Badakizu botereen banaketa-printzipioa ez dela praktikatzen zuzenean demokrazia duen Suitzan ere?
Estatuko goi-mailako buruzagitzak informazioa modu independentean eta bere kabuz egiaztatzea saihesten al du? Eta bakarrik erakunde
bakar bati, Osasunaren Mundu Erakundeari, fidatzen al zaio?
Demokrazia botereen banaketa oinarrizko printzipioan oinarrituta loratzen da. Botere horiek elkar elkar zaindu,
kontrolatu eta zuzendu beharko lukete, bakoitzak modu independentean eskuratutako informazioan oinarrituta.
Philipp Kruse-k 2025eko martxoaren 1ean Winterthurreko Osasunaren Mundu Erakundearen sinposioan hitz egin zuen nola
demokrazia honek gaur egun jada ez duen errealitate bat den.
Suitza dagoeneko eraginkortasunez WHOk urrutitik kontrolatzen du.
Nazioarteko Osasun Araudietan aurreikusitako aldaketek Osasunaren Mundu Erakundearen arlo honetako
aginte bakarra are gehiago indartzea dute helburu.
Adibidez, Zuzendaritza Nagusiaren osasun-larrialdi bat deklaratzeko gaitasuna ez litzateke mugatu
behar, baizik eta zabaldu. Etorkizunean, hori modu independentean egin ahal izango du.
Ondoren, bere adituen batzordea gainditu eta herrialde horren iritzia ere baztertu zezakeen.
Herrialdeek 2025eko uztailaren 19ra arte dute osasun-araudien aurkako salbuespenak aurkezteko.
Hori gertatzen ez bada, aurkezpena aurten irailaren 19an egingo da.
Orain entzun Kruseren hitzak, Urs Hans-ek, Public Eye on Science-eko sortzaileak eta ekitaldiaren
antolatzaileak egindako sarrera labur baten ostean.
Eta orain Philipp Kruse aurkezteko plazerra dut.
Egiazki, 'old faceful' baten antzekoa da; beti egoten da une onetarako.
Eta orain Europan zehar ezaguna da; laster esan liteke agintari bat dela.
Baina bere borroka ere Osasunaren Mundu Erakundearen, pandemiako paktuaren eta nazioarteko osasun
gidalerroen aurkako kontzientzia pizteari buruzkoa da.
Oraindik gogor lan egin behar dugu Kontseilu Federalari konbentzitzeko, hark erabaki dezakeela
salbuespenari buruz . Ados, Philipp, zu hitz egin dezakezu.
Eskerrik asko, maitea Urs, halako beste ekitaldi bat antolatzeagatik.
Urs maitea, hau da zure bosgarren ekitaldia, zure bosgarren ekitaldi nagusia, Winterthurren, 2022ko
hasieran dena hasi zenetik bertaratu ahal izan dudana.
Eskerrik asko, gure guztiontzat ahalegin harrigarria egin duzu.
Era berean, eskerrik asko nahi nizueke hemen Suitzan koronabirusari buruzko sinposio
honetan parte hartzeko egin duzuen bidaiagatik.
Eta oso gogotsu nago ondoren ahalik eta jende gehienekin hitz egiteko.
Eta horrekin, aurreko hizlariari, Jürg Vollenweideri, nire estimatutako lankide eta lagunari, prozedura
konplexuak nabarmentzeko ahalegina egin izateagatik gure eskerrik beroena adierazi nahi diogu.
Nazioarteko prozedura-legearen urraketa hauek bakarrik nahikoa arrazoi izango lirateke osasun-araudi hauek guztiz baztertzeko –
Kontseilu Federalak haiek baztertzera behartuta egongo litzateke.
Bai, eta orain prozedura-arau hauen eduki substantzialeko gaiei joko diet.
Hasierako egoera honela deskribatu zen: Osasun-arauei dagokienez, uztailaren 19ko epea dugu.
Estatuak ordurako salaketa aurkezteko epea dute.
Beraz, gure Kontseilu Federalak ere ordu arte Osasunaren Mundu Erakundeari adierazi behar izan zion ez
zituela arau hauek eta egokitzapen hauek onartuko.
Hona hemen Andrea Staublik osatutako ikuspegi orokorra; ez da gure Suitza Askatasunerako Ekintza Aliantzan kide
soilik, baita antolaketan funtsezko papera betetzen du ere – abokatu eta epaile ohi gisa – hemen soilik laburbildua.
Hemen gainerako hilabeteetan sartzen garenean, hori kontuan izatea garrantzitsua da.
Atzo bakarrik, atzoko egunean, alderdi guztiek, interesdunak eta guk, herritarrok, parte hartzeko aukera izan genuen
fasea amaitu zen. Hau kontsulta-prozesu bat izan zen, osasun-araudi hauetan iritziak aurkezteko aukera ematen zuena.
Eta gonbidatzen zaitut etxeko orrialdean dagoen Suitzako Askatasunerako Ekintza
Aliantzak egindako adierazpena begiratzera.
Eta hemen aipatu baino askoz xehetasun gehiagorekin azaltzen diren beste adierazpen batzuk ere badaude. Hemen
puntu garrantzitsuenetara bakarrik heltzen ahal gara.
Uda honetan Suitzako Parlamentuan gai substantzialen inguruko eztabaida parlamentario bat egingo dela
espero dugu. Eta eztabaida horretan eragin nahi dugu.
Uztailaren 19a baino lehen uko egin ezean, osasun-araudi hauek aurten irailaren 19an jarriko dira indarrean.
Abiapuntua, baita edukiaren aldetik ere: kontuan izatea ezinbestekoa da:
Orain arte osasun arau hauetan zer sartu den eta nola kudeatu den, batzuetan oso txikiak diren doikuntzak
sailkatzeko, zeinak, egiaz, lupa batekin eta abokatuen interpretazio-esperientziarekin aztertu behar diren?
Eta aurreko osasun araudiak, 2007tik forma honetan indarrean daudenak, 3. artikuluaren 1.
paragrafoan zerbait oso garrantzitsua lehenetsi zuten:
Araudi hauek gizakiaren duintasuna, giza eskubideak eta oinarrizko askatasunak erabat errespetatuz betearaziko dira!
Bai, andreak eta jaunak, horrek esan nahi du denok etxera kezkarik gabe eta askatuta joan gaitezkeela, izan ere, orain arte
hori esan du eta etorkizunean ere hala jarraitu beharko luke.
Zergatik, zergatik gaude oraindik kezkatuta? Ba, azken urteotan aplikazio zehatzari begiratzen diogulako.
Nola aplikatu ziren osasun arauak – printzipio hauek gorabehera?
Eta nik, prozedura hauek guztiak neuk burutu dituen abokatu gisa, laburki berrikusi behar dut.
Haurrentzat maskaren derrigorrezko eskakizuna zegoen, eta, batez ere, ez zegoen salbuespenik.
Oksigeno-xurgapen gaitasun murriztua zuen haur bat nuen. Iraunkorrean %80an besterik
ez zegoen . Ez zuen salbuespenik ere jaso.
Eta kasu justifikatu horietan salbuespen-ziurtagiriak eman zituzten medikuak jazarriak
izan ziren. Prozedura penaletan inplikatu ziren.
Eta denok dakizuen bezala, adibidez Dr. Andreas Heisler – zorionez duela gutxi absolbitu zuten, eta
hala izan behar zen, baina epaiketa luze baten ondoren.
Eta gaur egun ere nire bezeroa dena, praktikatzeko lizentzia urrian amaieran baliogabetu ziotena – iaz
baliogabetu ziotena – zati batean 14 urteko neska bati maskara-salbuespen ziurtagiria eman ziolako.
Beraz, hemen ez zen salbuespenik posible. Ondoren, polizia-operazio gogorrak – hori
guztiok dakigu, sinestezina den zerbait.
Eskolatan, lehen hezkuntzako eskoletan, behin eta berriro masazko probak egin dira. Hemen, Maihofen, hau
Suitzaren historiako pasarte negatibo gisa geratuko da.
2021eko urtarrilaren 29an – maskaren derrigorrezko erabilera nonahi ezartzen ari zen unean – Lucerneko Maihof
eskolan 374 haur derrigorrez edo indarrez probatu zituzten, haur batek proba arrunt horietan positibo eman zuelako.
Eta orain, hona hemen gakoa: nola egin zuten?
Ostiral goizean, gurasoen etxeetara mezu elektroniko bat bidali zen, honela esanez:
"Bai, arratsaldean egingo ditugu proba hauek."
Arrazoi horiengatik egin behar da. Mesedez, jakinarazi iezaguzu ados ez bazaude.
Bai, guraso gehienek ez zuten posta elektronikoa ikusi. Lanean zeuden.
Eta orduan gertatu zena hauxe izan zen – ondoren irakasle batek deitu zidan.
Negarrak botaz deitu zidan, eskolako gelakoekin gimnasioaren aurrean – edo proba gelaren aurrean – itxaron behar zuelako.
Eta jada gelatik haurren negarrek entzuten ziren, indarrez probatu zituztelako. Indarrez!
Eta berak berak lagundu behar izan zuen probak egin nahi ez zituzten haurrak menderatzen.
Hemen giza izakien duintasun mugagabea errespetatu al zen?
Ba, eta gero denok dakigu zer gertatu zitzaien Walliserkanne jatetxearen jabeei.
Polizia-operazio handi baten eta indar nabarmen erabilita atxilotu zituzten.
Eta – barkatu, hemen ikus dezakezu – nire bezeroa bere jatetxean bisitatzearen ordez, espetxean bisitatu
behar izan nuen. Hori 2021eko urriaren 31n izan zen.
Edo David Gym-en, aldagela ikus dezakezun lekuan.
Hemen ikusten dugu aldagelan dauden bost polizia-agentetako bat, sauna barrutik jendea atera zuena ere.
Hau soilik gizakien mugarik gabeko duintasunaren testuinguruan kokatu nahi nuke, duintasun
hori, ustez, osasun araudietan jada jasota dagoena.
Eta errealitatea, dakigunez, ez zen hain mehatxu handia, ezen inoiz zilegi izango
litzatekeen neurri militar eta borrokarienetara jotzea.
Hori da testuingurua. Eta kontuan izan behar dugu estatuaren burujabetzaren oinarrizko
printzipioa printzipioetan jasota dagoela.
Hori dela eta, Osasun Araudi Internazionalaren 3. artikuluaren 4. paragrafoak hori egiazki jasotzen du.
Estatuak burujabeak dira eta beren burujabetza gauzatu dezakete.
Baina gure Kontseilu Federalak zein neurritan erabili zuen bere burujabetza, adibidez, larrialdi-egoera,
egoera berezia, hau da, alarma-egoera amaitzeko orduan?
Ez da normaltasunera itzuli, baizik eta egoera berezi batera.
Eta Suitzako telebistako kazetari batek zuzen galdetu zuen: "Zergatik ez gara normaltasunera itzultzen?"
Eta Suitzako Konfederazioko presidenteak, orduan Simonetta Sommaruga zenak, erantzun
zuen: "Guk geuk ezin dugu hori soilik erabaki."
Gaienetako bat Osasunaren Mundu Erakundea da, larrialdi-egoera hori definitzen duena.
Beraz, argi izan dezagun: ez gara soberanoak. Osasunaren Mundu Erakundeak erabakitzen du.
Hemen ere ez gara soberano: hurrengo Federaleko presidentea, Ignazio Cassis, agertokian, Sandro Protzek
egindako galderari erantzunez, zeinak zuzen galdetu zuen:
Nola da posible egunkarietan irakurtzea gero eta pertsona gehiago ospitaleek koronabirusagatik hildako gisa deklaratzen dituztela,
baina egiaz auto-istripu, trafiko-istripu edo bestelako istripuengatik ospitaleratzen
dituztela, eta horregatik hiltzen direla?
Eta hemen dio – Federaleko presidenteak dio: "Bai, hala da. Osasunaren Mundu Erakundeak horrela egin zuen."
Pandemia batean, herrialde guztiek ebaluazio hau printzipio beraren arabera egin behar dute.
Eta horrek denoi gogorarazten digu Shakespearek esandakoa: "Nahiz eta hau zoramena izan, hala ere, bertan metodoa dago."
Hori da hemen erabiltzen den hurbilketa. Erabat zentzurik gabekoa. Guztiz txorakeria.
Nahiz eta zoramena izan, horretan metodoa dago. Beraz, gutxienez, horretan metodoa dago. Beraz,
horretan metodoa dagoen bitartean, edozer onartzen da.
Eta epaitegiak ere ez daude hobeago. Laburbilduz – badakit jada esan dudala... behin eta berriro gogorarazi behar diot
neure buruari – baina epaitegiek, disko apurtu baten moduan, niri eta nire bezeroei honako erantzuna eman digute:
Kruse jauna, badakizu pandemiaren bitartean agintariek arduraz jokatu behar dutela, eta hori egiteko baimena izan behar dutela.
Eta agintari hauek Osasunaren Mundu Erakundearen gomendioei eusten dieten bitartean, guk, epaitegiek, ezin dugu hori baliogabetu.
Beraz, horrek esan nahi du pandemiako epe izugarri luze honetan, ia betiko pandemia bat izan zen – 2020ko
urtarrilaren 31tik 2023ko maiatzaren 5era – hemen soilik arbitrariotasun hutsa izan genuela.
Eta oinarrizko arbitrario honetan, edozein berrikuspen edo zuzenketa baztertu egin da – arrazoi horiengatik.
Bai, inoiz ez da modu independentean egiaztatu, ezta Parlamentuak ere.
Suitzan sistema bat dugu, non Suitzako Parlamentua estatuaren agintari gorena den – noski, herritar subiranorekin batera.
Eta gaur arte ere ez dute inolako jarraipen edo gainbegiratze funtzioarik bete.
Abokatuen batzorde gisa, ni eta nire lankide gutxi batzuekin batera sortu genuena, 2021eko abendutik hona
etengabe eskatu diegu parlamentariei zehazki gai honi heltzeko eta pandemia hau amaitzeko.
Neurriak bertan behera utzi behar dira eta berrikusketa bat egin behar da.
Eta jaso genuen erantzuna hau izan zen: "Bai, hori pandemiaren amaieran bakarrik egin dezakegu."
Beraz, jendeak itsu-itsuan konfiantza du Osasun Mundu Erakundearen botere guztizkoan eta jakintza
guztizkoan. Hori, esan dudan bezala, abiapuntua da.
Eta egoera osoa larriagotzen da, nire estimatutako lankide Jürg Vollenweiderrek jada aipatu duen bezala, Suitzan
epaitegiak eta agintariak nazioarteko legeek lotuta daudela.
Eta uste baduzu Osasunaren Mundu Erakundearen gomendioek praktika onen estandarra ordezkatzen dutela, hau da,
egoera horietan egin beharreko gauzarik onena, orduan derrigorrezkoa izango da haiek aplikatzea.
Hori da orain arteko egoera. Eta ez dezagun ahaztu: egungo konstituzioan ia toxikoa den 42. artikulua dagoela. Horrela dio:
Osasun-araudi hauetan oinarrituta hartutako osasun-neurriak berehala hasi eta amaitu behar dira, eta
gardentasunez eta diskriminaziorik gabe aplikatu.
Beraz, hori jada bertan dago eta finkatuta dago, eta horrela ezarri da. Bai, ba, galdetzen dizut, egin zure erabakia.
Etorkizunean, Osasun Araudi Internazionalaren xedapen honen letran zenbateraino fidatu gaitezke benetan?
Beraz, azkenik baina ez gutxienez, gaur egungo kasuak ere baditugu, eta horietako bat aipatu dut: Dr. Dhani-rena.
Guztira hiru ditu – kasu hirutan bakarrik eman ditu ziurtagiriak, eta horietako bat aipatu nuen, maskara-ziurtagiria.
Beste bi ziurtagiriotan, azterketa sakon baten ondoren, odol-probak eta abar eginda, eta ordu
askotako azterketa egin ondoren, hark esan zuen:
Zure kasu zehatzean, txertaketak arrazoi medikoengatik kaltegarriak lirateke. Beraz, txertaketatik salbu uzten zaitut.
Honek Zuricheko Kantonamenduko Osasun Bulegoa kriminal asmoa egotzita – kriminal asmoa egotzita – eta osasun
publikoa arriskuan jartzen ari dela esatera eraman du.
Hau da gaur; ez da iragan ilun bat, non hoberik ez genekien.
Hori da egoera egonkorra. Eta zergatik ari naiz hain insistenteki horri buruz?
Sinpleki erakusteko zuri, baieztapen txikienak edo are indartze txiki batek ere iragan hori etorkizunean berriro errealitate
bihurtzen duela eta egoera osoa bakarrik larriagotuko duela.
Eta horrela ikusi beharko litzateke guztia. Alemanian ere ez dugu berrikuspenik, nahiz eta
dena aspalditik argi egon RKI protokoloei esker.
Eta benetan Suitzako parlamentari bakoitza pentsarazi beharko lukeen zerbait azpimarratu nahi nuke.
Trump baino lehen ere, Trump baino lehen ere, AEBetako Ordezkarien Ganberako azpibatzordeak, hau da, AEBetako
Ordezkarien Ganberak, 2024ko abenduaren 4an argitaratu zuen bere azken txostena, bi urte inguruko ikerketaren ondoren – beste modu
batera esanda, beren ikerketa-eginkizunak bete zituzten – ikerketa hauek guztiak publikoak dira eta linean eskuragarri daude.
Eta han, hirugarren orrialdean, oso argi adierazten da eskolen itxiera hauek eta hartutako neurri guztiak erabat motibazio
politiko hutsez hartu zirela, inolako oinarri medikorik edo zientifikorik gabe, eta neurri
horiek birusa bera baino okerragoak izan zirela.
Hau irakurtzea gomendatzen dizut, baina, batez ere, parlamentuko kide guztiek irakurtzea gomendatzen dut.
Baina zer dio Kontseilu Federalak osasun-araudien aldaketa honi buruz?
Esaten du hauek soilik doikuntza tekniko txikiak direla, ez dela diru-laguntza gehigarririk behar, ez dela
legean aldaketarik behar, eta, jakina, ez dela Suitzako burujabetzaren murrizketarik.
Eta horregatik ez dago beharrezkoa Suitzako herritarrek iritzia ematea, eta, idealenean, Parlamentuak ere ez.
Zein da aurkako jarrera? Eta hemen berriro:
Mesedez, begiratu "Aktionsbündnis Freie Schweiz" (Ekintza-elkartea Suitzaren Askatasunerako) webgune nagusiari,
bertan argitaratu ditugun oso zehatzak diren gure adierazpen eta kontsultak ikusteko, bereziki "Aktionsbündnis
Freie Schweiz" berarenak, non xehetasunetara heltzen garen.
Beraz, laburbilduz: ondorioztatu dezakegu eta ondorioztatu behar dugu:
IGCko zuzenketa hauek egungo egoera juridikoa finkatu eta larriagotzen dute, biztanleriari kalte
eginez eta farmazeutika industriaren mesedetan.
Eta gauza guztia totalitarismoaren ezaugarriak ditu. Hori bezain sinplea da. Eta hori xehetasunez frogatu dugu.
Egiaz, militar logika erabiliz kalitate estandarrak guztiak ezabatzeko programa bat da.
Guztia logika militarraren arabera definituta dago. Larrialdi-egoera osoa nagusi da.
Dena baimenduta dago, baita segurtasun-probarik gabeko larrialdiko onespenak ere.
Ez dago zuzenketarako aukerarik. Beraz, larrialdi-egoera hori behin deklaratu ondoren, ez dago zuzentzeko mekanismorik.
Hau guztia, esan dudan bezala, biztanleriaren interesen aurka doa.
Eta hori totalitarismozko arbitrariotasun osozko programa bat da, gure estatuaren ulermenarekin guztiz
bateragaitza – baita indarrean dauden osasun-araudiak ere jada arazoak sortzen dituzte.
Eta oinarri horretan, hemen garrantzitsuenak diren puntuak ikusten ditugu. Bostetik lau dira. Bosgarrenari laster heltuko naiz.
Lehenengo puntua, iragana begiratzea besterik ez da behar jakiteko:
Aha, Zuzendaritza Nagusiaren osasun-larrialdi bat deklaratzeko diskrezioa eta gaitasuna ez dira mugatzen, ezta
aurreko esperientzian oinarritutako zuzenketa-mekanismo baten menpe ere; aitzitik, zabaltzen ari dira.
Hau bere kabuz egin dezake. Bere adituen batzordea gainditu eta baita herrialde horren iritzia ere gainditu dezake.
Hori da lehenengo puntua. Honek beldurrak sortzen ditu berriro ere arbitrarioak eta luzaro iraungo duten
pandemiak izango ditugula, are luzeago iraungo dutenak.
Bigarren puntua: Zuzendari Nagusiak adierazi dezake zein produktu jotzen dituen Osasunaren Mundu
Erakundeak pandemiari aurre egiteko beharrezkotzat.
Orain irudika ezazu herrialde bat, honek dioena: "Gauzak bestela egingo ditugu."
Orduan informazioa berehala iristen da: Itxaron segundo bat, adibidez, Suitza munduarentzat
mehatxu bat da, produktu hauek ez dituelako erabiltzen.
Hain zuzen ere, hemen dagoen indar erreal eta praktikoa da, eta zehazki praktika onen estandarren logika, inolako
agintaritza, inolako benetako aginte militarrekin loturarik gabe lanean ari dena. Baina azken punturako itxaron.
Ondoren finantzaketa-mekanismo bat dago. Hori arazo handia da.
Baina, oro har, esan behar da Osasunaren Mundu Erakundearen eta ekintza bultzatzen duten estatu kideen ustez, pobreagoak diren
herrialdeek – Hegoaldeko herrialdeek, Hegoalde globalekoek, bereziki Afrikakoek – diruz lagundu behar dituztela, eta ezagutza
tekniko eta ekoizpen-instalazioekin ere lagundu behar dituztela, haiek ere txertoetatik
eta txerto-osagaietatik onura atera dezaten.
Honek esan nahi du etorkizunean ez dugula bakarrik erositako txerto kopuru gehiegiengatik
ordaindu beharko, baita beste herrialdeengatik ere.
Bide batez, atzo edo aurreko egunean, txosten bat argitaratu zen, eta bertan adierazi zen Suitzako Kontseilu Federalak, parlamentuko
galderei aurre eginda ere, oraindik ez duela argitaratu zenbat diru gastatu duen mRNA oinarritutako substantzietan.
Hori guztiz onartezina da. Parlamentuko kide guztiek ekintza hartu beharko lukete. Kontseilu
Federalak zenbaki hauek argitaratu behar ditu.
Zenbat ordaindu genuen objektu baliogabe honengatik, baliorik gabeko honengatik?
Edonola ere, ez da onurarik nabarmen medikuntzari dagokionez duen substantzia bat;
alderantziz, entzun bezain pronto ikusiko dugunez.
Bai, eta ondoren betebehar osagarri ugari daude – gaitasun nagusiak, betebehar nagusiak edo oinarrizko
betebeharrak izenburupean – ez bakarrik maila federalean, baita kantonal eta udal mailan ere aplikatzen direnak.
Eta non Kontseilu Federalak soilik dio: bai, eskuragarri ditugun baliabideekin erraz estal dezakegula.
Beraz, zein da puntu arriskutsuena? Jürg Vollenweiderrek hori jada oso ondo deskribatu eta azaldu du.
Hau informazioaren eta interpretazioaren gaineko burujabetzaren gaiaz ari da.
Denbora-lerroaren amaieran ezkutuan – amaieran diodanean dokumentu bat ere aipatzen dut hemen, 1. eranskinean, 1.
eranskineko oinarrizko gaitasunen atalean, nabarmentzekoa ez den moduan, ez zenuke nabarituko,
"arrisku-komunikazioa" terminologian, desinformazioari eta informazio okerrari aurre egitea barne.
Jürg Vollenweiderrek jada oso ondo azaldu du ez garela inolaz ere formulazio azal honi fidatu behar, baizik
eta, noski, interpretatzean formulazio honen sorrera-historiara itzuli behar dugula.
Eta, batez ere, onartu behar dugu hau aspalditik hala izan dela.
Mundu Osasun Erakundeak informazioaren gaineko kontrola eta burujabetza aspalditik gauzatu
ditu, eta horretarako adibide amaigabeak ditugu.
Pandemiaren egoera zenbaterainoko arriskutsua den eta zer egin behar dugun azaltzen duen informazio guztia kontuan hartuta.
Baina hemen, laburki azpimarratu nahi nuke 2020ko otsailean bertan, Osasunaren Mundu Erakundeak sare sozial
nagusi guztiak eta teknologia-enpresa handiak bildu zituela.
Facebooken bulegoetan zegoen, denak bertara deitu zituen eta esan zuen: 'Ados, hemen daude
arauak. Orain kontratu bat prestatuko dugu.'
Zure gain hartzen duzu gure eskutik emandako informazioaz bestelakorik ez egotea zure plataformetan.
Eta bilera horiek gero hilean behin errepikatu ziren, hilero linean, ez gehiago fisikoki. Zer ari gara hitz egiten?
Google, Facebook, Amazon, YouTube, Instagram eta antzeko 50 inguru gizarte-sare plataformako zerrenda oso bat daude – beste
modu batean esanda, oinarrizko online gizarte-sareen mundu osoa.
Zientzialariek modu garbian laburbildu dute hau. Iturriaz interesa duen edonork nirekin harremanetan jartzea gonbidatuta dago.
Bai, eta zergatik da hori hain mehatxagarria?
Lehenik eta behin, jakina, badakigu adierazpen askatasuna, informazio askatasuna eta askatasun akademikoa oinarrizko
printzipioak direla, herritar gisa marko demokratiko baten barruan funtzionatzeko aukera ematen digutenak,
baita politikari eta erabaki politikoen hartze-prozesuari funtzionatzeko aukera ematen dietenak ere.
Eta horrela, gure osasunari buruzko erabaki informatu bat hartu ahal izateko.
Hori nahikoa txarra da eta jada oso ondo azaldu da.
Hala ere, demokrazia-erabakientzat oso, oso engainagarria da edo, alderantziz, nahiko
edo, hobeto esanda, erlatiboki garrantzitsua.
Bozketa hau ikusi genuen. Suitzan hiru aldiz bozkatzeko aukera izan genuen.
Guk geuk COVID-19ari buruzko legean bozkatzeko baimena genuen. Eta beti emaitza bera inguru lortzen genuen.
%40ek baztertu zuten COVID-19 lege hau, gutxi gorabehera %40ek, eta %60ek onartu zuten.
Bai, beti herritarrei aurkeztu izan zaizkien ebaluazio-irizpideak etengabe gezurren sare batean oinarrituta badaude,
herritarrek ezin dute bozketa-kutxan erabaki egokia hartu.
Baina hori ez da guztia. Arrisku bat dugu – argi dagoena – estatu konstituzional osoaren funtzionamendurako.
Oraindik botereen banaketa printzipio oinarrizkoan oinarritutako demokrazia batean bizi gara.
Eta botere hauek elkar zaindu, elkar kontrolatu, elkar zuzendu eta hori guztia informazio
independentean oinarrituta egin beharko lukete.
Eta sistema hau usteldu eta informazio-iturri bakarrean oinarrituta berreraikitzen baduzu, zeinak
zein den egia eta zein den gezurra agintzen duen, orduan estatu-sistema osoa usteldu duzu.
Orduan, Parlamentuak dioenez, ezin dugu hori egiaztatu, oraindik ere Osasunaren Mundu
Erakundeak pandemia gisa deklaratuta dagoelako.
Edo gerta daiteke epaitegi guztiek ni eta nire pazienteak honakoagatik akusatzea:
Barkatu, baina oraindik pandemiaren erdian gaude, eta agintariek Osasunaren Mundu
Erakundearen gomendioak eta abar jarraitu dituzte.
Beste modu batera esanda, eraginkortasunez urrutitik kontrolatzen gaituzte.
Osasunaren Mundu Erakundea urrutitik kontrolatuta dago, militar jeneralik inplikatu gabe, baina soilik gure gobernu-buruek
informazioa beren kabuz, modu independente eta autonomoan egiaztatzeari uko egiten diotelako, eta Osasunaren
Mundu Erakundea huts egin ezin dela, inoiz oker egon ezin dela eta beti zuzena dela pentsatzen dutelako.
Eta badakigu mundu osoan ez dagoela inor akatsik egiten ez duena, inoiz huts egiten ez
duena eta beti zuzena denik. Eskerrik asko.
Hau guztiz onartezina da eta egungo legezko egoeraren arabera ahalik eta hitz gogorrenekin baztertu behar da.
Bai, hori guztia oraindik ez zait nahikoa, azken batean populazioaren aurka egindako krimenen kontuan hartuta: zuei, gu
guztioi, benetan existitzen ez zen arrisku batean sinestarazi zizuten eta ezinbestekoa, alternatiborik
gabekoa zela saldu zuten sendagai batekin, zeinak ez zuen inolako segurtasun arazorik sortzen.
Hau da biztanleri osoaren engainua.
Eta zergatik da hori horrelakoekin lotuta garrantzitsua? Zergatik da hain garrantzitsua? Ba, oso erraza da.
Gutxienez esperimentala gisa deskribatu beharreko substantzia batekin ari gara lanean.
Inork ez zekien aurretik zer zuten barruan, eta inork ez zekien aurretik zein eragin izango zuten mRNA oinarritutako
substantzia hauek. Hau esperimentu baten adibide nagusia da.
Eta egoera horretarako, nazioarteko legean eta gure Konstituzio Federalaren 10. artikuluaren 3. paragrafoan, nazioarteko legearen
eta tortura debekuaren esparruan, betebehar lotesleak ditugu.
Eta hau Nazioarteko Giza Eskubide Zibil eta Politikoen Itunean ederki deskribatzen da hemen.
Hau nazioarteko lege absolutuki loteslea da, eta ofizialki deklaratutako, nazioaren bizitza mehatxatzen
duen larrialdi publiko baten kasuan ere aplikagarria da.
Oinarrizko arau honi salbuespenik ez dago. Inor ezin da mediku edo zientzia esperimentuetan parte
hartzera behartu bere borondatezko baimenik gabe, inoiz ere.
Eta gobernuek, parlamentuek eta auzitegiek hala ere onartu zuten – hala ere onartu zuten.
Niretzat, hori da urte zoritxarreko hauek, Koronaren krisi-urte hauek, ekarri duten ikuspegi handiena eta beldurgarriena.
Funtsezko ikuspegi horiek, azken batean Bigarren Mundu Gerran sortutakoak eta Nurembergeko Kodearen testuinguruan ikusi behar
direnak, lehen aukeran zalantzarik gabe baztertzen direla, farmazeutika-ekoizle batzuek beren
txerto-produktuak saldu nahi dituztelako bakarrik.
Hau onartzen jarraitzen badugu eta horri aurre egin gabe uzten badiogu, non amaituko gara?
Giza-eskubideen aurkako krimen bat gertatu da.
Giza-eskubideen aurkako krimen bat da Osasunaren Mundu Erakundeak (OME) egindakoa; hark bere irizpen hoberena baztertu eta
existitzen ez zen arrisku batean sinestarazi gaitu, gaur egunera arte horrela jarraitzen du, eta kaltegarri eta arriskutsuak
diren produktuei alternatiborik ez dagoela sinestarazten digu.
Eta arrazoi horregatik bakarrik, Osasun Mundu Eragiletik gure konfiantza kendu behar dugu.
Laburbilduz, zer espero dezakegu Osasunaren Araudi Internazionalaren aldaketa hauekengandik?
Programa bat da kalitate-estandar guztiak arbitrarioki ezabatzeko, bai farmazeutika sektorean bai esparru demokratikoan.
Programa bat da, nahi dutenean herritarrak engainatzeko diseinatua. Programa bat da, nahi
dutenean farmazeutikoen interesak indartzeko diseinatua.
Programa bat, oinarrizko eskubideen babesean botereen banaketa bat-batean indargabetzea ahalbidetzen duena, legezkoa dela ematen
duena, soberanitatean eta autodeterminazioan murrizketa maximoak ezartzen dituena, osasunerako eta ekonomiarako
kalkulaezinak diren arriskuak sortzen dituena, eta gizateriaren aurkako krimenak ere eragiten dituena.
Beste modu batera esanda, gure konstituzio-ordenarekin guztiz bateraezina.
Hau baztertu behar dugu eta esan: Gelditu! Zehazki, eta horrek amaierara eramaten nau.
Uste dut kontrol-mekanismoak behar ditugula, Osasunaren Mundu Erakundearen erantzukizuna behar dugula,
eta egiaztapen eta oreka-mekanismoak behar ditugula.
Eta baztertu egin behar dugu jende horiei ere immunitate absolutua ematea aurreikusten duen zaharkitutako ustea.
Hori dela eta, neurri berehalako gisa bi petizio sinatzea gomendatzen dizut. Suitzan
une honetan bi petizio zirkulatzen ari dira.
Jada norbaitek arazoari erroan ekitea eta Osasunaren Mundu Erakundea uztea nahi du.
Nire bihotzak naturalki taupaka egiten du eskaera honengatik, EDUk bikain antolatu duelako.
Eta guk, Suitzako Askatasunaren Aldeko Ekintza Aliantza gisa, zuei eskatuko genizueke: simposium honen ondoren ekintza hartzea
erabakitzen baduzue, mesedez, bisitatu gure webgunea eta ziurtatu petizio hau sinatzen duzuela; petizio hau Alemaniatik edo beste
edozein herrialdetatik ere sinatu dezakezue. Gauza hutsa da:
Kontseilu Federalak aldaketa hauek baztertu beharko lituzke. Honek denbora irabaziko digu hurrengo urrats
guztietarako. Eta horrekin amaitzen dira nire hitzak.
Eskerrik asko. Pozik egongo gara Munduko Osasun Erakundetik ateratzeari buruz beste batean eztabaidatzeko.
Izan ere, Gorbachevek jada esan duen bezala, historiatik ikasteko prest gaude.
Historian aspaldidanik ikasi dugu, eta inolaz ere ez dugu nahi berriro errepikatzera kondenatuak izatea.
Eskerrik asko zure arretagatik.