.
Так, сёння ў нас у прамым эфіры на Kla.TV доктар Бода Шыфман.
Вельмі цёплы прывітанне, дарагі Бода. Спадзяюся, вы не супраць, калі я буду звяртацца да вас нефармальна. Выдатна, што вы тут.
Так, вялікі дзякуй за запрашэнне, дарагі Маціяс. І я вельмі рады зноў быць на Kla.TV.
Бодо, да пандэміі вы кіравалі паважанай прыватнай ларынгаларынгалагічнай практыкай і клінікай верціга
ў Зінсхайме. Ці была ў практыкі добрая рэпутацыя?
Я думаю, так можна сказаць. Мы былі адной з нямногіх практык, якія спецыялізаваліся на верціга, і мы выкарыстоўвалі
міждысцыплінарны падыход, а не толькі ЛОР-падыход.
Мы таксама лячылі неўралагічныя ўнутраныя хваробы.
Напрыклад, мы самі ацанілі выявы МРТ з дапамогай нашай уласнай сістэмы ацэнкі.
У нас быў пратакол абследавання, які значна пераўзыходзіў універсітэцкі ўзровень, што дазваляла нам
абследаваць пацыентаў амаль цалкам без іх удзелу.
Таму мы прыклалі ўсе намаганні, каб атрымаць аб'ектыўныя вынікі.
Важна адзначыць, што пацыенты, якія да мяне звярталіся, — гэта былі людзі, якія пабывалі практычна ва ўсіх кутках свету і ўжо
бачылі знакамітых спецыялістаў, некаторыя з якіх дзесяцігоддзямі пакутавалі ад вертыга, і ў выніку ім заўсёды
казалі, што яны гэта ўяўляюць, што з імі ўсё ў парадку і гэтак далей, і таму падобнае.
Аднак насамрэч, калі б прыярытэт аддаваўся аб'ектыўнай дыягностыцы, прычыну можна было
б выявіць у пераважнай большасці выпадкаў.
У нас былі ўнутраныя кантролі якасці. Гэта азначае, што мы зноў напісалі нашым пацыентам.
І, як я ўжо казаў, усе яны лічыліся беспаспяховымі выпадкамі. А ў нас паказчыкі
паспяховасці былі значна вышэйшыя за 70 працэнтаў.
У нас была міжнародная аўдыторыя. Гэта значыць, што нашы пацыенты прыляталі. Гэта гучыць крыху перабольшана, але гэта праўда.
Яны прыехалі з усяго свету, няхай гэта была Японія, Кітай ці Амерыка.
Да нас прыляталі з Вашынгтона, акруга Калумбія, з-за тынітусу, і адразу ж ляцелі назад.
Да нас прыязджалі астранаўты і касманаўты. Да нас прыязджалі розныя прафесійныя спартсмены з усіх відаў спорту.
Вядома, і палітыкі таксама, нават палітыкі з так званых дзяржаў-ізгояў, якія там займалі высокія пасады.
Гэта азначае, што мы лячылі людзей незалежна ад таго, што яны зрабілі, і спрабавалі высветліць, што з імі не так.
І на ўзроўні, які быў значна вышэйшым за ўзровень універсітэцкіх бальніц.
Гэта была адна з прычын, чаму я, напрыклад, рэгулярна чытаў лекцыі для Нямецкага таварыства отарыналарынголагаў
або мне прапаноўвалі выступіць з лекцыяй ва Універсітэце горада Гейдэльберг ці на падобных мерапрыемствах.
Гэта далёка не норма для ЛОР-урача ў прыватнай практыцы. Гэта хутчэй выключэнне.
І сапраўды, экзатычныя сімптомы былі для нас звычайнымі сімптомамі.
Таму мы вельмі рэдка сутыкаліся з пацыентамі, якія пакутавалі ад такога распаўсюджанага захворвання, як пазіцыйная верціга.
Гэта патрабавала наяўнасці такога стану, як вестибулярная шваннома або акустычная нейрама, г.зн. пухліна слыхавога нерва,
якую ЛОР-урач звычайна бачыць раз на пяць гадоў, калі ў яго шмат неўралагічных пацыентаў,
— а ў нас такія выпадкі былі кожны тыдзень.
І гэта толькі маштаб, вы сапраўды павінны гэта ўявіць.
Мы прысвяцілі шмат часу нашым пацыентам.
Гэта значыць, што пацыент, які прыйшоў да нас раніцай, сышоў з поўнай дакументацыяй, якая змяшчае ўсе вынікі абследаванняў,
рэкамендацыі па лячэнні і гэтак далей, і потым сышоў зусім.
І мы таксама маглі б пахваліць сябе і сказаць, што ў нас быў вельмі высокі працэнт паспяховасці, які з году ў год расце —
відавочна, дзякуючы руціне — і мы змаглі дапамагчы многім людзям.
Гэта было вельмі весела. Для нас гэта таксама было вельмі задавальненне.
Як доктар, мая жонка таксама магла дапамагаць людзям з пункту гледжання траўматычнай тэрапіі, таму што верціга
— гэта страта кантролю, а страта кантролю — гэта самая цяжкая форма траўмы, якую можна перажыць.
Насамрэч, гэта таксама пачатак дэпрэсіі ці чагосьці падобнага. Таму што, калі ты не ведаеш, дзе ўверх, а дзе ўніз, або
пастаянна адчуваеш сябе няўпэўнена, ты вельмі хутка пападаеш у стан трывожнасці, які потым застаецца з табой.
Але прычына не ў страху; насамрэч яна ў арганічных прычынах. І вам трэба дакапацца да самай сутнасці.
Гэта было вельмі весела. Нас высока ацэньвалі, неаднаразова асвятлялі ў «Leading Medicine Guide», згадвалі сярод
лепшых урачоў у газеце, а ў «Хто ёсць хто ў Германіі» мяне лічылі адным з дзесяці найважнейшых ЛОР-урачоў.
Гэта не проста паказуха цяпер, калі ўсё ўжо скончылася, а проста заява, каб падкрэсліць, што на пачатку пандэміі каранавіруса тут
выказаўся не пачатковец у сваёй галіне, а сапраўдны прафесіянал.
Менавіта так. Я думаю, мы дакладна можам гэта сказаць.
Але гэта таксама азначае, калі я правільна разумею, што і вас лічылі своеасаблівай аўтарытэтам у вашай галіне.
Калі людзі з усяго свету прыязджалі да вас, ці асвятлялі пра вас СМІ? Ці былі інтэрв'ю?
Вы толькі што згадалі медыцынскі часопіс. Але гэта азначае, што пра вас не было ніякіх негатыўных справаздач.
Па сутнасці, яны дазваляюць выказацца, ці паведамляюць пра цябе, так?
Так, і тэлебачанне, дзе былі некаторыя рэпартажы, калі яны прыходзілі ў вашу практыку і
рабілі запісы, або інтэрв'ю для часопісаў.
Нас рэгулярна друкавалі ў часопісах. І ўрэшце я нават стаў экспертам па верціга для часопіса «Apotheken-Umschau», што
з'яўляецца найвышэйшай узнагародай, якую толькі можна атрымаць.
Apotheken-Umschau — гэта друкаванае выданне з найбольшым тыражом, значна вышэйшым за любыя іншыя на рынку.
І як практыкуючы доктар, я, па сутнасці, ігнараваў усіх прафесараў і ў выніку стаў экспертам для часопіса «Apotheken-Umschau».
І ў мяне ўжо не засталося сіл, таму артыкулы, якія я пісаў для газет, таксама публікаваліся ў dpa, Reuters, AP і
гэтак далей, бо я, па сутнасці, ужо зарэкамендаваў сябе на міжнародным узроўні, у тым ліку ў СМІ.
І гэта таксама было вельмі дзіўна на пачатку пандэміі, таму што для таго, каб гэта спрацавала,
таксама трэба было задзейнічаць прафесіяналаў.
Такім чынам, у мяне быў рэкламны агенцтва, прэс-агенцтва, з якім я працаваў, якое працавала на мяне, якое я
плаціў, якое таксама гарантавала, што вас размяшчалі.
А потым, спачатку, я спрабаваў трапіць у ток-шоу.
Мой прэс-сакратар сказаў: «Ах, лепш не, інакш ты ў выніку будзеш проста сядзець у ток-шоу».
Таму што я сказаў: «Слухай, скажы ім, што гэта вядомы ЛОР-урач, які мае іншую думку».
І потым ёсць рассыл, прэс-рассыл, які таксама існуе для ток-шоу.
А потым вы плаціце крыху грошай, і ўсё размяркоўваецца.
І тады яны ведаюць, што тут ёсць нехта, хто хацеў бы выказаць сваё меркаванне.
І звычайна я б змог закрыць сваю практыку на чатыры тыдні, бо агенцтва навін таксама пагадзілася,
і хадзіць з ток-шоу ў ток-шоу, як Карл Лаўтэрбах.
Але яно не прыйшло. Нягледзячы ні на што. Тое ж самае адбылося пасля таго, як яно працавала некаторы час.
Я пачаў рабіць відэа 14 сакавіка 2020 года і быў адным з першых, хто гэта зрабіў.
У мяне была вельмі вялікая аўдыторыя на YouTube, пакуль мяне не заблакіравалі.
І тады некалькі чалавек напісалі, напрыклад, Ланцу, з просьбай: «Вось тут доктар-аўрыкалог, калі ласка, запрасіце яго ў шоу».
І я атрымліваў лісты па электроннай пошце. Іх заўсёды адхілялі.
Было заяўлена, што спадар Ланц запрашае сваіх гасцей сам і што гэта не плануецца.
І яшчэ – я атрымаў інфармацыю ад RBB – вельмі рана, у сакавіку 2020 года, быў заключаны пагадненне аб
нераскрыцці інфармацыі, згодна з якім не дазвалялася рэлятывізаваць асвятленне тэмы каранавіруса.
Такі быў загад кіраўніцтва RBB рэпарцёрам, і яны мусілі падпарадкавацца, інакш засталіся б без працы.
Так. Цяпер, каб коратка для гледачоў, я б сказаў, што да Кароны вы былі проста чалавекам у сваёй галіне, гэта дакладна.
Мы ўсе скардзімся на недахоп кваліфікаваных работнікаў у Германіі, але ў нас тут быў эксперт у сваёй галіне, так бы мовіць,
што нават людзі з усяго свету прыязджалі сюды па дапамогу.
Давайце проста скажам гэта. Што здарылася?
Я думаю, цяпер вельмі важна гэта зразумець. У які момант усё звалілася?
Гэта было асуджана на правал з самага пачатку, таму што яшчэ на пачатку маёй мэтай было сапраўды вызваліць людзей ад іх страху.
Ну, як эксперт па прастудзе, у мяне ёсць нумар з ОАС... .
Што гэта было, прабачце, на пачатку Караны, вы маеце на ўвазе цяпер?
Так, 14 сакавіка 2020 года. Як я сказаў, першае відэа.
І першае відэа называлася «Не панікуйце», і я спрабаваў сказаць людзям, што гэта прастуда, прыкладна такая ж, як грып.
І я паглядзеў на лічбы: колькі людзей звычайна памірае ў Ухані, колькі памерла ў Бергама і гэтак далей, і гэтак далей.
Такім чынам, прагледзеўшы ўсе адпаведныя крыніцы, я прыйшоў да высновы, што ў канцы свайго
першага відэа я сказаў: «Я думаю, мы ўсе памром».
Але не з-за каранавіруса, я думаю, што гэта малаверагодна.
І насамрэч, гэта была агульная згода, таму што, акрамя таго, што я ЛОР-урач, я яшчэ і ўрач неадкладнай дапамогі,
працую ў службе неадкладнай дапамогі, а таксама з'яўляюся фельчарам і медыцынскім тэхнікам неадкладнай дапамогі.
Менавіта гэта і прывяло мяне ў медыцыну. І ёсць адзін залаты правіла: проста «Не панікуй».
Калі вы прыбываеце на месца здарэння з масавымі ахвярамі, вы не можаце казаць: «Дапамажыце, вы ўсе памрэце».
Нават калі вы ведаеце, што не справіцеся з усімі, вы павінны даць сваім падапечным на
вуліцы адчуць, што сітуацыя пад вашым кантролем.
І я не мог зразумець, што ўрад, прэса і іншыя... Я вельмі рана нагадаў прэсе пра яе адказнасць, у
тым ліку ў сваіх відэа, бо яны заўважылі мае відэа.
І тады я сказаў: сябры, у вас ёсць адказнасць.
А калі вы выклікаеце ў людзей паніку, прымушаючы іх лічыць, што ім неабходна падключэнне да вентылятара лёгкіх
практычна пры любым болі ў горле, тады ложкаў у аддзяленнях інтэнсіўнай тэрапіі сапраўды не хапіць.
Такім чынам, нават калі мая ацэнка была памылковай, я хацеў пераканацца, што людзі будуць супакоеныя і
не будуць рабіць з мухі слана, каб бальніцы не былі перагружаныя, а людзі не панікавалі.
Я атрымліваю гэтае пацвярджэнне ад людзей зноў і зноў.
Людзі былі ахоплены жахам ад гэтых выяў, якія паказваліся па тэлебачанні ў бясконцым цыкле.
І насамрэч, гэта было маёй мэтай. І гэта адразу ж было забаякавана і сабатавана.
Нават людзі з мясцовых газет, з якімі ў мяне заўсёды былі добрыя адносіны.
Я маю на ўвазе, я быў мясцовай зоркай у Зінсхайме. Мяне запрашалі паўсюль, ці то былі футбольныя
матчы, ці нейкія іншыя мерапрыемствы, ці што заўгодна.
Тады... вы былі VIP. А потым прыйшоў мэр і сфатаграфаваў вас, калі вы атрымлівалі яшчэ адну ўзнагароду ці нешта
падобнае – вы можаце знайсці гэта на маім сайце besserleben.tv.
Так я крыху пазабавіўся і дадаў у фота мэра, каб паказаць, як гэта выглядала раней.
І адзін дзень на адзін, цябе раптам спісваюць.
Такім чынам, усе тыя, хто лічыў вас вядучым экспертам, раптам пачалі больш верыць тэлебачанню, чым доктару,
якому яны даверылі сваё жыццё, бо я таксама быў хірургам.
Калі вы дазваляеце камусьці зрабіць вам аперацыю, вы давяраеце яму сваё жыццё, ці нават
жыццё сваіх дзяцей. І гэта было вельмі дзіўна.
Так, я так лічу. І калі цяпер азіраешся на той час, я маю на ўвазе, у вас быў, скажам так, важкая прычына.
Вы хацелі папярэдзіць людзей, як доктар, як і належыць, вы хацелі іх інфармаваць.
Цяпер, азіраючыся назад, вы лічыце, што распаўсюджванне панікі было наўмысным, ці ўсё гэта было хутчэй
супадзеннем, дэзінфармацыяй з боку некаторых экспертаў?
Насамрэч гэта спачатку не было задумана, а потым надышоў момант, калі ўсё раптам змянілася.
Гэта можна было ўбачыць на прыкладзе Энтані Фаўчы ў Амерыцы і ў Германіі з Крысціянам Драстэнам і Лотхарам Вэлерам, якія спачатку
прыменшывалі сітуацыю і казалі, што ўсё не так страшна, што гэта проста прастуда, што каранавірусы існавалі даўно, бла-бла-бла.
І вось, з дня ў дзень, відаць, быў дадзены нейкі загад, бо сітуацыя цалкам змянілася паўсюль, ва ўсім свеце.
Уся гэтая сітуацыя была вельмі дзіўнай, таму што насамрэч нічога не змянілася. Наадварот, у нас было ўсё больш і больш дакладных
даных, напрыклад, ад прафесара Іаанідзіса, сусветна вядомага эпідэміёлага, ці, хутчэй, самога выбітнага
эпідэміёлага, які таксама сказаў: «Людзі, будзьце асцярожныя, гэта захворванне, якое можна параўнаць з грыпам».
Добры Гасподзь, ці хто там, таксама даў нам поўныя, самадастатковыя калоніі, якія можна было вывучаць.
Быў бы Хайндсберг, была б «Дайманд Прынцэс», былі б два авіяносы, была б турма.
Такім чынам, у нас было некалькі месцаў, дзе можна было дакладна ўбачыць, наколькі высокім быў
паказчык смяротнасці, наколькі небяспечна было.
І мы з самага пачатку ведалі, што даныя не былі пагрозлівымі.
І сапраўды, трэба сказаць, што ўсё гэта было наўмысна, бо яно працягвалася.
Таксама наўмысна выкарыстоўваліся падробленыя выявы, як нядаўна прызнала нават FAZ.
Усе памятаюць грузавікі, якія збіралі труны ў Бергама.
Поўная пастаноўка нават упершыню сёлета з'явілася ў FAZ, Frankfurter Allgemeine Zeitung, дзе потым
таксама было сказана: так, але ў кожным з гэтых дзесяці грузавікоў было роўна па адным труне. Адзін?
Так, і яго проста забралі, бо ў іх не было ніякіх крэматорыяў.
Улады ўстанавілі, што гэтыя целы не павінны быць падвергнуты аўтопсіі.
Гэта быў яшчэ адзін выпадак, калі я сказаў сабе: «Пачакай, адно з найвялікшых дасягненняў медыцыны заключалася ў тым, што
нам дазвалялася вывучаць мёртвых людзей». І так было доўгі час.
Я кажу, што ў часы Леанарда да Вінчы яны бралі трупы з могілак, каб праводзіць аўтопсіі на
людзях. Мы змаглі праводзіць аўтопсіі на людзях.
А потым быў нават той, хто праводзіў аўтопсіі на людзях, а менавіта прафесар Пюшэль у Гамбургу, таксама адзін з кіраўнікоў
з нешматлікіх існуючых судова-медыцынскіх паталагаанатамаў.
І ён сказаў, што тыя людзі, якія памерлі, так ці інакш усё роўна б памерлі.
Вось такая гісторыя з «з» ці «ад» каранавіруса. Яны не памерлі ад каранавіруса, яны памерлі
з каранавірусам, бо памерлі б нават без яго.
Азіраючыся назад, мы бачым, што гэтыя ацэнкі былі цалкам слушнымі.
Колькасць загінулых гаворыць сама за сябе. Такім чынам, мы мелі рацыю з самага пачатку.
І я б чакаў, што, па сутнасці... ці ў маіх першых відэа... я думаў, што сярод маіх пацыентаў будуць і палітыкі, і падобнае.
Я думаў, што яны возьмуць маё першае відэа, пойдуць да Меркель і скажуць: «Паслухай, Ангела, у Зінсхайме ёсць
ЛОР-урач, якога я ведаю, сусветна вядомы хлопец, які лечыць людзей з усяго свету». Ён паглядзеў на лічбы.
Ведаеце, Дростэн зусім не па месцы адрэагаваў падчас успышкі свінога грыпу і заклікаў людзей вакцынавацца і гэтак далей.
У выніку ўсё гэта былі пустыя размовы – паслухай яго.
Так, я і чакаў, што так адбудзецца.
Што ўрэшце вам патэлефануе Крысціян Дростэн і папросіць паглядзець вашыя даныя?
Мы хацелі б пагаварыць з вамі. Так, гэта тое, чаго вы б і чакалі.
Потым ёсць іншыя цяжкавагавікі на рынгу, такія як Вольфганг Водарг, які тады спыніў пандэмію
птушынага грыпу — не, які спыніў пандэмію свінога грыпу.
Потым у вас ёсць прафесар Sucharit Bhakdi, сусветна вядомы імунолаг і іншыя рэчы.
У нас было некалькі вірусолагаў. Усе яны былі вельмі аўтарытэтнымі, і, на маю думку, яны
згаджаліся з Вольфгангам Водаргам або Сучарытам Бхакдзі, але прэса гэтага цалкам ігнаравала.
Потым — выявы трун, што недзе стаялі і былі вынікам караблекрушэння ў Лампедусе.
Напрыклад, выявы былі наўмысна выбраны, не маючы нічога агульнага з сітуацыяй у Бергама.
Гэта было даказана шматлікімі праграмамі, як вамі, так і Kla.TV. Таму гэта велізарны скандал, я цалкам з вамі згодны.
Дазвольце мне яшчэ раз засяродзіцца на СМІ і на тым, як яны вас, а таксама калег, як вы толькі што згадвалі,
прафесара Бакдзі, але і іншых, такіх як Водарг, які пазней апынуўся ў спісе вынішчэння СМІ, паказалі.
Дзе раней герой, скажам так, пэўная выбітная асоба, быў павернуты на 180 градусаў, перавернуты
ўверх нагамі, а потым раптам ператварыўся ў ворага.
Калі гэта пачало з вамі адбывацца, калі раней, скажам так, вас пастаянна ўшаноўвалі, як вы асабіста ўспрынялі
раптоўную з'яву такіх паведамленняў пра вас, публікацыю ў СМІ па сутнасці ілжывых звестак?
Маціяс, калі табе даводзіцца гэта перажываць, ты зусім не разумееш.
Гэта значыць, што спачатку я атрымала шмат электронных лістоў ад людзей, якія адразу ж павіншавалі мяне з
маім мужнасцю, казалі, якая я адважная, што ў мяне столькі характару, і хто ведае што яшчэ.
І я сказаў сабе, што гэта не мае нічога агульнага з мужнасцю.
Ну, я доктар, я аналізую сітуацыю, выказваю сваё меркаванне, бо як доктар я таксама маю
абавязак клапаціцца пра здароўе насельніцтва.
Мая абавязак — паведамляць пра такія рэчы. Гэта мая абавязак.
Я павінен гэта зрабіць, і я не павінен падпарадкоўвацца дзяржаве.
Гэта было б парушэннем медыцынскага кодэкса этыкі і Гіпакратавай прысягі.
Такім чынам, я нічога дрэннага не зрабіў, а потым раптам бачыш доктара ад верцігі з Зінсхайма ці
падобныя гісторыі, і ты ўвогуле нічога не разумееш.
Вы кажаце, сябры, што я прыводжу тут надзейныя факты, а не проста выдумляю.
Кожны дзень у гэтай праграме я браў даныя з Інстытута Роберта Каха і проста іх аналізаваў.
Я выкарыстаў арыгінальныя даныя, прадстаўленыя RKI.
Я сам іх не прыдумляў.
Такім чынам, калі адзін плюс адзін роўна два, і ў вас проста ёсць дакладныя факты і даныя, а нехта вам пярэчыць і
кажа: «Не, з сённяшняга дня адзін плюс адзін роўна тры», тады вы можаце сказаць: «Ну, я гэтага не разумею».
І, як я сказаў, да вас потым далучацца іншыя вельмі ўплывовыя людзі.
Прафесар Хадыч, вакцынолаг, вірусолаг, бактэрыялог і іншыя пасады.
Заўсёды з'яўляецца хтосьці новы, аж да Люка Монтанье, адкрывальніка, вынаходніка,
першага апісвальніка ці каго заўгодна ВІЧ.
Гэта іншая тэма, і мы пра яе калі-небудзь пагаворым, але гісторыя...
Ён далучыўся да нас як лаўрэат Нобелеўскай прэміі, і ён не адзіны лаўрэат Нобелеўскай прэміі.
І раптам усіх спецыялістаў з прафесійным досведам, якіх раней лічылі аўтарытэтамі ў сваёй галіне, — і зноў
жа, прафесар Іаанідыс не эпідэміёлаг, ён самы цытаваны эпідэміёлаг у свеце, — павінны звольніць.
Ён з'яўляецца экспертам па распаўсюджванні хвароб.
І ён вельмі рана сказаў: «Супакойся, гэта як грып».
І гэта проста ігнаруецца. Ты гэтага не разумееш. Ты не разумееш.
Вядома, вы працягваеце, бо адчуваеце сябе асабіста атакаваным і хочаце аднавіць сваю рэпутацыю, і тады
вы можаце стаць крыху больш адкрытым у сваіх заявах.
Але галоўная мэта была дапамагчы людзям — і я лічу, што мне гэта ўдалося — пазбавіўшы многіх ад страхаў, а
таксама абараніўшы іх ад памылак і паспешлівых высноў.
І дагэтуль я не магу зразумець, як рэпарцёр, асабліва з Інсгейма, дзе былі і прадстаўнікі «Рэйн-Нэкар-Цайтунг» ды
іншых падобных выданняў, мог так гаварыць пра мясцовага героя і не змагчы з ім паразмаўляць.
Даходзіла да таго, што ў мяне быў артыкул у часопісе Stern і адзін у Der Spiegel, дзе рэпарцёры прыходзілі і паводзілі сябе,
як вашы сябры, самым агідным чынам, дарылі падарункі і ўсё такое... а потым яны суправаджалі вас, хадзілі з вамі на
дэманстрацыі з усімі выгодамі, уключаючы абдымкі, вітанні і гэтак далей, у самай страшнай пандэміі за ўвесь
час, толькі каб потым напісаць пра вас знішчальны артыкул.
Так, цікава. Вы сапраўды не самотныя ў гэтым; мы вельмі часта чуем гэта ад самых розных людзей, у тым ліку ад
педагогаў і ад тых, хто проста хоча выказаць сваё меркаванне ці праўду, як хочаце, у гэты момант.
Мы бачым гэта цяпер і ў адносінах да журналістаў, г.зн. з аднаго боку, з экспертамі, як вы — вы згадалі некалькі прыкладаў.
Я думаю, Фульміха ўсё яшчэ можна выклікаць у рынг.
Цяпер у нас таксама ёсць Дэвід Бендэльс як журналіст, гэта значыць незалежны рэпарцёр, які свабодна можа выказваць
свае меркаванні дзе заўгодна, проста ў форме невялікай сатыры, і які адразу апынаецца пад агнём з абодвух бакоў.
І гэта ставіць пытанне: ці ўсё гэта проста супадзенне?
Калі газета піша пра вас негатыўна, і ўсе кідаюцца пад гэты ход?
Ці за гэтым стаіць стратэгія?
Правільна, я думаю, што гэта вельмі цікавы момант. А што ты думаеш пра гэта?
Так, я ж толькі што сказаў вам, магчыма, вы не заўважылі, што я бачыў гэты ліст ад RBB, і ён быў у маіх старых электронных
лістах, але, на жаль, я больш не магу да іх атрымаць доступ.
У любым выпадку, я вельмі ўважліва засвоіў гэтую фармулёўку, і сапраўды, асвятленне тэмы каранавіруса не будзе рэлятывізаваным.
Гэта азначае, што рэпарцёрам, якія працуюць на буйных тэлестанцыях і падобных арганізацыях, былі
дадзены ўказанні, якія забаранялі ім што-небудзь рабіць.
Я магу пайсці крыху далей, я магу расказаць табе нешта цікавае.
Можаце хутка сказаць, ад каго гэта? Проста каб гледачы ведалі.
Хто ў RBB выдаў гэтую інструкцыю? Па сутнасці, журналістам?
Журналістам RBB. Па сутнасці, гэта быў пратакол, які яны ўзгаднілі падчас сустрэчы, і людзі павінны былі яго
падпісаць. Гэта ліст быў проста сцвярджэннем, што не будзе рэлятывізаванага асвятлення тэмы каранавіруса.
Дзякуй за ўдакладненне!
Гэта быў проста вельмі ясны сігнал кожнаму супрацоўніку, які ўдзельнічаў у гэтай справе, і іх было...
Трэба меркаваць, што тое ж самае было і з іншымі.
Таксама адбываліся сустрэчы канцлера з вядучымі журналістамі і падобнымі, і, як і ў нашай сістэме,
газеты належаць толькі вельмі нешматлікім людзям.
Мы можам лічыць, што ў нас неверагодная разнастайнасць газет, але насамрэч вы, напэўна, можаце пералічыць на
пальцах адной рукі, колькі там выдавецтваў, і ў гэтым і была ўся хітрасць: цалкам кантраляваць прэсу.
І, вядома, людзі шукалі інфармацыю, падобную да 11 верасня ці іншых аналагічных падзей, таму сядзяць перад тэлевізарам, чакаючы
чагосьці новага, але насамрэч ім увесь час падаюць тую самую старую інфармацыю, што з'яўляецца газлайтынгам, а гэта значыць,
што ў пэўны момант у гледача ствараецца ўстойлівы ілюзія, што гэта павінна быць праўдай, бо ён бачыў гэта зноў і зноў.
І сёння ўсё тое ж самае. Калі паспрабуеш аб нечым пагаварыць з кім-небудзь, яны кажуць: «Хіба ты не бачыў труны з Бергама?»
А я заўсёды думаю: так, менавіта, я бачыў і тыя з Лампедусы.
Гэта была, гэта і ёсць гісторыя, і я адносна хутка зразумеў у сваіх праграмах, што мы мелі справу з цэнзурай, а цэнзура існуе
толькі ў таталітарных сітуацыях, і, як мы цяпер ведаем, амаль усе асноўныя правы былі прыпынены падчас пандэміі эпідэмічных маштабаў
з дапамогай хітрыка ў выглядзе інфекцыйнага захворвання, г.зн. Асноўны закон быў захоплены Законам аб барацьбе з інфекцыямі.
І ў той час мы думалі, як мы можам працягваць сустракацца, як нам рухацца далей, і тады мы заснавалі гэтыя
вечарынкі. Спачатку «Супраціў 2020», а потым — «WIR2020».
І вось я тады быў там з Ральфам Людвігам на інтэрв'ю для Südwestfunk, SWR, якія прыслалі здымачную
групу, і нам загадзя патэлефанавалі, каб мы ўсталявалі камеру і запісалі наша інтэрв'ю.
Людзям, якія сюды прыходзяць, было загадана паказваць вас нацыстамі.
Вельмі асцярожна, што кажаш. Можна давяраць аператару. Ён, так бы мовіць, адзін з нас, а вось іншым — не.
Аператар носіць тое, гэта і гэтак далей. Мы былі добра інфармаваныя.
І калі ён скажа, што гэтага не дазваляецца, у вас ёсць права настойваць на тым, каб запісаць гэтае відэа.
І ён сапраўды спрабаваў «смажыць» нас амаль дзве гадзіны, але ў яго нічога не атрымалася, бо мы былі проста перакананыя,
што ён падтасоўвае факты і спрабуе выбіць з нас адказы.
Але мы з Ральфам Людвігам, я думаю, тады ў нашых рэпетыцыйных пакоях там даволі добра спраўляліся.
І паколькі ў нас было поўнае відэа... і мы таксама сказалі ім: «Слухайце, сябры, калі вы хоць неяк
сфальсіфікуеце гэтае відэа, мы неадкладна апублікуем сваё».
Так, вельмі добра.
Мы запісалі тады на стужку ўсё відэа – і так
… Але, Бодо, каб невялікаю вяртаннем вярнуць вас да СМІ і іх погляду.
Калі вы цяпер скажаце, што рамкі там таксама відавочна выкарыстоўваліся, гэтак жа,
як і тут, то вы цалкам сказілі маю пазіцыю.
Гэта было заяўлена даволі адкрыта; няма ніякага рэлятывізаванага асвятлення.
А тут нехта, здымачная група, быў адпраўлены, каб зганьбіць цябе як нацыста. Іншымі
словамі, каб наўмысна паказаць цябе ў дрэнным святле.
Гэта азначае, што мы тут сапраўды маем справу з прафесіяналамі СМІ.
Ці кіруюцца яны нейкай уласнай праграмай? Ці застаюцца яны незалежнымі? Што адбываецца?
Ці ёсць проста рэдактар, які зараз злуецца?
Вы раней казалі, што СМІ кантралююцца жменькай людзей.
Што там адбываецца? Хто гэта кантралюе? Ці робяць яны гэта па ўласнай ініцыятыве?
Ці якія ў вас уражанні пра тое, як усё гэта падымецца?
Усё нашмат прасцей. Зараз вельмі мала газет маюць сапраўдных рэпарцёраў, якія вядуць расследаванні; замест
гэтага газеты, па сутнасці, падпісваюцца на прэс-рэлізы інфармацыйных агенцтваў dpa, Reuters і AP.
І там яны могуць, па сутнасці, спампоўваць артыкулы і запаўняць свае штодзённыя газеты,
не робячы ніякіх даследаванняў самастойна.
Калі нешта паведамляе Reuters або dpa, гэта лічыцца добра правераным, нават для мясцовай газеты ў Баксхейдэ.
А потым вы можаце проста іх захапіць. Вось чаму вам насамрэч трэба кантраляваць толькі гэтыя тры прэс-агенцтвы.
І гэта, па сутнасці, адна сям'я — сям'я Сорасаў.
Па сутнасці, яны валодаюць усімі прэс-службамі і могуць проста дыктаваць меркаванне праз іх.
Вы можаце вырашаць, што трапіць у друк, бо менавіта вы насамрэч пішаце артыкулы.
І хоць мы заўсёды сцеражомся фэйкавых навін, у паўсядзённым жыцці гэта не так.
Нямецкае агенцтва прэсы: «Давярайце якасным СМІ!» – мы таксама да гэтага прывыклі.
Мы прывыклі глядзець вечарнія навіны, праграмы актуальных падзей ці нешта падобнае, каб быць у курсе падзей.
А потым ёсць добрыя газеты, такія як FAZ і падобныя выданні.
Вось такія хітрасці былі выкарыстаны. Скрыпт напісаны цалкам.
Усё тое, што тут робіцца, — гэта відавочны план з мэтай Новага сусветнага парадку, Вялікага
перазапуску, Агенды 2030, як хочаце, так і называйце.
Усе яны, па сутнасці, аднолькавыя сцэнарыі, як у Клуба Рыма, ці нешта падобнае. Усе гэтыя рэчы паўтараюцца паўсюль.
І чакалі моманту, калі можна будзе нешта запусціць.
І гэта асабліва бачна з таго факту, што гэтае пандэмічнае вучэнне, якое праводзілася ў 2019 годзе, г.зн. незадоўга да таго,
як пачалася сапраўдная меркаваная пандэмія COVID-19, — гэта «Імпрэза 201» (Event 201), якая таксама
фантастычна задакументавана ў фільмах, — усё даступна.
Вы ўсё яшчэ можаце спампаваць усё. Гэта поўны сцэнарый.
Тут працуюць над сцэнарыем.
А потым 200 чалавек, якія прыязджаюць з самых розных эканамічных рэгіёнаў, павінны кіраваць лёсам свету і вырашаць усё.
Гульня не новая, яе проста зноў запусцілі, і яна працуе практычна без перапынкаў з часоў Клуба
Рыма. Білдэрбергеры, вы ж ведаеце, як гэта бывае.
Я маю на ўвазе, Kla.TV стварыла вельмі, вельмі, вельмі шмат выдатных праграм пра гэта, дзе вы
можаце гэта паглядзець. Насамрэч тут ёсць пэўны план.
Такім чынам, хваля прастуд была захоплена.
У гэтым дачыненні я іду яшчэ далей за сваіх калег.
Такім чынам, тэорыю лабараторыі можна смела адкінуць.
Лабараторная тэорыя была планам Б, які распрацоўваўся з самага пачатку, таму што ў пэўны момант усё пахіснулася б, бо, што
тычыцца біялагічнай зброі, можна было б з упэўненасцю сказаць, што ўрад, канцлер і спадар
Байдэн атрымалі ўсю гэту інфармацыю ад спецслужбаў.
І гэта, вядома ж, апраўдвае драконаўскія меры для абароны насельніцтва ад біялагічнай зброі.
Забудзь. Справа ў грыпе. Гэта быў грып, заўсёды быў грып, бо грыпу не стала.
Асабліва таму, што каранавірусы з'явіліся ў няправільны час.
Гэта азначае, што каранавірусы насамрэч распаўсюджваюцца ў крыху іншы час года, чым грып. І гэта быў грып.
Такім чынам, тое, што мы тут бачылі, быў звычайны грып, які потым проста знік і яго назвалі каранавірусам.
Справа ў тым, што падчас старых эпідэмій грыпу каранавірусы ніколі не выяўлялі.
Ці што значыць «ніхто»? Магчыма, гэта зрабіў Фаўчы, я не ведаю.
І таму было – ведаеш што, давай не будзем засяроджвацца на вірусах грыпу, а возьмем каранавірусы і працягнем усё гэта.
Але ўсё гэта з самага пачатку было дзяржаўным пераваротам.
Тое, што тут было зроблена, — гэта спланаваны дзяржаўны пераварот праз Закон аб барацьбе з інфекцыямі,
бо гэта быў адзіны спосаб падарваць Асноўны закон.
Гэта быў бліскучы трук, які тут быў здзейснены. І, мушу сказаць, я здымаю перад імі капялюш!
Тое, што вы стварылі, — гэта выдатная сімулятарная гульня.
Так, вы толькі што згадалі гульню-сімулятар. Вы маеце на ўвазе тую, што адбылася ў 2019 годзе, незадоўга да таго.
Такім чынам, у ўвесь сцэнарый, які быў аднойчы згуляны, таксама былі замешаны МВФ і г.д.
Быў яшчэ і медыяаспект – як яны б пра гэта паведамлялі?
Яны выдатна з гэтым справіліся падчас каранавіруса, у тым ліку праз цэнзуру і паклёп на экспертаў.
Але для нас, вядома, гэта таксама выдатны шаблон для ўсіх будучых крызісаў.
Куды ні зірні, каранавірус цяпер ператвараецца ў вайну, а абавязковае вакцынаванне — у абавязковую ваенную службу.
Дзе-небудзь заўсёды падобная праграма.
Такім чынам, вы кажаце, што ўся гэтая справа мае пэўную мэту.
Якая магла б быць большая мэта за гэтым?
Я думаю, што звычайнаму гледачу гэта цяжка зразумець. Навошта хтосьці наогул можа зрабіць нешта падобнае?
Якая можа быць мэта за ўсім гэтым вар'яцтвам, якое вы так добра тут падсумавалі?
Вы можаце кіраваць людзьмі праз страх, незалежна ад таго, чаго хочаце дасягнуць.
А потым ёсць знакаміты прынцып «падзяляй і ўладар».
Гэта значыць, што вы проста дзеліце людзей на розныя рэгіёны.
Ці вы цяпер палохаеце дзяцей зменамі клімату і прымушаеце іх думаць, што дарослыя занадта тупыя, каб гэта
зразумець, і што свет цяпер, па сутнасці, ператвараецца ў пякельны кашмар ці нешта ў гэтым родзе.
Пажылыя людзі, я б сказаў Уда Ліндэнберг, належаць да групы рызыкі.
Гэта значыць, што яны згодзяцца з гэтым. Бо яны напалоханыя і належаць да групы высокай рызыкі, яны лічаць, што цяпер мусяць
забыцца на свой рокерскі лад жыцця і на ўсё, што рабілі раней.
Гэта значыць, што вы з самага пачатку ствараеце некалькі палёў бітвы — так, цяпер мы ў вайне —, на якіх вы можаце
распаўсюдзіцца, каб падтрымліваць людзей у стане страху.
Не мае значэння, якім чынам вы трымаеце людзей у страху.
Ці то вы цяпер трымаеце людзей у страху праз нейкіх наёмных бандытаў з нажамі, якіх вы прывезлі, — у рэшце рэшт,
вы дасягнулі таго, што, звяртаючыся да знакамітага спадара Гегеля, з'яўляецца гегелеўскай дыялектыкай.
Вы ствараеце праблему, рашэнне якой у вас ужо ёсць.
Такім чынам, у вас ужо ёсць рашэнне для ўсіх гэтых праблем.
І ўрэшце, людзі ўдзячныя за тое, што яны могуць, па сутнасці, дапамагчы самім сабе.
Яны ўжо спадзяваліся на гэта з «Каранай». Гэта поўнасцю правалілася.
Такім чынам, у гэтым сэнсе мы насамрэч былі настолькі паспяховымі са сваімі бясплатнымі СМІ, што іх сапраўдная мэта, якая
заключалася ў тым, каб прымусіць людзей пагадзіцца рэгулярна рабіць прышчэпкі, заставацца дома і больш нікуды не выходзіць
і не ведаю што яшчэ рабіць... Яны хацелі гэтага дасягнуць.
Яны думалі, што будуць саджаць людзей на год, як, напрыклад, у Аўстраліі ці Новай Зеландыі.
І яны думалі, што могуць рабіць гэта паўсюль, бо выратавальнай вакцыны яшчэ не было.
І ўрэшце ўсе будуць цалаваць ім ногі за тое, што яны прыдумалі гэтую вакцыну менавіта цяпер.
Вядома, вам давядзецца паўтараць вакцынацыю зноў і зноў і зноў...
Але, вядома, у іх ёсць планы Б, В, Г. Такое не плануюць.
І яны рабілі гэта доўга, каб вы ўвогуле маглі рэалізаваць гэтую сістэму, іх ідэю новага сусветнага парадку.
І сапраўды, тое, што мы назіраем, — гэта шахматная партыя паміж двума галоўнымі гульцамі, Рокфелерам і Ротшыльдам, якія ў
канчатковым выніку цягнуць за нітачкі за гэтымі справамі, таму што ўвесь медыясектар, фармацэўтычны сектар і падобныя структуры
знаходзяцца пад кантролем сям'і Рокфелер, а шкода, якую гэта выклікае, а значыць, неабходнасць пакрываць яе
праз пазыкі і падобныя інструменты і фінансаванне, знаходзіцца пад кантролем кампаніі Ротшыльда.
Гэта азначае, што вы заўсёды можаце бачыць, які з двух зараз вядзе.
Апошнія гады, нават дзесяцігоддзі, гулялі Ротшыльды, а цяпер Рокфелер хоча заняць старшынства
ў гэтай шахматнай партыі, якую яны тут гуляюць.
Гэта гучыць абсурдна і таксама вельмі цяжка зразумець, калі не разгледзець гэтыя пытанні крыху больш уважліва.
Але насамрэч, «Імпрэзу 201» асабліва цікава назіраць, таму што тыя, хто ў ёй удзельнічаў, а менавіта Універсітэт Джонса Хопкінса
і Універсітэт Рокфелера, дзе ён пачаў рэалізоўваць сваю праграму, дзе ён таксама дэманізаваў усю натуральную медыцыну, практычна
ўсіх людзей якія вельмі паспяхова выкарыстоўвалі натуральныя сродкі, харчовыя дабаўкі ці падобныя рэчы для лячэння хвароб,
былі дэманізаваныя, пераследаваныя, пасаджаныя ў турму, страцілі свае ліцэнзіі — я нічога гэтага не ведаў да 2020 года, але потым
раптам у вас з'яўляецца больш часу, каб заняцца гэтымі справамі.
Неверагодна, вы гэта зрабілі, і вы, спецыяліст па падмане, выкарыстоўваеце падман, каб нацягнуць дымную заслону перад
людзьмі – я б сказаў вы прафесіянал у страху і страце кантролю. Якая ваша парада зараз, магчыма, і для
гледачоў, якія нас глядзяць: які ваш сродак ад гэтага? Ці ёсць у вас якія-небудзь медыцынскія парады?
Так, таму, што вы хочаце паспрабаваць зрабіць з дзецьмі наконт уплыву TikTok і ўсіх гэтых відэа, — гэта аддаляць людзей ад
сапраўднай інфармацыі, а гэта значыць, што людзі забываюць, як самастойна даследаваць інфармацыю, яны спадзяюцца на нейкіх
экспертаў, тут на эксперта па здароўі, і яны давяраюць толькі гэтаму эксперту, а не таму, і гэта азначае, што калі вы самі сябе
адукоўваеце, калі вы праводзіце ўласнае даследаванне, тады вы робіце ўласныя высновы, і менавіта гэтыя высновы ў канчатковым
выніку вызваляюць вас ад страху. Гэта значыць, чым лепш вы разумееце, як працуе гэтая гульня, тым менш вы можаце
шакавацца, таму што, калі заўтра з'явіцца нешта новае, людзі, як мы з вамі, напэўна падумаюць: «О не, зноў гэта».
Мы ўжо сутыкаліся з гэтым тут, там і там. Гэта азначае, што сцэнарыі паўтараюцца, але, вядома, у нас тут ёсць перавага ў
ведах, і я спадзяюся, што дзякуючы працы, якую мы абодва вядзём, г.зн. Kla.TV, сям'і Сасек, вас, вы робіце тое ж самае. Са мной вы
таксама можаце бясплатна глядзець усе відэа, хоць у мяне і ёсць падпісныя мадэлі і гэтак далей. Вы можаце
атрымаць доступ да ўсіх відэа, распаўсюджваць іх, рэдагаваць іх — я не прэтэндую на аўтарскія правы на іх.
Такім чынам, кожны можа рабіць з маімі відэа, што захоча. З вамі тое ж самае.
Гэта, па сутнасці, азначае, што я хацеў бы, каб некаторыя маладыя людзі выпадкова натрапілі на адну з маіх праграм, напрыклад
— тое, што кажа стары, даволі цікава. Давайце паслухаем.
Калі гэта адно, то гэта адно, і яно заўсёды адно. Гэта відаць па рэакцыях у чаце, дзе людзі задаюць пытанні і
кажуць: «Дзе я магу гэта паглядзець, дзе я магу знайсці гэтае відэа, дзе я магу знайсці нешта падобнае?»
Такім чынам, каб узбудзіць цікаўнасць, прымусіць людзей засумнявацца ў сабе, і гэта вядомы эфект Данінга-Кругера, калі
людзі, якія насамрэч дастаткова разумныя, не давяраюць сабе, а тыя, хто заўсёды на перадавой і кажа:
«так, але ж труны з Бергама», не засумняваюцца ў сабе.
Таму вам трэба, каб людзі задавалі пытанні самім сабе, бо толькі тады, калі яны пачнуць гэта рабіць, яны і пойдуць наперад.
Я таксама так спрабую, я таксама спрабую, каб людзі задавалі мне пытанні.
У гэтым няма сумневаў, я, безумоўна, раблю памылкі, у гэтым няма сумневаў.
Калі я разумею, што памыліўся, я спрабую выправіцца і кажу: «Я памыліўся».
Але ў гэтым і ёсць захапленне, і гэта таксама адна з маіх самых важных выслоўяў, якую я паўтараю зноў і зноў.
Сутнасць навукі ў тым, каб пастаянна ставіць пад сумнеў тое, што лічыцца пэўным.
Гэта павінна быць актуальна не менш для журналістыкі, чым для жыцця.
Такім чынам, сутнасць жыцця ў тым, каб пастаянна ставіць пад сумнеў тое, што мы лічым праўдай.
Такім чынам, тое, у што я верыў у дзяцінстве, сёння для мяне ўжо не праўда.
Я ўжо казаў табе гэта, але дзед мой казаў, што калі хочаш злавіць зайца, трэба пасыпаць сольлю яго хвост.
Тады ён застываў, і я мог яго злавіць.
А ў дзяцінстве я заўсёды ганяўся за трусамі з пасыпніцай, бо хацеў пасыпаць ім хвасты соллю.
У нейкі момант трэба паставіць пад сумнеў тое, што ты лічыш пэўным, і зразумець, што не, яны не працуюць.
Мой бацька сказаў мне, што ў аўтамабіляў Mercedes убудаваны пераважны праезд, і я яму паверыў.
Такім чынам, у гэтым дачыненні яно дакладна такое ж.
Нават у дарослым узросце трэба дасягнуць моманту, калі ты пачынаеш ставіць пад сумнеў
тое, што лічыш пэўным, няважна, што менавіта.
Вельмі добра – мудрыя словы, магу пацвердзіць, я так жа бачу!
Гэта значыць, падсумоўваючы, мы таксама ў пэўнай ступені спадзяёмся на адказных грамадзян, якія не проста сядзяць і
чакаюць, пакуль праблема вырашыцца. Замест гэтага нам патрэбны адказныя грамадзяне, якія самі праводзяць
даследаванні, якія ставяць пад сумнеў рэчы, якія шукаюць тое, што, скажам так, з'яўляецца праўдай.
Я лічу, што ў кожнага з нас дастаткова інтуіцыі, каб ісці за гэтым.
Неяк так атрымалася, што і многія іншыя змаглі.
Маё пытанне, ці, хутчэй, цікавы момант, які варта каротка закрануць і нагадаць усім: Сусветны эканамічны форум абвясціў
2024 год галоўнай мэтай — Урсула фон дэр Ляйен у сваёй уступнай прамове сказала, што галоўная праблема — гэта не
змяненне клімату, не войны, не тое ці іншае, а дэзінфармацыя!
Гэта значыць, Бода, магчыма, мы можам сфармуляваць гэта так: у пэўнай ступені гэты страх ужо лёг на тых, хто адказвае – я маю
на ўвазе WEF, дзе вы раней згадвалі сімуляцыйныя гульні, у якіх яны былі моцна задзейнічаныя – і ў пэўнай ступені на іх таксама.
Здаецца, вы настолькі напалоханыя, што бачыце ў дэзінфармацыі, якая насамрэч з'яўляецца проста
іншым меркаваннем, самую вялікую праблему, так?
Гэта праўда, Ангела Меркель таксама калісьці сказала нешта падобнае, што ў іншых краінах справы ідуць
лепш, дзе няма пастаянных пратэстаў з-за каранавіруса ці антыкаранцінных дэманстрацый.
Так, вядома, вы гэта заўважаеце. Вядома, яны баяцца такіх людзей, як Джо Роган у Амерыцы, ці Алекс Джонс, ці іншых,
ці Кен Джэбсен тут, які быў, скажам так, мясцовым героем.
І гэта таксама вельмі яскравы прыклад таго, як людзей звальнялі, як іх каналы проста выдалялі, як
пагражалі іх сем'ям і гэтак далей і гэтак далей.
Гэта ўсё такія рэчы, пра якія хочацца сказаць: «Ну што ж, яны нас так баяцца, што нават прыкладаюць намаганні, каб
апублікаваць артыкулы ці пашукаць нешта, а потым яшчэ і ўзяць штосьці ў Шыфмана ды надрукаваць у газеце».
Мяне дагэтуль рэгулярна друкуюць у газетах, а потым доктар Шыфман, адна з вядучых фігур у руху «каронавірус» або руху
латэральнага мыслення, кажа бла-бла-бла — я ніколі не быў часткай гэтага, але я рады, што латэральнае
мысленне і Майкл Балвег існуюць як назва ўсяго гэтага.
Прынамсі, я быў такім, але ў астатнім мы заўсёды рабілі па-свойму, і гэта таксама праблема, таму што мы партызаны.
Так што, калі падумаць, як доўга мы знаёмыя, то гэта нядоўга — мы знаёмыя ўсяго з часоў вашай песні «Power».
Гэта сапраўды закранула мяне, і так мы звязаліся з імі і ўбачылі, што ўсе яны —
адзінокія ваяры, што, відавочна, неверагодна цяжка.
Калі ў вас цяпер ёсць група, ці калі ў вас толькі адзін канал, яго зраўноўванне — гэта неверагодна дрэнна.
Але ў нас іх так шмат: Legitim CH, Report24, Kla.TV, Klardenken — і ўсяго такога. У нас так шмат людзей, і іх становіцца ўсё больш
— незалежных рэпарцёраў, падкастараў, влоггераў, што для гэтых людзей — сапраўдны кашмар,
бо мы, па сутнасці, захапілі медыясуверэнітэт.
Дзякуй таксама Ілану Маску – я ўсё яшчэ не супраць яго.
Тое, што ён робіць тут з X, — гэта не аплачаная апазіцыя, бо такім чынам ён шкодзіць
магутным больш, чым яны маглі б ад гэтага выйграць.
І тое, што мы робім на X у гэты момант, напрыклад мае бягучыя праграмы, у асноўным глядзяць
на X, і выдатна тое, што гэта новыя кліенты.
Гэта людзі, якія насамрэч і не глядзелі, і кажуць: «Дык які ж гэта чалавек?»
Так, і потым яны гэта слухаюць, і, магчыма, гэта цікавая тэма, і яны прытрымліваюцца яе, а можа,
гэта проста добрая музыка, што грае ў маёй праграме.
Проста трэба абыграць сістэму ў яе ж гульні.
Гэта азначае, што калі галоўнае зброю сістэмы — гэта прэса, а так яно і ёсць, — то самым важным інструментам прапаганды ва ўсе часы
былі медыя, якія распаўсюджвалі нешта: няхай гэта будзе гарадскі трубач у мінулым, міністр прапаганды ў Трэцім рэйху ці, не ведаю,
«Актуэле Камера» ў ГДР, ці што там яшчэ. гэта значыць, што прэса заўсёды была бізуном нацыі, і калі мы цяпер самі заменім прэсу і
створым тут кучу пірацкіх станцый, то гэта сапраўдная праблема.
Так, гэта праўда, з усіх куткоў свету, вы ўжо можаце гэта ўбачыць з розных краін.
Вы самі толькі што згадалі – і зноў для гледачоў: пасля ўсёй гэтай гісторыі вы пакінулі Германію, так?
Так, але справа ў тым, што мы былі ў адпачынку і захраслі там.
Таму мы не хацелі пакідаць Германію.
У нас ужо быў другі ператрус дома на практыцы, і гэта адбылося проста падчас карнавальных святаў у
Бадэн-Вюртэмбергу — у іх там такія бываюць, — і тады мы сказалі: «Ну што, нам трэба адсюль з'язджаць».
Таму што кожны раз, калі зноў пад'язджаў аўтамабіль, ты думаў: «Вось яны зноў», а потым мы зляцелі
на Занзібар з сям'ёй, насамрэч, усяго на тыдзень.
А праз тыдзень мы хацелі вярнуцца, і тады мы атрымалі паведамленне ад школы, што пасля
нашага вяртання навучанне дома працягнецца.
Таму я сказаў, што не збіраюся вяртацца да хатняга навучання.
Я не магу праходзіць практычныя заняткі. Я не збіраюся зноў вучыцца дома.
І вось так адзін тыдзень ператварыўся ў дзевяць тыдняў, і ў нейкі момант мы захацелі вярнуцца.
І тады мы сказалі: «А цяпер давайце яшчэ раз паглядзім на мацерык, на раён вакол Арушы».
І тады мы зразумелі, што клімат нашмат прыемнейшы.
Потым мы сапраўды разгледзелі міжнародныя школы для сябра, які разглядаў магчымасць туды паступіць.
І была міжнародная школа, куды мая дачка хадзіла на пробны тыдзень, таму што яна так хацела.
Пасля гэтай тыдні наша дачка сказала нам: «Незалежна ад таго, што адбудзецца ў Германіі, нават калі ўсё
вернецца да нармальнага стану, я хачу скончыць школу тут».
Як цудоўна. О, гэта выдатна.
Так, я зразумеў гэта пазней. Спачатку я сапраўды думаў, што яна з энтузіязмам ставіцца да школы.
Не, яна была настолькі траўмаваная гэтай школай, гімназіяй Вільгельмі ў Зінсхайме, што яе практычна заўсёды трымалі асобна.
Кожнае раніцы яе адводзілі ўбок і казалі, што яе бацькі не сапраўдныя доктары і ўсё ў такім духу.
Такім чынам, яна падверглася псіхалагічнаму тэрору, і насамрэч яе палохаў страх, што ёй
давядзецца вярнуцца на той клас, да тых настаўнікаў.
Мы тады гэтага не разумелі, але падумалі: добра, што ж нам рабіць цяпер? У нас тут дзіця, якое атрымала псіхічную траўму.
Сітуацыя ў Германіі з тампонамі, маскамі, сацыяльным дыстанцыяваннем і лухтой усё пагаршалася, і
тады мы сказалі: «Добра, мы проста застанемся тут».
Мы зноў былі там у чэрвені 2021 года на некалькі тыдняў.
А потым мы захацелі ўзяць сабатны адпачынак, таму мы спыталіся ў адукацыйных органаў, ці можам мы вывесці
дзяцей са школы на год, каб потым вярнуцца, і яны адмовілі.
Сказалі, што дзеці павінны хадзіць у школу, таму мы спыталі ў адваката пра школьныя правы.
І ён сказаў, што ў вас застаўся толькі адзін варыянт: забраць дзяцей са школы, г.зн. зняць іх з уліку ў Германіі, бо тады дзеці
больш не будуць падпадаць пад абавязковае навучанне ў Германіі.
Дзеці былі ў школе, яны былі ў Танзаніі.
Але, як я ўжо казаў, нямецкія школьныя ўлады хацелі прымусіць нас адправіць дзяцей туды назад у школу, яны нават
штрафавалі нас і ўсё такое глупства, і вось што атрымалася.
Я дзякую вам з глыбіні душы за гэты адкрыты і шчыры погляд у ваша жыццё, ва ўсё, што адбылося да каранавіруса, як яно
развівалася праз СМІ, але і праз уціск з боку ўрада, і таксама за тое, як усё гэта склалася для вас.
Я думаю, гледачам важна ў пэўнай ступені разумець, што адбываецца тут, у Германіі, дзе палітыкі ўвесь час крычаць, што нам патрэбна
больш кваліфікаваных работнікаў, і робяць усё магчымае, каб прыцягваць людзей у краіну, што, можна сказаць, даводзіць
сапраўдных кваліфікаваных работнікаў тут амаль да вар'яцтва.
Калі ў дзяцей узнікаюць праблемы ў школе, вобшук дома — гэта тое, чаго вы не хочаце, каб адбылося; гэта траўматычна.
Паважаныя гледачы, невялікі напамін для ўсіх вас: як мы толькі што пачулі ад доктара Бода Шыфмана, магчыма,
што вінаватыя цяпер адчуваюць пэўны страх, таму што сітуацыя выходзіць з-пад іхняга кантролю.
Я думаю, Бода, нам варта заклікаць людзей быць адказнымі, пачаць самастойна даследаваць, па-сапраўднаму ставіць
пад сумнеў рэчы і спрабаваць зацікавіць гэтым як мага больш людзей. Ці можам мы на гэтым дамовіцца?
Так, мы можам пагадзіцца з гэтым, і мы таксама можам зрабіць крок далей, што можа дапамагчы
тым, хто глядзіць і яшчэ не перакананы, пачаць.
Варта перагледзець карыснасць правілаў, якія былі нам навязаны ў 2020 годзе.
Найлепшы прыклад — калі вы заходзіце ў паб, вы павінны насіць маску, але калі вы садзіцеся за стол з дзесяццю людзьмі і
сядзіце проста насупраць іх, вы можаце спакойна есці з імі.
Калі вы потым устаяце і вам трэба пайсці ў туалет, вы павінны надзець маску.
Альбо начны каменданцкі час, але няма праблем штодня ездзіць на працу на грамадскім транспарце разам з 35 мільёнамі людзей.
Гэта проста рэчы, якія надзвычай цікавыя.
І забарона на алкаголь уначы – я не кажу, што піць кожны вечар – гэта выдатна, але гэта зусім не мае сэнсу.
Такім чынам, відавочна, што калі вы п'яце алкаголь уначы, вірус становіцца мацнейшым. Уначы, калі побач нікога няма.
Так што ўсе гэтыя абсалютна недарэчныя правілы, ад якіх увесь час было адчуванне, што нехта дзесьці сядзіць і забаўляецца, кажучы:
«Ну што ж, а цяпер паглядзім, ці надзенуць яны на галаву вядро».
Гэта адпраўная кропка для роздумаў пра тое, чаму нехта ўвогуле мог бы прыдумаць такія абсалютна абсурдныя правілы, а потым, калі
вы бачыце старыя відэа з Крысціянам Дростэнам, які кажа нешта накшталт: «Ці варта мне
насіць маску?» — «Не, маска нічога не дае».
Такім чынам, мы можам зноў разглядаць даныя асобна, але ён тады сказаў, што даныя былі вельмі дрэннымі.
Гэта проста рэчы, якія дапамогуць вам пачаць.
Магчыма, прыйшоў час зноў прыслухацца да свайго ўнутранага дзіцяці. Іншымі словамі, проста быць цікаўным і спытаць: «Чаму?»
Чаму вірус актыўны толькі ў пэўны час сутак? Чаму вірус ведае, што такое 1,5 метра? Чаму вірус не заразны, калі сядзець?
Мы бачылі гэта падчас дэманстрацый. Трэба гэта ўсвядоміць.
Мы былі ў аўтобусным туры па Германіі, і атрымалася так, што дэманстранты, якія
сядзелі на зямлі, не павінны былі насіць маскі.
А тыя, хто прызнаўся... Трэба ставіць пад сумнеў такое.
Проста трэба. Справа ў тым, што вам сапраўды трэба спытаць, калі ў вас зусім няма ніякіх даных, або
таксама, чаму вы не пастаянна чулі гудок хуткай дапамогі?
Чаму на вуліцы не ляжала ніякіх трупаў?
Не так, як сказаў аўстрыйскі канцлер Курц, што рана ці позна кожны ведацьме каго-небудзь, хто памёр ад каранавіруса.
Гэтага не здарылася. Цяпер можаш азірнуцца назад.
А калі азіраешся назад і бачыш усе даныя і новыя даследаванні, якія з'яўляюцца кожны дзень,
то мусіш сказаць, што ўсё гэта было махлярствам.
І чаму яны нам хлусілі? Гэта мяне больш за ўсё раздражняла.
Я не люблю, калі мне хлусяць. А ты любіш, калі табе хлусяць?
Гэта адна з тых рэчаў, якія я ненавіджу больш за ўсё.
Такім чынам, відавочна, мне тут хтосьці зманіў, а потым вы ўвесь час бачылі фотаздымкі палітыкаў, якія стаялі разам на саміце G7.
Зрабілі фота, усе ў масках, а потым адразу ж знялі іх і размаўляюць, не захоўваючы сацыяльную дыстанцыю.
І мы бачылі гэтых рэчаў процьму.
А потым вы бачыце, што самі палітыкі яму не прытрымліваюцца.
Але чаму тады грамадзяне павінны яго выконваць і нават плаціць штрафы?
І ўсё гэта было магчыма толькі дзякуючы велізарнаму ціску, які час ад часу аказвала прэса, і яе нападкам на тых,
хто выкрываў сябе, бо гэта, натуральна, было небяспечна для гэтага наратыву, для гэтай гісторыі.
Я дастукаўся да мільёнаў людзей сваімі першымі відэа, але гэта хутка было абмежавана.
І сёння навукоўцы кажуць, што калі б нас не стрымлівалі, было б выратавана шмат жыццяў.
Так, дакладна. Сёння выкарыстоўваюцца зусім іншыя тактыкі.
Я б сказаў, што са шэдаўбэнінгам мы зараз сутыкаемся з цэнзурай ва ўсіх напрамках, якая проста ўкараняецца.
Гэта знак таго, што нешта з нашага боку, здаецца, працуе.
І з вашага боку таксама, Бода, вы зрабілі каштоўны ўнёсак у крызіс з самага пачатку.
Як урач, як доктар, як чалавек, які меў што страчваць, вы пайшлі туды — так я гэта бачу — і сапраўды паставілі
на карту ўсё. І нам трэба больш такіх урачоў, ці не так?
Вялікі дзякуй, але я пра гэта не ведаў. Яшчэ раз, гэта сапраўды важна для мяне.
Я абсалютна не магу зразумець, як доктар, які выказаў сваё меркаванне, нават калі яно
памылковае, можа рызыкаваць сваім пражываннем у краіне.
Я ніколі б не ўявіў, што камусьці могуць спыніць практыку ці нешта падобнае за няправільную думку.
Асабліва калі вы вядомы доктар, якому не даводзіцца кожныя пяць хвілін мець справу з пазовамі аб медыцынскай халатнасці.
Але вы пайшлі гэтым шляхам, і ў нейкі момант вы маглі б зразумець, што становішча пачынае звужацца.
Так, пачакайце – я адклікаю ўсё, што сказаў. Вы не.
Вы рухаліся проста наперад, і нават цяпер з-за мяжы, з вялікай далёкасцю, вы ўсё ўдакладняеце.
Вы дапамагаеце людзям дасягнуць гэтай сталасці, прыслухацца да свайго ўнутранага дзіцяці.
Мне вельмі спадабаўся той малюнак, які вы выкарыстоўвалі раней.
І мы хацелі б вельмі падзякаваць вам за гэтае інтэрв'ю і за час, які вы нам выдаткавалі.
Мы дасылаем вам шмат сіл і ўсё неабходнае ў Афрыку. І мы будзем трымаць сувязь.
Я таксама хацеў бы падзякаваць сваёй жонцы і сям'і ў гэтым кантэксце, таму што я б спыніўся пасля відэа «Корона 12».
І яна сказала: «Ты не спыняешся, ты працягваеш ісці». Дарэчы, з Даніэле Гансерам было прыкладна тое ж самае.
Яго жонка таксама сказала яму: «Не, ты будзеш прытрымлівацца гэтага, нават калі нам гэта будзе каштаваць шыі».
І ў гэтым сэнсе, часам за сапраўды моцным мужчынам сапраўды стаіць моцная жанчына.
Я магу сказаць тое ж самае пра сябе, так. Вялікі дзякуй, дарагі Бодо. З найлепшымі пажаданнямі.
Дзякуй, Маціяс. Дзякуй, Kla.TV. Дзякуй, сям'я Сасек.