Ngayon ay nakikipag-usap tayo sa isang aktibistang pampulitika na nakamit na ang napakaraming tagumpay sa Alemanya.
Masasabi mong hinihikayat niya ang mga tao – partikular na lumabas sa mga kalye. Isa rin siyang manunulat at negosyante.
Ipinanganak sa Frankfurt am Main, nanirahan siya sa Russia nang 22 taon ngunit bumalik sa Alemanya
noong 2014 dahil sa mga kadahilanang pampulitika.
Siya ay katuwang na tagapag-organisa ng mga demonstrasyon sa buong Alemanya na inorganisa ng alyansang
"Deutschland steht auf" (Tumitindig ang Alemanya).
Isa sa mga paulit-ulit niyang hinihingi doon ay ang pananagutan ng mga politiko. Tatalakayin natin iyon ngayon.
Maligayang pagdating, Stephanie Tsomakaeva.
Kamusta, ang saya na narito. Salamat.
Oo, lubos kaming nasisiyahan. Una sa lahat, sa prinsipyo:
Sa pang-araw-araw na buhay sa trabaho, karaniwan na ang mga empleyado ay mananagot sa anumang pinsalang kanilang idudulot.
Ang mga pulitiko ay may kasarinlan laban sa pananagutan sa pulitika.
Ibig bang sabihin niyan na hindi pananagutin ang mga pulitiko sa mga paglabag at pinsala?
Oo, dapat silang managot.
Ang tanging problema ay karaniwang walang mga batas na magreregula sa kung ano ang nais naming panagutin sa
kanila – partikular na ang mga desisyong pampulitika.
Ang imyunidad ay nagpoprotekta lamang sa kanila laban sa ad hoc na pag-aalis.
Ito ay isang makasaysayang kuwento na umusbong noong kalagitnaan ng ika-19 na siglo upang protektahan ang lehislatura mula sa
ehekutibo, sa madaling salita – upang hindi maalis ng hari ang mga mambabatas, ikulong sila nang sandali, at
pagkatapos ay pakawalan muli kapag natapos na ang pagboto.
At hanggang ngayon ay totoo pa rin iyon; makatuwiran lamang na hindi maaaring basta-basta kunin ng
pulisya ang ilang mambabatas ng AfD para tanungin.
At pagkatapos ay tapos na ang botohan at iyon na iyon.
Siyempre, ayaw din natin niyan ngayon. Sa ganitong konteksto, ang imyunidad ay isang napaka-makatuwirang konsepto.
Ang tanging problema ay wala talagang mga batas na magreregula nito sa kasalukuyan, gaya ng
sinabi ko. At kailangan nating ipakilala ang mga ito.
Oo, ibig sabihin, ang mga batas na ito ay naiwan pa mula sa panahong transisyon mula sa monarkiya
patungo sa demokrasya, mga labi, gaya ng sinasabi.
At sa huli, dapat nitong protektahan ang mga pulitiko laban sa pag-aresto.
Tama.
Isa pang termino. Nagsulat ka ng isang aklat tungkol sa paksa ng pananagutang pampulitika.
Mula noon, lalo nang naging pampublikong kaalaman.
Doon din sila sumusulat tungkol sa pampulitikang indemnidad.
Iyon ay isang termino na hindi pamilyar sa maraming tao. Maaari mo ba itong ipaliwanag?
Oo, iyon ang pangalawang bagay.
Ito ang kalayaan sa pagsasalita ng mga miyembro ng parlamento, na pinapayagang magsabi ng anumang
bagay doon at hindi sila maaaring kasuhan dahil dito.
Pamilyar na tayo rito. May nakahandang bathrobe ang ilang miyembro ng oposisyon sakaling masyadong mabagsik
ang kanilang paninira sa alinmang ministro o sa iba pa.
Dahil ipinahayag niya ang kanyang opinyon, dapat niyang asahan na siya ay pahihirapan.
Pinapayagan ang isang Miyembro ng Parlamento na gawin iyon sa Parlamento. Kung may pag-aalinlangan,
pinapayagan silang mag-insulto sa isa't isa. Pinapayagan silang magtapon ng paratang.
Ang mga patakaran sa pamamaraan sa Parlamento lamang ang nagtutukoy kung ito ay hahantong
sa panawagan na bumalik sa kaayusan o hindi.
Isang kilalang halimbawa si Lars Hünich, na sa parlamento ng estado ng Brandenburg, tinukoy ang iba bilang mga
salarin matapos ang komite ng imbestigasyon sa coronavirus.
Kung ginawa natin iyon bilang mga mamamayan, malamang na naiulat tayo dahil dito.
Ang kanyang indemnidad bilang kasapi ng parlamento ay nagpoprotekta sa kanya laban sa pag-uusig sa paninirang-puri.
Sa katunayan – nagmula ito sa parehong panahon – ito ay isang napakahalagang kuwento.
Ang tanging problema ay maaaring laging alisin ang imyunidad para sa mga paglilitis na kriminal.
Siyempre, para mangyari ito, dapat may bahagi sa batas na nagsasaad na ang isang bagay ay kaparusan,
halimbawa, na ang pag-aaksaya ng pera ng buwis ay kaparusan.
Pero wala tayo niyan. Hindi ito umiiral.
Kaya ang pag-iwas sa buwis ay isang krimen, ngunit ang pag-aaksaya ng buwis ay hindi.
Tama. At iyon ang dahilan, kahit pa alisin ang kanilang imyunidad, sa kasamaang palad ay wala silang mapaparusahan.
Sa iyong palagay, kailangan ba ng katalogo ng mga paglabag na hindi pinapayagan sa mga pulitiko na gawin?
Oo, sa tingin ko, pinakamakatuwiran para sa atin na maglagay ng tatlong talata.
At iyan ang unang bagay na kakausapin lang namin – ang pag-aaksaya ng kita ng buwis. Iyan ang
tinatawag na maling paggamit ng pondo ng badyet.
Palawakin ko ang Seksyon 266 – ang klasikong seksyon ukol sa panunuhol – upang isama ang panunuhol sa badyet.
At si Andreas Scheuer ay isang perpektong halimbawa nito.
Nakakuha siya ng dalawang bilyon mula sa badyet – pumirma siya ng kontrata para sa tatlong bilyon.
Iyon ay magiging isang klasikong kaso ng panlilinlang sa pondo.
Ang ikalawang punto, na napakahalaga rin, ay ang pagpapatupad ng mga batas. Isa sa mga pangunahing tungkulin
ng estado ay tiyakin na ang mga desisyon ng mga mambabatas ay ipinatutupad ng ehekutibo.
Ibig sabihin nito, dapat ding parusahan ang hindi pagsasampa ng kaso sa mga krimen.
Kaya kung hindi matitiyak ng Kalihim ng Pananahanan na nasusunod ang mga batas, dapat siyang panagutin sa mga
kahihinatnan at dapat itong maging isang krimeng paglabag.
Iminumungkahi ko ang Seksyon 138 ng Kodigo Penal, na nagsasaad na ang hindi pagsasampa ng kaso
para sa mga krimeng paglabag ay parinarusan din.
At ang ikatlong punto?
Ang ikatlong punto ay tungkol sa mga paghihigpit sa mga pangunahing karapatan.
Dahil ang "paghihigpit sa mga pangunahing karapatan" ay, sa prinsipyo, "paghihigpit sa personal na
kalayaan". At iyon din ay dapat parusahan ng batas.
At paano naman ang pagiging matatag sa sarili?
Ibig kong sabihin, maaari kang gumawa ng mga batas tungkol sa kahit ano.
Kung hindi mo ito hihilingin at susuriin pagkatapos, wala na itong halaga muli.
Oo, iyan nga ang eksaktong problema, ibig sabihin ang kabiguan na litisin ang mga krimeng paglabag.
At siyempre, mayroon tayong espesyal na sitwasyon sa mga pulitiko, dahil ang mga tagausig ngayon ay nakatali sa mga
tagubilin mula sa Kalihim ng Panloob, sa Kalihim ng Katarungan – pasensya na – kaya ang Kalihim ng
Katarungan ay may isang uri ng pinaghalong tungkulin.
Siya ay isang miyembro ng parlamento, siya ang sangay ehekutibo, at siya ang sangay hudisyal.
Kaya sa kasalukuyan ay walang marahas na paghihiwalay sa Alemanya.
At doon mo talaga dapat magsimula.
Kailangan natin ng sarili nating hurisdiksyon. Ipapagtanggol ko ang pagkakaroon ng hiwalay
na hukuman para sa pananagutan ng mga politiko.
Sa sariling pamahalaan, kung saan tayo ang naghalal ng ating sariling mga hukom.
Hindi na kakailanganin ng marami, dahil kakaunti lang naman. Tungkol saan tayo pinag-uusapan?
Marahil ay nasa humigit-kumulang 200,000 katao ang apektado nito sa pinakamarami.
Kaya lahat ng mga pinuno ng mga awtoridad, lahat ng mga pamahalaang panlalawigan, pati na rin marahil ang mga alkalde.
Sa antas ng lokal na awtoridad, mayroon silang pananagutan sa medyo malaking lawak, na medyo iba.
Ngunit ang lahat ng mga mambabatas ay hindi naman maraming tao sa kabuuan.
Ibig sabihin, kung may maliit na hukuman na direktang maaaring mahalal ng mga mamamayan at magpapatakbo sa sarili, magkakaroon
din tayo ng pagkakataong ipatupad ito sa pamamagitan ng ating sariling mga pampublikong
tagausig na hindi sasailalim sa anumang utos.
Partikular, paano ipinakikilala ang ganitong hukuman?
Oo, siyempre hindi ganoon kasimple. Ngunit maaari rin itong gawin sa pamamagitan ng referendum sa
pamamagitan ng pag-amyenda sa konstitusyon ng estado.
Kaya hindi namin ito agad naipakilala sa pederal na antas, ngunit maaari naming itong ipakilala sa antas ng estado.
Sa 16 na pederal na estado, kailangang gawin ito nang 16 na beses, ngunit posible ito.
Oo. Dalhin natin ito nang isang hakbang pa.
Sa mga demonstrasyon, kumakalat ang mga biro tungkol sa mga pulitiko, gaya ng: "Sinumang naniniwala na ang mga halal
na kinatawan ay kumakatawan sa bayan ay naniniwala rin na ang mga paru-parong lemon ay naglilibot ng mga limon."
Ibig sabihin nito ay pakiramdam ng karaniwang tao sa lansangan na siya ay niloko ng pulitika.
Nakita natin ito muli dito sa nakaraang halalan. Mga pangako sa halalan bago ito, at
pagkatapos ay pagpapatupad na lubos na kabaligtaran.
Paano nga ba nangyari ang maling pamamahala sa pulitika na ngayon ay halos umabot na sa pagkawasak?
Aba, dahil naniniwala pa rin ang mga tao sa lumang pamahiin na "mga nasa itaas, tayo sa ibaba."
Kaya umaasa kami na kapag may iba nang umupo sa trono, magbabago ang ilang bagay sa isang paraan.
Ang problema ay naniniwala tayo sa trono. Kaya ang trono ang problema.
Naniniwala ako na ang kasalukuyang pagbabagong nagaganap ay hindi lamang magdudulot ng mas mataas na
sentralisasyon at mas totalitaryong estado, kundi pati na rin ng isang kilusang patungo sa kabaligtaran.
Iyan ang aming pinagsusumikapang makamit sa pamamagitan ng mga desentralisadong organisasyon at pagpapalakas ng
sarili, ibig sabihin ay tayo mismo ang gumagawa ng mga bagay.
Ang mga nasa kapangyarihan ay nagagawa lang ang gusto nila dahil hinahayaan natin sila, dahil hindi natin sila
pinapanagot, dahil hindi natin ito ginagawa mismo, dahil nakaupo lang tayo sa sopa at nagrereklamo.
At sa sandaling itakwil natin ang pamahiin, kontrolin natin ang sitwasyon at panagutin sila, at kapag nag-aalinlangan
tayo, gawin natin ito nang mag-isa, mag-isip para sa ating sarili, magkaroon ng boses, magbabago iyon.
Ngunit sa tinatawag na pandemya ng coronavirus, maraming tao ang nakaranas nito: gusto nila ng ibang bagay, ngunit sa huli ay
dinala sila ng pulis, siniyasat ang kanilang mga tahanan, at iniulat ng kanilang mga kapitbahay. Hindi ito nagtagumpay doon.
Kaya inakala nilang sila'y makapangyarihan at natikman nila ang tungkod na bakal.
Oo, ang mga nangunguna palagi ang pinakamahirap ang dinaranas, totoo iyan. Lahat tayo ay
nakaranas na niyan sa ating sarili sa isang paraan.
Gayunpaman, totoo na sa huli ay nabaliktad ng malalaking protesta ang utos na magpabakuna, na tiyak
na ipinatutupad kung hindi naganap ang mga protesta.
Kaya't ang mga tao sa kalye ang nagsabi: Hindi, hindi kasama kami.
Pupunta kami sa ibang lugar, dahil naglalakad kami sa gabi.
At ipapakita namin sa iyo na sa huli ay hindi mo magkakaroon ng sapat na pulis para kontrolin kaming lahat.
Nagdulot ito upang sa huli ay sabihin ng mga MP: Hindi, ngayon kailangan na naming magpasya alinsunod sa gusto ng mga tao.
Mabuting patunay na, sa huli, kailangan lang talaga nating gawin ito. Kailangan nating bumangon mula sa sopa.
Oo. Paano mo nakikita ang pag-ikot ng gulong ng kasaysayan pabalik pagdating sa politikal na imyunidad? Sa madaling salita, paano
natin tunay na maisasakatuparan ang politikal na pananagutan?
Oo, sa tingin ko hindi makakatulong sa atin ngayon ang bumalik.
Kaya, siyempre, maaari muling ipakilala ang Seksyon 266, ang probisyon sa panlilinlang sa pondo, para sa lahat.
Naniniwala ako na nabago iyon noong 1997 sa desisyon ng Bugwellen .
Mula noon, lalo nang lumalala ang sitwasyon sa pulitika.
Dati, iniisip namin na paminsan-minsan ay umatras sila, tinatanggap ang responsibilidad at pananagutan.
Ito ay dahil kung may utang ka ng higit sa 50,000 marka, maaari kang ipakulong sa loob ng tatlong taon.
At ito ay naaangkop sa lahat. Kasama na ang iskandalo sa maleta kay Kohl.
Iyon ang dahilan kung bakit ito ay ipinagbawal noon.
Sa anumang kaso, naniniwala ako na mas makatuwiran na pagandahin ang sistema sa hinaharap at
magpatupad ng mga tiyak na probisyon para sa mga politiko.
Noong nakaraang taon, nagsama-sama kami ng dalawang iba pang abogado upang pag-isipan kung
paano namin talaga maisusulat ang isang batas.
At sa paggawa nito, natuklasan namin na halos sa lahat ng lugar ay nag-abuso ang mga pulitiko sa iba't ibang paraan.
At dahil dito ay napagpasyahan na mas mabuting magkaroon ng karapatan sa veto para sa mga tao.
Kaya't binibigyan ang mga tao ng pagkakataon na magpahayag, sa pamamagitan ng mga
referendum, kung dapat ipatupad ang isang batas o hindi.
At kung ipatutupad pa rin ito ng mga pulitiko, isasama natin ang pananagutan at bubuuin ito sa paraang magugustuhan natin.
Dahil, gaya ng sinabi ko, ang pagbabago, ang pagbaliktad, sa tingin ko ay nasa puntong napakarami na ng
mga batas kaya hindi na natin kayang intindihin lahat.
Kaya marahil balang araw ay tutulungan tayo ng isang sobrang matalinong AI.
Ngunit sa kasalukuyan, talagang isang napakalaking gulo ito, kung saan tahasang pinaghiwalay nila
ang kanilang mga sarili sa napakaraming paraan.
Kaya kailangan nating baguhin nang napakarami na magiging isang ganap na bagong aklat ng batas.
Kaya sa huli, ibig bang sabihin nito ay mas maraming batas pa?
Hindi, hindi naman. Kaya ang solusyon sa buong dilema ay magpakilala tayo ng isang tanyag na pagtutol.
Kaya iyon ay isang bagay na maaari nating gawin sa pamamagitan ng mga referendum sa antas ng estado, kung saan ang lahat ng batas
na ipinapasa sa parlamento ay napapailalim sa tatlong buwang paghihintay, sa panahong iyon ay maaaring magtipon
ang mga tao upang muling magpasya tungkol sa batas mismo.
At iyon ang magiging isang tanyag na pagtutol. Pagkatapos ay nagpapasya ang mga tao: oo o hindi.
Pagkatapos, siya na ang magkakaroon ng huling salita. At malaking tulong na iyon.
At sa loob ng tatlong buwang iyon, maaari naming ipakilala ang pananagutang pampulitika
at bumuo nito ayon sa nais naming maging anyo.
At anumang pulitikong sasang-ayon na magsabi, "Hindi, kailangan nating baguhin ito nang agarang-agad; hindi tayo puwedeng
maghintay ng tatlong buwan para magpasya ang mga tao sa anumang paraan; gagawin na natin ito ngayon," ay maaaring ipatupad ang
mga seksyon 138a at 266a, ang mga seksyong nais nating magkaroon.
Maaari bang simulan ng sinuman ang isang referendum tungkol sa pagpapakilala ng isang popular na pagtutol?
Oo, maaari lamang itong simulan ng isang pribadong indibidwal. Hindi pinapayagan ang mga organisasyon na gawin ito.
Ibig sabihin nito, para sa isang tanyag na pagtutol na nais naming ipatupad sa buong Alemanya, kakailanganin namin
ang 16 na tao upang gawin ito sa 16 na pederal na estado.
Mas mabuti pa ring magkaroon ng katulong, para kayo'y dalawa at makapag-tulungan sa anumang paraan.
Kaya naman, siyempre, sa tulong ng isang buong grupo ng mga tagasuporta sa 16 na pederal na estado, sa pamamagitan ng 16 na
referendum at sa ganitong paraan ay binabago ang konstitusyon upang sa huli ay makamit natin ang
kapangyarihan ng mamamayan na gumawa ng huling desisyon.
Dapat mong matutunan ang salitang iyon. Mahalaga talaga ito.
Na sa huli, kapag naabot na natin ito, makakapagpasya muli tayo sa pamamagitan ng referendum sa lahat ng usapin
at lahat ng batas na pinagpapasyahan ng mga politiko sa Parlamento, kung may pag-aalinlangan.
Talagang makakapag-isa iyon sa lahat. Kasama na ang mga Greens, na natatakot na umakyat sa kapangyarihan
ang AfD at magpasa ng mga batas na kinatatakutan nila.
O ang mga tagasuporta ng AfD na natatakot na makakamit ng kapangyarihan ang mga
Green at magpapasa ng mga batas na ayaw nila.
Maaari nilang pagkatapos ay mangalap ng suporta mula sa populasyon at magdulot ng malawakang pagtutol.
Kaya, muli, magpasya ng oo o hindi sa bawat batas.
At kami ay may tiwala na magbibigay-daan ito sa amin upang makipagtulungan sa napakaraming tao, dahil, gaya
ng sinabi ko, dapat kasing-interesado ang Green Party rito gaya ng AfD o anumang ibang partido.
Wala itong kinalaman sa Green Party o sa AfD; ito ay dahil, sa lahat ng kampong pampulitika, kawili-wili sa huli na makapagpasya
tayo para sa ating sarili kung gusto natin ang ipinasya ng mga politiko at hindi tayo nasa awa nila, gaya ng
naranasan natin noong krisis ng coronavirus, halimbawa. Iyan ang paksa ng buong kuwento.
Ngunit ngayon na pinalaya na ng mga pulitiko ang kanilang sarili mula sa pananagutan, papayag pa kaya sila sa ganitong batas?
Hindi, maaari lamang natin itong ipatupad sa pamamagitan ng referendum.
At posible ba iyon sa kasalukuyang sitwasyong pampulitika sa Alemanya?
Sa pambansang antas, oo.
At kung naisakatuparan iyon sa 16 na batas ng estado, ibig sabihin, partikular sa batas ukol sa coronavirus, kung
naaalala natin, hindi ito pederal na batas, kundi palaging batas ng estado. At maaari natin itong pigilan.
Isa pang salik na hindi pa natin natalakay ay ang medyo makapangyarihang mga grupong lobi mula sa industriya at
negosyo, na may napakalakas na impluwensya sa politika.
Oo, masasabi na sa huli ay may boses din sila sa Europa at Amerika. Paano mapipigil ang impluwensiyang ito?
Oo, siguro imposibleng pigilan ang impluwensiyang iyon.
Hindi natutulog ang kabilang panig. At marami silang pera at marami silang kapangyarihan.
Sa ganitong konteksto, ang tanong ay: Paano natin magagawa na mag-organisa nang alternatibo nang sabay?
Paano natin maisasakatuparan ang mas mahusay na modelo?
Paano natin mapapataas ang interes ng mga tao, mapapataas ang kanilang sigla, at mas masiyahan sila kapag pinag-uusapan ang
pamumuhay nang iba, paggawa ng politika nang iba, at paggawa ng mga desisyon nang iba? At tayo naman, sa huli, ay nasa mayorya.
Kaya ang iilang grupong lobi, ang iilang makapangyarihang tao, ang iilang may maraming pera, kailangan nila
tayo hindi lamang para kumita sila ng pera, kundi pati para suportahan ang kanilang mga desisyon.
At siyempre, malaki ang pera nila. Pero sa huli, kailangan nating makaisip ng alternatibo.
Dapat naming sabihin kung paano mapapabuti ang mga bagay at magsilbing halimbawa.
At ang mga nangunguna, oo, totoo iyon. Karaniwan itong mahirap para sa kanila.
Ngunit sa kabutihang-palad, may mga matatapang na tao na ginagawa nga iyon.
Oo, tama iyon. Maganda na ginagawa mo rin iyon sa inyong club.
At paano makakatulong ang mga tao sa iyong adhikain? Saan maaaring makipag-ugnayan ang mga interesadong partido?
Oo, available ang libro. Ikagagalak ko kung may bibili nito at babasahin, o kahit
ibigay lang ito sa isang politiko bilang regalo.
Kaya marahil bilhin mo na lang ito at ipadala sa bagong halal na direktang kandidato para mabasa niya ito.
Maaari ring sa huli ay may ilang mga MP na sasabihin: Napakaganda nito, ipapakilala namin ito.
At parang pinuputol nila ang sarili nilang sanga, sa madaling sabi. May mga tao rin na nakakaramdam ng pananagutan.
Oo, o mayroon kaming ilang proyekto sa kasalukuyan.
Kaya isa sa mga malalaking proyekto ay wabeo.de. Iyon ang aming pagmamanman sa halalan.
At iyon, sa prinsipyo, ay pagpapalakas sa sarili, ibig sabihin ay ang kakayahang
subaybayan kung ano ang ginagawa ng sangay ehekutibo.
At sa katunayan, ang lahat ng ito, kung saan nakikilahok ang isang tao sa politika at binabantayan kung
ano ang ginagawa ng ating mga halal na kinatawan, ay isang anyo ng suporta sa aming ginagawa.
Gng. Tsomakaeva, salamat sa panayam na ito. Maraming salamat at lahat ng pinakamabuti para sa iyong trabaho.
Gayundin, maraming salamat sa inyong trabaho. Lubos naming pinahahalagahan ang alternatibong media at
palagi naming ito sinusuportahan saan man maaari.
br] Oo, maraming salamat!