La konflikto en Vjetnamio komenciĝis kiam en 1945 sub Ho Chi Minh en Vjetnamio estis deklarita sendependeco.
Francio, la antaŭa kolonia potenco, tiam provis submeti la landon denove al sia regado en
la tiel nomata Indoĉina Milito (1946-1954).
Tio estas surpriza, konsiderante ke Francio – kiel multaj aliaj landoj, kiel leciono lernita el la Dua Mondmilito, kiu
kostis 60 milionojn da vivoj – subskribis la malpermeson de la UN pri la uzo de forto la 24-an de oktobro 1945.
Artikolo 2 diras: "Ĉiuj Membroj devas sin deteni en siaj internaciaj rilatoj de minaco aŭ uzo de forto kontraŭ la teritoria
integreco aŭ politika sendependeco de iu ajn ŝtato, aŭ en iu ajn alia maniero malkongrua kun la celoj de la Unuiĝintaj Nacioj."
Tamen, kun la subteno de Usono, Francio kondukis la sekvan militon nur unu jaron poste.
Je la fino de la milito, la lando estis dividita en Nordan kaj Sudan Vjetnamion, kun la perspektivo de
liberaj elektoj kaj reunuiĝo en la proksima estonteco.
Tamen ĉi tiu interkonsento estis rompita – kaj kun la helpo de la usona sekreta servo, la CIA,
kontraŭprezidanto estis establita en Sud-Vjetnamio.
Kiel katoliko, li poste prenis tre brutalan agon kontraŭ la komunistajn subtenantojn de la
nordvjetnama prezidanto Ho Chi Minh kaj la budhanojn.
La situacio fariĝis konata tutmonde ĉefe per la publika membruligo de budhista monaĥo en Saigon en 1963.
La 2-an de novembro 1963, la CIA asasinis sian propran kontraŭprezidanton.
La 22-an de novembro de la sama jaro, usona prezidanto John F. Kennedy ankaŭ estis asasinita.
Mallonge antaŭe, li planis retiri ĉiujn usonajn konsilistojn el Sud-Vjetnamio.
Konekto?
En oktobro 1963, iom pli ol monaton antaŭ sia morto, Kennedy ankaŭ komencis retiri usonajn trupojn el Vjetnamio.
En oficiala memorando datita la 11-an de oktobro 1963, li ordonis la retiriĝon de mil usonaj
militpersonoj el Vjetnamio antaŭ la fino de la jaro.
Robert McNamara, la Sekretario pri Defendo en la kabineto de John F. Kennedy, poste deklaris, ke Kennedy estus
tute retiriĝinta el Vjetnamio, se li ankoraŭ estus vivanta.
Tamen per ĉi tiu politiko Kennedy antagonigis la milit-industriajn kompleksojn kaj la usonajn sekretajn servojn.
Tiuj celis etendi la usonan superregadon per pliaj agresmilitoj kaj militaj intervenoj, inkluzive en Vjetnamio kaj Kubo.
Ĝuste tial la invado de la Porkofjordo en Kubo okazis en 1961 – sed ĝi malsukcesis.
Tio estis kaŝa milita operacio de la CIA kun la celo renversi la kuban prezidanton Fidel Castro.
Kennedy poste eksigis la direktoron de la CIA, Allen Dulles, kaj anoncis sian intencon
malkonstrui la potencajn strukturojn ene de la CIA.
Lia celo estis submeti la CIA-n denove al politika kontrolo.
En la serĉo de tiuj, kiuj staris malantaŭ la murdo de Kennedy, la spuro neeviteble kondukas al la usona sekreta servo.
Svisa historiisto D-ro Daniele Ganser komentas:
Laŭ mia opinio, la murdo de Kennedy estis ordonita de Allen Dulles.
Allen Dulles estis la direktoro de la usona sekreta servo, la CIA.
Richard Bissell respondecas pri kaŝaj operacioj ĉe la CIA.
Tio estas la dekstra mano de Allen Dulles. Kaj li maldungis ambaŭ el ili.
Ili ambaŭ kredis, ke Kennedy estis sekureca risko por Usono kaj por usonaj imperiaj interesoj.
Ĉar ili pensis, ke se li ne atakus, ekzemple kontraŭ Fidel aŭ kontraŭ Kubo, se li ne atakus kontraŭ Vjetnamio, se li ne kondukus
militon – tiam usona superregado en la mondo estus neebla.
Kelkajn horojn post la atenco kontraŭ John F. Kennedy, Lyndon B. Johnson estis ĵurita
kiel la nova usona prezidanto sur Air Force One.
Johnson tiel supreniris al la pinto de la usona politiko sen esti elektita.
Johnson finis la pacan politikon de Kennedy kaj kondukis Usonon al milito kontraŭ Norda Vjetnamio.
En 1968 pli ol 500 000 usonaj soldatoj estis staciitaj en Vjetnamio.
La CIA estis peze implikita en ĉi tiu milito kaj efektivigis multajn kaŝajn politikajn kaj militajn operaciojn.
Allen Welsh Dulles estis la estro de la CIA.
Kun Dulles, unu el la ĉefaj suspektatoj en la murdo de Kennedy sidis en la enketkomisiono.
Li kaj lia frato John Foster Dulles havis familiajn ligojn kun David Rockefeller kaj estis
kunfondintoj de la Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj.
Allen Dulles, 33-grada francmaŝono, estis ankaŭ membro de la estraro de direktoroj de la CFR de 1927 ĝis 1969.
Lyndon B. Johnson (prezidanto de 1963 ĝis 1969) Johnson ankaŭ estis francmaŝono.
Li aliĝis al la Johnson City-loĝio n-ro 561 en Teksaso en 1937 kaj ankaŭ estis membro de la Janus-masona loĝio.
La 2-an de aŭgusto 1964 okazis malgranda skirmiso en la teritoriaj akvoj de Norda Vjetnamio, en la Golfo
de Tonkino, inter la militŝipo USS Maddox kaj pluraj malpeze armitaj nordvjetnamaj rapidboatoj.
Sed en la nokto de la 4-a de aŭgusto la nova prezidanto Johnson anoncis, ke Usono estis tiutage denove atakita.
Ili nun devus batali reen por certigi pacon.
Jarojn poste, en decembro 2005, la NSA konfesis, ke la Golfa de Tonkino-incidento estis fabrikita.
Ĉar la USS Maddox ne plu estis en la areo.
Farante tion, ili malkaŝis prezidanton Johnson kiel militkrimulon.
Tio ne havis konsekvencojn, ĉar eĉ hodiaŭ oni ankoraŭ inventas aŭ fabrikas kialojn por milito – kiel en
Irako, Libio, Jugoslavio, Sirio, Jemeno kaj tiel plu.
Provokoj, rompitaj promesoj kaj amaskomunikilaj mensogoj estas ĉieaj.
La militkrimuloj, kiuj ankoraŭ vivas, kiel Bush, Cheney kaj Colin Powell, ne estos alportitaj al justeco.
Ankaŭ Usono neniam estis oficiale kondamnita, kvankam ĝi senfine malobservis la
malpermeson de perforto, kiun ĝi subskribis en 1945.
Reen al la jaro 1964:
La amaskomunikiloj disvastigis la militajn mensogojn de la usona registaro, tiel pelante
nesuspektantajn usonanojn en detruigan militon.
Tri milionoj da vjetnamianoj kaj 58 000 usonaj soldatoj mortis.
Estis seksperfortoj, senkapigoj, torturo – kiel en ĉiu milito.
Kio estis speciala, estis ke eksterlandaj ĵurnalistoj tiutempe povis libere moviĝi.
Ili kreis aŭtentikajn bildojn de la milito, kiujn oni hodiaŭ ne plu vidas.
Aŭ ĉu ni iam vidis fotojn el Afganio aŭ Irako montrantajn, ke Usono kaj la NATO-landoj faras militkrimojn?
Tiutempe Usono batalis per napalmo, glua benzina miksaĵo kiu kaŭzas severajn brulvundojn.
La sama validas por la defolianto Agento Orange, kiu kaŭzis severajn misformaĵojn en postaj generacioj.
En la postmilitaj jaroj, pro tio mortis pliaj 400 000 vjetnamianoj. Komparo kun hodiaŭ:
Ni ne vidas en la ĉefaj amaskomunikiloj hodiaŭ bildojn de armiloj, kiuj estas same senhomaj kiel
malriĉigita uranio en la NATO-militoj de Irako ĝis Sirio.
Sed tio ne estas ĉio.
En 1964, Usono ankaŭ atakis la najbaran Laoson, ĵetante du milionojn da tunoj da bomboj.
Tio egalas al unu aviadila ŝarĝo ĉiun ok minutojn dum naŭ jaroj.
En 1969, Kamboĝo ankaŭ estis atakita – komence per falsigitaj flugdeĵeraj registroj, kiuj asertis, ke ili batalis en Vjetnamio.
Tiuj tri kontraŭleĝaj militoj estis kondukitaj sen mandato de UN kaj en malobservo de la malpermeso de UN pri la uzo de forto.
Ekde 1967, bildoj de milito kaj raportado el Vjetnamio plifortigis la hipian pacmovadon kaj la movadon
por civitanaj rajtoj gvidatan de Martin Luther King.
Famuloj kiel la boksisto Muhammad Ali ankaŭ esprimis sian kritikon sen duboj.
Li diris, "Blankuloj sendas nigrulojn por batali kontraŭ flavuloj por protekti la landon, kiun ili ŝtelis de la ruĝuloj." .
Do Usono finfine devis negoci pactraktaton.
En 1975, post dek unu jaroj, la Vjetnama Milito finiĝis.