Имрӯз мо бо як фаъоли сиёсӣ сӯҳбат мекунем, ки аллакай дар Олмон бисёр дастовардҳо ба даст овардааст.
Шумо метавонед бигӯед, ки ӯ мардумро ҳавасманд мекунад – яъне барои баромадан ба кӯчаҳо. Ӯ инчунин муаллиф ва соҳибкор аст.
Дар Франкфурт-ам-Майн таваллуд шуда, ӯ 22 сол дар Русия зиндагӣ кард, аммо дар соли 2014 ба далелҳои сиёсӣ ба Олмон баргашт.
Ӯ яке аз ҳамоҳангсозони эътирозҳои саросари Олмон аст, ки аз ҷониби иттиҳоди «Deutschland
steht auf» (Олмон бармехезад) ташкил шудаанд.
Яке аз талаботе, ки ӯ дар он ҷо такрор ба такрор матраҳ мекунад, масъулияти сиёсатмадорон аст. Мо имрӯз инро муҳокима хоҳем кард.
Хуш омадед, Стефани Цомакаева.
Салом, хуб аст, ки дар инҷо ҳастам. Ташаккур.
Бале, мо хеле хушҳолем. Аввалан, дар маҷмӯъ:
Дар ҳаёти ҳаррӯзаи корӣ маъмул аст, ки кормандон барои ҳар гуна зараре, ки расонидаанд, ҷавобгар бошанд.
Сиёсатмадорон аз иммунитети сиёсӣ бархӯрдор ҳастанд.
Оё ин маънои онро дорад, ки сиёсатмадорон барои ҷиноятҳо ва зарарҳо ҷавобгар нестанд?
Бале, онҳо бояд ҷавобгар бошанд.
Ягона мушкилот дар он аст, ки одатан қонунҳое вуҷуд надоранд, ки муайян кунанд, барои кадом чизҳо мо
мехоҳем онҳоро масъул донем – яъне қарорҳои сиёсӣ.
Иммунитет онҳоро танҳо аз гирифта шудани онҳо ad hoc муҳофизат мекунад.
Ин ҳикояи таърихиест, ки дар миёнаҳои асри XIX ба вуҷуд омад, то қонунгузориро аз иҷроия муҳофизат кунад, кӯтоҳ – то подшоҳ
натавонад вакилонро боздошт кунад, муддате онҳоро дар ҳабс нигоҳ дорад ва пас аз анҷоми раъйдиҳӣ дубора озод созад.
Ва ин то ҳол ҳам дуруст аст; комилан мантиқӣ аст, ки пулис наметавонад танҳо чанд вакили AfD-ро барои бозпурсӣ бурда равад.
Ва сипас раъйдиҳӣ тамом мешавад ва ҳамин аст.
Хуб, албатта, мо имрӯз ҳам инро намехоҳем. Дар ин ҷиҳат, иммунитет як мафҳуми хеле оқилона аст.
Ягона мушкилот дар он аст, ки, тавре гуфтам, мақомоти ҳифзи ҳуқуқе, ки мо мехоҳем, дар ҳоли ҳозир ягон қонун
надоранд, ки инро танзим кунанд. Ва мо бояд онҳоро ҷорӣ кунем.
Бале, хуб, ин маънои онро дорад, ки ин қонунҳо ҳанӯз аз давраи гузариш аз подшоҳӣ ба демократия
боқӣ мондаанд, яъне боқимондаҳо, метавон гуфт.
Ва ниҳоят, он бояд сиёсатмадоронро аз боздошт муҳофизат кунад.
Дуруст.
Истилоҳи дигар. Шумо китобе дар мавзӯи масъулияти сиёсатмадорон навиштаед.
Аз он вақт инҷониб ин маълумот рӯз ба рӯз бештар ба доираи умумимаълумот ворид мешавад.
Он ҷо онҳо инчунин дар бораи ҷуброни сиёсӣ менависанд.
Ин истилоҳест, ки бисёре аз мардум бо он ошно нестанд. Оё метавонед онро шарҳ диҳед?
Бале, ин дуюм чиз аст.
Ин озодии баёни вакилони парламент аст, ки дар он ҷо метавонанд ҳар чи хоҳанд бигӯянд ва
барои ин наметавонанд ба ҷавобгарӣ кашида шаванд.
Мо бо ин ошно ҳастем. Баъзе аъзои мухолифон аллакай халатҳои ҳаммомро омода кардаанд, то дар сурати
таҳқири шадиди ягон вазир ё дигарон истифода кунанд.
Азбаски ӯ назари худро иброз кард, ӯ бояд интизор шавад, ки таъқиб хоҳад шуд.
Вакили парлумон иҷозат дорад, ки дар парлумон ин корро анҷом диҳад. Дар сурати шак, онҳо иҷозат доранд, ки якдигарро
таҳқир кунанд. Онҳо иҷозат доранд, ки якдигарро айбдор кунанд.
Танҳо қоидаҳои раванди кор дар Парламент муайян мекунанд, ки оё ин боиси даъвати ба тартиб омадан мешавад ё не.
Мисоли маъруф Ларс Ҳуних аст, ки дар парламенти давлатии Бранденбург пас аз таъсиси Кумитаи
тафтишоти коронавирус дигаронро ҷинояткорон номид.
Агар мо инро ҳамчун шаҳрвандон карда будем, эҳтимолан дар бораи мо шикоят мекарданд.
Имтиёзи ӯ ҳамчун вакили парлумон ӯро аз таъқиб барои туҳмат муҳофизат мекунад.
Дар асл, он аз ҳамон давра аст – ин ҳикоя хеле пурмазмун аст.
Ягона мушкилот дар он аст, ки иммунитетро ҳамеша метавон барои раванди ҷиноятӣ бекор кард.
Албатта, барои ин рӯй додан, дар ҷое аз қонун бояд банде бошад, ки чизеро ҷазоӣ мешуморад,
масалан, беҳуда сарф кардани пули андоз ҷазо дорад.
Аммо мо онро надорем. Он вуҷуд надорад.
Пас, фиреб дар пардохти андоз ҷиноят аст, аммо исрофи андоз ҷиноят нест.
Дуруст. Ва аз ин сабаб, ҳатто агар масунияти онҳо бардошта мешуд, мутаассифона, барои ҷазо додани онҳо ҳеҷ чиз вуҷуд надорад.
Ба назари шумо, оё зарур аст феҳристи ҷиноятҳоеро тартиб дод, ки сиёсатмадорон ҳақ надоранд содир кунанд?
Бале, ман фикр мекунам, ки барои мо аз ҳама мантиқӣ хоҳад буд, агар мо се параграфро ворид кунем.
Ва ин ҳамон чизест, ки мо дар бораи он аввалин гап задем – беҳуда сарф шудани даромади андоз. Инро тасарруфи буҷетӣ меноманд.
Ман боби 266-ро – боби классикии дуздии молиявӣ – васеъ мекардам, то дуздии буҷетӣ низ дар он дохил шавад.
Ва Андреас Шейер намунаи комили ин аст.
Ӯ аз буҷет ду миллиард тасдиқ гирифт – барои се миллиард шартнома имзо кард.
Ин ҳолати классикии тасарруфи молият хоҳад буд.
Нуқтаи дуюм, ки он низ хеле муҳим аст, татбиқи қонунҳо мебошад. Яке аз вазифаҳои асосии давлат ин аст, ки таъмин
намояд, ки он чи вакилони парламент қарор додаанд, баъдан аз ҷониби мақомоти иҷроия татбиқ карда шавад.
Ин маънои онро дорад, ки беҷазо мондани ҷиноятҳо низ бояд аз ҷониби қонун ҷазо дода шавад.
Пас, агар вазири корҳои дохилӣ натавонад таъмин кунад, ки қонунҳо риоя мешаванд, ӯ бояд барои оқибатҳо
ҷавобгар дониста шавад ва ин бояд ҷиноят ҳисоб шавад.
Ман моддаи 138-и Кодекси ҷиноятиро пешниҳод мекунам, ки дар он гуфта мешавад, ки нокомӣ дар таъқиби ҷиноятҳо низ ҷазо дорад.
Ва нуқтаи сеюм?
Нуқтаи сеюм ба маҳдудиятҳо дар ҳуқуқҳои бунёдӣ дахл дорад.
Зеро «маҳдуд кардани ҳуқуқҳои бунёдӣ» дар асл «маҳдуд кардани озодии шахсӣ» аст. Ва ин низ бояд бо қонун ҷазо дода шавад.
Ва дар бораи қатъият чӣ?
Яъне, шумо метавонед дар бораи ҳар чизе қонун қабул кунед.
Агар шумо онро талаб накунед ва баъд аз он тафтиш накунед, он боз ҳеҷ арзише надорад.
Бале, ҳамин аст мушкили аслӣ, яъне нокомӣ дар таъқиби ҷиноятҳо.
Ва албатта дар мавриди сиёсатмадорон вазъияти махсусе вуҷуд дорад, зеро прокурорҳо имрӯз ба дастурҳои вазири
корҳои дохилӣ ва вазири адлия – узр – вобастаанд, ва вазири адлия як навъ вазифаи омехта дорад.
Ӯ узви порлумон аст, ӯ шохаи иҷроия аст ва ӯ шохаи додгоҳӣ аст.
Ҳоло дар Олмон ҷудошавии хушунатомез вуҷуд надорад.
Ва ҳамин ҷоест, ки шумо воқеан бояд шурӯъ кунед.
Мо ба ҳудуди ваколатҳои худ ниёз дорем. Ман ҷонибдори таъсиси додгоҳи алоҳида барои ҷавобгарии сиёсатмадорон ҳастам.
Дар худидоракунӣ, ки дар он мо додрасҳои худро интихоб мекунем.
Ба онҳо зиёд ниёз нест, зеро онҳо зиёд нестанд. Мо дар бораи чӣ гап мезанем?
Шояд ҳадди аксар тақрибан 200 000 нафар аз ин осеб мебинанд.
Пас ҳамаи роҳбарони мақомот, ҳамаи ҳукуматҳои давлатӣ ва эҳтимолан шаҳрдорон низ.
Дар сатҳи мақомоти маҳаллӣ онҳо то андозае хеле васеъ масъуланд, ки ин каме фарқ мекунад.
Аммо ҳамаи вакилон дар маҷмӯъ одамони зиёд нестанд.
Ин маънои онро дорад, ки агар як додгоҳи хурд вуҷуд медошт, ки мо ҳамчун шаҳрвандон метавонистем бевосита онро интихоб кунем ва он
худашро идора мекард, пас мо низ имконият медоштем, ки инро бо прокурорҳои давлатии худ,
ки зери дастурҳо намешуданд, таъмин намоем.
Махсусан, чӣ гуна чунин додгоҳро муаррифӣ мекунанд?
Бале, албатта, ин қадар оддӣ нест. Аммо онро инчунин метавон тавассути раъйпурсӣ бо
тағйир додани Конститутсияи давлатӣ анҷом дод.
Пас мо наметавонистем онро фавран дар сатҳи федералӣ ҷорӣ кунем, аммо метавонистем онро дар сатҳи иёлот ҷорӣ кунем.
Дар 16 штати федералӣ ин бояд 16 маротиба анҷом дода шавад, аммо он имконпазир аст.
Бале. Биёед як қадам пештар равем.
Дар эътирозҳо ҳазлҳо дар бораи сиёсатмадорон паҳн мешаванд, масалан: «Ҳар касе, ки бовар дорад, намояндагони
интихобшуда мардумро намояндагӣ мекунанд, ҳамчунин бовар дорад, ки парвонаҳои лимонӣ лимонҳоро мепечанд.»
Ин маънои онро дорад, ки мардум дар кӯча худро аз сиёсат фиребхӯрда эҳсос мекунанд.
Мо инро боз дар интихоботи охир дидем. Ваъдаҳои интихоботӣ пеш аз интихобот, иҷрои онҳо пас аз он, ки комилан баръакс буданд.
Ин нодуруст идоракунии сиёсӣ, ки ҳоло ба нобудӣ наздик шудааст, дар асл чӣ гуна ба вуҷуд омад?
Хуб, ин аз он сабаб аст, ки мардум ҳанӯз ба хурофоти қадимии «онҳо дар боло, мо дар поён» бовар доранд.
Пас мо умедворем, ки вақте каси дигар ба тахт меояд, чизе ба таври дигар тағйир хоҳад ёфт.
Мушкилот дар он аст, ки мо ба тахт бовар дорем. Пас тахт худи мушкилот аст.
Ман бовар дорам, ки тағйироте, ки ҳоло ҷараён дорад, на танҳо ба марказгароии бештар ва давлати тоталитарӣ
меанҷомад, балки ба ҳаракате дар самти муқобил низ меорад.
Ҳамин чизест, ки мо бо созмонҳои децентрализатсияшуда ва худтавонбахшӣ, яъне худ
анҷом додани корҳо, ба он расидан мекӯшем.
Онҳое, ки дар қудрат ҳастанд, метавонанд танҳо он чизеро кунанд, ки мехоҳанд, зеро мо ба онҳо иҷозат медиҳем, зеро мо
онҳоро ба ҷавобгарӣ намекашонаем, зеро мо худамон ин корро намекунем, зеро мо рӯйи диван менишинем ва шикоят мекунем.
Ва ҳамон лаҳзае, ки мо хурофотро партофта, назоратро ба даст мегирем ва онҳоро ба ҷавобгарӣ мекашем, ва ҳамчунин
ҳангоми шубҳа худамон амал мекунем, барои худ фикр мекунем ва назари худро баён мекунем, вазъият тағйир хоҳад ёфт.
Аммо дар давраи он чизе, ки онро «пандемияи коронавирус» меноманд, бисёре аз мардум инро аз сар гузарониданд: онҳо чизе
дигар мехостанд, аммо дар ниҳоят полис онҳоро боздошт, хонаҳояшонро тафтиш карданд ва ҳамсояҳояшон дар бораи
онҳо ба мақомот хабар доданд. Он ҷо ин кор набаромад.
Пас онҳо гумон карданд, ки қудратманданд ва маззаи асои оҳаниро чашиданд.
Бале, онҳое, ки роҳбарӣ мекунанд, ҳамеша душвортарин вақтро мегузаронанд, ин рост аст. Мо
ҳама дар як маънӣ инро худамон ҳам эҳсос кардаем.
Бо вуҷуди ин, дуруст аст, ки эътирозҳои бузург ниҳоятан фармони ҳатмии эмгузариро бекор карданд, ки
бешубҳа ҷорӣ мешуд, агар ин эътирозҳо рух намедоданд.
Пас мардум дар кӯчаҳо гуфтанд: Не, бо мо не.
Мо ба ҷои дигар меравем, зеро мо шом барои сайр баромада меравем.
Ва мо ба шумо нишон хоҳем дод, ки дар ниҳоят шумо полисҳои кофӣ нахоҳед дошт, то ҳамаи моро назорат кунед.
Ин боис шуд, ки вакилон ниҳоят гуфтанд: «Не, ҳоло мо бояд мувофиқи хоҳиши мардум қарор қабул кунем.»
Исботи хуб аст, ки дар ниҳоят мо бояд ин корро анҷом диҳем. Мо бояд аз диван бархезем.
Бале. Шумо чӣ гуна мебинед, ки чархи таърих дар мавриди иммунитети сиёсӣ ба қафо бармегардад? Ба ибораи дигар, мо
чӣ гуна воқеан метавонем ҷавобгарии сиёсиро ҷорӣ кунем?
Бале, хуб, ман фикр намекунам, ки бозгашт ҳоло ба мо кумак хоҳад кард.
Пас, албатта, метавон банд 266-ро, яъне банди дуздии молиятро, барои ҳама дубора ҷорӣ кард.
Ман бовар дорам, ки ин дар соли 1997 бо қарори Bugwellen тағйир ёфт .
Аз он вақт инҷониб дар сиёсат вазъ рӯз аз рӯз бадтар мешавад.
Мо қаблан чунин таассурот доштем, ки онҳо гоҳ-гоҳ қадам ба қафо мегузоштанд, масъулиятро бар дӯш
мегирифтанд ва барои амалҳояшон ҷавобгӯ мешуданд.
Ин ба он хотир буд, ки агар шумо беш аз 50 000 марк қарздор мешудед, метавонистанд
шуморо ба муҳлати се сол ба зиндон фиристанд.
Ва ин ба ҳама дахл дошт. Аз ҷумла, парвандаи чемодан бо Коль.
Ин сабаб буд, ки он вақт бекор карда шуд.
Дар ҳар сурат, ман бовар дорам, ки оқилонатар аст, ки дар оянда системаро такмил диҳем ва барои
сиёсатмадорон муқаррароти мушаххас ҷорӣ кунем.
Соли гузашта мо бо ду вакили дигар ҷамъ омадем, то фикр кунем, ки чӣ гуна воқеан метавонистем қонун таҳия кунем.
Ва дар ин раванд мо фаҳмидем, ки сиёсатмадорон қариб дар ҳама ҷо ба роҳҳои гуногун аз доираи ваколатҳояшон берун рафтаанд.
Ва бинобар ин ба хулоса омаданд, ки беҳтар аст мардум ҳуқуқи вето дошта бошанд.
Пас ба мардум имконият дода мешавад, ки тавассути раъйпурсӣ бигӯянд, ки оё қонун бояд қабул шавад ё не.
Ва агар сиёсатмадорон онро ба ҳар ҳол ҷорӣ кунанд, пас бояд масъулиятро дар бар гиранд ва онро ба
тавре таҳия кунанд, ки ба завқи мо мувофиқ бошад.
Зеро, чунон ки гуфтам, тағйирот ва баръаксшавӣ, ман фикр мекунам, ки мо ба нуқтае расидаем, ки қонунҳо аллакай он
қадар зиёданд, ки мо дигар наметавонем ҳамаашро фаҳмем.
Шояд як рӯз як зеҳни сунъии суперхирадманд пайдо шавад ва ба мо кӯмак кунад.
Аммо дар айни замон воқеан як омехтаи бузург аст, ки дар он онҳо худро ба таври возеҳ дар як қатор роҳҳои гуногун ҷудо кардаанд.
Пас мо маҷбур мешудем, ки он қадар бисёр тағйирот ворид кунем, ки он ба китоби нави қонунҳо табдил меёфт.
Пас дар ниҳоят, оё ин маънои қабули боз ҳам бештари қонунҳоро дорад?
Не, умуман не. Пас, ҳалли тамоми ин мушкил дар он аст, ки мо як эътирози маъмулиро муаррифӣ кунем.
Пас ин чизест, ки мо метавонем онро тавассути раъйпурсиҳо дар сатҳи давлатӣ амалӣ кунем, ки бар асоси он ҳамаи қонунҳое, ки дар
парламентҳо қабул мешаванд, бо давраи имтиёзии се моҳа таъмин карда мешаванд, ки дар ин муддат мардум
метавонанд ҷамъ оянд ва боз дар худи қонун қарор қабул кунанд.
Ва ин як эътирози маъмул хоҳад буд. Сипас мардум қарор медиҳанд: ҳа ё не.
Пас ӯ сухани охиринро медошт. Ва ин аллакай бисёр кӯмак мекард.
Ва дар тӯли он се моҳ мо метавонистем ҷавобгарии сиёсиро ҷорӣ кунем ва онро ба он шакле таҳия намоем, ки мехостем.
Ва ҳар сиёсатмадоре, ки сипас розӣ шавад бигӯяд: «Не, мо бояд дар ин ҷо чизеро фавран, хеле зуд тағйир диҳем; мо наметавонем се моҳ
интизор шавем, то мардум ба як тарз қарор қабул кунанд, мо ҳоло ин корро мекунем», метавонад моддаҳои 138a ва 266a-ро,
яъне он бандҳое, ки мо мехоҳем дошта бошем, татбиқ кунад.
Оё ҳар кас метавонад раъйпурсии мардумиро оид ба ҷорӣ намудани эътирози мардумӣ оғоз кунад?
Бале, инро танҳо шахси алоҳида метавонад оғоз кунад. Созмонҳо иҷозат надоранд.
Ин маънои онро дорад, ки барои як эътирози маъруфе, ки мо мехоҳем дар саросари Олмон амалӣ
кунем, дар 16 штати федералӣ ба 16 нафар ниёз дорем.
Ҳанӯз ҳам беҳтар аст, ки як муовин дошта бошед, то шумо ду нафар шавед ва дар якдигар кӯмак расонед.
Пас, албатта, бо тамоми гурӯҳи тарафдорон дар 16 штати федералӣ, баргузории 16 раъйпурсӣ ва ба ин васила тағйир
додани Конститутсия, то ки мо ниҳоят ба қудрати ниҳоии қабули қарор аз ҷониби мардум ноил шавем.
Шумо бояд он калимаро ёд гиред. Он воқеан муҳим аст.
Дар ниҳоят, вақте ки мо ба ин ноил шавем, воқеан метавонем дар референдум боз дар бораи ҳамаи масъалаҳо ва ҳамаи
қонунҳое, ки сиёсатмадорон дар Парламент қарор қабул мекунанд, дар сурати шубҳа қарор қабул кунем.
Ин воқеан метавонад ҳамаро ба ҳам орад. Аз ҷумла сабзҳоро, ки аз ба сари қудрат омадани AfD ва қабул
шудани қонунҳое, ки онҳо аз он метарсанд, метарсанд.
Ё тарафдорони AfD, ки метарсанд Сабзҳо ба сари қудрат оянд ва қонунҳое қабул кунанд, ки онҳо намехоҳанд.
Онҳо метавонистанд сипас дар байни аҳолӣ дастгирӣ ҷамъ карда, эътирози оммавиро ба вуҷуд оранд. Пас, боз як
бор дар бораи ҳар як қонун «ҳа» ё «не» қарор қабул кунед.
Ва мо бовар дорем, ки ин ба мо имкон медиҳад, ки бо шумораи зиёди одамон якҷоя кор кунем, зеро, чунон ки ман
гуфтам, Ҳизби Сабз бояд дар ин масъала ҳамон қадар манфиатдор бошад, мисли AfD ё ҳар ҳизби дигар.
Ин ба Ҳизби Сабз ё AfD ҳеҷ рабте надорад; балки дар ҳамаи лагерҳои сиёсӣ дар ниҳоят ҷолиб аст, ки мо метавонем худамон
қарор гирем, ки оё он чиро, ки сиёсатмадорон қарор додаанд, мехоҳем ё не, ва мо дар ихтиёри онҳо нестем,
чун, масалан, дар давраи буҳрони коронавирус таҷриба кардем. Ҳамин аст мазмуни тамоми ин ҳикоя.
Аммо ҳоло, ки сиёсатмадорон аллакай худро аз масъулият озод кардаанд, оё онҳо ба чунин қонун розӣ хоҳанд шуд?
Не, мо инро танҳо бо раъйпурсӣ татбиқ карда метавонем.
Оё дар ҳолати сиёсии кунунӣ дар Олмон ин имконпазир аст?
Дар сатҳи миллӣ, ҳа.
Ва агар ин ба 16 қонуни давлатӣ татбиқ мешуд, яъне махсусан қонунгузории марбут ба коронавирус, агар ёд
дорем, он қонуни федералӣ набуд, он ҳамеша қонуни давлатӣ буд. Ва мо метавонистем онро пешгирӣ кунем.
Яке аз омилҳои дигаре, ки мо ҳанӯз баррасӣ накардаем, гурӯҳҳои нисбатан пурқудрати лоббигарии саноат ва
тиҷорат мебошанд, ки таъсири хеле қавӣ ба сиёсат доранд.
Бале, метавон гуфт, ки дар ниҳоят онҳо низ дар Аврупо ва Амрико нуфуз доранд. Чӣ гуна метавон ин нуфузро маҳдуд кард?
Бале, хуб, эҳтимолан ғайриимкон аст, ки таъсирро маҳдуд кард.
Ҷониби дигар хоб надорад. Ва онҳо пулҳои зиёд ва қудратҳои зиёд доранд.
Дар ин ҷиҳат савол бештар чунин аст: чӣ гуна мо метавонем худро ба таври алтернативӣ ва ҳамзамон ташкил кунем?
Чӣ тавр мо метавонем модели беҳтарро ба ҳаёт биёрем?
Чӣ гуна метавонем мардумро водор созем, ки ҳангоми зиндагӣ кардан ба тарзи дигар, сиёсат бурдан ба тарзи дигар ва қабули қарорҳо ба
тарзи дигар бештар таваҷҷӯҳ кунанд, бештар ҳаяҷон дошта бошанд ва бештар лаззат баранд? Ва, ба ҳар ҳол, мо аксарият ҳастем.
Пас чанд гурӯҳи лоббистӣ, чанд нафари пурқудрат ва чанд нафаре, ки пули зиёд доранд, на танҳо аз мо даромад мегиранд,
балки интизоранд, ки мо қарорҳои онҳоро дастгирӣ кунем.
Ва албатта онҳо пулҳои зиёд доранд. Аммо дар ниҳоят мо бояд як алтернатива пешниҳод кунем.
Мо бояд бигӯем, ки корҳоро чӣ гуна беҳтар анҷом додан мумкин аст ва намуна нишон диҳем.
Ва онҳое, ки роҳбарӣ мекунанд, ҳа, ин дуруст аст. Одатан барои онҳо душвор аст.
Аммо хушбахтона, одамони шуҷоъ ҳастанд, ки ҳамин корро мекунанд.
Бале, дуруст аст. Аъло аст, ки шумо инро бо клуби худ низ мекунед.
Ва чӣ гуна одамон метавонанд аз ҳадафи шумо пуштибонӣ кунанд? Ҷонибҳои манфиатдор дар куҷо метавонанд бо шумо тамос гиранд?
Бале, китоб дастрас аст. Ман хеле хурсанд мешудам, агар касе онро бихарад ва бихонад, ё
ҳатто онро ҳамчун тӯҳфа ба сиёсатмадор диҳад.
Пас, шояд беҳтараш онро харидорӣ карда, ба номзади мустақими нав интихобшуда фиристед, то ки ӯ онро хонад.
Ҳамчунин мумкин аст, ки дар ниҳоят чанд вакил бигӯянд: «Ин хеле хуб аст, биёед онро ҷорӣ кунем.»
Ва, ба ибораи дигар, шохаи худро мебуранд. Ҳамчунин одамоне ҳастанд, ки худро масъул мешуморанд.
Бале, ё дар айни замон мо якчанд лоиҳа дорем.
Пас яке аз лоиҳаҳои калон wabeo.de аст. Ин назорати интихоботи мост.
Ва ин, дар принсип, худтавонсозӣ аст, яъне қобилияти назорат кардани он, ки шохаи иҷроия чӣ кор мекунад.
Ва дар асл, ҳама чиз дар ин замина, вақте ки касе ба сиёсат машғул мешавад ва назорат мекунад, ки намояндагони интихобкардаамон
чӣ кор мекунанд, шакли дастгирӣ барои он чи мо мекунем мебошад.
Хонум Цомакаева, ташаккур барои ин мусоҳиба. Ташаккур бисёр ва барои кори шумо беҳтарин таманниёт.
Ҳамин тавр, барои кори шумо бисёр ташаккур. Мо ВАО-и алтернативиро хеле қадр мекунем ва
ҳар гоҳе ки имкон бошад, онро дастгирӣ мекунем.
br] Бале, бисёр ташаккур!