Конфликтот во Виетнам започна кога во 1945 година под водство на Хо Ши Мин во Виетнам беше прогласена независност.
Франција, поранешната колонијална сила, потоа се обиде да ја врати земјата под своја контрола
во таканаречената Индокинеска војна (1946-1954).
Ова е изненадувачки со оглед на тоа што Франција – како и многу други земји, како лекција научена од Втората светска
војна, која одзеде 60 милиони животи – ја потпиша забраната на ОН за употреба на сила на 24 октомври 1945 година.
Член 2 гласи: "Сите членки ќе се воздржуваат во своите меѓународни односи од закана или употреба на сила против
територијалниот интегритет или политичката независност на која било држава, или на кој било друг начин
што е во спротивност со целите на Обединетите нации."
Сепак, со поддршка од Соединетите Американски Држави, Франција ја водела следната војна само една година подоцна.
На крајот од војната, земјата беше поделена на Северен и Јужен Виетнам, со изгледи за
слободни избори и обединување во блиска иднина.
Сепак, овој договор беше нарушен – и со помош на американската тајна служба, ЦИА, во
Јужен Виетнам беше воспоставен контрапретседател.
Како католик, тој подоцна презеде многу брутални мерки против комунистичките поддржувачи на
северно-виетнамскиот претседател Хо Ши Мин и против будистите.
Ситуацијата стана позната низ целиот свет првенствено преку јавното самозапалување на
еден будистички монах во Сајгон во 1963 година.
На 2 ноември 1963 година, ЦИА го уби својот контра-претседател.
На 22 ноември истата година, претседателот на САД Џон Ф. Кенеди исто така беше убиен.
Непосредно пред тоа, тој планирал да ги повлече сите американски советници од Јужен Виетнам.
Поврзаност?
Во октомври 1963 година, нешто повеќе од еден месец пред неговата смрт, Кенеди исто така почна
да ги повлекува американските трупи од Виетнам.
Во официјален меморандум од 11 октомври 1963 година, тој нареди повлекување на илјада
американски воени лица од Виетнам до крајот на годината.
Роберт Мекнамара, секретарот за одбрана во кабинетот на Џон Ф. Кенеди, подоцна изјави дека Кенеди би
се повлекол целосно од Виетнам ако сè уште беше жив.
Со оваа политика, сепак, Кенеди го антагонизираше воено-индустрискиот комплекс и американските разузнавачки служби.
Тие имаа за цел да ја прошират доминацијата на САД преку понатамошни агресивни војни и
воени интервенции, вклучувајќи ги Виетнам и Куба.
Токму затоа инвазијата на Заливот на свињите во Куба се случи во 1961 година – но таа не успеа.
Ова беше тајна воена операција на ЦИА со цел да го собори кубанскиот претседател Фидел Кастро.
Кенеди потоа го отпушти директорот на ЦИА, Ален Далс, и ја објави својата намера да ги расформира моќните структури во ЦИА.
Неговата цел беше да ја врати ЦИА под политичка контрола.
Во потрагата по оние што стојат зад атентатот на Кенеди, трагата недвосмислено води до американската тајна служба.
Швајцарскиот историчар д-р Даниеле Гансер коментира:
Според мое мислење, атентатот на Кенеди беше наложен од Ален Далс.
Ален Далс беше директор на американската тајна служба, ЦИА.
Ричард Бисел е задолжен за тајни операции во ЦИА.
Тоа е десниот рака на Ален Далс. И тој ги отпушти двајцата.
И двајцата веруваа дека Кенеди претставува безбедносен ризик за Соединетите Американски
Држави и за американските империјални интереси.
Затоа што мислеа дека ако тој не нападне, на пример, против Фидел или против Куба, ако не нападне против Виетнам, ако не води војна
– тогаш американската доминација во светот би била невозможна.
Неколку часа по атентатот на Џон Ф. Кенеди, Линдон Б. Џонсон положи заклетва како нов
претседател на САД на борт на Ер Форс Ван.
Џонсон така се искачи на врвот на американската политика без да биде избран.
Џонсон ја прекина мировната политика на Кенеди и ги доведе Соединетите Американски Држави во војна со Северен Виетнам.
До 1968 година, повеќе од 500.000 американски војници беа стационирани во Виетнам.
ЦИА беше силно вклучена во оваа војна и спроведе бројни тајни политички и воени операции.
Ален Велш Далс беше шеф на ЦИА.
Со Дулес, еден од главните осомничени за атентатот на Кенеди, седеше во истражната комисија.
Тој и неговиот брат Џон Фостер Далс имаа семејни врски со Дејвид Рокфелер и беа коосновачи на Советот за меѓународни односи.
Ален Далс, масон од 33-ти степен, исто така беше член на управниот одбор на ЦФР од 1927 до 1969 година.
Линдон Б. Џонсон (претседател од 1963 до 1969) Џонсон исто така беше масон.
Тој се приклучи на ложата Џонсон Сити бр. 561 во Тексас во 1937 година и исто така беше член на масонската ложа Јанус.
На 2 август 1964 година, во територијалните води на Северен Виетнам, во Тонкинскиот залив, се случи мала
престрелка помеѓу воениот брод УСС Мадокс и неколку лесно вооружени брзи чамци на Северен Виетнам.
Но во ноќта на 4 август, новиот претседател Џонсон објави дека САД биле повторно нападнати тој ден.
Сега ќе мора да возвратат за да обезбедат мир.
Години подоцна, во декември 2005 година, АНБ призна дека инцидентот во Заливот на Тонкин бил измислен.
Зашто УСС Мадокс повеќе не беше во областа.
Со тоа, тие го разоткрија претседателот Џонсон како воен злосторник.
Ова немаше никакви последици, бидејќи дури и денес се измислуваат или фалсификуваат причини за војна – како во
Ирак, Либија, Југославија, Сирија, Јемен и така натаму.
Провокациите, скршените ветувања и медиумските лаги се сеприсутни.
Воените злосторници кои сè уште се живи, како Буш, Чејни и Колин Пауел, нема да бидат изведени пред лицето на правдата.
Ниту САД никогаш не беа официјално осудени, иако безброј пати ја прекршија забраната за насилство што ја потпишаа во 1945 година.
Назад во 1964 година:
Медиумите ги ширеа воените лаги на американската влада, со што ги туркаа несомнетите Американци во разорна војна.
Три милиони Виетнамци и 58.000 американски војници загинаа.
Имаше силувања, обезглавувања, мачења – како и во секоја војна.
Она што беше посебно беше тоа што странските новинари во тоа време можеа слободно да се движат.
Тие создадоа автентични слики од војната кои денес повеќе не се гледаат.
Или некогаш сме виделе фотографии од Авганистан или Ирак кои покажуваат дека САД и земјите на НАТО вршат воени злосторства?
Во тоа време, САД се бореа со напалм, леплива мешавина од бензин што предизвикува тешки изгореници.
Истото важи и за дефолијантот Агент Оренџ, кој предизвика сериозни деформации кај следните генерации.
Во повоените години, уште 400.000 Виетнамци загинаа како резултат. Споредба со денес:
Денес во главните медиуми не гледаме никакви слики на оружје кое е подеднакво нехумано како осиромашениот
ураниум, користено во војните на НАТО од Ирак до Сирија.
Но тоа не е сè.
Во 1964 година, САД исто така го нападнаа соседниот Лаос, фрлајќи 2 милиони тони бомби.
Тоа е една авионска товарна единица на секои осум минути во текот на девет години.
Во 1969 година, Камбоџа исто така беше нападната – првично со фалсификувани дневници за
распоредување на авиони кои тврдеа дека се борат во Виетнам.
Овие три незаконски војни беа водени без мандат на ОН и во спротивност со забраната на ОН за употреба на сила.
Од 1967 година наваму, сликите од војната и извештаите од Виетнам го зајакнаа хипи-миротворното движење и
движењето за граѓански права предводено од Мартин Лутер Кинг.
Познати личности како боксерот Мухамед Али исто така ја изразија својата критика без двоумење.
Тој рече: "Белите луѓе ги праќаат црните луѓе да се борат со жолтите луѓе за да ја
заштитат земјата што ја украдоа од црвените луѓе."
Затоа САД на крајот мораа да преговараат за мирен договор.
Во 1975 година, по единаесет години, заврши Виетнамската војна.