Oo, ngayon kasama natin nang live si Dr. Bodo Schiffmann sa Kla.TV.
.
Isang napakainit na pagtanggap, mahal na Bodo. Sana ay hindi mo ikainis na tinuturing kitang impormal. Ang saya na nandito ka.
Oo, maraming salamat sa paanyaya, mahal na Mathias. At ikinagagalak kong makabalik sa Kla.TV.
Bodo, bago ang pandemya, nagpapatakbo ka ng isang kagalang-galang na pribadong klinika para sa tenga, ilong,
at lalamunan at isang klinika para sa vertigo sa Sinsheim. Maayos ba ang takbo ng klinika?
Sa tingin ko, masasabi mo iyon. Isa kami sa iilang klinika na nag-specialize sa vertigo, at gumamit
kami ng interdisiplinaryong pamamaraan, hindi lang ENT.
Ginamot din namin ang mga panloob na sakit na neurological.
Halimbawa, sinuri namin mismo ang mga larawan ng MRI gamit ang aming sariling sistema ng pagsusuri.
Mayroon kaming protocol sa pagsusuri na lampas pa sa antas ng unibersidad, na nagbigay-daan sa amin na i-scan ang
mga pasyente halos nang hindi nila kinakailangang makilahok.
Kaya ginawa namin ang lahat ng aming makakaya upang makakuha ng mga obhetibong natuklasan.
Mahalagang tandaan na ang mga pasyenteng bumisita sa akin ay mga taong halos nakarating na sa lahat ng sulok ng mundo at nakakita
na ng mga kilalang eksperto, ilan sa kanila ay dekada nang nagdurusa sa pagkahilo, at sa huli ay palagi
silang sinasabihan na iniisip lang nila iyon, na wala namang mali sa kanila, at iba pa.
Sa katunayan, kung prayoridad ang objektibong pagsusuri, matutuklasan ang sanhi sa karamihan ng mga kaso.
Mayroon kaming panloob na kontrol sa kalidad. Ibig sabihin nito ay muling sumulat kami sa aming mga pasyente.
At gaya ng sinabi ko, itinuturing silang lahat na hindi na magagamot na mga kaso. At ang aming
porsyento ng tagumpay ay higit sa 70 porsyento.
At mayroon kaming internasyonal na mga manonood. Ibig sabihin, lumipad papunta rito ang aming mga
pasyente. Mukhang medyo pinalaki iyon, pero totoo.
Sila ay nagmula sa iba't ibang panig ng mundo, maging sa Japan, Tsina o Amerika.
May mga taong lumipad mula sa Washington D.C. para makita kami dahil sa tinnitus, at agad silang bumalik.
May mga astronauta at cosmonauta na bumisita sa amin. May iba't ibang propesyonal na atleta
mula sa lahat ng larangan na bumisita sa amin.
Siyempre, pati na rin ang mga pulitiko, kabilang ang mga pulitiko mula sa tinatawag na mga
rogue state na humawak ng mataas na posisyon doon.
Ibig sabihin nito ay ginamot namin ang mga tao nang hindi alintana ang kanilang nagawa at
sinubukan naming alamin kung ano ang mali sa kanila.
At sa antas na mas mataas nang makabuluhan kaysa sa mga ospital ng unibersidad.
Isa iyon sa mga dahilan kung bakit regular akong nagbibigay ng mga lektura para sa German ENT Society, halimbawa, o
inanyayahan akong magbigay ng lektura sa Heidelberg University o sa iba pang katulad na mga kaganapan.
Hindi ito sa anumang paraan ang karaniwan para sa isang doktor ng ENT na nasa pribadong praktis. Ito ay isang eksepsiyon.
At sa katunayan, ang mga kakaibang sintomas ay ang normal na sintomas para sa amin.
Kaya napakabihira naming makakita ng mga pasyenteng may karaniwang kondisyon ng pagkahilo tulad ng posisyunal na vertigo.
Ito ay nangangailangan ng kondisyong tulad ng vestibular schwannoma o acoustic neuroma, ibig sabihin ay isang bukol sa
nerbiyos ng pandinig – na karaniwang nakikita ng doktor sa ENT minsan tuwing limang taon kung marami
siyang pasyenteng may problema sa nerbiyos – at kami ay may ilang kaso nito bawat linggo.
At iyon pa lang ang sukat nito, kailangan mo talagang isipin ito.
Naghati kami ng napakaraming oras para sa aming mga pasyente.
Ibig sabihin, ang pasyenteng dumating sa amin sa umaga ay umalis nang may dalang kumpletong file na naglalaman ng
lahat ng natuklasan sa kanya, ng rekomendasyon sa paggamot, at iba pa, at saka tuluyan nang umalis.
At maaari rin nating tapikin ang sarili at sabihing napakataas ng aming porsyento ng tagumpay, na tumaas taon-taon –
siyempre, dahil sa rutin – at nakatulong kami sa maraming tao.
Napakasarap nito. Napakakuntento rin kami rito.
Bilang doktor, nakatulong din ang aking asawa sa mga tao mula sa perspektibo ng terapiya sa trauma, dahil ang pagkahilo ay
pagkawala ng kontrol, at ang pagkawala ng kontrol ang pinakamalubhang anyo ng
trauma na maaaring maranasan ng isang tao.
Sa totoo lang, ito rin ang simula ng depresyon o ng katulad na kalagayan. Dahil kapag hindi mo na alam kung alin ang pataas o
pababa, o palagi kang nakakaramdam ng kawalan ng katiyakan, mabilis kang mahuhulog sa
kalagayan ng pagkabalisa na mananatili sa'yo.
Ngunit hindi takot ang sanhi; ang sanhi ay sa katunayan mga organikong dahilan. At kailangan
mong alamin nang lubusan ang ugat ng suliranin.
Napakasarap nito. Mataas ang pagtingin sa amin; paulit-ulit kaming naitampok sa Leading Medicine Guide o nakalista bilang mga
nangungunang doktor sa mga pahayagan, at sa Who's Who in Germany, itinuring akong isa sa sampung pinakamahalagang doktor sa ENT.
Hindi ito pagpapakitang-gilas dahil tapos na ito ngayon; isang pahayag lamang ito upang ipakita na isang taong hindi baguhan
sa kanyang larangan, kundi isang tunay na propesyonal, ang nagsalita rito sa simula pa lamang ng pandemya ng coronavirus.
Tama. Sa tingin ko, masasabi talaga natin iyon.
Ngunit nangangahulugan din iyon, kung tama ang pagkaunawa ko, na itinuturing ka ring isang awtoridad sa iyong larangan.
Nang dumating ang mga tao mula sa iba't ibang panig ng mundo upang makita ka, iniulat ka
ba ng media noon? Mayroon bang mga panayam?
Kakatapos mo lang banggitin ang medical journal. Ngunit ibig sabihin nito ay wala pang anumang negatibong ulat tungkol sa iyo.
Sa madaling sabi, pinapayagan ka nilang magpahayag ng iyong saloobin o iniuulat ka nila, di ba?
Oo, kaya pareho sa telebisyon, kung saan nagkaroon kayo ng ilang ulat na pumunta sila sa inyong klinika at
kumuha ng mga recording, o mga panayam sa mga magasin.
Palagi kaming naitatampok sa mga magasin. At sa huli, naging eksperto pa ako sa pagkahilo para sa magasin na Apotheken-Umschau,
na siyang pinakamataas na parangal na maaaring matanggap.
Ang Apotheken-Umschau ang print na midyum na may pinakamataas na sirkulasyon, na mas mataas
nang malaki kaysa sa anumang iba pa sa merkado.
At bilang isang doktor na nagpapraktis, halos hindi ko pinansin ang lahat ng mga propesor at sa huli ay
naging eksperto ako sa magasin na Apotheken-Umschau.
At ubos na ang pasensya ko, kaya ang mga artikulong isinulat ko para sa mga pahayagan ay inilathala rin ng
dpa, Reuters, AP at iba pa, dahil nakilala na talaga ako sa buong mundo, pati na sa media.
At iyon din ang napaka-kakaiba noong simula ng pandemya, dahil para gumana iyon, kailangan mo ring kumuha ng mga propesyonal.
Kaya mayroon akong ahensiyang pang-patalastas at ahensiyang pang-pahayagan na aking nakatrabaho, na nagtatrabaho para
sa akin, na binayaran ko, at na tiniyak ding mailagay ka.
At saka, noong una, sinubukan kong makapasok sa mga talk show.
Sinabi ng ahensiya ng pamamahayag ko, "Ah, mas mabuting huwag na lang, baka mauwi ka lang sa mga talk show."
Dahil sinabi ko, "Makinig ka, sabihin mo sa kanila na isang kilalang doktor ng ENT ito na may ibang opinyon."
At saka may listahan ng pamamahagi, isang listahan ng pamamahagi para sa pamamahayag, na umiiral din para sa mga talk show.
At pagkatapos ay magbabayad ka ng kaunting pera at pagkatapos ay ipinamamahagi ang buong bagay.
At saka malalaman nila na may isang tao rito na nais ipahayag ang kanyang opinyon.
At karaniwan, nagawa ko sanang isara ang aking klinika nang apat na linggo, gaya ng inaasahan din ng ahensiya ng balita,
at lumipat-lipat sa mga talk show tulad ni Karl Lauterbach.
Ngunit hindi ito dumating. Ni isang kuwento man lang. Ganoon din ang nangyari matapos itong tumakbo nang ilang sandali.
Nagsimula akong gumawa ng mga video noong ika-14 ng Marso 2020 at isa ako sa mga unang gumawa nito.
Malaki ang presensya ko sa YouTube hanggang sa ako'y nasensor.
At pagkatapos ay ilang tao ang sumulat, halimbawa kay Lanz, na nagsasabing, "Narito, narito ang isang doktor
sa ENT, pakihimayin siyang maging panauhin sa palabas."
At natanggap ko ang mga liham sa pamamagitan ng e-mail. Palagi itong tinatanggihan.
Sinabi na si Ginoong Lanz mismo ang nag-iimbitahan sa kanyang mga bisita at hindi ito pinlano.
At mayroon ding – pinatunayan ako ni RBB – napakaaga pa, noong Marso 2020, isang kasunduan sa hindi pagsisiwalat na nagsasaad
na hindi dapat gawing relatibo ang pag-uulat tungkol sa Corona.
Iyon ang utos ng pamunuan ng RBB sa mga mamamahayag, at kailangan nilang sumunod o kundi ay kailangan nilang magbitiw.
Oo. Ngayon, upang buodin nang maikli para sa mga manonood, masasabi kong hanggang sa dumating ang Corona,
ikaw ay simpleng nangunguna sa iyong larangan, tiyak iyon.
Lahat tayo'y nagrereklamo tungkol sa kakulangan ng mga bihasang manggagawa sa Alemanya, ngunit dito natin nagkaroon ng
eksperto sa kanyang larangan, masasabi pa nga na mula sa iba't ibang panig ng mundo ay pumupunta rito para humingi ng tulong.
Sabihin na lang natin iyon. Ano ang nangyari?
Sa tingin ko ay napakahalaga na maunawaan iyon ngayon. Kailan nga ba tuluyang bumagsak ang buong bagay?
Nakatakda nang mabigo ito mula pa sa simula, dahil sa mismong umpisa ang layunin ko ay
talagang palayain ang mga tao mula sa takot.
Kaya, bilang isang eksperto sa sipon, mayroon akong numero mula sa OAS... .
Ano iyon, paumanhin, sa simula ng Corona, ibig mo bang sabihin ngayon?
Oo, ika-14 ng Marso 2020. Tulad ng sinabi ko, ang unang video.
At ang unang video ay pinamagatang "Huwag mag-panic," at sinubukan kong sabihin sa mga tao na ito ay isang karamdaman
na katulad ng sipon, na maihahambing sa trangkaso, halimbawa.
At tiningnan ko ang mga datos: kung ilang tao ang karaniwang namamatay sa Wuhan, ilang ang namatay sa Bergamo, at iba pa.
Kaya, matapos kong suriin ang lahat ng mga kaugnay na sanggunian, napagpasyahan kong sa pagtatapos ng aking unang
video ay sinabi ko, "Sa tingin ko mamamatay tayong lahat."
Pero hindi sa coronavirus, sa tingin ko ay malabong mangyari iyon.
At iyon nga ang pangkalahatang opinyon, dahil bukod sa pagiging doktor ng tainga, ilong, at lalamunan, isa rin akong
doktor sa emerhensiya, manggagawa sa serbisyo ng ambulansya, at paramedik mula sa serbisyo ng ambulansya.
Iyon ang dahilan kung bakit pumasok ako sa medisina sa simula pa lang. At may isang gintong tuntunin: "Huwag kang mag-panic."
Kapag dumating ka sa isang insidente na may maraming biktima, hindi mo maaaring sabihing, 'Tulong, kayong lahat ay mamamatay'.
Kahit alam mong hindi mo sila kayang harapin lahat, dapat maramdaman ng iyong mga
tauhan sa kalsada na kontrolado mo ang sitwasyon.
At hindi ko maintindihan kung paano ang gobyerno, ang pamamahayag at iba pa... Maagang-maaga ko nang pinaalalahanan ang
pamamahayag sa kanilang responsibilidad, pati na sa aking mga video, dahil napansin nila ang aking mga video.
At saka sinabi ko, mga kaibigan, may pananagutan kayo.
At kung mapapanik mo ang mga tao, kaya't maniniwala silang kailangan silang ilagay sa ventilator para sa
halos anumang pananakit ng lalamunan, talagang hindi sasapat ang mga higaan sa intensive care.
Kaya, kahit na mali ako sa aking pagtataya, gusto kong matiyak na makahinga nang maluwag ang mga tao at hindi gawing
malaking problema ang maliit na bagay, upang hindi ma-overwhelm ang mga ospital at hindi mag-panic ang mga tao.
Patunay kong nakukumpirma ito sa mga tao nang paulit-ulit.
Natakot nang husto ang mga tao sa mga larawang ito, na ipinapalabas nang
paulit-ulit sa telebisyon nang walang katapusan.
At iyon nga talaga ang aking intensyon. At agad itong binoykote at sinabotahe.
Kahit ang mga tao sa lokal na pahayagan, na palagi kong nagkaroon ng mabuting ugnayan.
Ibig kong sabihin, ako ang lokal na bituin sa Sinsheim. Inimbitahan ako kahit saan, maging sa mga laban sa
football man o sa iba pang mga kaganapan o kung ano pa man.
Noon... ikaw ay isang VIP. At pagkatapos ay dumating ang alkalde at kumuha ng larawan nang makatanggap ka ng
isa pang parangal o kung ano man iyon – makikita mo ito sa aking website besserleben.tv.
Kaya nag-enjoy ako at isinama ko ang alkalde sa larawan, para lang ipakita kung ano ang dating itsura nito.
At mula sa isang araw papunta sa susunod, bigla ka nang tinanggal.
Kaya biglang naniwala ang lahat ng taong itinuring kang nangungunang eksperto sa telebisyon kaysa sa doktor na kanilang
pinagkatiwalaan ng buhay, dahil ako rin ay isang siruhano.
Kapag sumasailalim ka sa operasyon na isinasagawa ng isang tao, ipinagkakatiwala mo sa kanila ang iyong buhay o
maging ang buhay ng iyong mga anak. At iyon ay napakakatangi.
Oo, naniniwala ako. At kapag binabalik-tanaw mo na ngayon ang panahong iyon, ibig kong sabihin,
mayroon kang, sabihin nating, mabuting dahilan.
Nais mong babalaan ang mga tao, bilang isang doktor, gaya ng nararapat, nais mong ipaalam sa kanila.
Sa pagbabalik-tanaw ngayon, sa tingin mo ba sinadya ang pagpapalaganap ng takot, o mas isang pagkakataon
lang iyon at maling impormasyon mula sa ilang eksperto?
Hindi naman talaga iyon ang layunin sa simula, at pagkatapos ay may sandali nang biglang nagbago iyon.
Makikita mo iyon kay Anthony Fauci sa Amerika at sa Alemanya kina Christian Drosten at Lothar Wieler, na sa simula ay binaliwala
ang sitwasyon at sinabing hindi naman ito ganoon kalala, na simpleng sipon lang ito, na matagal
nang umiiral ang mga coronavirus, blah, blah, blah.
At saka, mula sa isang araw papunta sa susunod, tila may ipinadalang utos ang koponan, dahil tuluyang
nagbago ang sitwasyon sa lahat ng lugar sa buong mundo.
Ang buong pangyayari ay napakakatangi dahil wala namang talagang nagbago sa sitwasyon. Sa halip, mas maganda pa ang aming datos,
halimbawa mula kay Propesor Ioannidis, na isang pandaigdigang kilalang epidemiologo, o mas tama pa nga, ang
pinakamahusay na epidemiologo, na nagsabi rin, "Mag-ingat kayo, mga tao, ito ay isang sakit na maihahambing sa trangkaso."
Ang mabuting Panginoon, o sino man, ay nagbigay din sa amin ng mga kumpletong, sariling-kolonya na maaaring pag-aralan.
Maging Heinsberg man, maging Diamond Princess man, maging dalawang barkong panghimpapawid man, maging bilangguan man.
Kaya mayroon kaming ilang lugar kung saan makikita mo nang eksakto kung gaano kataas ang
antas ng kamatayan at kung gaano ito ka-delikado.
At alam namin mula pa sa simula na hindi nakapipinsala ang datos.
At sa katunayan, kailangang sabihin na sadyang ginawa ang buong bagay, dahil ito ay nagpatuloy.
Sinadya ring ginamit ang mga pekeng larawan, gaya ng kamakailang inamin ng FAZ.
Naalala ng lahat ang mga trak na kumuha ng mga kabaong sa Bergamo.
Lumitaw pa nga ang isang kumpletong pagtatanghal sa unang pagkakataon ngayong taon sa FAZ, Frankfurter
Allgemeine Zeitung, na sinabing oo, ngunit may eksaktong isang kabaong sa bawat isa sa sampung trak na iyon. Isa?
Oo, at dinala lang siya dahil wala silang krematoryo.
Ipinag-utos ng estado na hindi dapat sumailalim sa awtopsiya ang mga bangkay na ito.
Isa pa iyon na sinabi ko sa sarili ko, sandali lang, isa sa pinakadakilang tagumpay ng medisina ay
pinayagan kaming suriin ang mga patay. At ganoon nga ang nangyari sa loob ng mahabang panahon.
Sinasabi ko, noong panahon ni Leonardo da Vinci, kinuha nila ang mga bangkay mula sa sementeryo upang maisagawa ang mga awtopsiya
sa mga ito. Nagawa naming magsagawa ng mga awtopsiya sa mga tao.
At saka mayroon pang isang taong nagsasagawa ng awtopsiya sa mga tao, si Propesor Püschel sa Hamburg, na isa rin
sa mga pinuno ng iilang forensic pathologist na umiiral.
At sinabi niya na ang mga taong namatay ay mamatay din naman.
At iyan ang kuwento tungkol sa "may" o "mula sa" coronavirus. Hindi sila namatay dahil sa coronavirus; namatay sila na may
coronavirus, dahil mamatay rin sila kahit wala ang coronavirus.
Sa pagtingin sa nakaraan, makikita natin na ang mga pagtataya na ito ay ganap na tama.
Ang bilang ng mga namatay ay nagsasalita para sa sarili. Kaya't tama kami mula pa sa simula.
At inaasahan ko nga na, sabihin nating... o sa aking mga unang video... inakala ko na magkakaroon
din ako ng mga pulitiko bilang pasyente at iba pa.
Akala ko kukunin nila ang unang video ko, pupunta sila kay Merkel, at sasabihin, "Tingnan mo, Angela, may isang doktor ng
ENT sa Sinsheim na kilala ko, isang kilalang-kilala sa buong mundo na gumagamot sa mga tao mula sa iba't
ibang panig ng mundo." Tiningnan niya ang mga numero.
Alam mo, labis na nag-overreact si Drosten noong paglaganap ng trangkaso ng baboy at
hinikayat ang mga tao na magpabakuna at iba pa.
Sa huli, puro hangin lang pala – pakinggan mo siya.
Oo, inaasahan ko na mangyayari iyon.
Na sa huli ay tatawagan ka ni Christian Drosten para makita ang iyong mga datos?
Nais naming makipag-usap sa iyo. Oo, iyan ang aasahan mo.
Pagkatapos, mayroon ka pang ibang mabibigat na manlalaro sa ring, tulad ni Wolfgang Wodarg, na nagwakas sa
pandemya ng bird flu noon – hindi, sa pandemya ng swine flu.
Pagkatapos, nariyan si Propesor Sucharit Bhakdi, isang kilalang immunologo sa buong mundo at iba pa.
Mayroon kaming ilang mga virologo. Sila ay mga dalubhasa, at sa palagay ko ay sang-ayon sila kina Wolfgang Wodarg o
Sucharit Bhakdi, ngunit hindi iyon pinansin ng pamamahayag.
Pagkatapos, ang mga larawan ng mga kabaong na nakatayo sa isang lugar, na bunga ng pagkalunod ng barko sa Lampedusa.
Sinadya na pumili ng mga larawan na walang kinalaman sa sitwasyon sa Bergamo, halimbawa.
Napatunayan na ito ng maraming programa, kapwa sa inyo at sa Kla.TV. Kaya ito ay isang
malaking iskandalo, lubos akong sumasang-ayon sa iyo.
Hayaan mong muling ituon ko ang pansin sa media at kung paano nila kayo ipinakita, pati na rin ang inyong mga kasamahan, gaya
ng kakataon ninyong nabanggit, Propesor Bhakdi, at pati na rin ang iba pa, tulad ni Wodarg,
na kalaunan ay napasama sa hit list ng media.
Kung dati ay isang bayani—sabihin na lang nating isang kilalang personalidad—ay biglang pinaikot ng 180
degrees, binaliktad, at saka biglang naging kaaway.
Nang magsimulang mangyari ito sa iyo, samantalang dati ka namang palaging pinaparangalan, paano mo personal na naranasan ang
biglaang paglitaw ng mga ganitong ulat tungkol sa iyo, ang paglalathala sa mass media
ng mga ulat na sa katunayan ay hindi totoo?
Mathias, kung kailangan mong maranasan iyon, hindi mo talaga naiintindihan.
Ibig sabihin noon, sa simula ay nakatanggap ako ng maraming email mula sa mga taong agad na bumati sa akin sa
aking tapang at sinabing napakabayan ko at matibay ang aking loob, at kung ano-ano pa.
At sinabi ko sa sarili ko na wala itong kinalaman sa tapang.
Bueno, doktor ako, sinusuri ko ang kuwento, ibinibigay ko ang aking opinyon, dahil bilang doktor may
tungkulin din akong alagaan ang kalusugan ng populasyon.
Tungkulin ko na ipaalam sa publiko kapag napapansin ko ang ganitong bagay. Iyon ang aking obligasyon.
Kailangan kong gawin ito, at hindi ako dapat sumuko sa estado.
Iyon ay isang paglabag sa medikal na kodigo ng pag-uugali at sa Panunumpa ni Hippocrates.
Kaya wala naman akong nagawa nang mali, at bigla ka na lang makakakita ng doktor sa pagkahilo mula sa Sinsheim o
katulad na mga kuwento, at hindi mo talaga maintindihan.
Sinasabi mo, mga kaibigan, nagbibigay ako ng matibay na katotohanan dito, hindi ko lang ito iniimbento.
Araw-araw sa programang ito, kinukuha ko ang datos mula sa Robert Koch Institute at sinasuri ko lang ito.
Ginamit ko ang mga orihinal na datos na iniharap ng RKI.
Hindi ko sila inimbento.
Kaya kung ang isa at isa ay katumbas ng dalawa at mayroon kang malinaw na mga katotohanan at datos, at may
magsasabing hindi, simula ngayon isa at isa ay katumbas ng tatlo, masasabi mo, "Hindi ko iyon maintindihan."
At tulad ng sinabi ko, sasamahan ka ng iba pang mga taong lubos na maimpluwensiya.
Propesor Haditsch, espesyalista sa bakuna, virologo, bakteriyolohista, at iba pang mga tungkulin.
Palaging may bagong sumusulpot, hanggang kay Luc Montagnier, ang tagadiskubre,
imbentor, unang naglarawan o kung ano pa man ng HIV.
Iba iyon na paksa, at maaari nating pag-usapan iyon balang araw, pero ang kuwento...
Sumali siya sa amin bilang isang nagwagi ng Nobel Prize, at hindi siya ang nag-iisang nagwagi ng Nobel Prize.
At bigla, lahat ng indibidwal na may propesyonal na karanasan na dati'y itinuturing na mga awtoridad sa kanilang larangan – at
muli, hindi isang epidemiologo si Propesor Ioannidis, siya ang pinaka-madalas na sitadong
epidemiologo sa buong mundo – ay dapat ipawalang-bisa.
Siya ang eksperto sa paglaganap ng mga pattern ng sakit.
At sinabi niya agad-agad, "Tumahimik ka, parang trangkaso lang ito."
At iyon ay simpleng hindi pinapansin. Hindi mo iyon naiintindihan. Hindi mo iyon naintindihan.
Siyempre, nagpapatuloy ka dahil pakiramdam mo ay personal kang inatake at gusto mong maibalik ang iyong reputasyon,
at maaaring maging mas tahas ka sa iyong mga pahayag.
Ngunit ang pangunahing layunin ay makatulong sa mga tao – at naniniwala akong nagtagumpay ako rito – sa
pamamagitan ng pag-aalis ng takot ng marami at pagprotekta sa kanila laban sa pagkakamali o pagmamadaling maghusga.
Hanggang ngayon, hindi ko pa rin maintindihan kung paano ang isang mamamahayag, lalo na yung mula sa Sinsheim, kung saan
naroon din ang mga tao mula sa Rhein-Neckar-Zeitung at iba pang katulad na publikasyon, ay nakapagsalita tungkol sa
lokal na bayani nang ganoon at hindi man lang nakausap siya.
Nakarating na sa puntong may artikulo ako sa Stern magazine at isa sa Der Spiegel, kung saan dumating ang mga mamamahayag at
nagkunwaring kaibigan ka sa pinakamaruming paraan, binigyan ka ng mga regalo at kung anu-ano pa... at saka sinamahan ka nila at
sumama sa mga demonstrasyon kasama ka at lahat ng kaakibat nito, kabilang ang pagyakap at pagbati sa iyo at iba pa, sa
pinakamalalang pandemya sa kasaysayan, para lang pagkatapos ay magsulat ng isang matinding paninisi na artikulo tungkol sa iyo.
Oo, kawili-wili. Hindi ka talaga nag-iisa rito; madalas naming naririnig ito mula sa iba't ibang tao, kabilang ang mga edukador
at mga taong nais lang ipahayag ang kanilang opinyon o ang katotohanan, tawagin mo
na lang itong gusto mo, sa sandaling iyon.
Nakikita na rin natin ito ngayon sa mga mamamahayag, ibig sabihin, sa isang banda, kasama ang mga
eksperto tulad mo – binanggit mo ang ilang halimbawa.
Sa tingin ko, maaari pa ring iharap si Füllmich sa hukuman.
Ngayon, mayroon din tayong si David Bendels bilang mamamahayag, ibig sabihin, mga independiyenteng mamamahayag na malayang
ipahayag ang kanilang opinyon kahit saan, sa anyo lamang ng kaunting satira, at agad silang napapagitna sa palitan ng putok.
At iyon ang nagbubunsod ng malaking tanong: puro pagkakataon lang ba ito?
Kung may pahayagan na nag-uulat nang negatibo tungkol sa iyo, sasabay ba ang lahat sa uso?
O may estratehiya ba sa likod nito?
Tama ka, sa tingin ko ay isang napaka-interesanteng punto iyon. Ano ang palagay mo tungkol diyan?
Oo, kakasabi ko lang sa'yo, baka hindi mo napansin, na nakita ko ang liham na ito mula sa RBB at nandoon ito sa mga lumang
email ko, pero sa kasamaang palad hindi ko na sila ma-access.
Sa anumang kaso, pinag-ukit ko nang mabuti sa isip ang katagang ito, at totoo ngang hindi magkakaroon ng
pag-uulat na nagpapaliit sa seryosong panganib ng coronavirus.
Ibig sabihin nito ay ang mga mamamahayag na nagtatrabaho sa mga pangunahing istasyon ng telebisyon at katulad na mga
organisasyon ay binigyan ng utos mula sa itaas na ipinagbabawal sa kanila ang gumawa ng anumang bagay.
Medyo makakalayo pa ako, may masasabi ako sa iyo na kawili-wili.
Maaari mo ba agad sabihin kung kanino iyon galing? Para malaman ng mga manonood.
Sino sa RBB ang naglabas ng utos na ito? Para sa mga mamamahayag ba ngayon, gaya ng sinasabi?
Para sa mga mamamahayag sa RBB. Ito ay isang protokol na kanilang pinagkasunduan nang magkita sila, at kailangang pirmahan ito ng
mga tao. Ang liham na ito ay isang pangungusap lamang na nagsasaad na hindi papayagan ang pag-uulat
na nagpapalabnaw sa katotohanan tungkol sa Corona.
Salamat sa paglilinaw!
Iyon ay isang napakalinaw na mensahe para sa bawat empleyadong kasangkot sa bagay na ito, at mayroon pang ...
Kailangang ipagpalagay na ganoon din ito para sa iba.
Nagkaroon din ng mga pagpupulong sa pagitan ng Chancellor at ng mga nangungunang mamamahayag at iba pa, at
gaya ng karaniwan sa ating sistema, ang mga pahayagan ay pag-aari lamang ng iilang tao.
Maaaring naniniwala tayo na mayroon tayong napakaraming uri ng pahayagan, ngunit sa katotohanan, malamang mabilang mo sa
dalawang kamay kung ilan lang ang mga bahay-paglathala, at iyon ang naging lihim: ang ganap na kontrol sa pamamahayag.
At siyempre, naghahanap ang mga tao ng impormasyon, katulad noong 9/11 o iba pang katulad na pangyayari, kaya nakaupo ka sa harap
ng telebisyon, naghihintay ng bagong ipapalabas, pero sa totoo lang, palagi kang pinapakita ng parehong lumang nilalaman, na
tinatawag na gaslighting, ibig sabihin, sa isang punto ay nakakalikha ka ng pangmatagalang ilusyon sa manonood na
dapat itong totoo dahil paulit-ulit na nila itong nakita.
Ganun pa rin hanggang ngayon. Kapag sinusubukan mong makipag-usap sa isang tao tungkol sa isang bagay, sasabihin nila, "Hindi mo ba
nakita ang mga kabaong sa Bergamo?" At palagi kong naiisip, oo, eksakto, pati yung mga
nasa Lampedusa, nakita ko rin yung mga iyon.
Iyon ang kuwento, at napagtanto ko nang medyo mabilis sa aking mga programa na nag-aasikaso kami ng sensura, at ang sensura ay
umiiral lamang sa mga totalitaryong sitwasyon, at gaya ng alam natin ngayon, halos lahat ng pangunahing karapatan ay na-suspinde
sa pandemya na may epidemikong sukat sa pamamagitan ng tuso na gawin ito sa pamamagitan ng isang nakakahawang
sakit, ibig sabihin, ang Batas Pundamental ay naagaw ng Batas sa Proteksyon laban sa Impeksyon.
At noong panahong iyon, naisip namin kung paano kami magpapatuloy na magkita, kung paano kami magpapatuloy, at saka
namin itinatag ang mga pagtitipong ito. Una ang "Resistance 2020", at pagkatapos ay ang "WIR2020".
At nandoon ako kasama si Ralf Ludwig noon para sa isang panayam sa Südwestfunk (SWR), na nagpadala ng isang pangkat ng
kamera, at nakatanggap kami ng tawag bago iyon na nagsasabing maglagay kami ng kamera at i-record ang aming panayam.
Ang mga taong pumupunta rito ay inutusan na ilarawan kayo bilang mga Nazi.
Mag-ingat ka nang husto sa sasabihin mo. Maaari mong pagkatiwalaan ang cameraman. Isa siya
sa atin, gaya ng pagsasabi, pero hindi ang iba.
Ang cameraman ay nagdadala nito at niyon at iba pa. Maayos kaming naimpormahan.
At kung sasabihin niya na hindi nila ito pinapayagan, karapatan mong igiit na i-record mo ang video na ito.
At talagang sinubukan niya kaming tanungin nang husto nang halos dalawang oras, na hindi nagtagumpay dahil
kumbinsido kami na naglalagay siya ng mga impormasyon at sinusubukang makuha ang aming mga sagot.
Pero sa tingin ko ay maganda ang naging resulta namin ni Ralf Ludwig noon sa aming mga silid-praktis.
At dahil mayroon kaming buong video... at sinabi rin namin sa kanila, makinig kayo, mga kaibigan, kung anumang paraan ninyong
i-falsipika ang video na ito, agad naming ilalathala ang sa amin.
Oo, napakabuti.
Nirekord namin ang buong video noon sa tape – at oo
… Ngunit Bodo, upang maibalik ka sandali sa media at sa kanilang pananaw.
Kung sasabihin mo ngayon na malinaw na ginamit din doon ang mga terminong framing, gaya
ng dito, lubos kang naipaliwanag nang mali.
Ito ay sinabi nang lantaran; walang pag-uulat na nagpapalabnaw.
At dito, may isang pangkat ng kamera na ipinadala upang siraan ka bilang Nazi. Sa madaling
salita, sadyang gawing masama ang iyong imahe.
Ibig sabihin nito ay talagang nakikitungo tayo sa mga propesyonal sa media dito.
May sinusunod ba silang agenda? Malaya pa ba sila? Ano ang nangyayari doon?
Mayroon bang editor na kasalukuyang masama ang loob?
Sinabi mo kanina na ang media ay kontrolado ng iilang tao.
Ano ang nangyayari doon? Sino ang kumokontrol nito? Ginagawa ba nila ito sa kanilang sariling inisyatiba?
O ano ang impresyon mo kung paano sisikat ang buong bagay?
Mas simple iyon. Iilan na lamang ang mga pahayagan na may tunay na mamamahayag na nagsasaliksik; sa halip, karaniwang
nag-subscribe ang mga pahayagan sa mga press release mula sa mga ahensiyang pangbalita na dpa, Reuters, at AP.
At doon, maaari nilang i-download ang mga artikulo at punuin ang kanilang pang-araw-araw na pahayagan gamit ang mga ito
nang hindi na kailangang magsagawa ng anumang pananaliksik.
Kung may naiulat ang Reuters o dpa, itinuturing itong mahusay na sinaliksik, kahit para sa lokal na pahayagan sa Buxtehude.
At saka madali mo na lang silang masakop. Kaya talagang kailangan mo lang kontrolin ang tatlong ahensiyang pang-pahayag na ito.
At iyon ay halos isang pamilya lang – ang pamilyang Soros.
Epektibong pag-aari nila ang lahat ng mga departamento ng pamamahayag, at maaari lamang nilang
ipataw ang kanilang opinyon sa pamamagitan nito.
Maaari mong piliin kung ano ang ilalathala sa pahayagan dahil ikaw ang mismong sumusulat ng mga artikulo.
At habang palagi kaming nagbabantay sa pekeng balita, hindi ito ang kaso sa pang-araw-araw na buhay.
German Press Agency: "Magtiwala sa de-kalidad na media!" – nasanay na rin kami rito.
Nasanay na kaming manood ng balitang panghapon o ng mga programa tungkol sa kasalukuyang mga
pangyayari o katulad nito upang manatiling may alam.
At saka may mga magagandang pahayagan tulad ng FAZ at iba pang katulad na publikasyon.
At iyan ang mga diskarteng ginamit. Nakasulat na nang buo ang script.
Ang buong ginagawa rito ay malinaw na isang adyenda na ang layunin ay ang Bagong Pandaigdigang Kaayusan, Malaking
Pag-reset, Agenda 2030, tawagin mo na lang itong gusto mo.
Sa esensya, pareho lang silang lahat ng mga script ng Club of Rome o iba pang katulad nito.
Lahat ng ito ay paulit-ulit na lumilitaw sa kabuuan.
At naghintay ang isa sa sandali kung kailan maaari niyang pasimulan ang isang bagay.
At makikita mo ito lalo na sa katotohanang ang ehersisyong ito para sa pandemya, na isinagawa noong 2019, ibig sabihin bago
nagsimula ang diumano'y pandemya ng COVID-19, ang Event 201, na kamangha-manghang
naidokumento rin sa mga pelikula, ay ganap na magagamit.
Maaari mo pa ring i-download ang lahat nito. Ito ay isang kumpletong script.
Ang ginagawa rito ay isang screenplay.
At pagkatapos, 200 na tao na nagmula sa iba't ibang rehiyong pang-ekonomiya ang inaasahang gagabay sa
kapalaran ng mundo at magdedesisyon sa lahat ng bagay.
Hindi bago ang laro; inilunsad lang ito muli at halos tuloy-tuloy nang tumatakbo mula pa noong Club of
Rome. Bilderbergers, alam ninyo naman kung paano 'yan.
Ibig kong sabihin, gumawa ang Kla.TV ng napakaraming mahusay na programa tungkol dito, na
maaari mong panoorin. Talagang may agenda rito.
Kaya't ang alon ng sipon ay naagaw.
Mas lalayo pa ako kaysa sa aking mga kasamahan sa bagay na ito.
Kaya ligtas nang itakwil ang teoryang laboratoryo.
Ang teorya ng laboratoryo ay isang Plan B na binuo mula pa sa simula, dahil sa isang punto ay nagsisimula nang manginig ang mga
bagay, dahil sa isang biyolohikal na sandata, siyempre masasabi mong nakuha ng gobyerno, ng Chancellor at ni G. Biden at ng lahat
ng iba pa ang impormasyong ito mula sa mga lihim na serbisyo.
At iyon, siyempre, ay nagbibigay-katwiran sa mga matitinding hakbang upang protektahan
ang populasyon mula sa sandatang biyolohikal.
Kalimutan mo na. Ang bagay ay trangkaso. Trangkaso nga iyon, palaging trangkaso iyon, dahil nawala na ang trangkaso.
Lalo na't dumating ang mga coronavirus sa maling panahon.
Ibig sabihin, ang mga coronavirus ay kumakalat sa bahagyang ibang panahon ng taon kaysa sa trangkaso. At iyon ang trangkaso.
Kaya ang nakita natin dito ay ang karaniwang trangkaso, na kalaunan ay nawala at tinawag na coronavirus.
Iyon lang, wala pang nakapagtukoy ng mga coronavirus noong mga lumang epidemya ng trangkaso.
O ano'ng ibig mong sabihin, walang sinuman? Baka si Fauci ang gumawa, wala akong ideya.
At iyan ang dahilan kung bakit – alam mo na, huwag na lang nating pagtuunan ng pansin ang mga virus ng trangkaso; kunin
na lang natin ang mga coronavirus at ituloy na lang ang lahat.
Ngunit ang buong bagay ay isang kudeta mula pa sa simula.
Ang ginawa rito ay isang pinlano na kudeta sa pamamagitan ng Batas sa Proteksyon laban sa Impeksyon, dahil ito
lamang ang paraan upang pahinain ang Batas Pundamental.
Iyon ang napakatalinong patibong na ginawa rito. At masasabi kong, hinahubad ko ang aking sumbrero para sa kanila!
Ang nilikha mo ay isang mahusay na larong simulasyon.
Oo, kakabanggit mo lang ng simulation game. Ibig mong sabihin ay yung naganap noong 2019, sandaling bago noon.
Kaya ang buong script, na isang beses lang inaktwal, ay kinasasangkutan din ng WEF, atbp.
Mayroon ding aspeto ng media – paano nila ito iuulat?
Ginawa nila iyon nang kahanga-hanga noong panahon ng Corona, kabilang ang pagsensura at paninirang-puri sa mga eksperto.
Ngunit para sa amin, siyempre, ito rin ay isang kahanga-hangang modelo para sa lahat ng mga krisis sa hinaharap.
Kahit saan tayo tumingin, ang coronavirus ay ginagawang digmaan, at ang sapilitang
pagbabakuna ay nagiging sapilitang serbisyo militar.
Palaging may katulad na programa sa ibang lugar.
Ibig mong sabihin, ang buong bagay ay sumusunod sa isang tiyak na agenda.
Ano kaya ang mas malaking layunin sa likod nito?
Sa tingin ko mahirap iyon para sa karaniwang manonood na maunawaan. Bakit nga ba may gagawin ng ganoon?
Ano kaya ang layunin sa likod ng lahat ng kabaliwan na mahusay mong naipaliwanag dito?
Maaari mong kontrolin ang mga tao sa pamamagitan ng takot, kahit ano pa ang nais mong makamit.
At saka nariyan ang tanyag na prinsipyo ng paghahati-hati at pamumuno.
Ibig sabihin nito, hinahati mo lang ang mga tao sa iba't ibang rehiyon.
Kung ngayon ay inii-takot mo ang mga bata tungkol sa pagbabago ng klima at pinapaisip mo silang lahat na masyadong tanga ang
mga matatanda para maintindihan ito, at na ang mundo ay halos nagiging isang impiyernong bangungot o kung ano pa man.
Ang mga matatanda, sasabihin kong kabilang si Udo Lindenberg, ay kabilang sa grupong nanganganib.
Ibig sabihin, sasang-ayon na lang sila rito. Dahil natatakot sila at kabilang sila sa isang grupong may mataas na panganib,
naniniwala silang kailangan na nilang kalimutan ang kanilang pamumuhay bilang rocker at lahat ng dati nilang ginagawa.
Ibig sabihin nito, lumilikha ka ng ilang larangan ng digmaan mula pa sa simula – ngayon ay nasa digmaan na tayo – kung saan
maaari kang kumalat upang panatilihing natatakot ang mga tao.
Hindi mahalaga kung paano mo pinananatili ang takot ng mga tao.
Kung ngayon ay pinananatili mong natatakot ang mga tao sa pamamagitan ng ilang tulisan na may dalang kutsilyo na
inangkat mo – sa huli, ano ang nakamit mo, kung babalik tayo sa tanyag na si Mr. Hegel, ay ang dialektikang Hegelian.
Naglilikha ka ng problema na mayroon ka nang solusyon.
Kaya mayroon ka na ng solusyon sa lahat ng mga problemang ito.
At sa huli, nagpapasalamat ang mga tao na sa esensya ay nakakatulong sila sa kanilang sarili.
Umaasa na sila noon para doon nang dahil sa Corona. Lubos itong pumalya.
Kaya, sa ganitong diwa, sobrang tagumpay talaga kami sa aming libreng media na ang tunay nilang layunin ay hikayatin ang mga
tao na pumayag na palagiang magpabakuna, manatili sa bahay, at huwag nang lumabas o gumawa
ng kung anu-ano pa... Gusto nilang gawin iyon.
Akala nila na ikukulong nila ang mga tao nang isang taon, gaya ng sa Australia o New Zealand, halimbawa.
At inakala nila na magagawa nila iyon kahit saan, dahil hindi pa magagamit ang bakunang nakaliligtas sa buhay.
At sa huli, hahalikan ng lahat ang kanilang mga paa dahil naimbento nila ang bakunang ito ngayon.
Siyempre, kailangan mong ulitin ang pagbabakuna nang paulit-ulit...
Pero siyempre may mga plano silang B, C, D. Hindi mo pinaplano ang ganung bagay.
At ginawa nila iyon nang matagal, upang maisakatuparan mo man lang ang sistemang ito, ang
kanilang ideya ng bagong kaayusang pandaigdig.
At sa katunayan, ang nasasaksihan natin ay isang laro ng chess sa pagitan ng dalawang pangunahing manlalaro, sina Rockefeller at
Rothschild, na sa huli ay sila ang nagmamanipula sa likod ng mga pangyayaring ito, dahil ang buong media, ang industriya ng
parmasyutiko, at iba pa ay pag-aari ng pamilyang Rockefeller, at ang pinsalang idudulot nito—na kailangan mong punuan
sa pamamagitan ng mga pautang at iba pang pinansyal na suporta—ay pag-aari naman ng kumpanyang Rothschild.
Ibig sabihin nito, palagi mong makikita kung alin sa dalawa ang kasalukuyang nangunguna.
Sa mga nakaraang taon, dekada pa nga, ang mga Rothschild ang nangunguna, at ngayon ay nais ng Rockefeller na akuin
ang pagkapangulo sa larong chess na kanilang nilalaro rito.
Mukhang walang katuturan ito at napakahirap din itong maunawaan kung hindi mo masusing tingnan ang mga isyu.
Ngunit sa katotohanan, ang Event 201 ay partikular na kawili-wili panoorin dahil ang mga sangkot dito, sina Johns Hopkins
University at Rockefeller University, kung saan niya sinimulan ipatupad ang kanyang programa, kung saan niya rin dinemonyo ang
lahat ng natural na gamot, halos lahat ng tao na gumamit ng mga natural na lunas o dietary supplement o katulad nito para magamot
ang mga karamdaman nang napakamatagumpay, ay dinemonyo, pinersekuta, ikinulong, nawalan ng lisensya – hindi ko
alam ang alinman dito hanggang 2020, pero bigla kang nagkaroon ng mas maraming oras para asikasuhin ang mga bagay.
Hindi kapani-paniwala, ginawa mo iyon, at ikaw, isang dalubhasa sa panlilinlang, ginagamit ang panlilinlang para lokohin ang mga
tao – sasabihin ko isa kang propesyonal pagdating sa takot at pagkawala ng kontrol. Ano ang iyong payo ngayon,
marahil pati sa mga manonood dito, ano ang iyong lunas para doon? Mayroon ka bang anumang medikal na payo?
Oo, kaya, ang gusto mong subukang gawin sa mga bata tungkol sa impluwensya ng TikTok at lahat ng mga video na ito ay ang ilayo
ang mga tao sa tunay na impormasyon, na nangangahulugang nakakalimutan ng mga tao kung paano magsagawa ng sarili nilang
pananaliksik, umaasa sila sa ilang eksperto, ang eksperto sa kalusugan dito, at siya lang ang kanilang pinagkakatiwalaan,
hindi yung isa, at nangangahulugan iyon na kung edukado ka sa sarili mo, kung nagsasagawa ka ng sarili mong pananaliksik,
makakarating ka sa sarili mong konklusyon, at ang mga konklusyong ito ang siyang magpapalaya sa iyo mula sa takot. Ibig sabihin,
habang mas nauunawaan mo kung paano gumagana ang laro, mas hindi ka mabibigla, dahil kapag may susunod na
nangyari bukas, tiyak na iisipin ng mga taong tulad ninyo at ako, ay naku, hindi na naman iyon.
Naranasan na natin iyan dito, doon, at doon pa. Ibig sabihin, nauulit-ulit sa atin ang mga script, pero siyempre may kalamangan
tayo sa kaalaman dito, at ang pag-asa ko ay sa pamamagitan ng trabahong ginagawa nating dalawa, ibig sabihin, ang Kla.TV, ang
pamilyang Sasek, ikaw, ako naman, maaari ninyong panoorin nang libre ang lahat ng video, kahit na may mga subscription model at
iba pa ako. Maaari ninyong ma-access ang lahat ng video, maaari ninyong ipamahagi ang lahat ng video, maaari ninyong
i-edit ang mga ito; wala akong inaangking copyright sa mga ito.
Kaya puwede gawin ng kahit sino ang gusto nila sa mga video ko. Ganoon din sa inyo.
Ibig sabihin, gusto ko talagang may ilang kabataan na aksidenteng makarating sa isa sa mga programa ko, halimbawa –
kawili-wili ang sinasabi ng matandang lalaki. Makinig tayo.
Kung isa ito, isa nga ito, at palagi itong isa. Makikita mo ito sa mga reaksyon sa chat, kung saan nagtatanong ang mga
tao at nagsasabi, saan ko ito mapapanood, saan ko mahahanap ang video na ito, saan ko mahahanap ang katulad nito?
Kaya, upang pukawin ang kuryosidad at hikayatin ang mga tao na kwestyunin ang kanilang sarili, at iyan ang tanyag na
Dunning-Kruger effect, kung saan ang mga tunay na matalino ay hindi nagtitiwala sa kanilang sarili, at ang mga palaging
nangunguna at nagsasabing, "oo, pero ang mga kabaong mula sa Bergamo," ay hindi naman kinukwestiyon ang kanilang sarili.
Kaya kailangan mong magkaroon ng mga taong nagtatanong sa kanilang sarili, dahil tanging kapag napapaisip mo sila
tungkol sa kanilang sarili ay magkakaroon sila ng pag-unlad.
Sinusubukan ko rin iyon, sinisikap kong hikayatin ang mga tao na tanungin din ako.
Walang duda tungkol diyan, tiyak na nagkakamali ako, walang duda tungkol diyan.
Kapag napagtanto kong nagkamali ako, sinisikap kong itama ito at sabihin, "Mali ako."
Pero iyon ang nakakapanabik na bagay, at isa rin iyon sa pinakamahalagang kasabihan ko na paulit-ulit kong sinasabi.
Ang diwa ng agham ay ang patuloy na pagdududa sa mga itinuturing na tiyak.
Dapat itong mag-apply nang pantay sa pamamahayag gaya ng sa buhay.
Kaya ang diwa ng buhay ay ang patuloy na pagdududa sa mga pinaniniwalaan nating totoo.
Kaya ang mga bagay na pinaniniwalaan ko noong bata pa ako ay hindi na totoo para sa akin ngayon.
Sinabi ko na ito sa iyo, pero sinabi ng lolo ko na kung gusto kong mahuli ang isang kuneho,
dapat kong budburan ng asin ang buntot nito.
Pagkatapos ay titigil siya sa paggalaw at mahuhuli ko siya.
At noong bata pa ako, palagi kong hinahabol ang mga kuneho na may panghalaw ng asin dahil gusto
kong budburan ng asin ang kanilang mga buntot.
Sa isang punto, dapat mong kuwestiyunin ang mga bagay na pinaniniwalaan mong tiyak
at mapagtanto na hindi pala sila gumagana.
Sinabi sa akin ng aking ama na ang mga kotse ng Mercedes ay may likas na karapatan sa daan – at naniwala ako sa kanya.
Kaya sa aspetong iyon, eksaktong pareho lang ito.
Kahit na nasa hustong gulang ka na, kailangan mong marating ang punto kung saan tatanawin mo nang muli
ang mga itinuturing mong tiyak, ano man ang mga iyon.
Napakabuti – matatalinong salita, makakumpirma ako, ganoon din ang pananaw ko!
Ibig sabihin, upang buodin, umaasa rin tayo sa isang tiyak na antas sa mga responsableng mamamayan na hindi lang basta nakaupo
at naghihintay na malutas ang problema. Sa halip, kailangan natin ng mga responsableng mamamayan na
nagsasaliksik nang sarili, nagtatanong, at naghahanap ng kung ano ang, sabihin nating, katotohanan.
Naniniwala ako na may sapat tayong intuwisyon sa ating kalooban upang ituloy ito.
Sa paanuman, marami pang iba rin ang nakagawa nito.
Ang tanong ko, o mas tama, isang kawili-wiling punto na maikling banggitin at ipaalala sa lahat: idineklara ng WEF ang 2024 bilang
pangunahing layunin para sa taong 2024 – sinabi ni Ursula von der Leyen sa kanyang pambungad na talumpati na
hindi ito pagbabago ng klima, hindi digmaan, hindi ito o iyon, kundi maling impormasyon!
Ibig sabihin, Bodo, marahil maaari nating buuin ito nang ganito: sa isang banda, ang takot na ito ay bumagsak na sa mga may
pananagutan – tinutukoy ko ang WEF, kung saan nabanggit mo kanina ang mga simulation game na lubos
nilang kinasangkutan – at sa isang banda rin sa kanila.
Mukhang sobrang natatakot ka kaya tinuturing mong pinakamalaking problema ang maling impormasyon, na
sa totoo lang ay simpleng ibang opinyon lang, di ba?
Totoo, nagsabi rin si Angela Merkel noon ng katulad na bagay, na mas naging maayos ang takbo ng mga bagay sa ibang
bansa kung saan walang patuloy na protesta laban sa coronavirus o mga demonstrasyon laban sa lockdown.
Kaya siyempre napapansin mo iyon. Siyempre natatakot sila sa mga taong tulad nina Joe Rogan sa Amerika, o Alex Jones, o iba
pa, o si Ken Jebsen dito, na masasabi nating lokal na bayani.
At isa rin iyon sa napakalinaw na halimbawa kung paano tinanggal sa trabaho ang mga tao, kung paano basta na
lang inalis ang kanilang mga channel, kung paano tinakot ang kanilang mga pamilya, at iba pa.
Lahat ng ito ay mga bagay na kailangan mong sabihing, "Okay, sobrang takot nila sa atin kaya pinag-abalahan pa nilang maglabas
ng mga artikulo o maghanap ng impormasyon, tapos kinuha uli nila ang ilang bagay mula kay
Schiffmann at inilathala sa isang pahayagan."
Lumalabas pa rin ako nang regular sa mga pahayagan, at saka si Dr. Schiffmann, isa sa mga nangungunang pigura sa kilusang
coronavirus o kilusang lateral thinking, ay nagsasabi ng blah blah blah – hindi ako kailanman naging bahagi noon,
pero natutuwa ako na sina Michael Ballweg at ang lateral thinking ang nagbigay-pangalan sa buong bagay na ito.
Ganun ako noon, pero sa iba pa ay palagi naming ginagawa ang sarili naming gusto, at isa
rin itong problema dahil kami ay mga partidista.
Kaya kapag iniisip mo kung gaano na katagal tayong magkakilala, hindi naman ito
matagal; simula pa lang iyon sa kantang "Power" mo.
Talagang tumimo iyon sa akin, at ganoon kami nakipag-ugnayan at nakita naming silang lahat ay
nag-iisang mandirigma, na malinaw na napakahirap.
Kung mayroon ka nang grupo ngayon, o kung isa lang ang channel mo, sobrang sama na gawing patag ito.
Ngunit napakarami na namin: Legitim CH, Report24, Kla.TV, Klardenken, iba't ibang bagay; napakarami naming tao at patuloy
pang dumarami ang mga independiyenteng mamamahayag, podcaster, vlogger, na isang bangungot para sa kanila
dahil halos nakuha na namin ang kasarinlan ng media.
Salamat din kay Elon Musk – hindi pa rin ako tutol sa kanya.
Ang ginagawa niya rito kasama si X ay hindi binayarang oposisyon, dahil sa paggawa nito ay mas napapahamak niya
ang mga makapangyarihan kaysa sa anumang posibleng pakinabang na maidudulot niya sa kanila.
At ang ginagawa namin sa X sa kasalukuyan, halimbawa ang aking mga kasalukuyang programa, ay karamihang pinapanood
sa X, at ang maganda rito ay mga bagong customer sila.
Ito ang mga taong hindi talaga tumingin dati, na nagsasabi, anong klaseng tao iyon?
Oo, at saka pinapakinggan nila ito, at baka kawili-wili ang paksa, kaya nagpapatuloy sila rito, o baka
magandang musika lang ang tumutugtog sa aking programa.
Kailangan mo lang talunin ang sistema sa sarili nitong laro.
Ibig sabihin, kung ang pangunahing sandata ng sistema ay ang pamamahayag – at ganoon nga – nangangahulugan iyon na ang
pinakamahalagang kasangkapan sa propaganda sa lahat ng panahon ay ang media, na nagkalat ng impormasyon, maging ito man ay ang
tagapagsabi ng balita noon, ang ministro ng propaganda sa Ikatlong Reich, o, ewan ko, ang "Aktuelle Kamera" sa GDR o kung
ano pa man. Ibig sabihin, ang pamamahayag ay palaging latigo ng bansa, at kung papalitan natin ngayon ang
pamamahayag at magtatayo tayo ng maraming piratang istasyon dito, magiging malaking problema iyon.
Oo, tama iyon, mula sa lahat ng sulok ng mundo, makikita mo na ito mula sa iba't ibang bansa.
Kakatapos mo lang itong banggitin – ngayon para sa mga manonood muli – pagkatapos ng buong
kuwentong ito, umalis ka ba sa Alemanya? Tama ba?
Oo, pero ang kuwento sa likod nito ay nagbakasyon kami at naipit.
Kaya ayaw naming umalis sa Alemanya.
Nagkaroon na kami ng paghahanap sa bahay sa klinika, ang pangalawa, at ito ay nang karnabal na bakasyon sa
Baden-Württemberg – meron sila noon – at saka namin sinabi, sige na, kailangan na nating umalis dito.
Dahil sa tuwing may pumaparadang kotse muli, naiisip mo, "narito na naman sila," at pagkatapos ay lumipad kami papuntang
Zanzibar kasama ang aming pamilya, isang linggo lang talaga.
At pagkatapos ng isang linggo, gusto na naming lumipad pabalik, at saka namin natanggap ang mensahe mula sa
paaralan na kapag bumalik kami, ipagpapatuloy ang homeschooling.
Kaya sinabi ko, hindi na ako babalik para sa homeschooling.
Hindi ko kayang sumailalim sa praktikal na pagsasanay. Hindi na ako babalik sa homeschooling.
At saka ang isang linggo ay naging siyam na linggo, at sa isang punto ay gusto na naming bumalik.
At saka sinabi namin, ngayon tingnan natin muli ang kalupaan, ang lugar sa paligid ng Arusha.
At saka namin napagtanto na mas maganda ang klima.
Pagkatapos ay talagang tiningnan namin ang mga internasyonal na paaralan para sa isang kaibigan na nag-iisip na mag-aral doon.
At may isang internasyonal na paaralan na pinuntahan ng anak kong babae at sumailalim siya sa
isang linggong pagsubok dahil gusto niya iyon.
Pagkatapos ng linggong ito, sinabi sa amin ng aming anak na babae, "Anuman ang mangyari sa Alemanya, kahit bumalik sa
normal ang lahat, gusto kong tapusin ang aking pag-aaral dito."
Ang ganda. Oh, napakaganda.
Oo, naunawaan ko iyon pagkatapos. Kaya noong una, inakala ko talaga na masigasig siya sa paaralan.
Hindi, sobrang natrauma siya sa paaralang ito, ang Wilhelmi Grammar School sa
Sinsheim, kaya halos palagi siyang pinaghiwalay.
Bawat umaga ay tinatabi siya at sinasabihan na hindi tunay na doktor ang kanyang mga magulang at iba pang ganoong mga bagay.
Kaya't siya ay sumailalim sa sikolohikal na teror, at sa katotohanan, ang tunay niyang kinatatakutan ay ang baka
kailangan niyang bumalik sa klase na iyon, sa mga gurong iyon.
Hindi namin iyon naintindihan noon, pero naisip namin, sige, ano na ang gagawin namin
ngayon? Mayroon kaming batang dito na traumatisado.
Patuloy na lumalala ang sitwasyon sa Alemanya dahil sa mga swab, mask, social distancing at kalokohan, at
saka namin sinabi, sige, mananatili na lang kami rito.
Nandoon kami ulit noong Hunyo 2021 nang ilang linggo.
At pagkatapos gusto naming kumuha ng sabatikal, kaya tinanong namin ang awtoridad sa edukasyon kung maaari
naming huwag ipasok ang mga bata sa paaralan nang isang taon para makabalik kami, at sinabi nilang hindi.
Sinabi nila na kailangang mag-aral ang mga bata, kaya nagtanong kami sa isang abogado tungkol sa mga karapatan sa paaralan.
At sinabi niya na isa na lang ang natitirang opsyon mo, at iyon ay ang alisin ang mga bata sa paaralan, ibig sabihin
ay i-de-rehistro sila sa Alemanya, dahil hindi na sasailalim ang mga bata sa sapilitang pag-aaral sa Alemanya.
Nasa paaralan ang mga bata; nasa Tanzania sila.
Pero gaya ng sinabi ko, gusto kaming pilitin ng mga awtoridad ng paaralan sa Alemanya na ibalik ang mga bata
doon sa paaralan; pinatawan pa nga kami ng multa at lahat ng kalokohan, at iyon ang nangyari.
Lubos akong nagpapasalamat mula sa kaibuturan ng aking puso para sa bukas at tapat na pananaw sa iyong buhay, sa lahat ng nangyari
bago ang Corona, kung paano ito umusbong sa pamamagitan ng media, pati na rin sa pamamagitan ng mga paghihiganti ng pamahalaan,
at kung paano rin umusbong para sa iyo ang buong sitwasyon.
Sa tingin ko mahalaga para sa mga manonood na maunawaan kahit papaano kung ano ang nangyayari dito sa Alemanya, kung saan
palaging sumisigaw ang mga pulitiko na kailangan natin ng mas maraming bihasang manggagawa at ginagawa nila ang lahat ng
kanilang makakaya para magdala ng mga tao sa bansa, na halos magdulot ng pagkabaliw sa mga tunay na
bihasang manggagawa rito, masasabi mong halos ganoon na.
Kapag nahihirapan ang mga bata sa paaralan, ang paghahanap sa iyong bahay ay hindi mo gustong mangyari; nakaka-trauma ito.
Mga minamahal na manonood, paalala lamang sa inyong lahat: gaya ng kakarinig natin kay Dr. Bodo Schiffmann, posible na ang
mga may sala ay ngayon ay nakararamdam ng takot dahil may ilang bagay na unti-unti nang lumalayo sa kanilang kontrol.
Sa tingin ko, Bodo, dapat nating hikayatin ang mga tao na maging responsable, magsimulang magsaliksik para sa kanilang sarili,
talagang kwestyunin ang mga bagay-bagay, at subukang hikayatin ang pinakamaraming tao hangga't maaari na
maging interesado rito. Pwede ba tayong magkasundo diyan?
Oo, maaari tayong magkasundo diyan, at maaari rin nating gawin pa ang isang hakbang na maaaring gawing mas madali
para sa sinumang nanonood na hindi pa kumbinsido na magsimula.
Dapat muling isaalang-alang ang kapakinabangan ng mga patakarang ipinataw sa atin noong 2020.
Ang pinakamagandang halimbawa ay kapag pumasok ka sa isang pub, kailangan mong magsuot ng maskara, pero kung uupo ka sa
isang mesa kasama ang sampung tao, na nakaupo nang nakaharap sa kanila, maaari kang kumain kasama nila nang payapa.
Kung ikaw ay bumangon nang mag-isa at kailangan mong pumunta sa banyo, dapat kang magsuot ng maskara.
O isang curfew sa gabi, pero walang problema ang pagbiyahe papuntang trabaho gamit ang pampublikong
transportasyon kasama ang 35 milyong tao araw-araw.
Ang mga ito ay mga bagay na lubos na kawili-wili.
At ang pagbabawal sa alak sa gabi – hindi ko sinasabing maganda na uminom tuwing gabi, pero wala itong saysay.
Kaya malinaw na kung umiinom ka ng alak sa gabi, lumalakas ang virus. Sa gabi, kapag walang tao sa paligid.
Kaya lahat ng ganitong lubos na katawa-tawang mga patakaran, palagi mong nararamdaman na may isang tao roon na nag-eenjoy
at nagsasabi, "Sige, susunod sasabihin natin sa kanila na ilagay nila ang timba sa kanilang ulo at tingnan kung gagawin nila."
Iyon ang panimulang punto para isipin kung bakit gagawa ang isang tao ng ganap na walang katuturang mga patakaran, at kapag nakita
mo ang mga lumang video ni Christian Drosten na nagsasabing, "Dapat ba akong magsuot ng
maskara?" Hindi, wala namang silbi ang maskara.
Kaya maaari nating pag-usapan muli nang hiwalay ang datos, pero sinabi niya noon na napakahina ng datos.
Ito ay mga bagay lamang na makakatulong sa iyo na makapagsimula.
Marahil panahon na para muling pakinggan ang iyong panloob na bata. Sa madaling salita, maging mausisa at itanong kung bakit?
Bakit aktibo lamang ang virus sa ilang oras ng araw? Bakit alam ng virus kung ano ang 1.5 metro?
Bakit hindi nakakahawa ang virus kapag nakaupo?
Nakita natin iyon noong mga demonstrasyon. Kailangan mong tanggapin iyon.
Nasa bus tour kami, bumibiyahe sa buong Alemanya, at hindi kailangang magsuot ng mask
ang mga nagpoprotesta na nakaupo sa lupa.
At ang mga nagkumpisal... Kailangan mong kwestyunin ang ganoong bagay.
Kailangan mo talagang gawin iyon. Iyon nga ang punto, kailangan mo talagang magtanong kung wala kang kahit anong datos, o bakit
hindi mo rin naririnig nang tuloy-tuloy ang mga ambulansya?
Bakit walang mga bangkay na nakahiga sa kalsada?
Hindi totoo, gaya ng sinabi ni Chancellor Kurz ng Austria, na sa kalaunan ay makakakilala ang
bawat isa ng taong namatay dahil sa coronavirus.
Hindi nangyari. Maaari mo nang tingnan pabalik ngayon.
At kapag nilingon mo at nakita mo ang lahat ng datos at ang mga bagong pag-aaral na lumalabas araw-araw,
kailangan mong aminin na ang buong bagay ay isang panlilinlang.
At bakit nila tayo sininungalingan? Iyon ang pinakanakainis sa akin.
Hindi ko gusto na sinisinungalingan ako. Gusto mo bang sinisinungalingan ka?
Isa iyon sa mga bagay na pinaka-ayaw ko.
Kaya malinaw na may nagsinungaling sa akin dito, at palagi mong nakikitang magkakasama ang mga pulitiko sa G7 summit.
Kumuha ng litrato, nakamaskara ang lahat, at agad nilang tinatanggal ang kanilang mga maskara at
nag-uusap nang hindi pinapanatili ang social distancing.
At nakakita na kami ng napakarami sa mga ganitong bagay.
At saka mo makikita na ang mga politiko mismo ay hindi sumusunod dito.
Ngunit bakit nga ba kailangang sumunod ang mga mamamayan dito at magbayad pa ng multa?
At lahat ng ito ay nagawa lamang dahil sa matinding presyur na paulit-ulit na ipinataw ng pamamahayag at sa mga pag-atake
nito sa mga naglantad ng kanilang sarili, dahil likas na mapanganib iyon para sa naratibong ito, para sa kuwentong ito.
Naabot ko ang milyun-milyong tao sa aking mga unang video, ngunit mabilis itong naputol.
At ngayon, sinasabi ng mga siyentipiko na kung hindi tayo napigilan, marami sanang buhay ang nailigtas.
Oo, eksakto. Ngayon, ganap na ibang taktika ang ginagamit.
Masasabi kong sa pamamagitan ng shadowbanning, kasalukuyan kaming nakakaranas ng sensura sa
lahat ng direksyon, na simpleng ipinatutupad lamang.
Iyon ay isang palatandaan na tila may gumagana sa aming bahagi rito.
At mula rin sa iyong panig, Bodo, nagbigay ka ng mahalagang ambag sa krisis mula pa sa simula.
Bilang isang manggagamot, bilang isang doktor, bilang isang taong marami ang mapapala, pumunta ka roon – ganyan ang pananaw
ko – at talagang inilagay mo ang lahat sa linya. At kailangan natin ng mas maraming doktor na katulad mo, hindi ba?
Maraming salamat, pero hindi ko iyon alam. Muli, napakahalaga ito sa akin.
Hindi ko lubos na maintindihan na bilang isang doktor, kapag ipinahayag mo ang iyong opinyon, kahit na ito ay mali,
maaari kang mapahamak na mawalan ng kabuhayan sa isang bansa.
Hindi ko kailanman inakala na maaaring wakasan ang lugar ng praktis ng isang tao o magkaroon ng katulad
na pangyayari dahil sa pagkakaroon ng maling opinyon.
Lalo na kung ikaw ay isang kilalang doktor na hindi kailangang harapin ang mga kaso ng malpractice tuwing limang minuto.
Ngunit sinimulan mo na ang landas na ito, at sana'y napagtanto mo na sa daan na unti-unti nang nagiging masikip ang sitwasyon.
Kaya, isang pagbawi – binawi ko ang lahat ng sinabi ko. Hindi mo.
Tumuloy ka nang tuwid, at kahit ngayon mula sa ibang bansa, sa malawak na saklaw, ay nagpapaliwanag ka.
Tinutulungan mo ang mga tao na maabot ang ganitong pagkahinog at makinig sa kanilang panloob na bata.
Talagang nagustuhan ko ang larawang ginamit mo kanina.
At nais naming lubos na magpasalamat sa iyo para sa panayam na ito at sa oras na inilaan mo para sa amin.
Ipinapadala namin sa iyo ang maraming lakas at lahat ng kailangan mo sa Africa. At mananatili kaming makipag-ugnayan.
Nais ko rin pasalamatan ang aking asawa at ang aking pamilya sa kontekstong ito, dahil
titigil na sana ako pagkatapos ng video na Corona 12.
At sinabi niya, hindi ka humihinto, patuloy ka lang. At ganoon din naman kay Daniele Ganser, nga pala.
Sinabi rin ng kanyang asawa sa kanya, "Hindi, itutuloy mo ito, kahit na kailangan nating pilitin ang leeg."
At sa ganitong paraan, minsan ay talagang may matatag na babae sa likod ng lalaki.
Maaari kong sabihin ang parehong bagay tungkol sa akin, oo. Maraming salamat, mahal na Bodo. Lubos na pagbati.
Salamat, Mathias. Salamat, Kla.TV. Salamat, pamilyang Sasek.