிஞர்களுடன் இணைந்து, ஒரு சட்டத்தை நாங்கள் எப்படி வரைவு செய்ய முடியும் என்று சிந்தித்தோம்.
இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அரசியல்வாதிகள் ஏறக்குறைய எல்லா இடங்களிலும் பலதரப்பட்ட வழிகளில் தங்களுக்குத் தாங்களே
விதிவிலக்குகள் எடுத்துக் கொண்டிருப்பதை நாங்கள் கண்டறிந்துள்ளோம்.
எனவே மக்களுக்கு வீட்டோ உரிமை இருப்பது சிறந்ததாகும் என்ற முடிவுக்கு வந்துள்ளனர்.
எனவே, ஒரு சட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டுமா இல்லையா என்பதை வாக்கெடுப்புகள் மூலம் மக்கள் கூற வாய்ப்பு அளித்தல்.
அரசியல்வாதிகள் எப்படியும் அதை அறிமுகப்படுத்தினால், பொறுப்பைச் சேர்ப்பதற்கும், அதை நமது விருப்பப்படி வடிவமைப்பதற்கும்.
ஏனென்றால், நான் சொன்னது போல், இந்த மாற்றம், இந்தத் தலைகீழ் மாற்றம், சட்டங்கள் ஏற்கெனவே மிகவும் ஏராளமாக
இருப்பதால், நம்மால் அவற்றை இனி முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு நிலையில் நாம் இருக்கிறோம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
ஆகவே ஒருவேளை எதிர்காலத்தில் ஒரு அதிபுத்திசாலியான செயற்கை நுண்ணறிவு வந்து நமக்கு உதவக்கூடும்.
ஆனால் தற்போதைக்கு, இது உண்மையிலேயே ஒரு பிரம்மாண்டமான குழப்பமாக உள்ளது, அதில் அவர்கள் பலதரப்பட்ட
வழிகளில் தங்களைத் தெளிவாக வேறுபடுத்திக் காட்டியுள்ளனர்.
அதனால், நாம் மாற்ற வேண்டியவை இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கும், அது ஒரு முற்றிலும் புதிய சட்டப் புத்தகமாகவே மாறிவிடும்.
ஆக, இறுதியில், இது இன்னும் அதிகமான சட்டங்களைக் குறிக்கிறதா?
இல்லை, முற்றிலும் இல்லை. எனவே, இந்த முழுச் சிக்கலுக்கான தீர்வு, நாம் ஒரு பிரபலமான ஆட்சேபனையை அறிமுகப்படுத்துவதுதான்.
எனவே, அதை நாம் மாநில அளவில் பொதுவாக்கெடுப்புகள் மூலம் செய்ய முடியும், அதன்படி நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படும் அனைத்துச்
சட்டங்களுக்கும் மூன்று மாத கால அவகாசம் வழங்கப்படும், அந்தக் காலகட்டத்தில் மக்கள் ஒன்றுகூடி
அந்தச் சட்டம் குறித்து மீண்டும் முடிவு செய்யலாம்.
அது ஒரு பரவலான எதிர்ப்பாக இருக்கும். பிறகு மக்கள் முடிவு செய்கிறார்கள்: ஆம் அல்லது இல்லை.
அப்படியென்றால், இறுதி முடிவு அவளுடையதாகவே இருக்கும். அதுவே ஏற்கெனவே மிகவும் உதவும்.
மேலும் அந்த மூன்று மாதங்களுக்கு, நாங்கள் அரசியல் பொறுப்புக்கூறலை அறிமுகப்படுத்தி, அதை
நாங்கள் விரும்பிய வழியில் வடிவமைக்க முடியும்.
மேலும், "இல்லை, நாம் இங்கே அவசரமாக, மிக விரைவாக ஏதாவது மாற்ற வேண்டும், மக்கள் எப்படியோ முடிவு எடுக்கும் வரை மூன்று மாதங்கள்
காத்திருக்க முடியாது, நாம் அதை இப்போது செய்யப் போகிறோம்," என்று கூற ஒப்புக்கொள்ளும் எந்தவொரு அரசியல்வாதியும், அப்போது
138a, 266a, அதாவது நமக்குத் தேவையான பத்திகளைப் பயன்படுத்தலாம்.
ஒரு பிரபலமான ஆட்சேபனையை அறிமுகப்படுத்துவது குறித்த பொதுவாக்கெடுப்பை யார் வேண்டுமானாலும் தொடங்க முடியுமா?
ஆம், இதை ஒரு தனிநபரால் மட்டுமே தொடங்க முடியும். நிறுவனங்களுக்கு அவ்வாறு செய்ய அனுமதி இல்லை.
இதன் பொருள், ஜெர்மனி முழுவதிலும் நாங்கள் அமல்படுத்த விரும்பும் ஒரு பிரபலமான ஆட்சேபனைக்கு, 16 கூட்டாட்சி
மாநிலங்களில் இதைச் செய்ய எங்களுக்கு 16 பேர் தேவைப்படுவார்கள்.
இருப்பினும், ஒரு துணைவரை வைத்திருப்பதுதான் சிறந்தது. அப்போது உங்களைப் போல இரண்டு பேர் இருப்பீர்கள், மேலும்
ஒருவருக்கொருவர் ஏதேனும் ஒரு வகையில் உதவிக் கொள்ளலாம்.
எனவே, நிச்சயமாக, 16 கூட்டாட்சி மாநிலங்களில் ஆதரவாளர்களின் ஒரு முழு குழுவைக் கொண்டு, 16 பொதுவாக்கெடுப்புகளை
நடத்தி, இந்த வழியில் அரசியலமைப்பை மாற்றி, இறுதியில் மக்களின் இறுதி முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை நாம் பெறுகிறோம்.
நீங்கள் அந்த வார்த்தையைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அது மிகவும் முக்கியமானது.
இறுதியில், நாம் இதை அடைந்தவுடன், சந்தேக ஏற்பட்டால், நாடாளுமன்றத்தில் அரசியல்வாதிகள் தீர்மானிக்கும் அனைத்து
விவகாரங்கள் மற்றும் அனைத்துச் சட்டங்கள் குறித்தும் மீண்டும் ஒரு பொதுவாக்கெடுப்பில் நம்மால் உண்மையில் முடிவு செய்ய முடியும்.
அது உண்மையிலேயே அனைவரையும் ஒன்றிணைக்கும். AfD ஆட்சிக்கு வந்து, தாங்கள் அஞ்சும் சட்டங்களை
இயற்றக்கூடும் என்று பயப்படும் பசுமைக் கட்சியினரையும் சேர்த்து.
அல்லது, பசுமைக் கட்சியினர் ஆட்சிக்கு வந்து, தாங்கள் விரும்பாத சட்டங்களை இயற்றுவார்கள் என்று அஞ்சும் AfD ஆதரவாளர்கள்.
அதன் மூலம் அவர்கள் மக்களிடையே ஆதரவைத் திரட்டி, ஒரு பரவலான எதிர்ப்பைத் தூண்ட முடியும். எனவே, மீண்டும் ஒருமுறை, ஒவ்வொரு
சட்டத்திற்கும் ஆம் அல்லது இல்லை என்று முடிவு செய்யுங்கள்.
மேலும், நான் சொன்னது போல், AfD அல்லது வேறு எந்தக் கட்சியைப் போலவே பசுமைக் கட்சியும் இதில் அதே அளவு ஆர்வம் காட்ட
வேண்டும் என்பதால், இது பலருடன் இணைந்து பணியாற்ற எங்களுக்கு உதவும் என்பதில் நாங்கள் நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறோம்.
இதற்கும் பசுமைக் கட்சிக்கும் அல்லது AfD-க்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை; எல்லா அரசியல் முகாம்களிலும், அரசியல்வாதிகள் எடுக்கும்
முடிவுகளை நாம் விரும்புகிறோமா என்பதை நாமே தீர்மானிக்க முடியும் என்பதும், உதாரணமாக கொரோனா வைரஸ் நெருக்கடியின் போது நாம்
அனுபவித்ததைப் போல, அவர்களின் கருணையில் நாம் இல்லை என்பதும் தான் இறுதியில் சுவாரஸ்யமான
விஷயம். இந்த முழு கதையும் அதைப் பற்றியதுதான்.
ஆனால் இப்போது அரசியல்வாதிகள் ஏற்கனவே தங்களைப் பொறுப்பிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்ட நிலையில்,
அவர்கள் அத்தகைய சட்டத்திற்கு ஒப்புக்கொள்வார்களா?
இல்லை, அதை நாம் ஒரு பொதுவாக்கெடுப்பு மூலம் மட்டுமே அமல்படுத்த முடியும்.
மேலும் அது தற்போது ஜெர்மனியின் அரசியல் சூழலில் சாத்தியமா?
தேசிய அளவில், ஆம்.
மேலும், அது 16 மாநிலச் சட்டங்களுக்குப் பொருந்தியிருந்தால், அதாவது குறிப்பாக கொரோனா வைரஸ் சட்டத்திற்குப் பொருந்தியிருந்தால், நாம்
நினைவில் கொள்வதானால், அது ஒரு கூட்டாட்சிச் சட்டம் அல்ல, அது எப்போதும் ஒரு மாநிலச் சட்டமாகவே
இருந்தது. மேலும், நாம் அதைத் தடுக்க முடியும்.
நாம் இன்னும் விவாதிக்காத மற்றொரு காரணி, தொழில்துறை மற்றும் வர்த்தகத்திலிருந்து வரும் ஒப்பீட்டளவில்
சக்திவாய்ந்த லாபி குழுக்கள் ஆகும், அவை அரசியலில் மிக வலுவான செல்வாக்கைக் கொண்டுள்ளன.
ஆம், இறுதியில் ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் அவர்களுக்கும் ஒரு சொல்லாட்சி உண்டு என்று
கூறலாம். இந்த செல்வாக்கை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவது?
ஆம், சரி, அந்த செல்வாக்கைக் கட்டுப்படுத்துவது ஒருவேளை சாத்தியமற்றது.
மறுபக்கம் உறங்கவில்லை. அவர்களிடம் நிறைய பணம் மற்றும் நிறைய அதிகாரம் உள்ளது.
இந்த வகையில், கேள்வி என்னவென்றால்: நாம் எப்படி மாற்று வழியில், ஒரே நேரத்தில் நம்மை ஒழுங்கமைத்துக் கொள்ள முடியும்?
நல்ல மாதிரியை நாம் எப்படி நடைமுறைப்படுத்த முடியும்?
வாழ்கையில் வித்தியாசமாக, அரசியலில் வித்தியாசமாக, முடிவுகளை எடுப்பதில் வித்தியாசமாகச் செயல்படுவதில் மக்கள் அதிக ஆர்வம்,
அதிக உற்சாகம் கொண்டு, அதை மிகவும் ரசித்து மகிழ வைப்பது எப்படி? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் தான் பெரும்பான்மையாக இருக்கிறோம்.
எனவே, சில செல்வாக்குக் குழுக்கள், சில சக்திவாய்ந்த நபர்கள், நிறைய பணம் வைத்திருக்கும் சிலர், அவர்கள் நமக்குப் பணம்
சம்பாதித்துக் கொடுப்பதற்காக மட்டுமல்ல, அவர்களின் முடிவுகளை ஆதரிப்பதற்காகவும் நம்மைத் தேவைப்படுகிறார்கள்.
நிச்சயமாக, அவர்களுக்கு நிறைய பணம் இருக்கிறது. ஆனால் இறுதியில், நாம் ஒரு மாற்றைக் கொண்டு வர வேண்டும்.
விஷயங்களை எப்படி சிறப்பாகச் செய்யலாம் என்று நாம் கூற வேண்டும், ஒரு முன்மாதிரியையும் காட்ட வேண்டும்.
மேலும் வழிகாட்டுபவர்களுக்கு, ஆம், அது உண்மைதான். அது பொதுவாக அவர்களுக்குக் கடினமாக இருக்கும்.
ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, அதைச் செய்யும் துணிச்சலான நபர்கள் உள்ளனர்.
ஆம், அது சரி. உங்கள் கிளப்பிலும் நீங்கள் அதைச் செய்வது அருமை.
மேலும், மக்கள் உங்கள் நோக்கத்தை எப்படி ஆதரிக்க முடியும்? ஆர்வமுள்ளவர்கள் எங்கே தொடர்பு கொள்ளலாம்?
ஆம், அந்தப் புத்தகம் கிடைக்கிறது. யாராவது அதை வாங்கிப் படித்தாலோ, அல்லது ஒரு அரசியல்வாதಿಗೆ
பரிசாகக் கொடுத்தாலோ நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன்.
எனவே, ஒருவேளை அதை வாங்கி, புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நேரடி வேட்பாளருக்கு அனுப்புங்கள்,
அப்போதுதான் அவர்களால் அதைப் படிக்க முடியும்.
இறுதியில், சில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், "இது மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது, இதை நாம் அறிமுகப்படுத்துவோம்" என்று கூட சொல்லலாம்.
ஒரு வகையில், அவர்கள் தங்களின் சொந்த கிளையையே வெட்டுகிறார்கள். பொறுப்புணர்வு கொண்டவர்களும் உள்ளனர்.
ஆம், அல்லது தற்போதைக்கு எங்களிடம் பல திட்டங்கள் உள்ளன.
ஆகவே, பெரிய திட்டங்களில் ஒன்று wabeo.de. அதுதான் எங்கள் தேர்தல் கண்காணிப்பு.
மேலும் அதுதான், கொள்கையளவில், சுய அதிகாரம்: நிர்வாகக் கிளை என்ன செய்கிறது என்பதைக் கட்டுப்படுத்துவது.
உண்மையில், ஒருவர் அரசியலில் ஈடுபட்டு, நமது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைக்
கண்காணிக்கும் இந்த விஷயத்தில், நாம் செய்வதற்கு ஆதரவளிப்பதன் ஒரு வடிவமே அனைத்தும் ஆகும்.
திருமதி சோமகாева, இந்த நேர்காணலுக்கு நன்றி. உங்களுக்கு மிக்க நன்றி, உங்கள் பணிகளுக்கு வாழ்த்துக்கள்.
அதேபோல், உங்கள் பணிக்காக மிக்க நன்றி. மாற்று ஊடகங்களை நாங்கள் பெரிதும் பாராட்டுகிறோம்,
எங்கெல்லாம் முடிந்தாலும் எப்போதும் அதற்கு ஆதரவளிப்போம்.
br] ஆம், மிக்க நன்றி!