درگیری در ویتنام زمانی آغاز شد که در سال ۱۹۴۵ به رهبری هو چی مین استقلال ویتنام اعلام شد.
فرانسه، قدرت استعماری سابق، سپس در جنگ موسوم به ایندوچینا (۱۹۴۶–۱۹۵۴) تلاش کرد تا کشور را دوباره تحت کنترل خود درآورد.
این امر شگفت‌آور است، با توجه به اینکه فرانسه – مانند بسیاری از کشورهای دیگر که از درس‌های جنگ جهانی دوم، که ۶۰
میلیون قربانی گرفت، آموخته بود – در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ ممنوعیت استفاده از زور در سازمان ملل را امضا کرد.
ماده ۲ می‌گوید: «تمام اعضا در روابط بین‌المللی خود از تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی
هر کشور، یا به هر نحو دیگری که با اهداف سازمان ملل متحد مغایرت داشته باشد، خودداری خواهند کرد.»
با این حال، با حمایت ایالات متحده، فرانسه تنها یک سال بعد جنگ بعدی را به راه انداخت.
در پایان جنگ، کشور به ویتنام شمالی و ویتنام جنوبی تقسیم شد، با چشم‌انداز انتخابات آزاد و اتحاد مجدد در آینده نزدیک.
با این حال، این توافق نقض شد و با کمک سرویس مخفی آمریکا، سیا، یک ضدّ‌رئیس‌جمهور در ویتنام جنوبی مستقر شد.
او به‌عنوان یک کاتولیک، متعاقباً اقدام بسیار بی‌رحمانه‌ای علیه هواداران کمونیست رئیس‌جمهور
ویتنام شمالی، هو چی‌مین، و بوداییان انجام داد.
این وضعیت عمدتاً از طریق خودسوزی علنی یک راهب بودایی در سایگون در سال ۱۹۶۳ در سراسر جهان شناخته شد.
۱۲۳۴۳۲۱ در دوم نوامبر ۱۹۶۳، سیا رئیس‌جمهور ضدّ خود را ترور کرد.
در ۲۲ نوامبر همان سال، جان اف. کندی، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا نیز به قتل رسید.
کمی پیش از آن، او قصد داشت همه مشاوران آمریکایی را از ویتنام جنوبی خارج کند.
یک ارتباط؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ در اکتبر ۱۹۶۳، کمی بیش از یک ماه پیش از مرگش، کندی همچنین شروع به خارج کردن نیروهای آمریکایی از ویتنام کرد.
در یک یادداشت رسمی به تاریخ ۱۱ اکتبر ۱۹۶۳، او دستور داد تا پایان سال یک‌هزار پرسنل نظامی آمریکایی از ویتنام خارج شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ رابرت مک‌نامارا، وزیر دفاع در کابینه جان اف. کندی، بعدها اظهار داشت که اگر کندی هنوز
زنده بود، به‌طور کامل از ویتنام عقب‌نشینی می‌کرد.
با این سیاست، اما کندی مجتمع نظامی–صنعتی و سرویس‌های مخفی ایالات متحده را خشمگین کرد.
این‌ها با هدف گسترش سلطه ایالات متحده از طریق جنگ‌های تجاوزکارانه و مداخلات نظامی بیشتر، از جمله در ویتنام و کوبا، انجام شدند.
دقیقاً به همین دلیل بود که تهاجم به خلیج خوک‌ها در کوبا در سال ۱۹۶۱ انجام شد – اما ناکام ماند.
این یک عملیات نظامی مخفیانه توسط سیا بود که هدف آن سرنگونی فیدل کاسترو، رئیس‌جمهور کوبا، بود.
کندی متعاقباً آلن دالس، رئیس سیا، را برکنار کرد و قصد خود را برای از هم گسیختن ساختارهای قدرت در درون سیا اعلام نمود.
هدف او بازگرداندن سیا به زیر کنترل سیاسی بود.
۱۲۳۴۳۲۱ در جست‌وجوی کسانی که پشت قتل کندی بودند، سرنخ به‌روشنی به سرویس مخفی ایالات متحده منتهی می‌شود.
تاریخ‌نگار سوئیسی دکتر دانیل گانسر اظهار می‌دارد:
به نظر من، ترور کندی به دستور آلن دالس انجام شد.
آلن دالس مدیر سازمان اطلاعات مخفی آمریکا، سیا بود.
ریچارد بیسل مسئول عملیات‌های مخفی در سیا است.
او دست راست آلن دالس است. و او هر دوی آن‌ها را برکنار کرد.
هر دو معتقد بودند که کندی برای ایالات متحده و منافع امپریالیستی آمریکا یک خطر امنیتی بود.
چون آنها فکر می‌کردند که اگر او، برای مثال، علیه فیدل یا علیه کوبا دست به حمله نزند، اگر علیه ویتنام حمله نکند، اگر جنگ راه
نیندازد – آنگاه هیچ برتری‌ای برای آمریکا در جهان باقی نمی‌ماند.
چند ساعت پس از ترور جان اف. کندی، لیندون بی. جانسون در هواپیمای ایر فورس وان به‌عنوان رئیس‌جمهور جدید ایالات متحده سوگند یاد کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ جانسون بدین ترتیب بدون انتخاب شدن به اوج سیاست ایالات متحده صعود کرده بود.
جانسون سیاست صلح کندی را پایان داد و ایالات متحده را به جنگ با ویتنام شمالی کشاند.
تا سال ۱۹۶۸، بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ سرباز آمریکایی در ویتنام مستقر بودند.
سی‌آی‌ای در این جنگ به شدت درگیر بود و عملیات‌های مخفی سیاسی و نظامی متعددی را انجام داد.
۱۲۳۴۳۲۱ آلن ولش دالز رئیس سیا بود.
۱۲۳۴۳۲۱ با دالِس، یکی از مظنونان اصلی در قتل کندی، در کمیسیون تحقیقاتی نشست.
او و برادرش جان فاستر دالز با دیوید راکفلر پیوند خانوادگی داشتند و از بنیان‌گذاران شورای روابط خارجی بودند.
آلن دالز، فراماسون درجه ۳۳، همچنین از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۶۹ عضو هیئت مدیره CFR بود.
۱۲۳۴۳۲۱ لیندون بی. جانسون (رئیس‌جمهور از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹) جانسون همچنین فراماسون بود.
او در سال ۱۹۳۷ به لژ جانسون سیتی شمارهٔ ۵۶۱ در تگزاس پیوست و همچنین عضو لژ ماسونی ژانوس بود.
۱۲۳۴۳۲۱ در ۲ اوت ۱۹۶۴، یک درگیری جزئی در آب‌های سرزمینی ویتنام شمالی، در خلیج تونکین، بین ناو جنگی یو‌اس‌اس
ماداکس و چندین قایق تندرو کم‌اسلحه ویتنامی شمالی رخ داد.
اما در شب چهارم اوت، رئیس‌جمهور جدید جانسون اعلام کرد که ایالات متحده در آن روز بار دیگر مورد حمله قرار گرفته بود.
آنها اکنون باید برای تأمین صلح مبارزه کنند.
سال‌ها بعد، در دسامبر ۲۰۰۵، آژانس امنیت ملی اعتراف کرد که حادثه خلیج تونکین ساختگی بوده است.
زیرا ناو یو‌اس‌اس ماداکس دیگر در آن منطقه نبود.
با این کار، آنها رئیس‌جمهور جانسون را به‌عنوان یک جنایتکار جنگی افشا کردند.
این هیچ پیامدی نداشت، زیرا حتی امروز هم دلایل جنگ هنوز اختراع یا جعل می‌شوند – مانند عراق، لیبی، یوگسلاوی، سوریه، یمن و غیره.
تحریک‌ها، وعده‌های شکسته و دروغ‌های رسانه‌ای همه‌جا حضور دارند.
جنایتکاران جنگی که هنوز زنده‌اند، مانند بوش، چنی و کالین پاول، به پای عدالت کشیده نخواهند شد.
ایالات متحده نیز هرگز رسماً محکوم نشد، هرچند بارها و بارها ممنوعیت خشونت را که در سال ۱۹۴۵ امضا کرده بود، نقض کرده بود.
۱۲۳۴۳۲۱ بازگشت به سال ۱۹۶۴:
رسانه‌ها دروغ‌های جنگی دولت آمریکا را پخش کردند و بدین ترتیب آمریکایی‌های بی‌خبر را به جنگی ویرانگر کشاندند.
سه میلیون ویتنامی و ۵۸٬۰۰۰ سرباز آمریکایی کشته شدند.
در هر جنگی تجاوزها، گردن‌زنی‌ها و شکنجه‌ها وجود دارد.
آنچه خاص بود این بود که خبرنگاران خارجی در آن زمان می‌توانستند آزادانه رفت‌وآمد کنند.
آنها تصاویر اصیلی از جنگ خلق کردند که امروزه دیگر دیده نمی‌شوند.
یا آیا تا به حال عکس‌هایی از افغانستان یا عراق دیده‌ایم که نشان دهد ایالات متحده و کشورهای ناتو مرتکب جنایات جنگی شده‌اند؟
در آن زمان، ایالات متحده با نپالم، مخلوط چسبناک بنزین که باعث سوختگی‌های شدید می‌شود، جنگید.
همین موضوع در مورد عامل برگ‌ریز اورنج نیز صدق می‌کند که در نسل‌های بعدی باعث ناهنجاری‌های شدید شد.
در سال‌های پس از جنگ، در نتیجهٔ آن ۴۰۰٬۰۰۰ ویتنامی دیگر جان باختند. مقایسه با امروز:
امروز در رسانه‌های جریان اصلی هیچ تصویری از سلاح‌هایی که به اندازه اورانیوم فقیرشده در جنگ‌های
ناتو از عراق تا سوریه غیرانسانی هستند، نمی‌بینیم.
۱۲۳۴۳۲۱ اما این همه ماجرا نیست.
در سال ۱۹۶۴، ایالات متحده آمریکا همچنین به کشور همسایه لائوس حمله کرد و دو میلیون تن بمب بر سر آن فرو ریخت.
این معادل یک محموله هواپیما در هر هشت دقیقه به مدت نه سال است.
در سال ۱۹۶۹، کامبوج نیز مورد حمله قرار گرفت – در ابتدا با اسناد جعلی اعزام هواپیما که ادعا می‌کردند در ویتنام در حال نبرد هستند.
این سه جنگ غیرقانونی بدون مجوز سازمان ملل و برخلاف ممنوعیت استفاده از زور در سازمان ملل انجام شدند.
۱۲۳۴۳۲۱ از سال ۱۹۶۷ به بعد، تصاویر جنگ و گزارش‌های ویتنام جنبش صلح هیپی و جنبش حقوق
مدنی به رهبری مارتین لوتر کینگ را تقویت کردند.
سلبریتی‌هایی مانند بوکسور محمد علی نیز انتقاد خود را صریحاً ابراز کردند.
او گفت: «سفیدپوستان سیاه‌پوستان را می‌فرستند تا با زردپوستان بجنگند و کشوری را که از سرخ‌پوستان دزدیده‌اند، محافظت کنند.» .
بنابراین ایالات متحده در نهایت مجبور شد پیمان صلحی را مذاکره کند.
در سال ۱۹۷۵، پس از یازده سال، جنگ ویتنام پایان یافت. ۱۲۳۴۳۲۱