אויף פרייטאג, דעם 25סטן אַפּריל 2025, האָבן זיך אַ סך פּאָליטיקער אין טאָרגאַו
געטראָפֿן מיט באַטײַטנדיקער מעדיע־אויפמערקזאַמקייט.
באַאַמטע האָבן געמאַרקירט די באַגעגעניש פֿון אַמעריקאַנער און סאָוועטישע טרופּן אויף דער עלבע אין 1945.
זאָלדאַטן פֿון ביידע זײַטן האָבן דאָרט אין 1945 זיך געגעבן די הענט. דער סוף פֿון דער מלחמה איז געווען באַלד.
הײַנט איז דער "האַנטשײַק פֿון טאָרגאַו" אַ סימבאָל פֿון האָפֿענונג אויף שלום.
עס איז געווען באַטײַטנדיקע מעדיע־באַריכטונג וועגן דעם 80סטן יאָרטאָג אויף עלבע־טאָג.
די טעגלעכע נייעס האָט געמאלדן דאָס פאלגנדע:
אין טאָרגאַו איז פֿרײַטיק געפֿײַערט געוואָרן דער אַזוי-גערופֿענער "עלבע-טאָג" מיט אַ גedenk-צערעמאָניע דער רוסישער אַמבאַסאַדאָר
האָט אויך געמאָלדן וועגן זײַן אָנטיילנעמונג אין דער גedenk-צערעמאָניע, כאָטש ער איז נישט געווען אויסדריקלעך
פֿאַרבעטן. דער אויסערן־אָפיס האָט רעקאָמענדירט אויסצושליסן רוסישע רעפּרעזענטאַנטן אין אָנבליק פֿון דער מלחמה קעגן אוקראַיִנע."
אין זײַן רעדע אין טאָרגאַו האָט מיניסטער־פּרעזידענט קרעטשמר זיך געווענדט צום רוסישן אַמבאַסאַדאָר וועגן דער מלחמה אין אוקראַיִנע.
עס איז געווען רוסלאַנד וואָס האָט אָנגעהויבן אַ מלחמה קעגן אוקראַיִנע אין פֿאַרלעצונג פֿון
אינטערנאַציאָנאַלן געזעץ. נישט אין 2021, נאָר צוריק אין 2014.
און עס ליגט בײַ רוסלאַנד, און נאָר בײַ רוסלאַנד, צו ענדיקן דעם מלחמה.
די פֿאַראייניקטע שטאַטן האָבן שוין פֿריִער אָפּגעזאָגט זייער באַטייליקונג אין דער געדענק־צערעמאָניע:
"דער אַמעריקאַנער קאָנסולאַט אין לייפּציג קען דעם יאָר נישט בײַזײַן בײַ דער צערעמאָניע," האָט דערקלערט אַ
ספּאָקספֿרוי פֿון דער אַמעריקאַנער אמבאַסי אין בערלין.
די סאַקסישע צײַטונג, ntv, t-online, וועלט און אַנדערע מעדיע־אויסגאַבעס האָבן אויך אָנטייל גענומען אין איין־זייטיקע
באַשולדיקונג־שפּילן און האָבן די דיבאַטע געפֿירט קעגן אומגעוואָלטע טיילנעמער, ווי די ראָקערס
פֿון דעם רוסישן מאָטאָרציקל־קלוב "נאַכטװאָלפֿע".
אַ טיפֿערע אונטערזוכונג פֿון די סיבות פֿון דער מלחמה איז אומזיסט געזוכט.
אָבער, כדי צו דערגרייכן אַ דויערנדיקן שלום, איז וויכטיק צו פֿאַרשטיין זיי פּינקטלעך, כּדי נישט ווידער
צו פֿאַלן אין דער פּראָפּאַגאַנדע־פֿאַל און לעסאָף צו ענדיקן אין אַ ברייטער בלוטפֿלוס.
אין צײַטן ווען די בריטישע אַרמיי פֿירט מאַסיווע רעקרוטירונג־קאַמפּאַניעס אין שולן די שׂונא־סטערעאָטיפּן ווערן
געשטאַרקט ביליאָנען זענען באַפֿרײַט פֿאַר ריאַרמאַמענט די פֿרידן־עקאָנאָמיע ווערט איצט אומגעבויט צו אַ מלחמה־עקאָנאָמיע די
דײַטשישע וואַפֿן־ליפֿערונגען צו אוקראַיִנע ווערן הויך דיסקוטירט און די ווידער־אײַנפֿירונג פֿון צווינגענדיקער
מיליטערישער דינסט זעט אויס צו זײַן אין דערגרייך. עס איז נייטיק צו דערקענען די אמתע סיבות פֿון מלחמה.
עס זענען גוט באַגרינדעטע שטימען וואָס אַנטפּלעקן די אמתע סיבות פֿון מלחמה.
ערנסט וואָלף, למשל, האָט שוין צוויי יאָר צוריק קלאָר וועגן דעם ענין גערעדט.
זיינע אַנאַליזן זענען הײַנט מער רעלעוואַנט ווי קיינמאָל. הער זיך אַליין:
"עס איז דער סוף פֿון יולי 2022 און די וועלט גייט דורך גוואַלדיקע אומרוישן."
די אימפּליקאַציעס זענען אַזוי ריזיק, אַז מען מוז זיך פֿרעגן: צי דערלעבן מיר אפֿשר ניט נאָר דעם "גרויסן
ריסעט", נאָר אויך דעם אָנהייב פֿון דער דריטער וועלט־מלחמה?
לאָמיר אַ קוק טאָן אויף די צוויי אַנדערע וועלט־מלחמות צו קלאָרשטעלן דעם ענין.
דער ערשטער וועלט־מלחמה פֿון 1914 ביז 1918 איז געווען אַ קאַמף צו ווערן אַנשטאָט גרויס־בריטאַניע די הויפּט־וועלט־מאַכט
און צו באַקומען קאָנטראָל איבער אירע רעסורס־רײַכע קאָלאָניעס.
די קאָנטענדערס פֿאַר די נאָכפֿאָלגונג זענען געווען דער דײַטשער אימפּעריע און די פֿאַראייניקטע שטאַטן, ביידע
האָבן דערלעבט אַ ריזיקן עקאָנאָמישן וואַקסן אין דער צווייטער העלפֿט פֿון דעם 19טן יאָרהונדערט.
דער גרעסטער פאַרלירער ביים סוף פֿון דער ערשטער וועלט־מלחמה איז געווען דער דײַטשער אימפעריע, וואָס איז געווען געצווונגען צו
באַצאָלן הויכע רעפּאַראַציעס, בעיקר צו גרויס־בריטאַניע, פֿראַנקרײַך און איטאַליע, לויטן פֿאַרסאַילזער פֿאַרטאַג אין 1919.
אָבער די גרויסע געווינער זענען נישט געווען די פארייניקטע שטאַטן ווי אַ נאַציאָן, נאָר די הויפּט־באַנקען אויף וואָל סטריט.
זיי האָבן אָנהייב פֿינאַנצירט דעם קריג דורך געבן לאָנען צו די פאַרשידענע קריגפֿירנדיקע פּאַרטייען.
ווען דײַטשלאַנד דעמאָלט האָט געדראָט צו געווינען דעם קריג, האָבן זיי אין 1917 בלאַקמיילט די רעגירונג אין
וואַשינגטאָן, וואָס במשך דריי יאָר האָט זיך אויסגעהאַלטן פֿון דעם קריג, און האָבן זי געדריקט צו אַרײַנטרעטן.
אויף דעם אופֿן האָבן זיי צוריקגעקריגט זייער געלט צוזאַמען מיט אינטערעס דורך רעפּאַראַציע־צאָלונגען
פֿון די רעגירונגען אין לאָנדאָן, פּאַריז און רוים.
עס מוז דעריבער באַמערקט ווערן אַז אין די פֿיר יאָר, אין וועלכע 16 מיליאָן מענטשן האָבן זייער לעבן פאַרלוירן, זענען עס געווען די
גרויסע וואָל־סטריט־באַנקען וואָס האָבן די מלחמה הינטער די סצענעס פינאַנצירט, זי
פאָרויסגעטריבן און לעצטנס די גרעסטע נוץ דערפון געהאַט.
אין דער צווייטער וועלט־מלחמה איז עס נישט געווען אַנדערש. עס ווערט אונדז שטענדיק געוויזן
ווי אַ שלאַכט צווישן דעמאָקראַטיע און פֿאַשיזם.
אָבער דאָס איז נישט אמת.
די נאַציאָנאַלע סאָציאַליסטן וואָלטן קיינמאָל נישט געקומען צו מאַכט אָן דער געלט־פּאָליטיק פֿון וואָל סטריט.
עס זענען געווען די הויפּט אַמעריקאַנער באַנקען וואָס האָבן דורך ריזיקע הלוואות מעגלעך געמאכט דעם קאָנסומער־בום פֿון די
1920ער יאָרן און האָבן מיטן קראַך פֿון 1929 געבראַכט זײַן סוף.
מאַסן־אַרבעטלאָזיקייט, וואָס האָט געלייגט דעם יסוד פֿאַר דער אויפֿשטייג פֿון דער NSDAP, איז
געווען בעיקר אַ קאָנסעקווענץ פֿון דעם קראַך.
בײַם קריג האָבן די אַמעריקאַנער באַנקען ווידער געדינט ווי קריגספֿירערס הינטער די קוליסן,
דורך צושטעלן פינאַנציעלע שטיצע צו אַלע זײַטן.
לעסאָף זענען זיי אפילו רײַך באַלוינט געוואָרן דערפֿאַר.
נאָך אַז 66 מיליאָן מענטשן האָבן דעם מאָל פֿאַרלוירן זייער לעבן, האָבן פּאָליטיקער אין ברעטאָן־וודס אין 1944 פֿאַר זיי אַ נײַע
גלאבאלע פינאַנציעלע סיסטעם אויסגעאַרבעט, וואָס האָט זיי אין די קומענדיקע יאָרן פינאַנציעל אין
יעדן ווינקל פֿון דער וועלט אַרײַנדרינגען געמאַכט.
דרײַ פֿערטל יאָרהונדערט זענען שוין פֿאַרבײַ, אין וועלכע מיר האָבן ערשטנס דערלעבט דעם נאָך־מלחמה־בום און
דאַן די דערעגולאַציע פֿון דער פינאַנציעלער סיסטעם.
דער רעזולטאַט פֿון ביידע פּראָצעסן איז אַז די מאַכט פֿון וואָל סטריט איז הײַנט גרעסער ווי קיינמאָל פֿריִער.
דערצו איז אין דער הינטערגרונט אַרויסגעקומען אַ נײַע קראַפֿט, וואָס איז באַדײַטנדיק שטאַרקער ווי יעדער באַנק באַזונדער.
דאָס זענען די גרויסע פֿאַרמאָג־פֿאַרוואַלטערס, אָנגעפֿירט דורך בלאק־ראָק און וואַנגאַרד.
זיי זענען איצט צווישן די הויפּט־אַקציע־האַלטער פֿון אַלע גרויסע וואַל־סטריט־באַנקען, צי עס איז דזשיי־פּי מאָרגאַן, סיטיגרופּ,
באַנק פֿון אַמעריקע אָדער גאָלדמאַן סאַקס, און האָבן איצט אויך געבראַכט די וועלטס
וויכטיקסטע צענטראַלע באַנקען אונטער זייער קאָנטראָל.
אַזוי האַנדלען מיר מיט דער גרעסטער קאָנצענטראַציע פֿון מאַכט וואָס מען האָט קיינמאָל געזען אין דער פינאַנציעלער סיסטעם.
דערצו איז אין סיליקאָן וואַלי אַ נײַע אינדוסטריע אויפגעשטאַנען אין דער פֿאָרעם פֿון IT־פֿירמעס, וואָס
האָט זיך איצט פֿאַראייניקט מיט די אַסעט־מאַנאַדזשערס.
בלאקרוק, וואַנגאַרד און קאָ. זענען אויך די הויפּט־אַקציאָנערן פֿון אַלפֿאַבעט, אַמאַזאָן, עפּל און מייקראָסאָפֿט.
דער גאַנץ ריזיקער קאַרטעל פֿון אַסעט־מאַנאַדזשערס און IT־קאָרפּאָראַציעס האָט מער מאַכט ווי קיין קראַפֿט אין
דער גאַנצער געשיכטע פֿון דער מענטשלעכקייט, ווײַל ער קאָנטראָלירט נישט נאָר געלט, נאָר אויך דאַטן וועלטווייט.
אָבער עס האָט אויך אַ היסטאָרישן פּראָבלעם.
די פינאַנציעלע מאַרקן, געטריבן צו רעקאָרד־הויכן, פֿאָדערן שטענדיק מער געלט און שטענדיק נידריקער אינטערעס־ראַטעס.
אָבער, זינט די צינז־ראַטעס האָבן דערגרייכט נול אין 2020 און קענען נישט געשטופּט ווערן אין נעגאַטיווע טעריטאָריע,
איז די איינציקע אָפּציע וואָס איז געבליבן געלט־שאַפֿונג.
אָבער דאָס פֿירט צו דער אַראָפּווערטונג פֿון דער וואַלוטע. צו באַגרענעצן דאָס, מוז מען העכערן די אינטערעס־ראַטעס.
אָבער דאָס מאַכט עס שווער צו צוריקצאָלן די לאָנען.
און זיי זענען איצט אויף אַ רעקאָרד־הויך.
דערצו גליטשט די וועלט איצט אַרײַן אין אַ רעסעסיע, דאָס הייסט אַ צוקערצונג אין עקאָנאָמישן אויסגאַנג.
דער דיגיטאַלער פינאַנציעלער קאָמפּלעקס איז דעריבער אין אַ היסטאָרישן קנוט.
אַזוי, וואָס זאָל מען טאָן?
נו, מלחמות מאַכן די אַקציע־פּרײַזן פֿון וואַפֿן־פֿירמעס שטייגן, טרײַבן די פינאַנציעלע מאַרקן, פֿאַרגרעסערן די נאָכפֿרעג פֿאַר
קרעדיט צוליב דעם איבערגאַנג פֿון אַ שלום־צײַט צו אַ מלחמה־עקאָנאָמיע, און שאַפֿן מאַסן
אַרבעט־פּלאַץ נאָך דער חורבן דורך רעקאָנסטרוקציע.
מלחמות זענען אַ שטאַרקער עקאָנאָמישער טרײַבער.
מלחמות זענען אויך אַן אויסגעצייכנטער מיטל צו אָפּצוווענדן די אויפמערקזאַמקייט פֿון די אמתע פּראָבלעמען פֿונעם טאָג.
דורך שאַפֿן שׂונא־סטערעאָטיפּן, איז זייער גרינג צו פֿאַרפֿירן די מערהייט פֿון דער באַפֿעלקערונג.
אויב מען קוקט אויף דער הײַנטיקער סיטואַציע אָביעקטיוו, מוז מען מסקנא מאַכן אַז אַלץ
וואָס מלחמות ברענגען, איז הײַנט זייער געפֿרעגט.
וואָס קען זײַן מער קלאָר פֿאַר די וואָס האָבן די מאַכט אין דער סיטואַציע ווי זיך פֿאַרלאָזן אויף מלחמה און אָדער אָנצינדן די
שוין עקזיסטירנדיקע קאָנפליקט־הייצפּונקטן, ווי עס האָט שוין פּאַסירט אין אוקראַיִנע, אָדער, ווי אין
טײַוואַן אָדער אין מיזרח־מיטל, זיי לאָזן שטענדיק סאַמען, כּדי זיי אויך צו קענען אָנצינדן ווען נייטיק.
אויב די ערשטע און די צווייטע וועלט־מלחמות האָבן אונדז עפּעס געלערנט, איז דאָס דאָס.
עס זענען נישט די פּאָליטיקער וואָס באַשליסן.
הײַנטיקע טעג איז נישטאָ קיין טעם צו קוקן צו שולץ, מאַקראָן, בײַדען, פּוטין אָדער שי דזשינפּינג.
זייער פֿונקציע איז אונדז אַלע אָפּצופירן, אונדז פֿאַרפֿירן און אַזוי גרייטן דעם וועג
פֿאַר דער אַגענדע פֿון אַן אַנדערער קראַפֿט.
אויב מיר ווילן וויסן וואָס אונדז באַדראָט, מוזן מיר קוקן אויף דעם אַנדערן כּוח אין דער הינטערגרונט.
און דאַן פֿאַרשטיין מיר אַז אַלע באַדינגונגען פֿאַר אַ דריטן וועלט־מלחמה זענען איצט פֿאַראַן.
און פּאָליטיק ווייזט שוין אין אוקראַיִנע אַז זי האָט ווידער קיין קוועלן נישט זיך אונטערצוגעבן צו דער
אַגענדע הינטער די קוליסן און שיקט מענטשן צו זייער טויט.
גאָרנישט פֿון דעם מאָלט נישט קיין ראָזעווע בילד, אָבער מיר זאָלן שטענדיק געדענקען אַז די מערהייט פֿון מענטשן לאָזן
דאָס נאָר פּאַסירן ווײַל זיי פֿאַרשטייען נישט דעם הינטערגרונט און פֿאַרטרויען פּאָליטיקער און די מעדיע.
אָבער דער צוטרוי איז שוין אין די לעצטע צוויי און אַ האַלב יאָר ערנסט געשאַקלט געוואָרן און וועט אין די
קומענדיקע וואָכן און חדשים נאָך מער געשאַקלט ווערן.
דער דיגיטאַל-פינאַנציעלער קאָמפּלעקס האַלט זיך שטרענג צו זײַן אומקאָמפּראָמיסירנדיקער סטראַטעגיע פֿאַר איין סיבה אַליין:
ווײַל ער האָט נישט קיין אַנדערן וועג צו באַהאַלטן זײַן מאַכט.
אָבער דאָס מיינט גאָרנישט אַנדערש ווי אַז אַ היסטאָרישער פֿענצטער פֿון געלעגנהייטן עפֿנט זיך פֿאַר אונדז אַלעמען, אין וועלכן
אויפקלערונג קען פֿאַלן אויף פֿרוכבאַרן באָדן, עפֿענען די אויגן פֿון פילע און אַזוי
מעגלעך אַרײַנברענגען אַ היסטאָרישן ווענדפּונקט.
אין דעם מאָמענט זאָל מען דערמאָנען אַז נאָך ראַליעס זענען פארגעקומען אין טאָרגאַו איין
טאָג נאָך דער אָפיציעלער געדענק־צערעמאָניע:
אויף דער איין זײַט, די דײַטשישע קאמוניסטישע פּאַרטיי. אויף דער אַנדערער זײַט, האָט אַ לאָקאַלע מיטלשטאָק־יניציאַטיוו
אָרגאַניזירט אַ געדענק־צערעמאָניע וואָס איז געווען עפֿנטלעך פֿאַר אַלעמען, נישט אידעאָלאָגיש נאָר פּלוראַליסטיש,
און גאָר געווידמעט פרידן און פריינדשאַפֿט צווישן פֿעלקער.
אַלע רעדעס און לידער האָבן אויסגעדריקט דעם אומבאַדינגטן ווילן צו שלום צווישן די אָנטיילנעמער
פֿון אַ ברייטער פאַרשיידנקייט פֿון הינטערגרונטן.
איר קענט געפֿינען די גאַנצע אַרטיקלען אויף אַפּאָלוט, אײַנגעשענקט.טיווי און נואָפֿליקס.
אָט זענען אַ פּאָר איינדרוקן:
: "אין יעדן פאַל איז וויכטיק צו שיקן אַ סיגנאַל פֿון דער גראַסרוט־שטאָק און ווײַזן אַז מיר שטיצן שלום."
ניט ווייט פֿון טאָרגאַו, 35 קילאָמעטער אַוועק, געפֿינט זיך די האָלצדאָרף לופֿטבאַזע, וווּ די אַראָו 3 אַנטי־לופֿט־ראַקעט־סיסטעם
זאָל אינסטאַלירט ווערן איבער די קומענדיקע פֿינף יאָר.
און איך וואָלט געזאָגט אַז צושטעלן וואַפֿן ברענגט נישט שלום.
אַזוי איז עס געווען פֿופֿציק יאָר צוריק, אַזוי איז עס הײַנט, און אין הונדערט יאָר וועט עס נישט זײַן אַנדערש.
דערפֿאַר בין איך קעגן קיין וועפּן־ליפֿערונגען, אַפֿילו אויב די מעדיע איצט פֿירט אַ אמתע שמוץ־קאַמפּאַניע, וואָס
לויט מײַן מיינונג פֿירט די מענטשן אין דער פאַלשער ריכטונג.
ווען איך זע ווי די ריינהימטאל־אַקציעס שטייגן, מאַכט עס מיר פשוט שאָקלען מיין קאָפּ,
אַזוי צו זאָגן, און איך פיל זיך פֿאַרוואַרוקט.
"אָבער איך פֿאַרשטיי נישט פֿאַרוואָס, ווען אַ מיניסטער פֿאַר פאַרטיידיקונג זאָגט אַז מיר מוזן ווערן גרייט
פֿאַר מלחמה, זאָל מען דערנאָך דערלויבן די נאצישע שפּראַך."
אולי קען עמעצער דאָס מיר דערקלערן.
און איך נעם אָן אַז ער מיינט נישט גרייט זיך צו פאַרטיידיקן אָדער באַשיצן זיך, ווײַל אַנדערש קען ער פשוט אַזוי זאָגן.
"ליבע מענטשן, קוקט אויף אוקראַיִנע און זעט וואָס פֿאַר אַ רעכטס־ווינג־סעקטאָר דאָרט איז."
זיי זענען נישט אַלע אוקראַיִנער, אָבער זיי זענען די וואָס באַשליסן!
און זיי האָבן אָנגעהויבן דעם קריג, נישט אין 2022, נאָר אין 2014, צוזאַמען מיט די אמעריקאנער, ווי דאָ שוין ריכטיק דערמאָנט.
ווער זאָגט דאָס נאָך?
צי זאָגן מיר דאָס נאָר?
צי איז דאָס נאָר די שלום־באַוועגונג וואָס זאָגט דאָס?
ניין. נאטאָ־סעקרטאַר־גענעראַל שטאלטענבערג האָט געזאָגט אַז עס זענען נישט די רוסן וואָס האָבן עס אָנגעהויבן,
נאָר די אוקראַיִנער האָבן אָנגעהויבן דעם קריג אין 2014.
דאָס איז דער טרויעריקער אמת. מיר מוזן זיך דערמיט שטעלן, ווײַל נאָר ווען מיר וויסן וואָס דער גורם איז
געווען, קען מען עס לייזן אָדער לאָזן עס זיך לייזן.
"פֿאַר וואָס די ליגנס? נו, גאַנץ פּשוט, ווײַל מלחמות זענען קיינמאָל נישט געפֿירט געוואָרן אָן ליגנס."
"ווײַל קיינער אין דײַטשלאַנד, קיינער, וואָלט נישט שטיצן די פּאָליטיק וואָס די פֿעדעראַלע רעגירונג איצט
דורכפֿירט, אויב זיי טאַקע וואָלטן פֿאַרשטאַנען וואָס די סיטואַציע אין אוקראַיִנע איז."
קיינער!
קיינער, אויסער אפֿשר איין אָדער צוויי הויפּט־אַקציאָנערן פֿון רײַנמעטאַל אָדער זייערע פּאָליטישע לאָביסטן אין
דעם בונדעסטאַג, וואָס קען נאָך שטענדיק בלײַבן בײַ זייער מיינונג, אָבער דאָס זאָל אונדז נישט באַטרעפֿן.
און מענטשן ווערן נישט טאַקע באַוווסט געמאכט וועגן די קאַנסעקווענצן פֿון דעם סאַברע־ראַטלינג דורך רעפּרעזענטאַנטן פֿון
בלאקראָק, וועלכע אַקציע־האַלטערס וועלן זיכער שניידן ריזיקע פּראָפֿיצן אויב טאָראָס ווערט געליפֿערט
און דײַטשלאַנד דערנאָך ווערט באַשטימט ווי אַ ציל.
מלחמה איז שטענדיק אַ גרויסער געשעפֿט, ערשטנס מיט וואַפֿן־פֿאַרקויף און דערנאָך מיט רעקאָנסטרוקציע,
אָבער דאָס איז פּונקט וווּ מיר מוזן אַרײַנטרעטן.
דאָס וועט נאָר פּאַסירן אויב מיר פֿאַרשטייען אַז די דאָזיקע אויפֿרעגונג, דער דאָזיקער געשווינדער לויף צו
מלחמה, וואָס ווערט תּמיד דורכגעפֿירט צווישן די מאַסן דורך די מעדיע, פֿירט לסוף צו אַ טויטן וועג.
"מיליאָנען מענטשן אין דײַטשלאַנד דאַרפֿן צײַט צו פֿאַרשטיין אַז יעדער איינצעלנער איז נייטיק."
יעדער שטימע ציילט איצט!
די וויכטיקסטע זאַך פֿאַר מיר איז אַז די דײַטשן זאָלן זיך אויפשטעלן, זיך אויפוועקן און פֿאַרשטיין
אַז ווען עס איז מלחמה, זענען ניטאָ קיין געווינער.
קיינער וועט נישט קענען אַנטלויפֿן. קיינער וועט נישט קענען זיך גענוג שנעל אין זיכערהייט
ברענגען צו זאָגן: "איך גיב נישט קיין זאַך."
און איבער אַלץ, וואָס מענטשן טאַקע זאָלן טאָן: אויפהערן צו הערן די מלחמה־רעטאָריק!
און איך וואָלט געזאָגט צו יעדן פאַרטיידיקונגס־מיניסטער, יעדן פּאָליטיקער וואָס שטיצט מלחמה: שיקט קודם
אייערע קינדער צום פראָנט, און דאַן וועלן מיר זען, ווײַל זיי, כמובן, ווילן דאָס נישט טאָן.
קיינער דאַרף נישט מלחמה!
אין 2025 וועלן זײַן אַזוי פֿיל געלעגנהייטן צו ברענגען שלום דורך דיאַלאָג, דורך די מעכטיקסטע וואָפן אין דער
וועלט, וואָס מיר רופן קאָמוניקאַציע, און וואָס, לויט מײַן מיינונג, ווערט פיל צו ווייניק גענוצט.
"עס איז געווען אין 2014, ווען איך האָב, דאַנק דער אינטערנעץ, געזען וואָס קען פּאַסירן מיט אַ פֿאָלק – רוסן און
אוקראַיִנער זענען, נאָך אַלעס, איין פֿאָלק – אַז זיי קענען זיך אַרײַנמישן אין מלחמות אָן ווילן."
מײַן פֿרוי קומט פֿון אוקראַיִנע, פֿון כאַרקאָוו. און איך ווייס פֿאַר אַ פֿאַקט, אַז קיין אוקראַיִנער, ביז צום סוף, דאָס הייסט
ביז 2022, האָט נישט געגלייבט, אַז עס וועט זײַן אַ מלחמה צווישן אוקראַיִנע און רוסלאַנד. טראָץ אַלע אַנטוויקלונגען, האָבן
געוויינטלעכע מענטשן בכלל נישט געדאַכט דערפֿון, חוץ די האַרדקאָר נאַציס, וואָס ווערן איגנאָרירט דורך אונדזערע מעדיע.
זיי זענען ערגעץ אין בראַנדענבורג, איצט אין אַסאָו־שלאָס, און זוכן מענטשן. BILD איז דאָרט, אָבער זיי זאָגן נישט ווער זיי זענען.
אַלטערנאַטיווע מעדיע זענען וויכטיק, ווײַל זיי זענען נישט אַלטערנאַטיווע מעדיע.
מיר זענען די מעדיע; מיר טאָן די מעדיע־אַרבעט וואָס נאָרמאַלע מעדיע זאָל טאָן.
און דערפֿאַר זענען מיר דאָ און טאָן די אַרבעט, כאָטש רובֿ פֿון אונדז קענען נישט פֿון דעם לעבן מאַכן.
"אפילו אויב איצט וועט נישט זײַן קיין רעוואָלוציע אָדער עפּעס אַזוי, וועלן מיר נישט מאַרשירן אויף בערלין און
שאַקן די גאַסן און אַלעס. דאָס וועט איצט נישט פּאַסירן."
איך גלייב אַזוי. זאַנד אין די אַרבעט, לאָמיר עס רופן זאַנד אין די אַרבעט, איז פיל מער עפעקטיוו ווי מען קען טראַכטן.
דאָס איז נאָך אַ פּראָפּאַגאַנדע־געשיכטע וואָס מאַכט אײַך פֿילן אַזוי קליין און אָנמאַכטיק.
עס איז מאָל דערשלאָגנדיק. איך גלייב נישט אַז מיר זענען נאָך אַלעס אַזוי קליין און מאַכטלאָז.
און מיר זעען אויך ווי מען איגנאָרירט אונדז, קעמפֿט קעגן אונדז, לאַכט אויף אונדז, און אַזוי ווײַטער און אַזוי פאָר...
און ווי מען קעמפֿט קעגן אונדז אויף יוטוב, למשל, ווי אַלטערנאַטיווע מעדיע, אָדער ווי אַזעלכע געשעענישן, אפילו אויב זיי זענען
גרויס, אפילו אויב זיי זענען וויכטיקע געשעענישן, ווערן איגנאָרירט.
און דאָס ווייזט אַז עס האָט קלאָר אַ ווירקונג; עס האָט פשוט אַ ווירקונג.
און דאָס איז אויך דער גרונט פֿאַר וואָס איך בין דאָרט און פֿאַר וואָס די אַנדערע זענען דאָרט.
טאַקע, אַלע ווייסן אַז עס האָט אַ ווירקונג.
טײַערע צוקוקער, עס איז נישט קיין בעסערער וועג צו צאַמענפֿאַסן דאָס ווי מיט די פאלגנדיקע ווערטער.
"יעדער שטימע ציילט איצט!"
"מיר זענען די מעדיע,
מיר טאָן די מעדיע־אַרבעט וואָס נאָרמאַלע מעדיע־אויסגאַבעס זאָלן טאָן.
"מיר קענען זען ווי מען איגנאָרירט אונדז אָדער קעמפֿט קעגן אונדז..."
און דאָס ווייזט אַז עס האָט נאָך אַלעס אַ ווירקונג.
פּשוט אַ עפעקט. אַלץ וואָס בלײַבט צו צוגעבן איז דאָס: מיר דאַרפֿן נישט ווערן גרייט פֿאַר מלחמה, ווי
די הויפּטשטראם־מעדיע וואָלט אונדז געלאָזט גלייבן,
מיר מוזן ווערן ביכולת צו שלום.
ביטע נעצווערקט און פֿאַרבינדט אייערע כּוחות מיט גלײַכגעשטימטע מענטשן.
ווײַל נאָר צוזאַמען קען מען אָפּשטעלן די אמתע מלחמה-פּראָוואָקאַטאָרן!
קומט צו אונדז זיך אָנצונעמען צו אַקציע און טיילט דעם פּראָגראַם אויף געזעלשאַפֿטלעכע מידיאַ!