2025 թ. ապրիլի 25-ին, ուրբաթ օրը, բազմաթիվ քաղաքական գործիչներ հանդիպեցին Տորգաուում լրատվամիջոցների մեծ ուշադրության ներքո։
Պաշտոնյաները 1945 թվականին Էլբե գետում ամերիկյան և խորհրդային զորքերի հանդիպումը ոգեկոչեցին։
1945 թվականին այնտեղ երկու կողմերի զինվորները ձեռք էին սեղմել։ Պատերազմի ավարտը մոտ էր։
Այսօր «Տորգաուի ձեռքսեղմումը» խաղաղության հույսի խորհրդանիշ է։
Էլբեի օրվա առթիվ լրատվամիջոցները զգալի լուսաբանում էին 80-րդ տարեդարձը։
«The Daily News»-ը հաղորդեց հետևյալը:
«Տորգաուում այսպես կոչված «Էլբեի օրը» ուրբաթ օրը նշվել է հուշ-արարողությամբ Ռուսաստանի դեսպանն էլ հայտարարել է, որ
կմասնակցի հուշ-արարողությանը, չնայած նրան, որ նրան ուղղակիորեն չէին հրավիրել։ Արտաքին գործերի նախարարությունը խորհուրդ էր տվել
բացառել ռուսական ներկայացուցիչներին Ուկրաինայի դեմ պատերազմի պատճառով։ Տորգաուում իր ելույթում վարչապետ-նախարար Կրեչմերը դիմեց
ռուսական դեսպանին Ուկրաինայում ընթացող պատերազմի վերաբերյալ։
Ռուսաստանն էր, որը միջազգային իրավունքի խախտմամբ պատերազմ սկսեց Ուկրաինայի դեմ։ Ոչ 2021-ին, այլ դեռ 2014-ին։
Եվ միայն Ռուսաստանինն է, որ կարող է ավարտել այս պատերազմը։
ԱՄՆ-ը նախապես չեղարկել էր իր մասնակցությունը հուշ-արարողական միջոցառմանը։
«Լայպցիգի ԱՄՆ հյուպատոսարանը այս տարի չի կարող մասնակցել արարողությանը», — պարզաբանեց
Բեռլինում ԱՄՆ դեսպանատան մամուլի խոսնակը։
Sächsische Zeitung-ը, ntv-ն, t-online-ը, Welt-ը և այլ լրատվամիջոցներ նույնպես մասնակցել են միակողմանի մեղադրական խաղերին
և քննարկումը ուղղորդել ոչ ցանկալի մասնակիցների, օրինակ՝ ռուսական «Գիշերային գայլեր» մոտոցիկլետային ակումբի անդամների կողմը։
Պատերազմի պատճառների ավելի խորը քննություն ապարդյուն է փնտրվում։
Այնուամենայնիվ, տևական խաղաղություն հաստատելու համար կարևոր է ճշգրիտ հասկանալ դրանք, որպեսզի չընկնենք քարոզչության
թակարդը և վերջիվերջո չհանգենք լայնամասշտաբ արյունահեղության։
Ժամանակներում երբ Բրիտանական զինված ուժերը դպրոցներում իրականացնում են զանգվածային զորակոչի արշավներ թշնամական
ստերեոտիպները սնուցվում են վերազինման համար հատկացվել են միլիարդավորներ խաղաղ տնտեսությունը այժմ վերածվում է պատերազմական
տնտեսության Գերմանիայի զենքերի մատակարարումները Ուկրաինային բարձրաձայն քննարկվում են և պարտադիր
զինծառայության վերականգնումը թվում է հասանելի։ անհրաժեշտ է ճանաչել պատերազմի իրական պատճառները։
Կան հիմնավոր ձայներ, որոնք բացահայտում են պատերազմի իրական պատճառները։
Օրինակ՝ Էռնստ Վոլֆը արդեն երկու տարի առաջ հստակ խոսել է այս թեմայով։
Նրա վերլուծությունները այսօր ավելի արդիական են, քան երբևէ։ Լսեք ինքներդ։
. «2022 թվականի հուլիսի վերջն է, և աշխարհը ենթարկվում է հսկայական ցնցումների։»
Հետևանքները այնքան ահռելի են, որ պետք է ինքներս մեզ հարցնենք՝ արդյոք մենք, գուցե, ոչ միայն Մեծ վերագործարկումն
ենք ապրում, այլև Երրորդ համաշխարհային պատերազմի սկիզբը։
Եկեք նայենք մյուս երկու համաշխարհային պատերազմներին՝ այս հարցը պարզաբանելու համար։
Առաջին համաշխարհային պատերազմը 1914 թվականից մինչև 1918 թվականը պայքար էր Մեծ Բրիտանիային որպես առաջատար համաշխարհային տերություն
փոխարինելու և հումքով հարուստ նրա գաղութները վերահսկելու համար։
Հաջորդության հավակնորդներն էին Գերմանական կայսրությունն ու Միացյալ Նահանգները, որոնք երկուսն էլ 19-րդ
դարի երկրորդ կեսին ապրել էին հսկայական տնտեսական աճ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտին ամենամեծ պարտվողը Գերմանական կայսրությունն էր, որը 1919 թվականի
Վերսայլի պայմանագրով ստիպված էր բարձր ռեպարացիաներ վճարել հիմնականում Մեծ Բրիտանիային, Ֆրանսիային և Իտալիային։
Այնուամենայնիվ, մեծ հաղթողները ԱՄՆ-ն որպես ազգ չէին, այլ Վոլ Սթրիթի խոշոր բանկերն էին։
Նրանք սկզբում ֆինանսավորեցին պատերազմը՝ վարկեր տրամադրելով տարբեր պատերազմող կողմերին։
Երբ Գերմանիան պատերազմը շահելու շեմին էր, 1917 թվականին նրանք շանտաժի ենթարկեցին Վաշինգտոնի կառավարությանը, որը երեք տարի չէր
մասնակցել պատերազմին, և ճնշում գործադրեցին, որպեսզի այն միջամտի։
Այս կերպ նրանք վերադարձրին իրենց գումարը՝ տոկոսների հետ միասին, Լոնդոնի, Փարիզի և Հռոմի
կառավարություններից ստացված փոխհատուցումների միջոցով։
Ուստի պետք է նշել, որ այն չորս տարիների ընթացքում, երբ 16 միլիոն մարդ կորցրեց կյանքը, հենց մեծ Ուոլ Սթրիթի բանկերն
էին, որոնք գաղտնի ֆինանսավորում էին պատերազմը, առաջ մղում այն և, ի վերջո, ամենաշատը շահեցին դրանից։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում էլ ոչինչ այլ չէր։ Այն մեզ միշտ ներկայացվում է որպես ժողովրդավարության և ֆաշիզմի միջև պայքար։
Այնուամենայնիվ, դա ճիշտ չէ։
Ազգային սոցիալիստները երբեք իշխանության չէին գա առանց Ուոլ Սթրիթի դրամավարկային քաղաքականության։
ԱՄՆ խոշոր բանկերն էին, որոնք զանգվածային վարկավորման միջոցով հնարավոր դարձրին 1920-ականների սպառողական բումը
և 1929 թ. ֆինանսական ճգնաժամով դրա ավարտին նպաստեցին։
Մասսայական գործազրկությունը, որը հիմք դրեց NSDAP-ի աճին, առաջին հերթին այս տնտեսական ճգնաժամի հետևանքն էր։
Պատերազմի ընթացքում ԱՄՆ բանկերը կրկին հետևաբար գործեցին որպես պատերազմի հրահրողներ՝
ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերելով բոլոր կողմերին։
Վերջում նրանք դրա համար անգամ առատ պարգևատրվեցին։
Այս անգամ 66 միլիոն մարդ կորցրեց կյանքը, և 1944 թվականին Բրետթոն-Վուդսում քաղաքական գործիչները նրանց համար մշակեցին նոր
համաշխարհային ֆինանսական համակարգ, որը հաջորդ տարիներին թույլ տվեց նրանց ֆինանսապես ներթափանցել աշխարհի յուրաքանչյուր անկյուն։
Հիմա անցել է յոթանասունհինգ տարի, որոնց ընթացքում մենք նախ ապրեցինք հետպատերազմյան
բում, ապա ֆինանսական համակարգի դերիգուլյացիան։
Երկու գործընթացների արդյունքում Ուոլ Սթրիթի իշխանությունը այսօր ավելի մեծ է, քան երբևէ։
Բացի այդ, ֆոնում ի հայտ է եկել մի նոր ուժ, որը անհատական բանկերից զգալիորեն ուժեղ է։
Սրանք խոշոր ակտիվների կառավարիչներն են, որոնց գլխավորներն են BlackRock-ը և Vanguard-ը։
Նրանք այժմ բոլոր խոշոր Ուոլ Սթրիթի բանկերի՝ JP Morgan-ի, Citigroup-ի, Bank of America-ի կամ Goldman
Sachs-ի հիմնական բաժնետերերի շարքում են, և այժմ նաև ենթարկել են աշխարհի ամենակարևոր կենտրոնական բանկերին։
Այսպիսով, մենք գործ ունենք ֆինանսական համակարգում երբևէ տեսված ամենամեծ իշխանության կենտրոնացման հետ։
Բացի այդ, Սիլիկոնյան հովտում ի հայտ է եկել նոր արդյունաբերություն՝ IT ընկերությունների տեսքով,
որոնք այժմ միացել են այս ակտիվների կառավարիչներին։
BlackRock-ը, Vanguard-ը և Co.-ն նաև Alphabet-ի, Amazon-ի, Apple-ի և Microsoft-ի հիմնական բաժնետերերն են։
Այս անչափ հսկայական ակտիվների կառավարիչների և ՏՏ կորպորացիաների կարտելը մարդկության ամբողջ պատմության մեջ գոյություն
ունեցող որևէ ուժից ավելի մեծ իշխանություն ունի, քանի որ այն վերահսկում է ոչ միայն փողը, այլև ամբողջ աշխարհում տվյալները։
Այնուամենայնիվ, այն նաև ունի պատմական խնդիր։
Ֆինանսական շուկաները, որոնք հասցվել են ռեկորդային բարձր մակարդակների, պահանջում են ավելի ու
ավելի շատ գումար և ավելի ցածր տոկոսադրույքներ։
Այնուամենայնիվ, քանի որ 2020 թվականին տոկոսադրույքները հասան զրոյի և դրանք հնարավոր չէ իջեցնել
բացասական տարածք, միակ մնացած տարբերակը փողի ստեղծումն է։
Բայց դա հանգեցնում է գնաճի։ Դրան սահմանափակելու համար պետք է բարձրացնել տոկոսադրույքները։
Այնուամենայնիվ, սա դժվարացնում է վարկերի մարումը։
Եվ դրանք ներկայումս բոլոր ժամանակների ամենաբարձր մակարդակի վրա են։
Բացի այդ, աշխարհը ներկայումս սահում է ռեցեսիայի մեջ, այսինքն՝ տնտեսական արտադրության կրճատման մեջ։
Թվային ֆինանսական համակարգը, հետևաբար, պատմական ճնշման մեջ է։
Ուրեմն ի՞նչ պետք է անել։
Լավ, պատերազմները բարձրացնում են զենք արտադրող ընկերությունների բաժնետոմսերի գները, ազդում են ֆինանսական շուկաների վրա, խթանում
են վարկավորման պահանջարկը խաղաղատնտեսությունից պատերազմական տնտեսության անցման արդյունքում և ավերումից հետո
վերակառուցման միջոցով ստեղծում են զանգվածային աշխատատեղեր։
Պատերազմները հզոր տնտեսական շարժիչ են։
Պատերազմները նույնպես հիանալի միջոց են ուշադրությունը շեղելու օրվա իրական խնդիրներից։
Թշնամու ստերեոտիպներ ստեղծելով՝ շատ հեշտ է մոլորեցնել բնակչության մեծամասնությանը։
Եթե մարդը սթափ հայացքով նայի ներկա իրավիճակին, պետք է եզրակացնի, որ պատերազմների բերած ամեն ինչը ներկայումս մեծ պահանջարկ ունի։
Այս իրավիճակում իշխանության մեջ գտնվողների համար ի՞նչ կարող է լինել ավելի ակնհայտ, քան հենվել պատերազմի վրա և կամ բորբոքել
արդեն գոյություն ունեցող հակամարտության օջախները, ինչպես դա արդեն տեղի է ունեցել Ուկրաինայում, կամ, ինչպես Թայվանում կամ
Մերձավոր Արևելքում, թույլ տալ դրանց մշտապես թրմվել, որպեսզի անհրաժեշտության դեպքում դրանք ևս կարելի լինի բորբոքել։
Եթե Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմները մեզ ինչ-որ բան սովորեցրին, ապա դա սա է։
Որոշիչը քաղաքական գործիչները չեն։
Այս օրերին անիմաստ է նայել Շոլցին, Մակրոնին, Բայդենին, Պուտինին կամ Սի Ցզինփինին։
Նրանց գործառույթն է շեղել մեզ բոլորիս, մոլորեցնել մեզ և այդպիսով հարթել մեկ այլ ուժի օրակարգի ճանապարհը։
Եթե ուզում ենք իմանալ, թե ինչն է մեզ սպառնում, պետք է նայենք այս մյուս ուժին, որը գտնվում է ֆոնում։
Եվ հետո մենք հասկանում ենք, որ երրորդ համաշխարհային պատերազմի բոլոր պայմանները ներկայումս առկա են։
Եվ քաղաքականությունը Ուկրաինայում արդեն ցույց է տալիս, որ այն կրկին չի խորշում կուլիսների հետևում թաքնված
օրակարգին ենթարկվելուց և մարդկանց մահվան ուղարկելուց։
Սրանք ոչ մի վարդագույն պատկեր չեն ներկայացնում, սակայն մենք պետք է միշտ հիշենք, որ մարդկանց մեծամասնությունը թույլ է տալիս,
որ սա տեղի ունենա, քանի որ չի հասկանում դրա նախապատմությունը և վստահում է քաղաքական գործիչներին ու լրատվամիջոցներին։
Այնուամենայնիվ, այս վստահությունը վերջին երկու ու կես տարիների ընթացքում արդեն լրջորեն ցնցվել է և
առաջիկա շաբաթներին ու ամիսներին ավելի շատ կցնցվի։
Թվային-ֆինանսական համալիրը խիստ կերպով պահպանում է իր անզիջում ռազմավարությունը միայն մեկ պատճառով՝
որովհետև այլ կերպ չի կարող պահպանել իր իշխանությունը։
Բայց սա ոչինչ չի նշանակում, բացի նրանից, որ մեզ բոլորիս համար բացվում է պատմական հնարավորությունների պատուհան, որի մեջ
լուսավորությունը կարող է ընկնել բեղմնավոր հողի վրա, բացել շատերի աչքերը և, այդպիսով,
հավանաբար նշանավորել պատմական շրջադարձային պահը։
Այս պահին պետք է նշել, որ պաշտոնական ոգեկոչման արարողությունից մեկ օր անց Տորգաուում տեղի ունեցան հետագա հանրահավաքներ:
Մի կողմից՝ Գերմանական կոմունիստական կուսակցությանը։ Մյուս կողմից՝ տեղական միջին խավի նախաձեռնությունը կազմակերպեց բոլորի համար բաց,
ոչ գաղափարական, այլ բազմակարծիք հիշատակման արարողություն, որը ամբողջությամբ նվիրված էր
ժողովուրդների միջև խաղաղությանը և ընկերությանը։
Բոլոր ելույթներն ու երգերը արտահայտում էին խաղաղության անվերապահ ցանկությունը՝ մասնակիցների շրջանում,
որոնք եկել էին տարբեր ու բազմազան նախապատմություններով։
Ամբողջական հոդվածները կարող եք գտնել apolut-ում, einschenkt.tv-ում և nuoflix-ում։
Ահա մի քանի տպավորություններ:
«Այնուամենայնիվ, կարևոր է ստորին մակարդակից ազդանշան ուղարկել և ցույց տալ, որ մենք կողմ ենք խաղաղությանը։»
Տորգաուից ոչ հեռու, 35 կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվում է Հոլցդորֆի օդուժային բազան, որտեղ հաջորդ հինգ տարիների ընթացքում
պետք է տեղադրվի այս Arrow 3 հակաօդային հրթիռային համակարգը։
Ես կասեի, որ զենքերի մատակարարումը խաղաղություն չի բերում։
50 տարի առաջ այդպես էր, այսօր էլ այդպես է, և 100 տարի հետո նույնպես ոչինչ չի փոխվի։
Դրա համար ես դեմ եմ ցանկացած զենքի մատակարարմանը, նույնիսկ եթե լրատվամիջոցները ներկայում իրականացնում են իսկական սևացնելու
արշավ, որը, իմ կարծիքով, մարդկանց սխալ ուղղությամբ է տանում։
Երբ տեսնում եմ, որ Rheinmetall-ի բաժնետոմսերը աճում են, դա, կարելի է ասել, ստիպում է ինձ գլխով թափ տալ և ապշեցնում է։
«Բայց ես չեմ հասկանում, թե ինչու, երբ պաշտպանության նախարարը ասում է, որ մենք պետք է պատրաստ լինենք
պատերազմին, այդ նացիստական լեզուն թույլատրվում է»։
Միգուցե ինչ-որ մեկը կարող է ինձ սա բացատրել։
Ես ենթադրում եմ, որ նա չի նկատի ունենում, թե ինքը պատրաստ է իրեն պաշտպանել կամ պահպանել,
որովհետև հակառակ դեպքում նա պարզապես կասեր դա։
"Սիրելի մարդիկ, նայեք Ուկրաինային և տեսեք, թե ինչպիսի աջակողմյան հատված կա այնտեղ։"
Նրանք բոլորը ուկրաինացիներ չեն, բայց հենց նրանք են, ովքեր որոշումներ են կայացնում։
Եվ նրանք սկսեցին պատերազմը ոչ թե 2022-ին, այլ 2014-ին՝ ամերիկացիների հետ միասին, ինչպես այստեղ արդեն ճիշտ նշվել է։
Դեռ ո՞վ է դա ասում։
Միայն մենք ենք այդպես ասում՞
Միայն խաղաղության շարժումն է, որ դա ասում է՞
Ոչ։ ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Ստոլտենբերգը ասել է, որ պատերազմը սկսել են ոչ թե ռուսները, այլ ուկրաինացիները 2014 թվականին։
Դա տխուր ճշմարտություն է։ Մենք պետք է դրան դիմակայենք, որովհետև միայն երբ իմանանք պատճառը, կարող ենք
այն լուծել կամ թույլ տալ, որ այն ինքն իրեն լուծի։
«Ինչու՞ այս ստերը։ Պարզ է՝ պատերազմներ երբեք չեն մղվել առանց ստերի։»
«Քանի որ Գերմանիայում ոչ ոք, ոչ ոք, չի աջակցի այս քաղաքականությանը, որը ներկայումս իրականացնում
է ֆեդերալ կառավարությունը, եթե նրանք իսկապես հասկանային, թե ինչ իրավիճակ է Ուկրաինայում։»
Ոչ ոք!
Ոչ ոք, բացի, գուցե, Ռայնմետալի մեկ կամ երկու խոշոր բաժնետերերի կամ նրանց Բունդեսթագի քաղաքական լոբբիստների, որոնք, հնարավոր
է, դեռ կմնան իրենց կարծիքին, սակայն դա մեզ չպետք է անհանգստացնի։
Եվ մարդիկ իրականում չեն տեղեկացվում Բլեքռոքի ներկայացուցիչների այս սպառնալիքային քաղաքականության հետևանքների մասին,
որոնց բաժնետերերը, իհարկե, հսկայական շահույթ կստանան, եթե Տավրուսը առաքվի և Գերմանիան դիտվի որպես թիրախ։
Պատերազմը միշտ մեծ բիզնես է՝ սկզբում զենքերի վաճառքով, հետո՝ վերակառուցմամբ, բայց հենց այստեղ է, որ մենք պետք է միջամտենք։
Սա տեղի կունենա միայն այն դեպքում, եթե մենք հասկանանք, որ այս խրախուսանքը, այս պատերազմի
շտապողականությունը, որը միշտ զանգվածների միջոցով լրատվամիջոցներով է իրականացվում, ի վերջո փակուղու է բերում։
«Գերմանիայում միլիոնավոր մարդկանց ժամանակ է պետք հասկանալու համար, որ յուրաքանչյուր անհատ անհրաժեշտ է։»
Այս պահին յուրաքանչյուր ձայն կարևոր է։
Ինձ համար ամենակարևորը այն է, որ գերմանացիները ոտքի կանգնեն, արթնանան և հասկանան, որ պատերազմի ժամանակ հաղթողներ չկան։
Ոչ ոք չի կարողանա փախչել։ Ոչ ոք չի կարողանա բավականաչափ արագ ապահով վայր հասնել, որպեսզի ասի՝ ինձ չի հետաքրքրում։
Եվ ամենից առաջ մարդիկ իսկապես պետք է դադարեցնեն այս պատերազմական ռետորիկան լսել։
Ես կասեի յուրաքանչյուր պաշտպանության նախարարին, յուրաքանչյուր քաղաքական գործչին, ով կողմ է պատերազմին՝ նախ
ուղարկեք ձեր երեխաներին ճակատ, հետո կտեսնենք, որովհետև, իհարկե, նրանք դա չեն ուզում անել։
Պատերազմ ոչ ոքի պետք չէ։
2025 թվականին խաղաղություն հաստատելու համար շատ հնարավորություններ կլինեն՝ երկխոսության միջոցով,
աշխարհի ամենաուժեղ զենքի՝ հաղորդակցության միջոցով, որը, իմ կարծիքով, չափազանց քիչ է օգտագործվում։
«2014 թվականին, ինտերնետի շնորհիվ, ես տեսա, թե ինչ կարող է պատահել մի ժողովրդի հետ՝ ռուսներն ու
ուկրաինացիները, ի վերջո, մեկ ժողովուրդ են, և նրանք նույնպես կարող են առանց իրենց կամքի հայտնվել պատերազմների մեջ։»
Իմ կինը Ուկրաինայից է, Խարկովից։ Եվ ես վստահ գիտեմ, որ ոչ մի ուկրաինացի, մինչև վերջին պահը՝ մինչև 2022 թվականը, չէր հավատում,
որ Ուկրաինայի և Ռուսաստանի միջև պատերազմ կլինի։ Բոլոր զարգացումների ֆոնին սովորական մարդիկ անգամ
չէին մտածում դրա մասին, բացի ծայրահեղ նացիստներից, որոնց մեր լրատվամիջոցները անտեսում են։
Նրանք այժմ Բրանդենբուրգում, Ասով ամրոցում են և մարդկանց են հավաքագրում։ BILD-ը այնտեղ է, բայց նրանք չեն ասում, թե ովքեր են։
Ալտերնատիվ մեդիաները կարևոր են, քանի որ դրանք չեն հանդիսանում ալտերնատիվ մեդիաներ։
Մենք լրատվամիջոցներն ենք; մենք անում ենք այն լրատվական աշխատանքը, որը պետք է կատարեին սովորական լրատվամիջոցները։
Եվ հենց դրա համար ենք մենք այստեղ այս աշխատանքը անում, չնայած որ մեր մեծամասնությունը դրանից ապրուստ չի կարող ապահովել։
«Չնայած հիմա, հավանաբար, ոչ մի հեղափոխություն կամ նման բան չի լինի, մենք Բեռլին չենք երթի,
փողոցները չենք ցնցի և այլն։ Դա հիմա չի լինի։»
Ես այդպես եմ կարծում։ Գործընթացում առկա ավազը, եկեք այն այդպես անվանենք՝ «գործընթացում առկա ավազ»,
շատ ավելի արդյունավետ է, քան կարելի է պատկերացնել։
Սա ևս մեկ քարոզչական պատմություն է, որը ստիպում է քեզ զգալ շատ փոքր և անզոր։
Երբեմն դա կարող է տխրեցնող լինել։ Վերջիվերջո, ես չեմ կարծում, որ մենք այդքան փոքր ու անզոր ենք։
Եվ մենք նաև տեսնում ենք, թե ինչպես մեզ անտեսում են, մեզ հետ պայքարում են, մեզ վրա ծիծաղում են և այդպես շարունակ…
Եվ, օրինակ, թե ինչպես են YouTube-ում մեզ դեմ պայքարում որպես այլընտրանքային լրատվամիջոց, կամ ինչպես են նման
իրադարձությունները, անգամ եթե դրանք մեծ են կամ կարևոր, անտեսվում։
Եվ դա ցույց է տալիս, որ այն ակնհայտորեն ազդեցություն ունի; այն պարզապես ազդեցություն ունի։
Եվ դա նույնպես պատճառն է, թե ինչու ես այնտեղ եմ և ինչու մյուսները այնտեղ են։
Իրականում բոլորը գիտեն, որ դա ազդեցություն ունի։
Հարգելի դիտողներ, այս ամփոփման համար չկա ավելի լավ միջոց, քան հետևյալ խոսքերը։
"Յուրաքանչյուր ձայն հիմա հաշվի է առնվում!"
"Մենք լրատվամիջոցներն ենք,
Մենք անում ենք այն մեդիա աշխատանքը, որը սովորական լրատվամիջոցները պետք է անեին։
"Մենք կարող ենք տեսնել, թե ինչպես մեզ անտեսում են կամ պայքարում մեր դեմ...
Եվ սա ցույց է տալիս, որ այն իսկապես ազդեցություն ունի։
«Պարզապես մի էֆեկտ» Մնացել է միայն ավելացնել հետևյալը՝ մեզ հարկավոր չէ պատերազմի համար
պատրաստվել, ինչպես մեզ կհամոզեին հիմնական լրատվամիջոցները,
Մենք պետք է խաղաղության ունակ դառնանք։
Խնդրում ենք կապեր հաստատել և միավորել ուժերը նույն միտք ունեցող մարդկանց հետ։
քանի որ միայն միասին կարելի է կանգնեցնել իրական պատերազմավարներին!
Այսպիսով, միացեք մեզ գործողության մեջ և տարածեք այս ծրագիրը սոցիալական ցանցերում։