Канфлікт у В'етнаме пачаўся, калі ў 1945 годзе пад кіраўніцтвам Хо Шы Міна ва В'етнаме была абвешчана незалежнасць.
Францыя, былая каланіяльная дзяржава, затым паспрабавала вярнуць краіну пад свой кантроль
у так званай Індыкітайскай вайне (1946–1954).
Гэта дзіўна, улічваючы, што Францыя, як і многія іншыя краіны, засвоіўшы ўрок з Другой сусветнай вайны, якая забрала 60 мільёнаў
жыццяў, 24 кастрычніка 1945 года падпісала забарону гвалту ААН.
У артыкуле 2 гаворыцца: «Усе члены ў сваіх міжнародных адносінах устрымаюцца ад пагрозы сілай або яе выкарыстання супраць
тэрытарыяльнай цэласнасці ці палітычнай незалежнасці любой дзяржавы, або любым іншым спосабам, які
не адпавядае мэтам Арганізацыі Аб'яднаных Нацый».
Тым не менш, пры падтрымцы Злучаных Штатаў Францыя распачала наступную вайну ўсяго праз год.
У канцы вайны краіна была падзелена на Паўночны і Паўднёвы В'етнам з перспектывай свабодных
выбараў і аб'яднання ў найбліжэйшай будучыні.
Аднак гэтае пагадненне было парушана, і з дапамогай амерыканскай разведкі, ЦРУ, у Паўднёвым В'етнаме быў створаны контрпрэзідэнт.
Як католік, ён пачаў вельмі жорстка распраўляцца з камуністычнымі прыхільнікамі
прэзідэнта Паўночнага В'етнама Хо Шы Міна і будыстамі.
Сітуацыя стала вядомай ва ўсім свеце ў асноўным дзякуючы публічнаму самаспаленню будысцкага манаха ў Сайгоне ў 1963 годзе.
2 лістапада 1963 года ЦРУ забіла ўласнага контр-прэзідэнта.
22 лістапада таго ж года быў забіты таксама прэзідэнт ЗША Джон Ф. Кенэдзі.
Незадоўга да гэтага ён планаваў вывесці ўсіх амерыканскіх дарадцаў з Паўднёвага В'етнама.
Сувязь?
У кастрычніку 1963 года, крыху больш чым за месяц да сваёй смерці, Кенэдзі таксама
пачаў выводзіць амерыканскія войскі з В'етнама.
У афіцыйным мемарандуме ад 11 кастрычніка 1963 года ён загадаў вывесці з В'етнама да канца года тысячу амерыканскіх вайскоўцаў.
Роберт Макнамара, міністр абароны ў кабінеце Джона Ф. Кенэдзі, пазней заявіў, што Кенэдзі цалкам бы
вывеў войскі з В'етнама, калі б ён усё яшчэ быў жывы.
Аднак гэтай палітыкай Кенэдзі выклікаў варожасць ваенна-прамысловага комплексу і амерыканскіх спецслужбаў.
Яны мелі на мэце пашырэнне вяршэнства ЗША шляхам далейшых агрэсіўных войнаў і ваенных
умяшанняў, у тым ліку ў В'етнаме і на Кубе.
Менавіта таму ўварванне ў Заліў Свінней на Кубе адбылося ў 1961 годзе — але яно правалілася.
Гэта была сакрэтная ваенная аперацыя ЦРУ з мэтай звяржэння прэзідэнта Кубы Фідэля Кастра.
Пасля гэтага Кенэдзі зняў з пасады дырэктара ЦРУ Аленэ Далэса і абвясціў пра свой намер дэмантаваць структуры ўлады ў ЦРУ.
Яго мэтай было вярнуць ЦРУ пад палітычны кантроль.
У пошуках тых, хто стаіць за забойствам Кенэдзі, след недвухсэнсоўна вядзе да амерыканскай тайнай службы.
Швейцарскі гісторык доктар Даніэль Гансер каментуе:
На маю думку, забойства Кенэдзі было загадана Аленам Далэсам.
Ален Далэс быў дырэктарам амерыканскай разведкі, ЦРУ.
Рычард Бісел кіруе сакрэтнымі аперацыямі ў ЦРУ.
Гэта правая рука Аленa Далэса. І ён звальняў іх абодвух.
Абодва лічылі, што Кенэдзі ўяўляў сабой пагрозу бяспецы для Злучаных Штатаў і для амерыканскіх імперскіх інтарэсаў.
Бо яны лічылі, што калі ён не нападзе, напрыклад, на Фідэля ці на Кубу, калі ён не нападзе на В'етнам, калі ён не распачне
вайну — тады амерыканская перавага ў свеце будзе немагчымай.
Праз некалькі гадзін пасля забойства Джона Ф. Кенэдзі Ліндан Б. Джонсан прыняў прысягу ў
якасці новага прэзідэнта ЗША на борце борта № 1.
Такім чынам, Джонсан узняўся на вяршыню амерыканскай палітыкі, не будучы абраным.
Джонсан паклаў канец мірнаму курсу Кенэдзі і ўвёў Злучаныя Штаты ў вайну з Паўночным В'етнамам.
Да 1968 года ў В'етнаме размяшчалася больш за 500 000 амерыканскіх салдат.
ЦРУ было моцна задзейнічана ў гэтай вайне і праводзіла шматлікія тайныя палітычныя і ваенныя аперацыі.
Ален Уэлш Далэс быў кіраўніком ЦРУ.
З Дулесам, адным з галоўных падазраваных у забойстве Кенэдзі, сядзеў у следчай камісіі.
Ён і яго брат Джон Фостэр Далэс мелі сямейныя сувязі з Дэвідам Ракфелерам і былі
сузаснавальнікамі Савета па міжнародных адносінах.
Ален Далэс, масон 33-га градуса, таксама ўваходзіў у праўленне ЦРУ з 1927 па 1969 год.
Ліндан Б. Джонсан (прэзідэнт з 1963 па 1969 год) Джонсан таксама быў масон.
У 1937 годзе ён далучыўся да ложы «Джонсан-Сіці» № 561 у Тэхасе і таксама быў членам масонскай ложы «Янус».
2 жніўня 1964 года ў тэрытарыяльных водах Паўночнага В'етнама, у Тонкінскім заліве, адбыўся невялікі сутыкненне
паміж ваенным караблём ЗША «Мэдакс» і некалькімі лёгкаўзброенымі хуткаснымі лодкамі Паўночнага В'етнама.
Але ў ноч на 4 жніўня новы прэзідэнт Джонсан абвясціў, што ў той дзень Злучаныя Штаты зноў падвергліся нападу.
Цяпер ім давядзецца змагацца, каб дамагчыся міру.
Праз гады, у снежні 2005 года, АНБ прызнала, што інцыдэнт у Токінскім заліве быў сфабрыкаваны.
Бо «Мэдакс» больш не быў у гэтым раёне.
Такім чынам, яны выкрылі прэзідэнта Джонсана як ваеннага злачынцу.
Гэта не мела наступстваў, таму што нават сёння працягваюць вынаходзіць ці сфабрыкаваць прычыны для вайны — як
у Іраку, Лівіі, Югаславіі, Сірыі, Емене і гэтак далей.
Правакацыі, зламаныя абяцанні і хлусня СМІ паўсюдна.
Ваенныя злачынцы, якія яшчэ жывыя, такія як Буш, Чэйні і Колін Паўэл, не будуць прыцягнутыя да адказнасці.
Злучаныя Штаты таксама ніколі не былі афіцыйна асуджаныя, хоць яны незлічоную колькасць разоў
парушалі забарону на гвалт, якую падпісалі ў 1945 годзе.
Вяртанне ў 1964 год:
СМІ распаўсюджвалі ваенныя хлусні ўрада ЗША, тым самым уцягваючы неабдумалых амерыканцаў у разбуральную вайну.
Загінулі тры мільёны в'етнамцаў і 58 000 амерыканскіх салдат.
Былі згвалтаванні, адсяканне галоў, катаванні — як і на любой вайне.
Што было асаблівага, дык гэта тое, што замежныя журналісты маглі тады свабодна перамяшчацца.
Яны стварылі аўтэнтычныя выявы вайны, якія сёння ўжо не сустрэнеш.
Ці бачылі мы калі-небудзь фотаздымкі з Афганістана ці Ірака, якія паказваюць ЗША і краіны НАТА ўчыняючымі ваенныя злачынствы?
У той час ЗША ваявалі з дапамогай напалма, клейкай нафтавай сумесі, якая выклікае цяжкія апёкі.
Тое ж самае тычыцца дэфаліянта «Агент Оранж», які выклікаў цяжкія дэфармацыі ў наступных пакаленнях.
У пасляваенныя гады ў выніку загінула яшчэ 400 000 в'етнамцаў. Параўнанне з сённяшнім днём:
Сёння ў асноўных СМІ мы не бачым ніякіх выяў зброі, такая ж нечалавечная, як збяднены ўран, якая
выкарыстоўвалася ў войнах НАТА ад Ірака да Сірыі.
Але гэта яшчэ не ўсё.
У 1964 годзе ЗША таксама атакавалі суседні Лаос, скінуўшы 2 мільёны тон бомбаў.
Гэта адпавядае адной авіяцыйнай нагрузцы кожныя восем хвілін на працягу дзевяці гадоў.
У 1969 годзе Камбоджу таксама атакавалі — спачатку з дапамогай сфальсіфікаваных журналаў разгортвання
самалётаў, у якіх сцвярджалася, што яны ваявалі у В'етнаме.
Гэтыя тры незаконныя войны вяліся без мандата ААН і з парушэннем забароны ААН на выкарыстанне сілы.
З 1967 года выявы вайны і рэпартажы з В'етнама ўмацавалі рух хіпі за мір і рух за
грамадзянскія правы пад кіраўніцтвам Марціна Лютэра Кінга.
Такія знакамітасці, як баксёр Мухамед Алі, таксама выказалі сваю крытыку без аніякіх ваганняў.
Ён сказаў: «Белыя людзі пасылаюць чорных людзей змагацца з жоўтымі, каб абараніць
краіну, якую яны скралі ў чырвоных людзей».
Такім чынам, ЗША ўрэшце мусілі заключыць мірны дагавор.
У 1975 годзе, пасля адзінаццаці гадоў, скончылася В'етнамская вайна.