Noong Biyernes, ika-25 ng Abril 2025, maraming politiko ang nagkita sa Torgau sa gitna ng malaking atensyon ng media.
Ginunita ng mga opisyal ang pagkikita ng mga tropang Amerikano at Sobyet sa Ilog Elbe noong 1945.
Nagkamayan doon noong 1945 ang mga sundalo mula sa magkabilang panig. Malapit nang matapos ang digmaan.
Ngayon, ang "Kamayan ng Torgau" ay simbolo ng pag-asa para sa kapayapaan.
Malawak ang pag-uulat ng media sa ika-80 anibersaryo noong Araw ng Elbe.
Iniulat ng pang-araw-araw na balita ang mga sumusunod:
"Sa Torgau, ipinagdiwang ang tinatawag na 'Elbe Day' noong Biyernes sa pamamagitan ng isang pambihirang pagdiriwang
Inanunsyo rin ng embahador ng Russia ang kanyang pagdalo sa seremonya ng paggunita kahit hindi siya tahasang inimbitahan.
Inirekomenda ng Tanggapan ng Ugnayang Panlabas na huwag isama ang mga kinatawan ng Russia dahil sa digmaan laban sa Ukraine." Sa
kanyang talumpati sa Torgau, kinausap ni Punong Ministro Kretschmer ang embahador ng Russia tungkol sa digmaan sa Ukraine.
Ang Russia ang nagsimula ng digmaan laban sa Ukraine na lumalabag sa pandaigdigang batas. Hindi noong 2021, kundi noong 2014.
At nasa Russia, at sa Russia lamang, ang magwakas sa digmaang ito.
Naunang kinansela ng Estados Unidos ang paglahok nito sa gaganaping pagdiriwang:
"Hindi makadalo sa seremonya ngayong taon ang Konsulado ng Estados Unidos sa Leipzig," paliwanag ng isang
tagapagsalita ng Embahada ng Estados Unidos sa Berlin.
Ang Sächsische Zeitung, ntv, t-online, Welt at iba pang mga pahayagan at midya ay nakilahok din sa isang panig na paglalaro
ng sisi at itinulak ang talakayan patungo sa mga hindi kanais-nais na kalahok, tulad ng mga
rocker ng Russian motorcycle club na Nachtwölfe.
Walang saysay ang mas malalim na pagsusuri sa mga sanhi ng digmaan.
Gayunpaman, upang makamit ang pangmatagalang kapayapaan, mahalagang maunawaan nang eksakto ang mga ito
upang hindi muling mahulog sa bitag ng propaganda at sa huli ay mauwi sa malawakang pagpatayan.
Sa mga panahon kapag ang British Armed Forces ay nagsasagawa ng malawakang kampanya ng pagrekrut sa mga paaralan pinapalakas ang
mga stereotipo ng kaaway bilyon ang inilabas para sa muling pag-armas ang ekonomiyang pangkapayapaan ay ngayon ay binabago
tungo sa ekonomiyang pandigma ang paghahatid ng armas ng Alemanya sa Ukraine ay malakas na pinagtatalunan at ang muling pagpapataw
ng sapilitang paglilingkod militar ay tila abot-kamay. mahalagang kilalanin ang tunay na mga sanhi ng digmaan.
May mga matibay na tinig na naglalahad ng tunay na mga sanhi ng digmaan.
Si Ernst Wolff, halimbawa, ay malinaw nang nagsalita tungkol sa paksang ito dalawang taon na ang nakalipas.
Mas napapanahon ngayon kaysa dati ang kanyang mga pagsusuri. Pakinggan mo mismo:
"Katapusan na ng Hulyo 2022 at ang mundo ay dumaranas ng napakalaking pag-uga."
Ang mga implikasyon ay napakalawak kaya't kailangang tanungin ng bawat isa ang sarili: marahil ay hindi lamang
natin nararanasan ang Dakilang Pag-reset, kundi pati na rin ang simula ng Ikatlong Digmaang Pandaigdig?
Tingnan natin ang dalawang iba pang digmaang pandaigdig upang linawin ang isyu.
Ang Unang Digmaang Pandaigdig mula 1914 hanggang 1918 ay isang pakikibaka upang mapalitan ang Great Britain bilang
nangungunang kapangyarihan sa mundo at makamit ang kontrol sa mga kolonya nito na mayaman sa hilaw na materyales.
Ang mga naghahabol sa pamana ay ang Imperyong Aleman at ang Estados Unidos, na parehong nakaranas ng napakalaking
paglago ng ekonomiya sa ikalawang kalahati ng ika-19 na siglo.
Ang malaking talo sa pagtatapos ng Unang Digmaang Pandaigdig ay ang Imperyong Aleman, na napilitan magbayad ng
malalaking reparasyon, pangunahin sa Britanya, Pransya, at Italya, ayon sa Kasunduan sa Versailles noong 1919.
Gayunpaman, ang malalaking nanalo ay hindi ang Estados Unidos bilang isang bansa, kundi
ang mga pangunahing bangko sa Wall Street.
Sa simula, pinondohan nila ang digmaan sa pamamagitan ng pagbibigay ng pautang sa iba't ibang magkakalabang panig.
Nang nasa bingit na ng pagkapanalo sa digmaan ang Alemanya, noong 1917, tinakot nila sa pamamagitan ng pantakot ang
pamahalaan sa Washington, na hindi nakilahok sa digmaan sa loob ng tatlong taon, at pinilit itong makialam.
Sa ganitong paraan, nabawi nila ang kanilang pera kasama ang interes sa pamamagitan ng mga bayad-reparasyon
mula sa mga pamahalaan sa London, Paris, at Roma.
Dapat therefore tandaan na sa loob ng apat na taon kung kailan 16 milyong tao ang nawalan ng buhay, ang malalaking bangko ng Wall
Street ang nagpondo sa digmaan sa likod ng mga eksena, nagpaigting nito, at sa huli ay sila ang pinakakinabang mula rito.
Hindi ito naiiba noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Palagi itong ipinapakita sa atin bilang
isang pakikibaka sa pagitan ng demokrasya at pasismo.
Gayunpaman, hindi iyon totoo.
Hindi kailanman makakapangyarihan ang mga Pambansang Sosyalista kung wala ang patakarang pananalapi ng Wall Street.
Ang mga pangunahing bangko sa Estados Unidos ang nagbigay-daan sa pagsabog ng konsumerismo noong dekada 1920 sa pamamagitan
ng malawakang pagpapautang at sila rin ang nagdulot ng pagtatapos nito nang bumagsak ang pamilihan noong 1929.
Ang malawakang kawalan ng trabaho, na siyang naglatag ng pundasyon para sa pag-usbong ng
NSDAP, ay pangunahing bunga ng pagbagsak na ito.
Sa panahon ng digmaan, muling kumilos ang mga bangko ng Estados Unidos bilang mga tagapaghasik ng digmaan sa
likod ng eksena sa pamamagitan ng pagbibigay ng pinansyal na suporta sa lahat ng panig.
Sa huli, pinagkalooban pa nga sila ng saganang gantimpala dahil dito.
Matapos mawalan ng buhay ang 66 milyong tao sa pagkakataong ito, binuo ng mga pulitiko para sa kanila ang isang bagong
pandaigdigang sistemang pinansyal sa Bretton Woods noong 1944, na nagbigay-daan sa kanila na maabot nang
pinansyal ang bawat sulok ng mundo sa mga sumunod na taon.
Tatlong-kapat na siglo na ang nakalipas, kung saan una naming naranasan ang pag-usbong pagkatapos ng digmaan at
pagkatapos ay ang deregulasyon ng sistemang pinansyal.
Ang resulta ng parehong proseso ay mas malaki ngayon kaysa dati ang kapangyarihan ng Wall Street.
Bukod dito, isang bagong puwersa ang lumitaw sa likuran na mas makapangyarihan nang malaki kaysa sa mga indibidwal na bangko.
Ito ang malalaking tagapamahala ng ari-arian, na pinangungunahan ng BlackRock at Vanguard.
Nasa hanay na sila ngayon ng mga pangunahing shareholder ng lahat ng malalaking bangko sa Wall Street, gaya ng JP Morgan,
Citigroup, Bank of America, o Goldman Sachs, at nakontrol na rin nila ang pinakamahalagang mga bangko sentral sa buong mundo.
Kaya't hinihaharap natin ang pinakamalaking konsentrasyon ng kapangyarihan na kailanman ay nakita sa sistemang pinansyal.
Bukod dito, isang bagong industriya ang umusbong sa Silicon Valley sa anyo ng mga kumpanyang IT, na
ngayon ay nagsanib na sa mga tagapamahala ng ari-arian.
Ang BlackRock, Vanguard at Co. ay mga pangunahing shareholder din ng Alphabet, Amazon, Apple at Microsoft.
Ang napakalaking kartel na ito ng mga tagapamahala ng ari-arian at mga korporasyong IT ay may higit na kapangyarihan kaysa sa
anumang puwersa sa buong kasaysayan ng sangkatauhan dahil hindi lamang nito kontrolado ang
pera kundi pati na rin ang datos sa buong mundo.
Gayunpaman, mayroon din itong problemang historikal.
Ang mga pamilihang pinansyal, na itinaas hanggang sa mga rekord na antas, ay humihingi ng mas
maraming pera at mas mababang antas ng interes.
Gayunpaman, dahil umabot sa zero ang interest rates noong 2020 at hindi na ito maaaring ibaba pa sa negatibo,
ang tanging natitirang opsyon ay ang paglikha ng pera.
Ngunit nagdudulot iyon ng implasyon. Upang limitahan iyon, kailangang itaas ang mga rate ng interes.
Gayunpaman, nagpapahirap ito sa pagbabayad ng mga utang.
At kasalukuyan silang nasa pinakamataas na antas kailanman.
Bukod pa rito, kasalukuyang papunta ang mundo sa resesyon, ibig sabihin ay pag-urong ng produksyong pang-ekonomiya.
Ang digital na kompleks ng pananalapi ay samakatuwid ay nasa isang makasaysayang pagkakatali.
Ano ang dapat gawin?
O sige, ang mga digmaan ay nagpapataas ng presyo ng mga bahagi ng mga kumpanya ng armas, nagpapatakbo sa mga pamilihang pinansyal,
nagpapataas ng pangangailangan para sa kredito dahil sa paglipat mula sa ekonomiyang panpanahon ng kapayapaan patungo sa
ekonomiyang panpanahon ng digmaan, at lumilikha ng napakaraming trabaho pagkatapos ng
pagkawasak sa pamamagitan ng muling pagtatayo.
Ang mga digmaan ay isang makapangyarihang tagapagpaunlad ng ekonomiya.
Ang mga digmaan ay isa ring mahusay na paraan upang ilihis ang pansin mula sa tunay na mga problema ng araw.
Sa pamamagitan ng paglikha ng mga stereotipo ng kaaway, napakadaling mailigaw ang nakararami sa populasyon.
Kung titignan nang matino ang kasalukuyang sitwasyon, mapagtatanto na mataas ang demand para sa lahat ng dulot ng digmaan.
Ano pa nga ba ang mas halata para sa mga nasa kapangyarihan sa ganitong sitwasyon kundi ang umasa sa digmaan at pasiklabin ang
mga umiiral na sentro ng alitan, gaya ng nangyari na sa Ukraine, o, gaya sa Taiwan o Gitnang Silangan,
hayaang patuloy na kumulo ang mga ito upang maaari rin silang pasiklabin kapag kinakailangan.
Kung may itinuro man sa atin ang Unang at Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ito iyon.
Hindi ang mga pulitiko ang mapagpasyahan.
Sa mga panahong ito, walang saysay na tumingin kina Scholz, Macron, Biden, Putin o Xi Jinping.
Ang tungkulin nila ay aliwin tayong lahat, iligaw tayo, at sa gayon ay ihanda ang daan para sa adyenda ng ibang puwersa.
Kung gusto nating malaman kung ano ang nagbabanta sa atin, kailangan nating tingnan ang ibang puwersa sa likuran.
At saka natin napagtatanto na ang lahat ng mga kondisyon para sa isang Ikatlong Digmaang Pandaigdig ay kasalukuyang nasa lugar.
At ipinapakita na ng pulitika sa Ukraine na, muli, walang pag-aalinlangan itong sumunod sa nakatagong
agenda at magpadala ng mga tao sa kanilang kamatayan.
Wala sa mga ito ang naglalarawan ng magandang larawan, ngunit dapat nating laging tandaan na pinapayagan lamang ng
nakararami ang mangyari ito dahil hindi nila nauunawaan ang pinagmulan at nagtitiwala sila sa mga pulitiko at sa media.
Gayunpaman, ang tiwalang ito ay lubhang nangyugyog na sa nakalipas na dalawang taon at kalahati at lalo
pang mangyugyog sa mga darating na linggo at buwan.
Ang kompleksong digital-pinansyal ay mahigpit na sumusunod sa hindi matitinag nitong estratehiya para sa
isang dahilan lamang: dahil wala itong ibang paraan para mapanatili ang kapangyarihan nito.
Ngunit wala itong ibang ibig sabihin kundi na isang makasaysayang pagkakataon ang nagbubukas para sa ating lahat, kung saan ang
kaliwanagan ay maaaring bumagsak sa matabang lupa, magbukas ng mga mata ng marami at sa gayon ay
posibleng maghatid ng isang makasaysayang pagbabago.
Sa puntong ito, dapat banggitin na naganap pa ang mga karagdagang pagtitipon sa Torgau isang
araw matapos ang opisyal na seremonya ng paggunita:
Sa isang banda, iyon ng Partido Komunista ng Alemanya. Sa kabilang banda, isang lokal na inisyatiba ng gitnang uri ang
nag-organisa ng isang paggunita na bukas sa lahat, hindi ideolohikal kundi pluralistiko, at ganap na nakatuon
sa kapayapaan at pagkakaibigan sa pagitan ng mga bansa.
Ang lahat ng talumpati at awit ay naghayag ng walang kondisyong hangarin para sa kapayapaan
sa mga kalahok mula sa iba't ibang pinagmulan.
Makikita mo ang buong mga artikulo sa apolut, einschenkt.tv at nuoflix.
Narito ang ilang impresyon:
: "Sa anumang kaso, mahalagang magpadala ng mensahe mula sa antas ng karaniwang mamamayan
at ipakita na tayo ay pabor sa kapayapaan."
Hindi kalayuan sa Torgau, 35 kilometro ang layo, ay ang Holzdorf Air Base, kung saan ilalagay ang sistemang misil na
anti-aircraft na Arrow 3 sa loob ng susunod na limang taon.
At masasabi kong ang pagbibigay ng mga sandata ay hindi nagdudulot ng kapayapaan.
Ganito na ang kalagayan limampung taon na ang nakalipas, ganoon pa rin ngayon, at hindi magbabago sa loob ng isandaang taon.
Kaya tutol ako sa anumang paghahatid ng armas, kahit na kasalukuyang nagsasagawa ang media ng tunay na
kampanya ng paninirang-puri na, sa aking palagay, ay nag-uudyok sa mga tao sa maling direksyon.
Kapag nakikita kong tumataas ang mga bahagi ng Rheinmetall, para akong umiiling, at talagang nalilito.
"Ngunit hindi ko maintindihan kung bakit, kapag sinabi ng ministro ng depensa na kailangan tayong maging handa para
sa digmaan, pinapayagan pa rin ang ganitong wikang Nazi."
Marahil ay may makakapagpaliwanag nito sa akin.
At inaakala kong hindi niya tinutukoy ang pagiging handa na ipagtanggol o protektahan ang sarili,
dahil kung ganoon, maaari na lang niyang sabihin iyon.
"Mga minamahal, tingnan ninyo ang Ukraine at makita kung anong uri ng sektor ng kanan ang naroroon."
Hindi silang lahat ay Ukrainiano, pero sila ang nagdedesisyon!
At sinimulan nila ang digmaan, hindi noong 2022, kundi noong 2014, kasama ang mga Amerikano, gaya ng tama nang nabanggit dito.
Sino pa ang nagsasabi niyan?
Sabi lang ba namin 'yan?
Ang kilusang pangkapayapaan lang ba ang nagsasabi niyan?
Hindi. Sinabi ni Kalihim-Heneral ng NATO na si Stoltenberg na hindi mga Ruso ang nagsimula nito, kundi
ang mga Ukrainiano ang nagsimula ng digmaan noong 2014.
Iyan ang malungkot na katotohanan. Kailangan nating harapin ito, dahil tanging kapag nalaman natin kung ano ang
naging sanhi nito ay maaari lamang itong malutas o malutas.
"Bakit ang mga kasinungalingang ito? Simple lang: hindi kailanman naganap ang mga digmaan nang walang kasinungalingan."
"Dahil walang sinuman sa Alemanya, walang sinuman, ang susuporta sa patakarang ito na kasalukuyang isinasagawa
ng pederal na pamahalaan, kung talagang nauunawaan nila kung ano ang sitwasyon sa Ukraine."
Walang sinuman!
Walang sinuman, maliban marahil sa isa o dalawang pangunahing shareholder ng Rheinmetall o sa kanilang mga politikal na
lobista sa Bundestag, na maaaring manatili pa rin sa kanilang opinyon, ngunit hindi dapat tayo mag-alala tungkol diyan.
At hindi talaga napapaalam sa mga tao ang mga kahihinatnan ng pagbabanta ng mga kinatawan ng Blackrock, na ang mga shareholder
ay siyempre makikinabang nang malaki kung maisasakatuparan ang Taurus at pagkatapos ay matutukoy ang Alemanya bilang target.
Ang digmaan ay palaging malaking negosyo, una sa pagbebenta ng armas at pagkatapos ay sa muling
pagtatayo, ngunit dito mismo tayo dapat manghimasok.
Mangyayari lamang ito kung mauunawaan natin na ang pag-udyok na ito, ang pagmamadali tungo sa digmaan, na
palaging isinasagawa sa pamamagitan ng media sa mga masa, ay sa huli'y nagwawakas sa patay na dulo.
"Milyun-milyong tao sa Alemanya ang nangangailangan ng oras upang maunawaan na kailangan ang bawat indibidwal."
Bawat boto ay mahalaga ngayon!
Ang pinakamahalagang bagay para sa akin ay tumindig ang mga Aleman, magising, at
maunawaan na kapag may digmaan, walang nanalo.
Walang makakatakas. Walang makakarating sa kaligtasan nang ganoon kabilis na masasabi nilang, 'Wala akong pakialam.'
At higit sa lahat, ang talagang dapat gawin ng mga tao: tumigil sa pakikinig sa retorika ng digmaan!
At sasabihin ko sa bawat ministro ng depensa, bawat pulitikong pabor sa digmaan: ipadala muna ang inyong mga anak sa unahan,
saka natin titingnan, dahil siyempre ayaw nilang gawin iyon.
Walang sinuman ang nangangailangan ng digmaan!
Sa taong 2025, magkakaroon ng napakaraming pagkakataon upang magdala ng kapayapaan sa pamamagitan ng diyalogo, sa pamamagitan
ng pinakamakapangyarihang sandata sa mundo na tinatawag nating komunikasyon, at na sa aking palagay ay hindi gaanong nagagamit.
"Noong 2014 nang makita ko, salamat sa internet, kung ano ang maaaring mangyari sa isang bayan — ang mga Ruso at
Ukrainiano ay iisang bayan — na maaari rin silang madamay sa mga digmaan nang hindi nila ninanais."
Ang asawa ko ay galing sa Ukraine, mula sa Kharkiv. At alam kong walang Ukrainiano, hanggang sa huli, ibig sabihin hanggang 2022,
ang naniwala na magkakaroon ng digmaan sa pagitan ng Ukraine at Russia. Sa kabila ng lahat ng mga pangyayari, hindi
iyon naisip ng mga karaniwang tao, maliban sa mga matitigas na Nazi na hindi pinapansin ng ating media.
Nasa Brandenburg sila ngayon, sa Kastilyo ng Asow, at nagre-recruit ng mga tao. Naroon ang
BILD, pero hindi nila sinasabi kung sino sila.
Mahalaga ang alternatibong media dahil hindi sila alternatibong media.
Kami ang media; ginagawa namin ang trabaho ng media na dapat gawin ng normal na media.
At iyan ang dahilan kung bakit narito tayo upang gawin ang gawaing ito, sa kabila ng katotohanang
karamihan sa atin ay hindi makakabuhay mula rito.
"Kahit na wala namang magaganap na rebolusyon o kung ano pa man ngayon, hindi tayo magmamartsa papuntang Berlin at yuyugyugin
ang mga kalye at lahat ng iyan. Hindi iyon mangyayari ngayon."
Naniniwala ako. Ang buhangin sa mekanismo, tawagin nating buhangin sa mekanismo, ay mas epektibo kaysa sa inaakala ng iba.
Isa na namang kuwentong propaganda na nagpaparamdam sa iyo na napakaliit at walang kapangyarihan.
Nakakalungkot minsan. Hindi ko iniisip na tayo ay napakaliit at walang kapangyarihan.
At nakikita rin natin kung paano tayo hindi pinapansin, nilalabanan, pinagtatawanan, at iba pa at iba pa...
At kung paano tayo nilalabanan sa YouTube, halimbawa, bilang alternatibong midya, o kung paano ang mga ganitong kaganapan,
kahit malaki o kahit pangunahing kaganapan, ay hindi pinapansin.
At ipinapakita nito na malinaw na may epekto ito; may epekto nga ito.
At iyon din ang dahilan kung bakit ako nandoon at kung bakit nandoon ang iba.
Sa totoo lang, alam ng lahat na may epekto ito.
Mahal na mga manonood, walang mas mainam na paraan para buuin ito kaysa sa mga sumusunod na salita.
"Bawat boto ay mahalaga ngayon!"
"Kami ang media,
Ginagawa namin ang trabaho sa media na dapat sana ay ginagawa ng mga karaniwang pahayagan at istasyon ng radyo at telebisyon.
"Nakikita natin kung paano tayo hindi pinapansin o nilalabanan...
At ipinapakita nito na malinaw na may epekto nga ito sa huli.
"isang simpleng epekto." Ang natitira na lamang idagdag ay ito: hindi natin kailangang maging handa para sa
digmaan, gaya ng ipinapaniwala sa atin ng pangunahing midya,
Dapat tayong maging may kakayahan sa kapayapaan.
Mangyaring makipag-ugnayan at magsanib-puwersa sa mga taong kapareho ng pag-iisip.
Dahil tanging magkakasama lamang natin mapipigilan ang tunay na mga tagapaghasik ng digmaan!
Kaya samahan ninyo kami sa pagkilos at ibahagi ang programang ito sa social media!