Alam mo ba na ang prinsipyo ng paghihiwalay ng kapangyarihan ay hindi isinasagawa kahit sa
Switzerland, isang bansa na may direktang demokrasya?
Na ang pinakamataas na pamunuan ng estado ay hindi nagsusuri ng impormasyon nang mag-isa at sa sarili nitong
paraan? At umaasa lamang sa isang organisasyon, ang WHO?
Ang demokrasya ay umuunlad sa pangunahing prinsipyo ng paghihiwalay ng mga kapangyarihan. Dapat
subaybayan, kontrolin, at itama ng mga kapangyarihang ito ang isa't isa batay sa impormasyong nakuha nang malaya.
Nagsalita si Philipp Kruse sa simposyum ng WHO sa Winterthur noong 1 Marso 2025 tungkol sa kung paano ang
demokrasyang ito ay hindi na isang realidad ngayon.
Ang Switzerland ay epektibong kinokontrol na nang malayuan ng WHO.
Ang mga planadong amyenda sa International Health Regulations ay nilalayon pang higit na palakasin
ang nag-iisang awtoridad ng WHO sa larangang ito.
Halimbawa, ang kakayahan ng Direktor-Heneral na magdeklara ng emerhensiyang pangkalusugan ay hindi dapat limitahan, kundi
palawakin. Sa hinaharap, dapat niyang magawa ito nang mag-isa.
Maaari niyang balewalain ang kanyang sariling panel ng mga eksperto at pati na rin ang opinyon ng bansang kinauukulan.
May hanggang 19 Hulyo 2025 ang mga bansa upang maghain ng pagtutol sa mga regulasyong pangkalusugan.
Kung hindi ito mangyari, gaganapin ang pagpapakilala sa ika-19 ng Setyembre ngayong taon.
Ngayon, pakinggan ang mga pahayag ni Kruse, na may maikling pagpapakilala ni Urs Hans, tagapagtatag ng
Public Eye on Science at tagapag-organisa ng kaganapan.
At ngayon ay ikinalulugod kong ipakilala si Philipp Kruse.
Talagang parang 'old faceful' siya; palagi siyang nariyan sa mga magagandang okasyon.
At siya ay kilala na ngayon sa buong Europa; maaari nang sabihin na siya ay isang awtoridad.
Ngunit ang kanyang pakikibaka ay tungkol din sa pagpapataas ng kamalayan laban sa WHO, sa kasunduan sa
pandemya, at sa mga pandaigdigang alituntunin sa kalusugan.
Kailangan pa rin nating magtrabaho nang husto para kumbinsihin ang Pederal na Konseho na maaari nitong magpasya tungkol
sa opt-out . Sige, Philipp, ikaw na ang may hawak ng saloobin.
Maraming salamat, mahal na Urs, sa pag-oorganisa ng isa na namang ganitong kaganapan.
Mahal na Urs, ito na ang iyong ikalimang kaganapan, ang iyong ikalimang pangunahing kaganapan na aking
naadalo mula pa noong Winterthur, kung saan nagsimula ang lahat noong unang bahagi ng 2022.
Maraming salamat, nagpakita ka ng kamangha-manghang pagsisikap para sa amin lahat.
Nais ko rin kayong lubos na pasalamatan sa paglalakbay ninyo rito upang dumalo sa
simposyum tungkol sa coronavirus sa Switzerland.
At sabik na sabik akong makipag-usap sa maraming tao hangga't maaari pagkatapos noon.
At sa gayon, nais naming iparating ang aming taos-pusong pasasalamat sa nakaraang tagapagsalita, si Jürg
Vollenweider, aking kagalang-galang na kasamahan at kaibigan, sa pagsisikap na itampok ang mga kumplikadong usaping pamamaraan.
Ang mga paglabag na ito sa pandaigdigang batas lamang – ang mga paglabag na ito sa pamamaraan ng pandaigdigang batas lamang – ay
magiging sapat na batayan upang tuluyang tanggihan ang mga regulasyong pangkalusugan na ito;
obligado ang Pederal na Konseho na tanggihan ang mga ito.
Oo, at ngayon ay liliko ako sa mga substantibong isyu ng mga patakarang pamamaraan na ito.
Inilarawan ang paunang sitwasyon: Mayroon kaming takdang petsa na ika-19 ng Hulyo kaugnay ng mga regulasyon sa kalusugan.
Ang mga estado ay may hanggang noon upang maghain ng pagtutol.
Kaya't dapat ay ipinahayag na rin ng aming Pederal na Konseho sa WHO noon na hindi nito aampahin
ang mga regulasyong ito at ang mga pag-aayos na ito.
Narito ang isang pangkalahatang-ideya na inihanda ni Andrea Staubli, na hindi lamang miyembro ng aming Free Switzerland
Action Alliance, kundi may mahalagang papel din sa organisasyon nito – isang abogado at dating hukom – na dito lamang inihanda.
Mahalagang tandaan ito habang sinisimulan natin ang natitirang mga buwan dito.
Kahapon lang, isang araw bago kahapon, nagtapos na ang yugto ng posibleng pakikilahok ng lahat ng partido, kabilang ang mga
interesadong partido at tayo, ang publiko. Ito ay isang proseso ng konsultasyon, isang pagkakataon upang magsumite ng
mga komento hinggil sa mga regulasyong pangkalusugan na ito.
At iniimbitahan kitang tingnan ang pahayag ng Free Switzerland Action Alliance sa homepage.
At mayroon pang mga pahayag na naglalahad ng mas detalyadong impormasyon kaysa sa posible rito. Dito, maaari
lamang nating talakayin ang pinakamahalagang mga punto.
Inaasahan naming gaganapin sa Swiss Parliament ngayong tag-init ang isang debate sa mga pangunahing
isyu. At nais naming impluwensyahan ang debateng ito.
Kung hindi maisasagawa ang pagtanggi pagsapit ng ika-19 ng Hulyo, magkakabisa ang mga regulasyong
pangkalusugan na ito sa ika-19 ng Setyembre ngayong taon.
Panimulang punto, ngunit pati na rin sa usapin ng nilalaman: Napakahalagang tandaan na:
Ano ang naisama sa mga regulasyong pangkalusugan hanggang ngayon, at paano ito hinawakan, upang mauri natin ang mga paminsan-minsan
na napakaliit na pagbabago na sa katunayan ay kailangang suriin gamit ang lupa at sa interpretatibong karanasan ng mga abogado?
At ang mga naunang regulasyon sa kalusugan, na ipinatupad sa ganitong anyo mula pa noong 2007, ay nagbigay-priyoridad
sa isang napakahalagang bagay sa Artikulo 3, Talata 1:
Ang mga regulasyong ito ay ipatutupad nang may buong paggalang sa dangal ng tao, mga
karapatang pantao, at mga pangunahing kalayaan!
Oo, mga ginoo at ginang, ibig sabihin nito ay maaari na tayong lahat umuwi nang walang alalahanin at malaya, dahil
iyan ang sinasabi nito hanggang ngayon at iyan din ang dapat nitong patuloy na sabihin sa hinaharap.
Bakit, bakit pa rin tayo nag-aalala? Dahil tinitingnan natin ang konkretong aplikasyon sa mga nakaraang taon.
Paano naipapatupad ang mga regulasyon sa kalusugan – sa kabila ng mga prinsipyong ito?
At kailangan kong maikling suriin ito bilang isang abogado na ako mismo ang nagsagawa ng lahat ng mga prosesong ito.
Mayroong kinakailangang magsuot ng maskara ang mga bata, at higit sa lahat, walang eksepsiyon.
Nagkaroon ako ng anak na may nabawasang kakayahan sa pagsipsip ng oxygen. Palagi itong nasa 80
porsyento lamang . Hindi rin ito nakatanggap ng eksepsyon.
At ang mga doktor na nag-isyu ng mga sertipiko ng eksepsyon sa mga makatuwirang kasong iyon ay
inusig. Nasangkot sila sa mga kriminal na paglilitis.
At gaya ng alam ninyong lahat, halimbawa si Dr. Andreas Heisler – sa kabutihang-palad ay kamakailan lang napawalang-sala,
at tama nga, ngunit matapos ang matagal na paglilitis.
At hanggang ngayon ay kliyente pa rin siya sa akin, na ang lisensya sa pagsasanay ay binawi sa katapusan ng Oktubre – binawi
noong nakaraang taon – bahagyang dahil nag-isyu siya ng sertipiko ng eksepsyon sa
maskara para sa isang 14 na taong gulang na babae.
Kaya walang eksepsiyon dito. Pagkatapos ay ang mabagsik na operasyon ng pulisya – alam nating
lahat iyon, isa sa mga pinaka-hindi kapani-paniwala.
May paulit-ulit na malawakang pagsusuri sa mga paaralan, lalo na sa mga paaralang primarya. Dito sa Maihof, ito
ay maisusulat sa negatibong kasaysayan ng Switzerland.
Noong 29 Enero 2021 – kasabay ng pagpapatupad ng pagsusuot ng mask sa lahat – 374 na bata ang sapilitan o pilit
na sinuri sa paaralang Maihof sa Lucerne dahil nagpositibo ang isang bata sa mga rutinang pagsusuri.
At ngayon, ito na nga: paano nila ito nagawa?
Noong Biyernes ng umaga, isang email ang ipinadala sa mga tahanan ng mga magulang na nagsasabing, "Oo,
isasagawa namin ang mga pagsusulit na ito sa hapon."
Dapat itong isagawa dahil sa mga dahilan na ito. Paki-abisuhan kami kung hindi ka sumasang-ayon.
Oo, hindi nakita ng karamihan sa mga magulang ang email. Nasa trabaho sila.
At ang nangyari noon ay – nakatanggap ako ng tawag mula sa isang guro pagkatapos noon.
Tinawagan niya ako nang umiiyak dahil kailangan niyang maghintay kasama ang klase niya sa harap ng gym – o
kailangan niyang maghintay sa harap ng silid-pagsusulit.
At mula na sa silid ay narinig ang pag-iyak ng mga bata, dahil sila rin ay pinilit na subukan. Sa pamamagitan ng puwersa!
At siya mismo ang kinailangang tumulong pigilin ang mga batang ayaw masuri.
Napangalagaan ba rito ang walang-hanggang dangal ng mga tao?
At alam na natin lahat kung ano ang nangyari sa mga may-ari ng restawran na Walliserkanne.
Naaresto sila sa isang malawakang operasyon ng pulisya at sa malawakang paggamit ng puwersa.
At – pasensya na, makikita ninyo rito – sa halip na bisitahin ang kliyente ko sa kaniyang restawran, kinailangan kong bisitahin
siya sa bilangguan. Nangyari iyon noong ika-31 ng Oktubre 2021.
O sa David Gym, kung saan makikita mo ang lugar ng pagpapalit.
Dito nakikita natin ang isa sa limang pulis sa lugar ng silid-pangpalit na naglabas din ng mga tao mula sa sauna.
Nais ko lamang ilagay ito sa konteksto ng walang limitasyong dangal ng mga tao, na
diumano'y nakasaad na sa mga regulasyon sa kalusugan.
At ang katotohanan, gaya ng ating alam, ay hindi naman sobrang nakapanganib na magiging
katanggap-tanggap na gumamit ng mga pamamaraang militar na ito.
Iyon ang pinagmulan. At dapat din nating malaman na ang pangunahing prinsipyo ng
kasarinlan ng estado ay nakapaloob sa mga prinsipyo.
Kaya't itinatadhana ng Artikulo 3, talata 4 ng International Health Regulations ito.
Ang mga estado ay soberanya at maaaring isagawa ang kanilang soberanya.
Ngunit hanggang sa anong antas ginamit ng ating Pederal na Konseho ang kasarinlan nito nang dumating, halimbawa,
ang pagtatapos ng sitwasyong emerhensiya, ng mga pambihirang kalagayan, ibig sabihin, ng estado ng emerhensiya?
Hindi pa ito bumalik sa normal, kundi nasa isang espesyal na sitwasyon.
At isang mamamahayag mula sa telebisyong Swiss ang tama nang nagtanong: "Bakit hindi na tayo bumalik sa normal?"
At ang tugon mula sa Pangulo ng Konpederasyon ng Switzerland, si Simonetta Sommaruga noon,
ay: "Hindi namin basta-basta magagawa iyon."
Isa sa mga paksa ay ang WHO, na siyang naglalarawan ng ganitong sitwasyong pang-emergency.
Kaya maging malinaw: hindi tayo soberanya. Ang WHO ang nagpapasya.
Dito rin, hindi kami kampante: ang susunod na Pangulo ng Pederal, si Ignazio Cassis, sa entablado, bilang
tugon sa tanong ni Sandro Protz, na tama namang nagtanong:
Paano nga ba na nababasa natin sa mga pahayagan na dumarami ang mga taong idineklara ng mga ospital na namatay dahil sa
coronavirus, pero sa totoo ay na-admit lang sila sa ospital dahil sa aksidente sa sasakyan, aksidenteng trapiko, o iba
pang aksidente, at iyon ang dahilan kung bakit sila namamatay?
At dito sinasabi – sinasabi ng Pangulo ng Pederal: "Oo, tama iyon. Ganoon ang ginawa ng WHO."
Sa isang pandemya, dapat gawin ng lahat ng bansa ang pagtataya na ito ayon sa iisang prinsipyo.
At iyon ay nagpapaalala sa ating lahat kay Shakespeare, na nagsabi: "Bagaman ito ay kabaliwan, may pamamaraan pa rin dito."
Iyan ang pamamaraan dito. Ganap na kalokohan. Ganap na basura.
Bagaman ito ay kabaliwan, may pamamaraan dito. Kaya, kahit papaano ay may pamamaraan dito. Kaya,
hangga't may pamamaraan dito, puwede ang lahat.
At hindi rin mas mabuti ang mga hukuman. Narito, sa madaling sabi – alam kong nasabi ko na ito... kailangan ko lang paalalahanan
ang sarili ko sa tuwing – pero ang mga hukuman – na parang sirang plaka – ay kumontra sa akin at sa aking mga kliyente:
Alam ninyo, Ginoong Kruse, na hangga't nagpapatuloy ang pandemya, kailangang mag-ingat nang higit pa ang
mga awtoridad, at dapat silang payagang gawin iyon.
At hangga't sumusunod ang mga awtoridad na ito sa mga rekomendasyon ng WHO, hindi namin
bilang mga hukuman maaaring pawalang-bisa iyon.
Kaya, ibig sabihin noon, sa napakahabang panahong ito ng pandemya, na halos isang walang katapusang
pandemya nga – mula 31 Enero 2020 hanggang 5 Mayo 2023 – puro pabigla-biglang pasya lang ang nangyari dito.
At sa batayang ito na pabigla-bigla, hindi na isinama ang anumang muling pagtatasa o pagwawasto – sa mga batayang ito.
Oo, hindi pa ito kailanman napatunayan nang malaya, kahit ng Parlamento.
Sa Switzerland, mayroon kaming sistema kung saan ang Parlamento ng Switzerland ang pinakamataas na awtoridad sa
estado – kasama, siyempre, ang mga soberanong mamamayan.
At hanggang ngayon ay hindi rin nila isinagawa ang anumang pagmamanman o pangangasiwa.
Bilang isang komite ng mga abogado na itinatag ko kasama ang ilang kasamahan, regular naming hinihikayat ang mga
mambabatas mula pa noong Disyembre 2021 na tugunan nang eksakto ang isyung ito at wakasan ang pandemiyang ito.
Dapat itigil ang mga hakbang at isagawa ang isang pagsusuri.
At ang sagot na nakuha namin ay, "Oo, magagawa lang namin iyon kapag natapos na ang pandemya."
Kaya't ang mga tao ay bulag na nagtitiwala sa kapangyarihang lubos at kaalamang lubos ng WHO.
Iyon, gaya ng sinabi ko, ang panimulang punto.
At lalo pang lumalala ang buong sitwasyon dahil sa katotohanang, na nabanggit na ng aking kagalang-galang na kasamahan
na si Jürg Vollenweider, na sa Switzerland ay nakatali ang mga hukuman at awtoridad sa pandaigdigang batas.
At kung naniniwala ka na ang mga rekomendasyon ng WHO ay kumakatawan sa isang uri ng pamantayan ng pinakamahusay na gawi,
ibig sabihin ang pinakamainam na dapat gawin at ang nararapat na gawin sa ganitong mga sitwasyon, kailangan itong ipatupad.
Iyan ang kasalukuyang kalagayan. At huwag nating kalimutan: may halos nakalalasong Artikulo
42 sa kasalukuyang konstitusyon. Sinasabi nito:
Ang mga hakbang pangkalusugan na isinasagawa batay sa mga regulasyong ito ay dapat simulan at tapusin nang walang
pagkaantala, at ipatupad nang bukas at walang diskriminasyon.
Kaya nandoon na iyon at nakaangkla, at ganoon na ito na ipinatupad. Oo, sige,
tinatanong kita, gumawa ka ng sarili mong paghuhusga.
Gaano ba talaga tayo maaaring umasa sa sulat na ito ng International Health Regulations sa hinaharap?
Kaya meron din tayo, at huli ngunit hindi rin dapat kaligtaan, ang mga kasalukuyang kaso. Nabanggit ko na ang isa, si Dr. Dhani.
Mayroon siyang kabuuang tatlo – nag-isyu lamang siya ng mga sertipiko sa tatlong kaso, isa na
rito ang nabanggit ko, ang sertipiko ng maskara.
Sa dalawang iba pang sertipiko, matapos ang masusing pagsusuri, mga pagsusuri ng dugo at
iba pa, at ilang oras ng pagsusuri, sinabi niya:
Sa iyong partikular na kaso, makasasama ang pagbabakuna sa iyong kalusugan. Pinapawalang-bisa ko ang iyong pagbabakuna.
Dahil dito, inakusahan siya ng Zurich Cantonal Health Office ng kriminal na intensyon – inakusahan siya ng kriminal na intensyon
– at sinabi nilang pinapanganib niya ang pampublikong kalusugan.
Ito ay ngayon; hindi ito isang masamang nakaraan kung saan hindi pa tayo nakakaalam ng mas mabuti.
Iyon ang kasalukuyang kalagayan. At bakit ko ito paulit-ulit na binibigyang-diin?
Upang ipakita sa iyo na kahit ang pinakamaliit na kumpirmasyon, o kahit pa ang pag-igting, ay nagbabalik sa nakaraan sa realidad
sa hinaharap at lalo lamang magpapalala sa buong sitwasyon.
At ganoon dapat tingnan ang buong bagay. Wala rin kaming muling pagsusuri sa Alemanya, kahit na matagal
nang malinaw ang lahat dahil sa mga protokol ng RKI.
At nais kong ituro ang isang bagay na talagang dapat magpaisip sa bawat mambabatas ng Switzerland.
Kahit bago pa man si Trump, kahit bago pa man si Trump, inilathala ng subkomite ng Kapulungan ng mga Kinatawan ng Estados
Unidos ang kanilang pangwakas na ulat noong ika-4 ng Disyembre 2024 matapos ang halos dalawang taong imbestigasyon – sa madaling
salita, tinupad nila ang kanilang tungkulin sa pagsisiyasat – ang lahat ng mga imbestigasyong
ito ay pampubliko at maaaring ma-access online.
At doon, sa ikatlong pahina, malinaw na nakasaad na ang mga pagsasara ng paaralan at lahat ng mga hakbang na isinagawa ay
purong pampulitika ang motibo at walang anumang medikal o siyentipikong katwiran, at mas
masahol pa ang mga hakbang kaysa sa mismong virus.
Iminumungkahi kong basahin mo ito, ngunit higit sa lahat, iminumungkahi kong basahin
ito ng lahat ng mga miyembro ng Parlamento.
Ngunit ano ang sinasabi ng Pederal na Konseho tungkol sa amyendang ito sa mga regulasyon sa kalusugan?
Sinasabi niya na maliliit lamang na teknikal na pagsasaayos ito, hindi nangangailangan ng karagdagang pondo,
walang pagbabago sa batas, at tiyak na walang paghihigpit sa kasarinlan ng Switzerland.
At iyon ang dahilan kung bakit hindi na kailangang magkaroon ng boses ang mga mamamayan ng Switzerland, at sa pinakamainam,
hindi na rin kailangang magkaroon ng boses ang Parlamento.
Ano ang katunggaling posisyon? At dito muli:
Mangyaring tingnan ang homepage ng "Aktionsbündnis Freie Schweiz" (Action Alliance for a Free Switzerland) upang makita ang aming
napaka-detalyadong pahayag at konsultasyon na inilathala namin doon, lalo na ang mula mismo sa "Aktionsbündnis Freie
Schweiz", kung saan kami nagbibigay ng detalyadong paliwanag.
Kaya, upang buodin: Maaari at dapat nating tapusin na:
Ang mga amyendang ito sa IGC ay nagpapatibay at nagpapalakas sa kasalukuyang sitwasyong legal na nakasasama sa
populasyon at nakikinabang sa industriya ng parmasyutiko.
At ang buong bagay ay may mga katangiang totalitaryo. Ganoon lang kasimple. At ipinakita namin ito nang detalyado.
Sa katunayan, ito ay isang programa para alisin ang lahat ng pamantayan sa kalidad gamit ang lohika ng militar.
Ang buong bagay ay nailalarawan ng lohikang militar. Umiral ang ganap na estado ng emerhensiya.
Pinapayagan ang lahat, kabilang ang mga agarang pag-apruba nang walang anumang pagsusuri sa kaligtasan.
Walang mga pagpipilian para sa pagwawasto. Kaya kapag idineklara na ang ganitong estado ng
emerhensiya, walang probisyon para sa mekanismong pangwawasto.
Lahat ng ito, gaya ng sinabi ko, ay salungat sa interes ng populasyon.
At iyon ay isang programang totalitaryong pabigla-bigla na lubos na hindi katugma sa aming pagkaunawa sa estado – maging
ang umiiral na mga regulasyon sa kalusugan ay problematiko na.
At sa batayang ito, nakikita natin ang pinakamahalagang punto rito. Apat iyon sa lima. Babanggitin ko ang ikalima sandali pa.
Ang unang punto, kailangan lamang tingnan ang nakaraan upang malaman:
Aha, ang pagpapasya at kakayahan ng Direktor-Heneral na magdeklara ng emerhensiyang pangkalusugan ay hindi nililimitahan
o, batay sa nakaraang karanasan, napapailalim sa isang mekanismong pang-koreksyon, kundi kabaligtaran, ito ay pinalalawak.
Maaari niyang gawin ito nang mag-isa. Maaari pa niyang balewalain ang opinyon ng kanyang sariling panel ng mga
eksperto at pati na rin ang opinyon ng bansang kinauukulan.
Iyon ang unang punto. Ito ay humahantong o nagdudulot ng takot na magkakaroon tayo muli ng mga arbitraryo at matagal na pandemya.
Pangalawang punto: maaaring ideklara ng Direktor-Heneral kung aling mga produkto ang itinuturing ng
WHO na kinakailangan upang labanan ang pandemya.
Ngayon, isipin ang isang bansa na nagsasabi, "Magagawa natin ito nang iba."
Pagkatapos ay agad na dumating ang impormasyon: Sandali, sila ay, halimbawa, ang Switzerland ay banta sa
mundo dahil hindi nito ginagamit ang mga produktong ito.
Ito ay sadyang kapangyarihang pangkatotohanan at eksaktong lohika ng mga pamantayan ng pinakamahusay na gawi na gumagana na
rito, nang walang anumang awtoridad, anumang tunay na awtoridad militar, na kaakibat nito. Ngunit hintayin mo ang huling punto.
Pagkatapos ay may mekanismo ng pagpopondo. Iyon ay isang malaking isyu.
Ngunit sa pangkalahatan, kailangang sabihin na pananaw ng WHO at ng mga bansang nangunguna rito – na ang mga mahihirap na bansa,
ang mga bansa sa Timog, ang pandaigdigang Timog, lalo na ang Aprika – ay dapat suportahan nang pinansyal, at dapat ding
bigyan ng kaalaman at mga pasilidad sa produksyon upang sila rin ay makinabang sa pagbabakuna at sa mga sangkap ng bakuna.
Ibig sabihin nito, sa hinaharap hindi lamang natin kailangang magbayad para sa labis na dami ng mga bakunang
binili natin, kundi pati na rin para sa ibang mga bansa.
Sa totoo lang, kahapon o noong isang araw, lumabas ang isang ulat na ang Pederal na Konseho sa Switzerland ay patuloy pa ring
tumatanggi, sa kabila ng mga pagtatanong ng parlamento, na ibunyag ang eksaktong pinansyal na datos kung magkano
na ang nagastos nito sa mga sangkap na nakabatay sa mRNA.
Iyon ay lubos na hindi katanggap-tanggap. Dapat kumilos ang lahat ng mga miyembro ng parlamento. Dapat
ilahad ng Pederal na Konseho ang mga numerong ito.
Magkano ang binayaran namin para sa walang silbing bagay na ito, sa hindi nagkakahalaga nito?
Sa anumang kaso, hindi ito isang substansiya na may anumang kilalang benepisyong
medikal; sa kabaligtaran, gaya ng ating maririnig.
Oo, at mayroon pang buong listahan ng mga karagdagang obligasyon – sa ilalim ng pamagat na pangunahing kakayahan, pangunahing
obligasyon o batayang obligasyon – na hindi lamang naaangkop sa pederal na antas, kundi
pati na rin sa kantonal at munisipal na antas.
At kung saan tuwirang sinasabi ng Pederal na Konseho, oo, madali naming matutugunan iyon gamit
ang mga umiiral na mapagkukunang mayroon kami.
Kaya, ano ang pinakamapanganib na punto? Mahusay na inilarawan at ipinaliwanag ito ni Jürg Vollenweider.
Ito ay tungkol sa isyu ng kasarinlan sa impormasyon at interpretasyon.
Nakatago sa mismong dulo ng linyang-panahon – sa dulo rin, ibig kong sabihin ay sa isang dokumento dito, sa Apendise 1, Annek 1,
sa seksyong Pangunahing Kakayahan, hindi halata, hindi mo mapapansin, sa paglalagay ng salitang "komunikasyon sa panganib,"
kabilang ang pagharap sa maling impormasyon at disimpormasyon.
Ipinaliwanag nang mabuti ni Jürg Vollenweider na hindi tayo dapat umasa sa mababaw na pormulasyong ito sa anumang paraan,
kundi siyempre dapat tayong bumalik sa kasaysayan kung paano nabuo ang pormulasyong ito kapag iniinterpreta natin ito.
At higit sa lahat, dapat nating kilalanin na matagal na itong ganoon.
Ang kontrol na ito, ang kasarinlan sa impormasyon, ay matagal nang isinasagawa ng WHO, na mayroon tayong napakaraming halimbawa.
Magsisimula sa lahat ng impormasyon tungkol sa kung gaano kahamak ang sitwasyong pandemya at kung ano ang dapat nating gawin.
Ngunit dito, nais kong maikling ituro na noong Pebrero 2020 pa lamang, pinagsama-sama na ng WHO ang lahat ng
mga pangunahing kumpanya ng social media at teknolohiya.
Nasa opisina ng Facebook siya, tinawag niya roon ang lahat at sinabi, 'Sige, narito ang mga
patakaran. Gagawa na tayo ng kontrata ngayon.'
Sinasang-ayunan mong tiyakin na walang ibang impormasyon maliban sa ibinigay namin ang makikita sa iyong mga plataporma.
At ang mga pagpupulong na ito ay inuulit tuwing buwan, online na, hindi na nang harapan. Tungkol saan tayo pinag-uusapan?
Nariyan ang Google, Facebook, Amazon, YouTube, Instagram, isang buong listahan ng halos 50 ganitong mga
plataporma ng social media – sa madaling salita, halos buong mundo ng online social media.
Maayos itong naipaliwanag ng mga siyentipiko. Malugod kong tatanggapin ang sinumang
interesado sa pinagmulan na makipag-ugnayan sa akin.
Oo, at bakit iyon nakakatakot?
Una sa lahat, siyempre, alam natin na ang kalayaan sa pagpapahayag, kalayaan sa impormasyon, at kalayaan akademiko ay
mga pangunahing prinsipyo na nagpapahintulot sa atin bilang mga mamamayan na gumana sa loob ng demokrasya, at
nagpapahintulot din sa pulitika at sa proseso ng paggawa ng mga desisyong pampulitika na gumana.
At upang makagawa tayo ng desisyong may sapat na kaalaman tungkol sa ating sariling kalusugan.
Sobra na iyon at mahusay na ipinaliwanag.
Gayunpaman, ito rin ay napaka-nakaliligaw o medyo may kaugnayan, o mas tama, may
kaugnayan para sa demokratikong paggawa ng desisyon.
Nakita namin ang botong ito. Pinayagan kaming bumoto nang tatlong beses sa Switzerland.
Pinayagan kaming bumoto para sa batas sa COVID-19 nang kami mismo. At palagi kaming nakakakuha ng halos pareho ring resulta.
40% ang tumanggi sa batas na ito tungkol sa COVID-19, mga 40% lang, at 60% naman ang pumayag.
Oo, kung ang mga pamantayan sa pagtatasa na palagiang ipinapakita sa publiko ay patuloy na nakabatay sa isang
sapot ng mga kasinungalingan, hindi makagawa ng tamang desisyon ang mga mamamayan sa halalan.
Ngunit hindi lang iyon. May panganib tayo – malinaw naman – sa paggana ng buong konstitusyonal na estado.
Nananatili pa rin tayong mabuhay sa isang demokrasya na nakabatay sa pangunahing prinsipyo ng paghihiwalay ng mga kapangyarihan.
At dapat magbantayan ang mga kapangyarihang ito sa isa't isa, kontrolin ang isa't isa, at itama ang
isa't isa batay sa impormasyong nakuha nang malaya.
At kung kokorapin mo ang sistemang ito at muling itatayo batay sa iisang pinagkukunan ng impormasyon na
nagtatakda kung ano ang totoo at kung ano ang hindi, kokorapin mo ang buong sistema ng estado.
Pagkatapos, nangyari nga na sinabi ng Parlamento, hindi, hindi namin ito mapapatunayan, dahil ito
ay patuloy na idineklara ng WHO bilang pandemya.
O maaaring mangyari na lahat ng hukuman ay mag-aakusa sa akin at sa aking mga pasyente ng:
Pasensya na, ngunit nasa kalagitnaan pa rin tayo ng pandemya, at sinunod ng mga
awtoridad ang mga rekomendasyon ng WHO, at iba pa.
Sa madaling salita, epektibong kinokontrol tayo nang malayuan.
Kinokontrol nang malayuan ng WHO, nang walang sangkot na mga heneral ng militar, ngunit dahil lamang kusang-loob na hindi
sinisiyasat ng ating mga pinakamataas na pinuno ng pamahalaan ang impormasyon nang mag-isa at malaya, at ipinagpapalagay ang maling
ideya na ang WHO ay hindi kailanman nagkakamali at laging tama.
At alam natin na walang sinuman sa buong mundo ang walang kapintasan, na hindi
kailanman nagkakamali at laging tama. Salamat.
Ito ay ganap na hindi katanggap-tanggap at dapat itong tanggihan sa pinakamatinding posibleng
paraan, batay sa kasalukuyang sitwasyong legal.
Oo, hindi pa rin iyon sapat para sa akin, kung isasaalang-alang ang mga karumal-dumal na ginawa sa populasyon sa huli sa
pamamagitan ng pagpapaniwala sa inyo, sa ating lahat, sa isang panganib na hindi naman talaga umiiral, at sa pagbebenta ng
isang lunas bilang hindi mapapalitan at walang alternatibo, na hindi naman nagdulot ng anumang suliranin sa kaligtasan.
Ito ay isang panlilinlang sa buong populasyon.
At bakit ito may kinalaman sa ganoong ...? Bakit ito napakahalaga? Simple lang naman.
Kumukuha kami ng isang substansiya na hindi bababa sa maituturing na eksperimento.
Walang nakakaalam nang maaga kung ano ang laman nila, at walang nakakaalam nang maaga kung ano ang magiging
epekto ng mga substansiyang nakabase sa mRNA. Ito ay isang pangunahing halimbawa ng isang eksperimento.
At para sa ganitong sitwasyon, mayroon tayong mga nakabinding na probisyon sa pandaigdigang batas at sa ating sariling Pederal na
Konstitusyon, Artikulo 10, talata 3, sa loob ng balangkas ng pandaigdigang batas at sa
loob ng balangkas ng pagbabawal sa pagpapahirap.
At ito ay maganda ring inilalarawan dito sa Pandaigdigang Kasunduan sa mga Karapatang Sibil at Pulitikal.
Ito ay isang ganap na may bisa na pandaigdigang batas na naaangkop din sa kaganapan ng isang pampublikong emerhensiya
na nagbabanta sa buhay ng bansa at opisyal nang idineklara.
Walang eksepsyon sa pangunahing patakarang ito. Walang sinuman ang maaaring isailalim sa medikal o siyentipikong
eksperimento nang walang kusang-loob na pahintulot, kailanman.
At pinayagan pa rin ito ng mga pamahalaan, parlamento, at hukuman – pinayagan pa rin ito.
Para sa akin, iyon ang pinakamalaki at pinakatakut na napagtanto mula sa lahat ng mga "malungkot na taon" na
ito, mula sa mga taong ito ng krisis sa ilalim ng Corona.
Na ang mga ganitong pangunahing pananaw, na sa huli ay bunga ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig at dapat tingnan kaugnay ng
Nuremberg Code, ay basta na lang itinakwil nang walang pag-aatubili sa unang pagkakataon, dahil lang gusto ng
ilang tagagawa ng gamot na ibenta ang kanilang mga bakuna.
Saan tayo mauuwi kung ipagpapatuloy nating payagan ito at hindi natin ito tugunan?
Ito ay, ito ay isang krimen laban sa sangkatauhan na naganap.
Isang krimen laban sa sangkatauhan ang isinagawa ng WHO, na, laban sa mas matalinong paghuhusga nito, ay nag-udyok sa atin na
maniwala sa isang panganib na hindi naman talaga umiiral, at patuloy pa rin itong ginagawa hanggang
ngayon, at pinapaniwala tayo na walang alternatibo sa mga produktong nakasasama at mapanganib.
At dahil lamang dito, dapat nating bawiin ang ating tiwala sa WHO.
Sa buod, ano ang maaari nating asahan mula sa mga amyendang ito sa Pandaigdigang Regulasyon sa Kalusugan?
Ito ay isang programa para sa arbitraryong pag-aalis ng lahat ng pamantayan ng kalidad,
sa parmasyutiko at demokratikong larangan.
Ito ay isang programa na idinisenyo upang linlangin ang populasyon ayon sa kagustuhan. Ito ay isang
programa na idinisenyo upang ipatupad ang mga interes ng industriya ng parmasyutiko ayon sa kagustuhan.
Isang programa na nagpapahintulot na biglaang alisin ang paghihiwalay ng mga kapangyarihan sa pagprotekta ng mga
pangunahing karapatan, ginagawang tila legal ito, na may pinakamataas na paghihigpit sa soberanya at sariling
pagpapasya, na may hindi matatawarang panganib sa kalusugan at ekonomiya, at maging mga krimen laban sa sangkatauhan.
Sa madaling salita, ganap na hindi tugma sa ating konstitusyonal na kaayusan.
Dapat nating tanggihan ito at sabihin: Tigil! Tama, at dito na ako nagtatapos.
Sa tingin ko kailangan natin ng mga mekanismo ng kontrol, kailangan natin ng pananagutan
mula sa WHO, kailangan natin ng tseke at balanse.
At dapat nating alisin ang lipas na pananaw na dapat ding bigyan ng ganap na imyunidad ang mga taong ito.
Dahil dito, inirerekomenda kong pirmahan mo ang dalawang petisyon bilang agarang hakbang. May
dalawang petisyon na kumakalat sa Switzerland.
Nais ng isa na tugunan ang problema sa ugat nito at umalis sa WHO.
Natural na tumitibok ang puso ko para sa petisyong ito, na mahusay na inorganisa ng EDU.
At kami, bilang Free Switzerland Action Alliance, ay nais naming itanong sa inyo: kung magpasya kayong kumilos pagkatapos ng
simposyum na ito, mangyaring bisitahin ang aming website at siguraduhing pirmahan ninyo ang petisyong ito, na
maaari rin ninyong pirmahan mula sa Alemanya o anumang ibang bansa. Isang simpleng bagay lang ito:
Dapat tanggihan ng Pederal na Konseho ang mga amyendang ito. Magbibigay ito sa atin ng oras para sa lahat ng
susunod na hakbang. At dito nagtatapos ang aking mga pahayag.
Maraming salamat. Ikinalulugod naming talakayin muli ang pag-urong mula sa WHO.
Sapagkat, gaya ng sinabi na ni Gorbachev, handa kaming matuto mula sa kasaysayan.
Matagal na nating natutunan mula sa kasaysayan, at ayaw nating mapilitang ulitin ito sa anumang kalagayan.
Maraming salamat sa inyong pansin.