روز جمعه، ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، شماری از سیاستمداران در تورگاو در میان توجه قابل‌توجه رسانه‌ها گرد هم آمدند.
مقامات به یاد آمدن دیدار نیروهای آمریکایی و شوروی در رود اِلب در سال ۱۹۴۵ را گرامی داشتند.
در سال ۱۹۴۵، سربازان هر دو طرف در آنجا دست دادند. پایان جنگ قریب‌الوقوع بود.
امروز «دست‌دادن تورگاو» نمادی از امید برای صلح است.
پوشش رسانه‌ای قابل‌توجهی از هشتادمین سالگرد در روز البه وجود داشت.
روزنامهٔ دیلی نیوز گزارش داد:
«در تورگاو، روز موسوم به "روز البه" روز جمعه با یک مراسم یادبود گرامی داشته شد سفیر روسیه نیز بدون آنکه رسماً دعوت شده باشد، حضور
خود را در این مراسم یادبود اعلام کرد. وزارت امور خارجه با توجه به جنگ علیه اوکراین، توصیه کرده بود نمایندگان روسیه
را مستثنی کنند.» در سخنرانی خود در تورگاو، وزیر رئیس کرچمر به سفیر روسیه در مورد جنگ اوکراین خطاب کرد.
این روسیه بود که با نقض حقوق بین‌الملل جنگی را علیه اوکراین آغاز کرد. نه در سال ۲۰۲۱، بلکه در سال ۲۰۱۴.
و بر عهدهٔ روسیه، و تنها روسیه، است که این جنگ را پایان دهد.
ایالات متحده پیشاپیش مشارکت خود را در رویداد یادبود لغو کرده بود:
سخنگوی سفارت ایالات متحده در برلین توضیح داد: «کنسولگری ایالات متحده در لایپزیگ امسال قادر به حضور در این مراسم نیست.»
روزنامه ساکسیشه تسایتونگ، ان‌تی‌وی، تی-آنلاین، ولت و سایر رسانه‌ها نیز در بازی‌های یک‌جانبه مقصر جلوه دادن شرکت
کردند و بحث را به سمت شرکت‌کنندگان نامطلوب، مانند راکرهای باشگاه موتورسواری روسی ناخت‌ولفه، هدایت کردند.
بررسی عمیق‌تر علل جنگ بی‌نتیجه است.
با این حال، برای صلح پایدار، مهم است که این موارد را دقیقاً درک کنیم تا دوباره در دام
تبلیغات نیفتیم و در نهایت به خونریزی گسترده نرسیم.
در زمان‌هایی وقتی نیروهای مسلح آلمان در مدارس کمپین‌های گسترده جذب نیرو برگزار می‌کنند کلیشه‌های دشمن تقویت می‌شوند میلیاردها
برای بازتسلیح آزاد شده است اقتصاد صلح اکنون به اقتصاد جنگی تبدیل می‌شود تحویل تسلیحات آلمان به اوکراین با صدای بلند مورد
بحث قرار می‌گیرد و احیای مجدد سربازی اجباری به نظر می‌رسد در دسترس باشد. ضروری است علل واقعی جنگ را بشناسیم.
صداهای مستدل و موجهی وجود دارند که علل واقعی جنگ را آشکار می‌کنند.
ارنست ولف، برای مثال، دو سال پیش در این باره به‌وضوح صحبت کرده بود.
تحلیل‌های او امروز بیش از هر زمان دیگری مرتبط هستند. خودتان گوش کنید:
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ «اواخر ماه ژوئیهٔ ۲۰۲۲ است و جهان در حال گذار از آشوب عظیمی است.»
پیامدها چنان عظیم‌اند که باید این سؤال را پرسید: آیا ما شاید نه تنها شاهد «بازنشانی
بزرگ»، بلکه شاهد آغاز جنگ جهانی سوم نیز هستیم؟
بیایید نگاهی به دو جنگ جهانی دیگر بیندازیم تا سؤال را روشن کنیم.
جنگ جهانی اول از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ نبردی بود برای جانشینی بریتانیای کبیر به‌عنوان قدرت برتر جهان و به‌دست
آوردن کنترل مستعمرات آن که سرشار از مواد خام بودند.
رقبای جانشینی امپراتوری آلمان و ایالات متحده بودند که هر دو در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم رشد اقتصادی چشمگیری را تجربه کرده بودند.
بازندهٔ بزرگ در پایان جنگ جهانی اول امپراتوری آلمان بود که در معاهدهٔ ورسای در سال ۱۹۱۹ مجبور به پرداخت
غرامت‌های سنگین عمدتاً به بریتانیای کبیر، فرانسه و ایتالیا شد.
با این حال، برندگان اصلی نه ایالات متحده به‌عنوان یک ملت، بلکه بانک‌های بزرگ وال‌استریت بودند.
آنها در ابتدا جنگ را با اعطای وام به طرف‌های درگیر مختلف تأمین مالی کردند.
وقتی آلمان در آستانهٔ پیروزی در جنگ بود، در سال ۱۹۱۷ دولت واشنگتن را که سه سال از جنگ کنار مانده
بود، باج‌گیری کرد و آن را وادار به مداخله نمود.
به این ترتیب، آنها پول خود را به همراه بهره از طریق پرداخت‌های غرامت از دولت‌های لندن، پاریس و رم پس گرفتند.
بنابراین باید توجه داشت که در طول چهار سالی که ۱۶ میلیون نفر جان خود را از دست دادند، بانک‌های بزرگ وال‌استریت
بودند که پشت صحنه جنگ را تأمین مالی کردند، آن را پیش بردند و در نهایت بیشترین سود را از آن بردند.
۱۲۳۴۳۲۱ در جنگ جهانی دوم هم تفاوتی نداشت. همیشه برای ما به‌عنوان مبارزه‌ای میان دموکراسی و فاشیسم به تصویر کشیده می‌شود.
با این حال، این درست نیست.
ناسیونال‌سوسیالیست‌ها هرگز بدون سیاست پولی وال‌استریت به قدرت نمی‌رسیدند.
بانک‌های بزرگ آمریکا بودند که با وام‌دهی گسترده، رونق مصرفی دههٔ ۱۹۲۰ را ممکن ساختند و
با سقوط بازار سهام ۱۹۲۹، به آن پایان دادند.
بیکاری گسترده، که زمینه را برای ظهور حزب کارگران آلمان (NSDAP) فراهم کرد، عمدتاً پیامد این سقوط بود.
در طول جنگ، بانک‌های آمریکایی بار دیگر با ارائه حمایت مالی به همه طرف‌ها، پشت صحنه به عنوان جنگ‌افروز عمل کردند.
در نهایت، آن‌ها حتی به‌خاطر آن به‌طور سخاوتمندانه پاداش گرفتند.
پس از آنکه این بار ۶۶ میلیون نفر جان خود را از دست دادند، سیاستمداران در سال ۱۹۴۴ در برتون وودز نظام مالی جهانی
جدیدی را برای آن‌ها طراحی کردند که در سال‌های پس از آن امکان نفوذ مالی به هر گوشه جهان را برایشان فراهم آورد.
۱۲۳۴۳۲۱ اکنون سه ربع قرن گذشته است، در این مدت ابتدا رونق پس از جنگ را تجربه کردیم و سپس مقررات‌زدایی از نظام مالی.
نتیجهٔ هر دو فرایند این است که قدرت وال‌استریت امروز بیش از هر زمان دیگری است.
علاوه بر این، نیروی جدیدی در پس‌صحنه ظهور کرده است که به‌طور قابل‌توجهی قوی‌تر از بانک‌های منفرد است.
این‌ها مدیران بزرگ دارایی هستند که توسط بلک‌راک و ون‌گارد رهبری می‌شوند.
آنها اکنون در میان سهامداران عمدهٔ تمام بانک‌های بزرگ وال‌استریت، چه جی‌پی مورگان، سیتی‌گروپ، بانک آمریکا یا
گلدمن ساکس، قرار دارند و اکنون مهم‌ترین بانک‌های مرکزی جهان را نیز تحت سلطهٔ خود درآورده‌اند.
پس ما با بزرگ‌ترین تمرکز قدرت که تاکنون در نظام مالی دیده شده است، روبه‌رو هستیم.
علاوه بر این، صنعتی جدید در سیلیکون‌ولی به شکل شرکت‌های فناوری اطلاعات ظهور کرده است
که اکنون با این مدیران دارایی ادغام شده‌اند.
بلک‌راک، ون‌گارد و شرکا همچنین سهامداران عمده شرکت‌های آلفابت، آمازون، اپل و مایکروسافت هستند.
این کارتل عظیم‌الجثه متشکل از مدیران دارایی و شرکت‌های فناوری اطلاعات، بیش از هر نیروی دیگری در تمام تاریخ بشریت قدرت دارد،
زیرا نه تنها پول بلکه داده‌ها را در سراسر جهان کنترل می‌کند.
با این حال، این موضوع یک مشکل تاریخی نیز دارد.
بازارهای مالی که به اوج بی‌سابقه‌ای رسیده‌اند، خواهان پول بیشتر و نرخ بهره پایین‌تری هستند.
با این حال، از آنجا که نرخ‌های بهره در سال ۲۰۲۰ به صفر رسیدند و نمی‌توان آنها را به محدوده
منفی سوق داد، تنها گزینه باقی‌مانده خلق پول است.
اما این منجر به تورم می‌شود. برای محدود کردن تورم، نرخ‌های بهره باید افزایش یابند.
با این حال، این امر بازپرداخت وام‌ها را دشوار می‌کند.
و آنها در حال حاضر در بالاترین حد خود قرار دارند.
علاوه بر این، جهان در حال حاضر به سمت رکود اقتصادی در حرکت است، یعنی کاهش تولید اقتصادی.
بنابراین، مجموعه مالی دیجیتال در یک بن‌بست تاریخی قرار دارد.
پس ما چه باید بکنیم؟
خب، جنگ‌ها باعث افزایش قیمت سهام شرکت‌های تسلیحاتی می‌شوند، بازارهای مالی را به حرکت درمی‌آورند، تقاضا برای اعتبار را به
دلیل تغییر از اقتصاد زمان صلح به اقتصاد زمان جنگ افزایش می‌دهند و پس از تخریب، از طریق بازسازی، حجم زیادی شغل ایجاد می‌کنند.
جنگ‌ها محرک قدرتمندی برای اقتصاد هستند.
جنگ‌ها همچنین وسیله‌ای عالی برای منحرف کردن توجه از مشکلات واقعی روز هستند.
با ایجاد کلیشه‌های دشمن، گمراه کردن اکثریت جمعیت بسیار آسان است.
اگر کسی وضعیت فعلی را به‌طور عینی بررسی کند، باید به این نتیجه برسد که هر آنچه جنگ‌ها به
همراه دارند در حال حاضر با تقاضای زیادی مواجه است.
پس برای قدرتمندان در این وضعیت چه چیزی واضح‌تر از این است که به جنگ تکیه کنند و یا کانون‌های موجود درگیری را شعله‌ور سازند،
همان‌طور که در اوکراین رخ داده است، یا، مانند تایوان یا خاورمیانه، اجازه دهند این کانون‌ها دائماً در حال جوشش
باشند تا در مواقع لزوم بتوان آنها را نیز شعله‌ور کرد.
اگر جنگ جهانی اول و دوم چیزی به ما آموخته باشند، این است.
سیاستمداران نیستند که تصمیم‌گیرنده باشند.
این روزها، هیچ فایده‌ای در نگاه کردن به شولز، ماکرون، بایدن، پوتین یا شی جین پینگ نیست.
وظیفه‌ی آن‌ها حواس‌پرتی همه‌ی ماست، گمراه‌مان می‌کند و بدین ترتیب راه را برای دستورکار نیروی دیگری هموار می‌سازد.
اگر بخواهیم بدانیم چه چیزی ما را تهدید می‌کند، باید به این نیروی دیگر در پس‌زمینه نگاه کنیم.
و سپس درمی‌یابیم که تمام شرایط برای یک جنگ جهانی سوم در حال حاضر فراهم است.
و سیاست همین حالا در اوکراین نشان می‌دهد که بار دیگر هیچ ابایی از تسلیم شدن در برابر
دستورکار پشت‌صحنه و فرستادن مردم به کام مرگ ندارد.
هیچ‌یک از این‌ها تصویر روشنی ارائه نمی‌دهد، اما باید همیشه به یاد داشته باشیم که اکثریت مردم تنها به این دلیل
اجازه می‌دهند این اتفاق بیفتد که پیش‌زمینه را درک نمی‌کنند و به سیاستمداران و رسانه‌ها اعتماد دارند.
با این حال، این اعتماد طی دو سال و نیم گذشته به شدت متزلزل شده و در هفته‌ها و ماه‌های آینده حتی بیشتر نیز متزلزل خواهد شد.
مجموعه مالی-دیجیتال تنها به یک دلیل به استراتژی بی‌اغماض خود پایبند است: چون راه دیگری برای حفظ قدرتش ندارد.
اما این جز این نیست که پنجره‌ای تاریخی از فرصت برای همهٔ ما گشوده می‌شود، که در آن روشن‌گری می‌تواند بر زمینی
حاصلخیز بنشیند، چشم‌های بسیاری را بگشاید و بدین ترتیب ممکن است نقطهٔ عطفی تاریخی را رقم بزند.
در این مرحله باید ذکر شود که یک روز پس از مراسم رسمی یادبود، تجمعات بیشتری در تورگاو برگزار شد:
از یک سو، حزب کمونیست آلمان. از سوی دیگر، ابتکاری از طبقه متوسط محلی یادبودی را برگزار کرد که برای همه باز
بود، ایدئولوژیک نبود بلکه چندگانه‌گرا بود و کاملاً به صلح و دوستی میان ملت‌ها اختصاص داشت.
تمام سخنرانی‌ها و آهنگ‌ها بیانگر تمایل بی‌قید و شرط به صلح در میان شرکت‌کنندگانی از پیشینه‌های گوناگون بود.
می‌توانید مقالات کامل را در apolut، einschenkt.tv و nuoflix بیابید.
در اینجا چند برداشت آمده است:
: «در هر صورت، مهم است که پیامی از سطح مردم عادی ارسال شود و نشان دهیم که ما طرفدار صلح هستیم.»
پایگاه هوایی هولزدورف، در فاصله ۳۵ کیلومتری از تورگاو، جایی است که این سامانه موشکی پدافند
هوایی Arrow 3 طی پنج سال آینده در آن نصب خواهد شد.
و من می‌گویم که تأمین سلاح‌ها به صلح نمی‌انجامد.
پنجاه سال پیش چنین بود، امروز هم همین است و صد سال دیگر هم تفاوتی نخواهد داشت.
به همین دلیل من با هرگونه تحویل سلاح مخالفم، حتی اگر رسانه‌ها در حال حاضر در یک کارزار تهمت و افترا واقعی دست
دارند که به نظر من مردم را به مسیر اشتباه هدایت می‌کند.
وقتی می‌بینم سهام راین‌متال بالا می‌رود، واقعاً سرم را تکان می‌دهم و آن را درک نمی‌کنم.
«اما من نمی‌فهمم چرا وقتی وزیر دفاع می‌گوید ما باید برای جنگ آماده شویم، این زبان نازی باید مجاز باشد.»
شاید کسی بتواند این را برایم توضیح دهد.
و من فرض می‌کنم که منظور او آمادگی برای دفاع یا محافظت از خود نیست، چون در غیر این صورت می‌توانست همین را بگوید.
مردم عزیز، نگاهی به اوکراین بیندازید و ببینید چه نوع بخش راست‌گرا آنجا وجود دارد.
آنها همه اوکراینی نیستند، اما آنها مسئول هستند!
و آنها جنگ را نه در سال ۲۰۲۲، بلکه در سال ۲۰۱۴، همراه با آمریکایی‌ها آغاز کردند، همان‌طور
که قبلاً نیز در اینجا به‌درستی بیان شده است.
چه کسی هنوز این را می‌گوید؟
آیا این فقط ما هستیم که این را می‌گوییم؟
آیا فقط جنبش صلح این را می‌گوید؟
خیر. دبیرکل ناتو، استولتنبرگ، گفت که روس‌ها آغازگر آن نبودند، بلکه اوکراینی‌ها جنگ را در سال ۲۰۱۴ آغاز کردند.
این حقیقت غم‌انگیز است. ما باید با آن روبه‌رو شویم، زیرا تنها وقتی بدانیم علت چه بوده است،
می‌توان آن را حل کرد یا اجازه داد خودبه‌خود حل شود.
«چرا این دروغ‌ها؟ خب، به سادگی به این دلیل که جنگ‌ها هرگز بدون دروغ به جنگ کشیده نشده‌اند.»
«چون هیچ‌کس در آلمان، هیچ‌کس، از این سیاست که هم‌اکنون توسط دولت فدرال دنبال می‌شود حمایت
نمی‌کند، اگر واقعاً وضعیت اوکراین را درک می‌کرد.»
هیچ‌کس!
هیچ‌کس، مگر شاید یک یا دو سهامدار عمدهٔ راین‌متال یا لابی‌های سیاسی‌شان در بوندستاگ، که ممکن است همچنان بر
نظر خود پافشاری کنند، اما این نباید ما را نگران کند.
و مردم واقعاً از پیامدهای این تهدیدات نظامی توسط نمایندگان بلک‌راک آگاه نمی‌شوند، که سهامداران آن البته اگر توروس تحویل داده
شود و سپس آلمان به‌عنوان هدف شناسایی گردد، سود هنگفتی خواهند برد.
جنگ همیشه یک تجارت بزرگ است، اول با فروش اسلحه و بعد با بازسازی، اما دقیقاً همین‌جاست که ما باید وارد عمل شویم.
این تنها زمانی اتفاق می‌افتد که بفهمیم این تحریک، این شتاب به سوی جنگ، که همواره از طریق رسانه‌ها با
توده‌ها انجام می‌شود، در نهایت به بن‌بست می‌انجامد.
«میلیون‌ها نفر در آلمان نیاز دارند زمان داشته باشند تا بفهمند که هر فرد لازم است.»
در حال حاضر هر رأی اهمیت دارد!
۱۲۳۴۳۲۱ مهم‌ترین چیز برای من این است که آلمانی‌ها بایستند، بیدار شوند و بفهمند که وقتی جنگ باشد، هیچ برنده‌ای نیست.
هیچ‌کس قادر نخواهد بود فرار کند. هیچ‌کس آن‌قدر سریع به جای امن نخواهد رسید که بتواند بگوید: «برایم اهمیتی ندارد.»
و بالاتر از همه، آنچه مردم واقعاً باید انجام دهند: گوش دادن به این لفاظی‌های جنگی را متوقف کنند!
و من به هر وزیر دفاع و هر سیاستمدار طرفدار جنگ می‌گفتم: اول فرزندانتان را به جبهه بفرستید، بعدش
می‌بینیم، چون البته آن‌ها نمی‌خواهند این کار را بکنند.
هیچ‌کس به جنگ نیاز ندارد!
در سال ۲۰۲۵ فرصت‌های فراوانی برای برقراری صلح از طریق گفت‌وگو، از طریق قدرتمندترین سلاح جهان که آن را «ارتباط» می‌نامیم و
به نظر من بسیار کمتر از حد لازم به کار می‌رود، وجود خواهد داشت.
«در سال ۲۰۱۴ بود که من، به لطف اینترنت، دیدم چه بر سر یک ملت می‌تواند بیاید — روس‌ها و اوکراینی‌ها یک ملت‌اند — که
آن‌ها نیز می‌توانند بدون آنکه بخواهند در جنگ‌ها گرفتار شوند.»
همسرم اهل اوکراین، از خارکیف است. و من با اطمینان می‌دانم که هیچ اوکراینی، تا لحظه آخر، یعنی تا سال ۲۰۲۲، باور نداشت که بین
اوکراین و روسیه جنگ خواهد شد. با وجود تمام تحولات، مردم عادی حتی به آن فکر هم نمی‌کردند، به جز
نازی‌های افراطی که رسانه‌های ما آن‌ها را نادیده می‌گیرند.
آن‌ها اکنون جایی در براندنبورگ، در قلعهٔ آسو هستند و در حال جذب نیرو هستند. BILD آنجا
حضور دارد، اما آن‌ها نمی‌گویند چه کسانی هستند.
رسانه‌های جایگزین مهم هستند زیرا آن‌ها رسانه‌های جایگزین نیستند.
ما رسانه‌ایم؛ ما کار رسانه‌ای را انجام می‌دهیم که رسانه‌های عادی باید انجام دهند.
و به همین دلیل است که ما اینجا هستیم و این کار را انجام می‌دهیم، با وجود اینکه بیشتر ما نمی‌توانیم از آن امرار معاش کنیم.
«حتی اگر در حال حاضر انقلابی یا چیزی شبیه آن در کار نباشد، ما به سمت برلین راهپیمایی نخواهیم کرد و خیابان‌ها را
به لرزه درنخواهیم آورد و این قبیل کارها را انجام نخواهیم داد. این حالا اتفاق نخواهد افتاد.»
من چنین اعتقادی دارم. شن در کارها، بگذارید آن را «شن در کارها» بنامیم، بسیار مؤثرتر از آن است که ممکن است فکر کنید.
این هم یک داستان تبلیغاتی دیگر است که باعث می‌شود احساس کوچکی و ناتوانی کنی.
گاهی اوقات می‌تواند افسرده باشد. من فکر نمی‌کنم که ما در نهایت این‌قدر کوچک و بی‌قدرت باشیم.
و همچنین می‌بینیم که چگونه نادیده گرفته می‌شویم، با ما مبارزه می‌کنند، به ما می‌خندند و غیره و غیره...
و چگونه، برای مثال، در یوتیوب به‌عنوان رسانه‌های جایگزین با ما مبارزه می‌شود، یا چگونه چنین
رویدادهایی، حتی اگر بزرگ یا مهم باشند، نادیده گرفته می‌شوند.
و این نشان می‌دهد که واضحاً تأثیر دارد؛ به سادگی تأثیر دارد.
و این همچنین دلیل حضور من و دیگران در آنجا است.
در واقع، همه می‌دانند که این تأثیر دارد.
بینندگان عزیز، هیچ راه بهتری برای خلاصه کردن آن نیست جز با این کلمات.
"هر رأی در حال حاضر اهمیت دارد!"
"ما رسانه هستیم،
ما کار رسانه‌ای را انجام می‌دهیم که رسانه‌های عادی باید انجام دهند.
"می‌توانیم ببینیم چگونه نادیده گرفته می‌شویم یا با ما مبارزه می‌شود...
و این نشان می‌دهد که بالاخره به‌وضوح تأثیر گذاشته است.
«فقط یک اثر است.» ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ تنها چیزی که باقی مانده اضافه شود این است: ما نیازی نداریم که برای جنگ آماده شویم،
همان‌طور که رسانه‌های جریان اصلی می‌خواهند ما را باور کنند،
ما باید توانا به صلح شویم.
لطفاً شبکه‌سازی کنید و با افراد هم‌فکر متحد شوید.
زیرا تنها با هم می‌توان جنگ‌طلبان واقعی را متوقف کرد!
پس به ما بپیوندید و دست به اقدام بزنید و این برنامه را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید!