1945-ல் ஹோ சி மின் தலைமையில் வியட்நாமில் சுதந்திரம் அறிவிக்கப்பட்டபோது வியட்நாம் மோதல்கள் தொடங்கியது.
முன்னாள் காலனித்துவ சக்தியான பிரான்ஸ், பின்னர் இந்தோசீனாப் போர் (1946-1954) எனப்படும் போரில் நாட்டைத்
தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் மீண்டும் கொண்டுவர முயன்றது.
60 மில்லியன் உயிர்களைப் பலிவாங்கிய இரண்டாம் உலகப் போரிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடமாக, பல நாடுகளைப் போலவே பிரான்சும், 24
அக்டோபர் 1945 அன்று ஐ.நா.வின் படைபலப் பயன்பாடு மீதான தடையை ஒப்புக்கொண்டது என்பதால் இது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
சரத்து 2 கூறுகிறது: "அனைத்து உறுப்பு நாடுகளும் தங்கள் சர்வதேச உறவுகளில், எந்தவொரு நாட்டின் பிராந்திய ஒருமைப்பாடு அல்லது அரசியல்
சுதந்திரத்திற்கு எதிராகப் படைபல அச்சுறுத்தல் அல்லது அதன் பயன்பாட்டிலிருந்து விலக வேண்டும், அல்லது ஐக்கிய நாடுகள் சபையின்
நோக்கங்களுக்கு முரணான வேறு எந்த வகையிலும் செயல்படக் கூடாது."
இருப்பினும், அமெரிக்காவின் ஆதரவுடன், பிரான்ஸ் ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு அடுத்த போரைத் தொடுத்தது.
போரின் முடிவில், நாடு வடக்கு மற்றும் தெற்கு வியட்நாம் எனப் பிரிக்கப்பட்டது, மேலும் விரைவில் சுதந்திரமான தேர்தல்கள்
மற்றும் மீண்டும் ஒன்றிணைதல் நடைபெறும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது.
இருப்பினும், இந்த ஒப்பந்தம் முறிக்கப்பட்டது – மேலும் அமெரிக்க இரகசிய சேவையான சிஐஏ-வின் உதவியுடன்,
தெற்கு வியட்நாமில் ஒரு எதிர்-ஜனாதிபதி நிறுவப்பட்டார்.
ஒரு கத்தோலிக்கராக, அவர் பின்னர் வடக்கு வியட்நாம் அதிபர் ஹோ சி மின்னின் கம்யூனிச ஆதரவாளர்கள் மற்றும்
பௌத்தர்களுக்கு எதிராக மிகவும் கொடூரமான நடவடிக்கைகளை எடுத்தார்.
1963-ல் சைகோனில் ஒரு பௌத்த துறவி பொதுவெளியில் தீக்குளித்ததன் மூலம் இந்த நிலைமை முதன்மையாக உலகம் முழுவதும் அறியப்பட்டது.
நவம்பர் 2, 1963 அன்று, சிஐஏ அதன் சொந்த எதிர்-தலைவரை படுகொலை செய்தது.
அதே ஆண்டின் நவம்பர் 22 அன்று, அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜான் எஃப். கென்னடியும் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.
சிறிது காலத்திற்கு முன்பு, அவர் தெற்கு வியட்நாமிலிருந்து அனைத்து அமெரிக்க ஆலோசகர்களையும் திரும்பப் பெறத் திட்டமிட்டிருந்தார்.
ஒரு தொடர்பா?
அக்டோபர் 1963-ல், அவர் இறப்பதற்கு ஒரு மாதத்திற்கும் சற்று முன்பு, கென்னடியும் வியட்நாமிலிருந்து
அமெரிக்கப் படைகளைத் திரும்பப் பெறத் தொடங்கினார்.
11 அக்டோபர் 1963 தேதியிட்ட ஒரு அதிகாரப்பூர்வ குறிப்பில், ஆண்டின் இறுதிக்குள் வியட்நாமிலிருந்து ஆயிரம் அமெரிக்க
இராணுவ வீரர்களை திரும்பப் பெறுமாறு அவர் உத்தரவிட்டார்.
ஜான் எஃப். கென்னடியின் அமைச்சரவையில் பாதுகாப்புச் செயலாளராக இருந்த ராபர்ட் மெக்நாமரா, பின்னர், கென்னடி
இன்னும் உயிருடன் இருந்திருந்தால், வியட்நாமிலிருந்து முழுமையாகப் பின்வாங்கியிருப்பார் என்று கூறினார்.
இருப்பினும், இந்தக் கொள்கையின் மூலம் கென்னடி இராணுவ-தொழில்துறை வளாகத்தையும் அமெரிக்க இரகசிய சேவைகளையும் பகைத்துக் கொண்டார்.
வியட்நாம் மற்றும் கியூபா உட்பட, மேலும் ஆக்கிரமிப்புப் போர்கள் மற்றும் இராணுவத் தலையீடுகள் மூலம் அமெரிக்க
மேலாதிக்கத்தை விரிவுபடுத்துவதே இவற்றின் நோக்கமாக இருந்தது.
கியூபாவில் உள்ள பன்றி வளைகுடாவின் மீதான படையெடுப்பு 1961-ல் நடந்ததற்கு இதுவே சரியான காரணம் – ஆனால் அது தோல்வியடைந்தது.
கியூபா அதிபர் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவைக் கவிழக்கும் நோக்கத்துடன் சிஐஏ நடத்திய ஒரு இரகசிய இராணுவ நடவடிக்கையாகும் இது.
பின்னர் கென்னடி, சிஐஏ இயக்குனர் ஆலன் டல்ஸைப் பதவி நீக்கம் செய்து, சிஐஏ-விற்குள் உள்ள அதிகாரக்
கட்டமைப்புகளை அகற்றும் தனது நோக்கத்தை அறிவித்தார்.
அவரது நோக்கம், சிஐஏ-வை மீண்டும் அரசியல் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வருவதாகும்.
கென்னடி படுகொலையின் பின்னணியில் உள்ளவர்களைத் தேடும் முயற்சியில், தடம் தவறாமல் அமெரிக்க இரகசிய சேவையை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது.
சுவிஸ் வரலாற்றாசிரியர் டாக்டர் டேனியல் கான்சர் கருத்து தெரிவிக்கிறார்:
என் கருத்துப்படி, கென்னடியின் படுகொலைக்கு ஆணையிட்டது ஆலன் டல்ஸ்.
ஆலன் டல்ஸ் அமெரிக்காவின் இரகசிய சேவையான சிஐஏ-வின் இயக்குநராக இருந்தார்.
சிஐஏ-வின் இரகசியச் செயற்பாடுகளுக்கு ரிச்சர்ட் பிசெல் பொறுப்பாக இருக்கிறார்.
அவர் ஆலன் டல்ஸின் வலது கை. மேலும் அவர் அவர்கள் இருவரையும் பணிநீக்கம் செய்தார்.
கென்னடி அமெரிக்காவிற்கும், அமெரிக்கப் பேரரசு நலன்களுக்கும் ஒரு பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் என்று அவர்கள் இருவரும் நம்பினர்.
ஏனென்றால், உதாரணமாக, அவர் ஃபிடெலுக்கு எதிராகவோ அல்லது கியூபாவிற்கு எதிராகவோ தாக்குதல் நடத்தவில்லை என்றால்,
வியட்நாமுக்கு எதிராக தாக்குதல் நடத்தவில்லை என்றால், போர் தொடுக்கவில்லை என்றால் – அப்போது உலகில்
அமெரிக்காவின் மேலாதிக்கம் இருக்காது என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.
ஜான் எஃப். கென்னடியின் படுகொலை நடந்த சில மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு, லிண்டன் பி. ஜான்சன் ஏர் ஃபோர்ஸ் ஒன்
விமானத்தில் புதிய அமெரிக்க ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றார்.
இவ்வாறு ஜான்சன் தேர்ந்தெடுக்கப்படாமலேயே அமெரிக்க அரசியலின் உச்சிக்கு உயர்ந்தார்.
ஜான்சன் கென்னடியின் அமைதிக் கொள்கையை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, வடக்கு வியட்நாமிற்கு எதிராக அமெரிக்காவைப் போருக்குள் இழுத்தார்.
1968-ஆம் ஆண்டிற்குள், 500,000-க்கும் மேற்பட்ட அமெரிக்கப் வீரர்கள் வியட்நாமில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தனர்.
சிஐஏ இந்தப் போரில் பெருமளவில் ஈடுபட்டு, எண்ணற்ற இரகசிய அரசியல் மற்றும் இராணுவ நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது.
ஆலன் வெல்ஷ் டல்ஸ் சிஐஏ-வின் தலைவர் ஆவார்.
கெனடி படுகொலையில் முக்கிய சந்தேக நபர்களில் ஒருவரான டல்லஸ், விசாரணை ஆணையத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
அவருக்கும் அவரது சகோதரர் ஜான் ஃபோஸ்டர் டல்லஸுக்கும் டேவிட் ராக்ஃபெல்லருடன் குடும்ப உறவுகள் இருந்தன, மேலும்
அவர்கள் வெளியுறவு உறவுகள் சபையின் இணை நிறுவனர்களாக இருந்தனர்.
33வது டிகிரி ஃப்ரீமேசனான ஆலன் டல்ஸ், 1927 முதல் 1969 வரை CFR-இன் இயக்குநர்கள் குழுவிலும் உறுப்பினராக இருந்தார்.
லிண்டன் பி. ஜான்சன் (1963 முதல் 1969 வரை ஜனாதிபதி) ஜான்சன் ஒரு ஃப்ரீமேசனாகவும் இருந்தார்.
அவர் 1937-ல் டெக்சாஸில் உள்ள ஜான்சன் சிட்டி லாட்ஜ் எண் 561-ல் சேர்ந்தார், மேலும் ஜானஸ்
மேசானிக் லாட்ஜிலும் உறுப்பினராக இருந்தார்.
ஆகஸ்ட் 2, 1964 அன்று, டோன்கின் வளைகுடாவில் உள்ள வடக்கு வியட்நாமின் பிராந்திய கடல் எல்லையில், USS மேடாக்ஸ் என்ற
போர்க்கப்பலுக்கும், பல இலகுரக ஆயுதம் ஏந்திய வடக்கு வியட்நாமிய வேகப் படகுகளுக்கும் இடையே ஒரு சிறிய மோதल நிகழ்ந்தது.
ஆனால், ஆகஸ்ட் 4 ஆம் தேதி இரவு, புதிய ஜனாதிபதி ஜான்சன், அன்று அமெரிக்கா மீண்டும் தாக்கப்பட்டதாக அறிவித்தார்.
அவர்கள் இப்போது அமைதியை நிலைநாட்டப் போராட வேண்டியிருக்கும்.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, டிசம்பர் 2005-ல், NSA டோன்கின் வளைகுடா சம்பவம் கற்பனையானது என்று ஒப்புக்கொண்டது.
ஏனெனில் யுஎஸ்எஸ் மேடாக்ஸ் அப்பகுதியில் இல்லை.
அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்கள் ஜனாதிபதி ஜான்சனை ஒரு போர்க்குற்றவாளி என அம்பலப்படுத்தினர்.
இதற்கு எந்த விளைவுகளும் ஏற்படவில்லை, ஏனெனில் இன்றுவரை போருக்கான காரணங்கள் புனைந்தோ அல்லது திரித்தோ உருவாக்கப்படுகின்றன – ஈராக்,
லிபியா, யூகோஸ்லாவியா, சிரியா, யேமன் போன்ற நாடுகளில் நடந்தது போல.
தூண்டுதல்களும், மீறப்பட்ட வாக்குறுதிகளும், ஊடகப் பொய்களும் எங்கும் நிறைந்துள்ளன.
புஷ், செனி மற்றும் கோலின் பவல் போன்ற இன்னும் உயிருடன் இருக்கும் போர்க்குற்றவாளிகள் நீதியின் முன் நிறுத்தப்பட மாட்டார்கள்.
1945-ல் தாங்கள் கையெழுத்திட்ட வன்முறைத் தடையை எண்ணற்ற முறை மீறியிருந்த போதிலும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்
அதிகாரப்பூர்வமாக ஒருபோதும் கண்டனம் செய்யப்படவில்லை.
1964 ஆம் ஆண்டிற்குத் திரும்புதல்:
ஊடகங்கள் அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் போர்ப் பொய்களைப் பரப்பி, அறியாமல் இருந்த அமெரிக்கர்களை ஒரு பேரழிவுகரமான போருக்குள் தள்ளின.
மூன்று மில்லியன் வியட்நாமியர்களும் 58,000 அமெரிக்க வீரர்களும் இறந்தனர்.
பாலியல் வன்கொடுமைகள், தலைவெட்டுக்கள், சித்திரவதைகள் – ஒவ்வொரு போரிலும் போலவே.
அப்போது வெளிநாட்டுப் பத்திரிகையாளர்கள் சுதந்திரமாக நடமாட முடிந்ததுதான் சிறப்பம்சமாக இருந்தது.
அவர்கள், இன்று காணக்கிடைக்காத, போரின் உண்மையான படங்களை உருவாக்கினர்.
அல்லது அமெரிக்காவும் நேட்டோ நாடுகளும் போர்க்குற்றங்களை இழைப்பதைக் காட்டும் ஆப்கானிஸ்தான் அல்லது ஈராக்கிலிருந்து
எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்களை நாம் எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறோமா?
அந்த நேரத்தில், அமெரிக்கா நாபாம் என்ற தீக்காயத்தை ஏற்படுத்தும் எரிபொருள் கலவையைக் கொண்டு போரிட்டது.
அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளில் கடுமையான பிறவிக்குறைபாடுகளை ஏற்படுத்திய இலை உதிர்க்கும் ஏஜென்ட் ஆரஞ்சுக்கும் இதே நிலைதான் பொருந்தும்.
போருக்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளில், இதன் விளைவாக மேலும் 400,000 வியட்நாமியர்கள் இறந்தனர். இன்றைய ஒப்பீடு:
ஈராக் முதல் சிரியா வரையிலான நேட்டோ போர்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட, மனிதநேயமற்ற வறுக்கப்பட்ட யுரேனியத்தைப் போன்ற
ஆயுதங்களின் படங்களை இன்று பிரதான ஊடகங்களில் நாம் காணவில்லை.
ஆனால் அது மட்டுமல்ல.
1964-ல், அமெரிக்கா அண்டை நாடான லாஸையும் தாக்கி, 2 மில்லியன் டன் குண்டுகளை வீசியது.
இது, ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு ஒவ்வொரு எட்டு நிமிடங்களுக்கும் ஒரு விமானம் நிரம்புவதற்குச் சமம்.
1969-ல், கம்போடியாவும் தாக்கப்பட்டது – ஆரம்பத்தில், தாங்கள் வியட்நாமில் போரிடுவதாகக் கூறி, போலியாகத்
தயாரிக்கப்பட்ட விமானப் பணியமர்த்தல் பதிவுகளுடன் இது நடந்தது.
இந்த மூன்று சட்டவிரோதப் போர்களும் ஐ.நா.வின் ஆணையின்றி மற்றும் ஆயுதப் பயன்பாட்டைத்
தவிர்க்கும் ஐ.நா.வின் தடையை மீறி நடத்தப்பட்டன.
1967 முதல், வியட்நாமிலிருந்து வந்த போர்ச் சித்திரங்களும் செய்திகளும், ஹிப்பீ அமைதி இயக்கத்தையும் மார்ட்டின் லூதர்
கிங் தலைமையிலான குடிமை உரிமைகள் இயக்கத்தையும் வலுப்படுத்தின.
பாக்சிங் வீரர் முகமது அலி போன்ற பிரபலங்களும் தங்களது விமர்சனத்தை வெளிப்படையாகத் தெரிவித்தனர்.
அவர் கூறினார், "வெள்ளையர்கள், செம்புள்ளவர்களிடமிருந்து திருடிய நாட்டைப் பாதுகாக்க, மஞ்சள் நிற
மக்களுடன் சண்டையிட கறுப்பர்களை அனுப்புகிறார்கள்." .
எனவே அமெரிக்கா இறுதியில் ஒரு அமைதி ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.
1975-ல், பதினொரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வியட்நாம் போர் முடிவுக்கு வந்தது.