Пасля зацвярджэння Федэральным саветам пакета па запазычанасці 21 сакавіка 2025 года быў адкрыты шлях для найбуйнейшага размяшчэння
запазычанасці ў гісторыі Федэратыўнай Рэспублікі Германія.
Мэйнстрымныя СМІ паведамлялі, што гэта складзе каля аднаго трыльёна еўра новага доўгу.
Аднак, як паказваюць бягучыя разлікі адносна пагаднення паміж ХДС/ХСС і СДПГ з Зялёнымі,
новая гара доўгу можа аказацца значна большай.
Эканаміст Вульф Генрых Ройтер, які быў галоўным эканамістам Федэральнага міністэрства фінансаў да распаду
кааліцыі, таму чакае новага доўгу ў памеры «не менш за 1,8 трыльёна» еўра на працягу наступных дзесяці гадоў.
У сувязі з гэтай велізарнай сумай шэраг вядучых эканамістаў і нават Федэральнае ведамства аўдыту забілі
трывогу і выступілі з тэрміновымі папярэджаннямі аб негатыўных наступствах пакета пазыкаў.
Аднак іх папярэджанні больш-менш загубіліся ў агульным патоку СМІ, і толькі паміж іншым
згадвалася, якія вядучыя эканамісты падымалі трывогу.
Гэта былі, напрыклад, ● Ларс Фельд: прафесар эканамічнай палітыкі ў Фрайбургскім універсітэце і
былы старшыня Нямецкай рады эканамічных экспертаў
● Вераніка Грым: эканаміст, прафесар Нюрнбергскага тэхнічнага ўніверсітэта і член Нямецкай рады эканамічных экспертаў
● Фолькер Віланд: дырэктар Інстытута грашова-крэдытнай і фінансавай стабільнасці (IMFS) пры Франкфурцкім універсітэце
імя Гётэ і былы член Нямецкай рады эканамічных экспертаў
● Юстус Хаукап: дэкан Дзюсельдорфскага ўніверсітэта імя Генрыха Гейне і былы старшыня Камісіі па манаполях
● Крысціян М. Шміт, прэзідэнт Інстытута эканамічных даследаванняў імя Лейбніца
Усе гэтыя вядучыя эканамісты баяцца, што пакет па запазычанасці будзе спрыяць росту інфляцыі і прывядзе
да значных страт дабрабыту для нямецкага насельніцтва.
Гэта нават магло б паставіць пад пагрозу фінансавую стабільнасць Еўропы і выклікаць новы ўсплёск еўракрызісу.
У гэтым кантэксце вядомы эканаміст, кансультант па кіраванні і пісьменнік доктар Маркус Крал таксама называе гэта найбуйнейшым
рабаваннем у гісторыі Федэратыўнай Рэспублікі Германія.
Ніжэй прыведзены ўрыўкі з двух інтэрв'ю, узятых вядомай педагогам і аўтарам Крысі Рыгер у
доктара Крал і фінансавага эксперта Эрнста Вольфа.
Яны даюць дакладны аналіз планаў будучага новага федэральнага ўрада на чале з Фрыдрыхам
Мерцам і, перш за ўсё, падсумоўваюць наступствы:
Крысі Рыгер: Вітаю ўсіх, сёння мы размаўляем з Маркусам Кралем. Вялікі дзякуй за ваш час.
Маркус Крал: Калі ласка, спадарыня Рыгер. Зноў і зноў.
Крысі Рыгер: Мы ўсё яшчэ перажываем неспакойныя часы, як і калі мы апошні раз размаўлялі.
І вось вынікі агульных выбараў вядомыя, усё скончана. Што вы пра гэта скажаце?
Ці вас таксама здзівіла, што Саюз зноў атрымаў больш падтрымкі, цяпер, калі з'явіліся
канчатковыя вынікі? Што вы пра гэта думаеце?
Маркус Крал: Што ж, Саюз насамрэч выступіў значна горш, чым павінен быў, улічваючы
катастрафічныя вынікі працы кааліцыйнага ўрада «святлафора».
Ну, калі вы ў апазіцыі і вам пашчасціла мець такі кепскі ўрад, як у ХДС, то вы павінны
насамрэч атрымліваць дзесьці паміж 35 і 40 працэнтамі.
Па сутнасці, менавіта з-за дрэннай дзейнасці спадара Мерца яшчэ да выбараў ХДС, пры
ўсіх абставінах, паказаў адносна слабыя вынікі.
І калі ўлічыць, што пасля выбараў ён, па сутнасці, адмовіўся ад прэтэнзій і не толькі не выканаў ніводнага перадвыбарнага
абяцання, але і развярнуў іх на 180 градусаў, то не дзіўна, што АФД цяпер адстае ад ХДС усяго на два працэнтныя пункты.
І я спадзяюся, што АФД неўзабаве абыдзе ЦДУ, каб у ЦДУ настала так званая ноч доўгіх нажоў і каб гэтая
партыя пазбавілася ад свайго абсалютна няўдалага старшыні.
Крысі Рыгер: Якое з парушаных перадвыбарных абяцанняў вы палічылі найгоршым?
Маркус Крал: Ну, гэта складана. Насамрэч, кожны з іх быў настолькі катастрафічным, што цяжка нават не ведаеш, з чаго пачаць.
Вядома, найбольш ён падкрэсліваў, што хоча прытрымлівацца разумнай фінансавай палітыкі.
Цяпер за чатыры тыдні ён нарабіў больш даўгоў, чым уся Федэратыўная Рэспубліка Германія
назапасіла з моманту свайго заснавання ў 1949 годзе.
Толькі ўявіце сабе. Праўда, яна не падвоіла доўг, але Федэратыўная Рэспубліка Германія тады не пачынала з нулявым доўгам.
Такім чынам, тое, што там было тады, розніца паміж тым часам і сённяшнім днём прыкладна адпавядае таму, што спадар Мерц
цяпер зноў робіць адным махам сваім пакетам па запазычанасці.
Такім чынам, ён падвойвае доўг Федэратыўнай Рэспублікі Германія, што, па сутнасці, выведзе краіну ў адзін рад з Італіяй, з доўгам,
які перавышае 100 працэнтаў валавога нацыянальнага прадукту, што прывядзе да велізарнага выцяснення прыватных інвестыцый.
Такім чынам, прыватныя інвестыцыі адкладаюцца з-за гэтай дзяржаўнай патрабавальнасці, якая потым уступае ў сілу.
Усё гэта — марш да сацыялізму.
І другі, другі катастрафічны, так, другі катастрафічны зрыў абяцання — гэта, па сутнасці, тое, што
тычыцца міграцыі. Тут ён паказаў сябе чалавекам жорсткім.
І вось што мы цяпер бачым: ён скокнуў, як тыгр, і апынуўся дыванком ля ложка спадарыні Эскен.
Ну, гэта тое, што сабе часам трэба даць.
Так, я лічу, што кожную раніцу, як бы гэта сказаць, яна адчувае прыемнае паколванне ў
пальцах ног, калі ходзіць па гэтым дыванку ля ложка.
І трэцяя галоўная праблема, у якой ён таксама цалкам пацярпеў няўдачу, — гэта, вядома ж, уся праблема энергетыкі і клімату.
Таму што ён, па сутнасці, працягвае разбуральную палітыку, якую праводзіў Габек і якая адказная за дэіндустрыялізацыю Германіі.
І ўсё гэта разам, мушу сказаць, мае нешта агульнае з хонекерскім сацыялізмам.
Такім чынам, гэта, па сутнасці, тое ж самае, што вы б зрабілі, калі б хацелі давесці Германію да падзення.
Крысі Рыгер: Можна сказаць, што ён, так бы мовіць, выканаў усе свае перадвыбарчыя абяцанні.
Маркус Крал: Так, яно і раней было ўжо крыху зношанае, але цяпер яно, так бы мовіць, сапраўды зношанае.
Крысі Рыгер: Калі гаворка ідзе пра доўг, людзі заўсёды кажуць, што ён важны для эканомікі.
Ці можна сказаць, што гэтыя запазычанасці на дадзены момант рухаюць эканоміку наперад і што гэта цяпер змяняецца?
Маркус Крал: Гэта поўная лухта, што гэты доўг дапаможа эканоміцы.
Гэтыя даўгі дапамагаюць буйным карпарацыям, г.зн. вытворцам зброі і некалькім іншым буйным карпарацыям,
якія потым не будуць інвеставаць у нямецкую эканоміку.
Такім чынам, возьмем, напрыклад, 500 мільярдаў на абаронныя выдаткі, якія спадар Мерц хоча ініцыяваць.
Хто ад гэтага выйграе? Такія кампаніі, як Rheinmetall.
Аднак Rheinmetall не інвестуе ў Германіі, таму што выдаткі на энергію ў краіне настолькі высокія для гэтага
высокаэнергаёмістага вытворчасці, што яно для іх невыгаднае.
Цяпер яны будуюць новыя заводы для боепрыпасаў і ўсялякіх іншых рэчаў у астатняй частцы
Украіны. Так. Яны будуюць іх у астатняй частцы Украіны.
Яны ствараюць невялікае эканамічнае цуд, але не ў Германіі. І так будзе паўсюль.
Так што гэтыя грошы будуць змарнаваныя. Яны ніякім чынам не дапамогуць эканоміцы, нават калі адзін-два генеральныя дырэктары
ўжо трцюць рукі і думаюць: «О, гэта будзе выдатна, што нас чакае наперадзе». Так, цяпер мы атрымаем дадатковы прыбытак.
Так, некаторыя атрымаюць нечаканы вялікі прыбытак, але малы і сярэдні бізнес, вядома, працягне
заставацца ў цені на шкоду буйным карпарацыям.
Вось вам прынцып. Што сказаў Мусаліні? Фашызм — гэта саюз дзяржавы і буйных карпарацый.
Вось мы зноў тут. У эканамічным сэнсе, так бы мовіць.
І тое, што мы, вядома, убачым, — гэта тое, што гэтая праграма не дапаможа эканоміцы, а
нанясе шырокую шкоду. Ёсць некалькі прычын гэтага.
Па-першае, гэтыя 1,800 мільярда, што ўжо мае месца, з'ядуць усе нямецкія зберажэнні на чатыры з паловай гады.
Такім чынам, 400 мільярдаў — гэта 10 працэнтаў валавога нацыянальнага прадукту, якія Германія эканоміць кожны год.
Такім чынам, нам даводзіцца ўкладваць усе нашы зберажэнні ў дзяржаўны доўг на чатыры з паловай
гады, каб не даводзілася пазычаць грошы за мяжой.
Вядома, мы таксама будзем мець запазычанасць за мяжой, але толькі каб удакладніць маштаб.
Другая праблема ў тым, што крэдытныя рэйтынгі Германіі падаюць да італьянскага ўзроўню.
І дагэтуль Італія, Францыя і іншыя краіны маглі рэфінансавацца па даволі нізкім кошце толькі
таму, што яны запазычылі крэдытны рэйтынг Германіі.
Дзякуючы гарантыям, еўра і ўсім магчымасцям пераводу, якімі скарысталіся.
І, вядома, парушыўшы ўсе абяцанні, дадзеныя нам у 1999 годзе, калі быў уведзены еўра, але гэта ўжо іншая справа.
Так што цяпер Германія трапляе ў тую ж крэдытную пастку, і няма нікога, хто б пазычыў нам свой крэдытны рэйтынг.
У выніку павысяцца працэнтныя стаўкі па нямецкіх аблігацыях і пазыках на міжнародных рынках капіталу.
І гэтыя рост працэнтных ставак выцесніць прыватныя інвестыцыі.
Забудоўшчык, які плаціць пяць ці шэсць працэнтаў па іпатэцы, больш не можа яе сабе дазволіць, таму ён не будзе будаваць.
Тое ж самае тычыцца і прадпрымальнікаў, якія вырашаюць, будаваць завод ці інвеставаць у праграмнае забеспячэнне.
Гэтыя інвестыцыі больш не будуць адбывацца, і ў тэхнічным жаргоне эканомікі гэта называецца «выцясненнем».
Іншымі словамі, выцесненне прыватных інвестыцый дзяржаўнымі выдаткамі.
І потым, вядома, ёсць той факт, што мы не атрымаем тое, на што людзі спадзяюцца ў абмен на 1,8 трыльёна.
Можна забыцца, дамы і пане, што ў адказ вы атрымаеце інфраструктуру ці нешта падобнае.
Я проста зраблю для вас падлікі. Такім чынам, спачатку мы аднімем 500 мільярдаў з 1,8 трыльёнаў, якія ідуць на ўзбраенне.
Зброя — гэта не інвестыцыя, а хутчэй дзяржаўны спажывецкі попыт, бо танкі не прыдатныя для вытворчасці іншых рэчаў.
І дроны, і патроны таксама не могуць. Іх можна толькі выстраляць.
Так, вось да чаго ўсё зводзіцца – яны заўсёды гэта называюць інвестыцыямі – так, нам даводзіцца
інвеставаць у нашу бяспеку і ва ўсю гэтую лухту.
Так, найлепшым укладаннем у нашу бяспеку было б імкнуцца да добрых адносін з усімі нашымі суседзямі.
Але потым яны ў прыпадку мегаламаніі, такога, якога мы не бачылі з часоў Адольфа і Вільгельма, пасварыліся з усімі.
Так людзі называюць кітайскага прэзідэнта дыктатарам, расійскага прэзідэнта таксама, вядома, і амерыканскага прэзідэнта, якому
падсоўвалі ўсялякую лухту, памылкова лічачы, што ён ніколі не стане прэзідэнтам. Я нават не хачу іх усіх тут пералічваць.
Мы сапраўды ўмешваемся ва ўсё. І потым, відаць, нам даводзіцца марнаваць грошы на бяспеку, якіх мы
б ніколі не выдаткавалі, калі б не рабілі гэтага.
Вось такі дзяржаўны спажывецкі попыт. Такім чынам, застаецца 1,3 трыльёна.
З гэтых 1,3 трыльёна, верагодна, 300 мільярдаў не пойдуць на інвестыцыі, а хутчэй на выдаткі, звязаныя з бежанцамі.
Ужо было абвешчана, што федэральныя землі цяпер будуць выкарыстоўваць гэты фонд для працягу
фінансавання міграцыі, якая стала цалкам непасільнай.
Так, тады застанецца трыльён. З гэтага трыльёна палова, верагодна, пойдзе на так званыя кліматычныя інвестыцыі, а
другая палова — на рэальныя інфраструктурныя інвестыцыі.
Дамы і спадары, інвестыцыі ў клімат — гэта поўная страта грошай, таму што, калі 1000 ветравых турбін не выпрацоўваюць
электрычнасці, калі няма ветру, то 10000 ветравых турбін выпрацоўваюць колькі
электрычнасці, калі ёсць вецер? Так што гэта не спрацуе.
Такім чынам, спадар Габек не ўмее правільна рабіць просты падлік, і, відаць, спадар Мерц таксама.
Але, як я ўжо казаў, калі 1000 ветравых турбін нічога не вырабляюць, то і 10 000 таксама нічога не вырабяць.
Такім чынам, памнажэнне на нуль роўна нулю, пані і панове.
Такім чынам, гэтыя 500 мільярдаў будуць і надалей ўкладвацца ў марнатраўныя і непрыбытковыя інвестыцыі.
Найбуйнейшае з усіх калі-небудзь здзейсненых скажэнняў рэсурсаў.
Усё гэта мы потым будзем вымушаны зносіць з вялікімі выдаткамі, бо ніхто не зможа нічога з
гэтым зрабіць, калі гэтае вар'яцтва скончыцца.
Такім чынам, застаецца 500 мільярдаў на рэальныя інфраструктурныя інвестыцыі. Але дзяржава — самы дрэнны пакупнік з усіх.
Калі дзяржава будуе будынак дзе-небудзь, гэта заўсёды каштуе ў два-тры разы даражэй за
квадратны метр, чым калі гэта робяць прыватныя асобы.
Гэта азначае, што ўсё, што мы будуем — дарогі, масты, будынкі, бальніцы, школы — незалежна ад таго, што
будуе дзяржава, заўсёды каштуе ўдвая даражэй, чым калі б гэтым займаліся прыватныя кампаніі.
І ў выніку мы за гэтыя 500 мільярдаў атрымаем інфраструктуру толькі на 250 мільярдаў.
І калі мы цяпер улічым, што гэты велізарны попыт, які дзяржава хоча стварыць, сутыкаецца з разбуранай будаўнічай галіной, якая
скарацілася напалову з-за закона спадара Габека аб ацяпленні, бо ён разбурыў рынак нерухомасці і прывёў неверагодную
колькасць будаўнічых кампаній да банкруцтва, то гэты велізарны попыт цяпер сутыкнецца з зніжаным прапановай.
І што адбываецца ў такой сітуацыі? Цэны растуць.
Гэта значыць, што мы не атрымаем інфраструктуру за 250 мільярдаў, а, магчыма, атрымаем яе за 150 мільярдаў.
Але ж у нас ёсць 150 мільярдаў на інфраструктуру, а, відаць, толькі на чыгунку не хапае 100 мільярдаў, дык што ж застаецца?
50 мільярдаў, а мы трацім 50 мільярдаў на дапамогу ў развіцці і 15 мільярдаў на НДА? Прапорцыі больш не тыя.
Пані і панове, на вас навальваюць 1,8 трыльёна доўгу.
Вашы дзеці і ўнукі яшчэ будуць за іх плаціць, даўжэй, чым за Версаль.
А ў адказ вы атрымаеце ад спадара Мерца інфраструктуру на 150 мільярдаў, ці максімум на 200 мільярдаў. Вось што адбудзецца.
Вось вам і карысць для эканомікі. Гэта найбуйнейшы рабаванне, калі-небудзь здзейсненае над нямецкім народам.
Крысі Рыгер: Я так таксама бачу. І вы сказалі, што будучыя пакаленні яшчэ будуць за гэта плаціць. Які тут план?
У рэшце рэшт, ідуць размовы, абмяркоўваецца выкарыстанне грамадзянскіх зберажэнняў, магчыма,
падаткаў на багацце. Як усё гэта можна будзе вярнуць?
Маркус Крал: Што ж, яго пагашэнне будзе цікавай справай. Значная частка пагашэння адбудзецца за кошт інфляцыі.
Гэта азначае, што грамадзяне, якія ўклалі свае грошы ў дзяржаўныя аблігацыі і каштоўныя паперы з намінальным коштам, г.зн.
страхаванне жыцця, пенсійнае страхаванне, ашчадныя ўклады і г.д., або ў наяўнай грашовай форме, будуць пазбаўлены іх праз інфляцыю.
І як гэта адбудзецца? Немагчыма сабраць такую суму грошай на рынку капіталу без выклікання масавага росту працэнтных ставак.
Выбачайце.
Такім чынам, праз пасрэднікаў, такіх як BlackRock, якая, дарэчы, на гэтым зарабіць стан, гэтыя аблігацыі
будуць набыты непасрэдна ў Федэратыўнай Рэспублікі Германія.
А потым BlackRock прадасць іх ЕЦБ. З надбаўкай, вядома.
Гэта азначае, што BlackRock кожны раз націсне дзве кнопкі, а менавіта «купіць» і
«прадаць». А затым гэта будзе накіравана ў ЕЦБ.
А ў адказ мы атрымліваем мільярдны прыбытак, без рызыкі, без ніякіх высілкаў, проста націснуўшы дзве кнопкі.
Вось што адбудзецца. Вось чаму BlackRock лічыць гэта такім выдатным.
І таму спадар Мерц, як былы генеральны дырэктар BlackRock у Еўропе і старшыня Наглядальнага
савета BlackRock у Еўропе, лічыць гэта такім выдатным.
Таму яго былы працадаўца Лары Фінк ужо трээць рукі.
Вядома, ён таксама з'яўляецца буйным акцыянерам ва ўсёй зброевай прамысловасці.
Гэта значыць, тыя, хто атрымае выгаду з гэтага рэйду.
Здаецца, так. Дык каму ж адданасць спадара Мерца?
Відавочна, не нямецкаму народу, якому ён нагаварыў цэлую кучу хлусні пра тое, што ён надзейны фінансавы палітык.
Вось што адбудзецца.
І калі BlackRock скупіць гэтыя велізарныя аб'ёмы аблігацый і прадасць іх ЕЦБ, ЕЦБ набудзе іх свежанадрукаванымі грашыма.
І гэта павялічыць грашовую масу. І гэтае павелічэнне грашовай масы мае інфляцыйны эфект.
А калі грашовая маса добра вырасце, а грозі абясцэняцца, то гэтыя 1,8 трыльёна па сутнасці будуць кампенсаваны
за кошт абясцэньвання полісаў страхавання жыцця, дзяржаўных аблігацый і ашчадных рахункаў.
Такім чынам, гэта непасрэдна вылічваецца з грамадзян.
Няма нічога задарма, дамы і спадары.
Дзяржава заўсёды будзе прымушаць сваіх грамадзян плаціць за ўсё, на што яна траціць. Іншага шляху няма.
Крысі Рыгер: Наперадзе будуць наступныя падатковыя дэбаты. ХДС, ці, хутчэй, Мерц,
паабяцаў, што падаткі будуць зніжаны яшчэ больш.
Але цяпер, здаецца, гэта таксама малаверагодна. Як вы лічыце?
Ці ўбачым мы калі-небудзь у Германіі зніжэнне падаткаў без адначасовага ўвядзення дзесяці новых?
Маркус Крал: Сярод гэтага палітычнага класа — дакладна не. Гэта абсалютна зразумела.
Не мае значэння, колькі грошай вы ім даяце.
Вы можаце павышаць падаткі яшчэ больш. Вы можаце браць яшчэ больш запазычанняў. Гэтага ніколі не
будзе дастаткова. Гэтага ніколі не будзе хопіць.
Хапуцтва гэтага палітычнага класа, карупцыя гэтага палітычнага класа — бясконцыя.
Колькі б вы ім ні давалі, іх прагнасць будзе толькі расці. Гэта лёгка прадказаць.
Вось чаму гэты палітычны клас не дасць ні падатковых зніжак, ні сапраўднага палёгвання, ні спрашчэння падатковай
сістэмы, ніякай рэформы. Замест гэтага будуць павышаць падаткі і назапашваць усё больш запазычанасці.
І людзі будуць шчодра траціць грошы.
Мы толькі што вярнуліся з Сірыі і зноў пакінулі 300 мільёнаў з генацыднымі забойцамі, якія цяпер там пры ўладзе.
Такім чынам, цяпер мы выкарыстоўваем нашы падатковыя грошы, каб фінансаваць генацыд алавітаў, друзаў і хрысціян.
Вось што адбываецца. Гэта трэба вельмі ясна сцвярджаць.
Асабіста я лічу, што гэта ўяўляе сабой саўдзел у генацыдзе і караецца па законе.
І што гэтыя людзі насамрэч усе павінны быць на лаве падсудных, бо яны падтрымліваюць генацыдны рэжым у яго крывавых дзеяннях.
Але гэта зусім іншая справа.
Выдаткі працягнуць быць раскошнымі.
Кожны, хто лічыць, што гэта выклікана выключна жаданнем патраціць грошы, не знаёмы з нашым карумпаваным палітычным класам.
Я ўпэўнены, што ў большасці нашых палітыкаў ёсць рахункі ў Дубаі ці іншых месцах, куды сцякаюцца хабары. Яны пераводзяць туды
некалькі соцень мільёнаў, а ўзамен атрымліваюць некалькі мільёнаў на рахунак дзесьці далёка, дзе не дзейнічаюць
правілы па адмыванні грошай і дзе можна рабіць усё, што захочаш.
І адпаведна, я лічу, што тое, што робіць наш палітычны клас, — гэта карумпаваная схема, каб абрабаць нямецкі народ.
І ў Амерыцы цяпер высветлілася, што значная частка мільярдаў, якія, напрыклад, пацяклі ва
Украіну, вярнулася да палітыкаў-дэмакратаў.
Такім чынам, гэта была кругавая трансакцыя за кошт трэціх асоб, а менавіта за кошт амерыканскага падаткаплацельшчыка.
Калі ў Германіі ўсё інакш, я з'ем швабру, і сабечку, і ўсё.
Крысі Рыгер: Якая будучыня, гэта мой апошні пытанне, якую будучыню вы чакаеце для Германіі праз пяць гадоў?
Маркус Крал: Я думаю, што праз пяць гадоў мы будзем у лепшай будучыні, чым цяпер.
Тым часам, аднак, мы перажывём мегакатастрофу, у якую спадар Мерц прывядзе гэтую краіну, бо ён поўны рашучасці стаць канцлерам
пры падтрымцы левых, так? Гэта яго найвялікшая мара ў жыцці.
Выбачайце.
І палітыка, якую ён цяпер праводзіць, літаральна прывядзе да катастрофы на ўсіх франтах.
На эканамічным фронце гэта прывядзе да масавай дэіндустрыялізацыі і масавага адтоку кампаній.
Я заўважаю гэта цяпер, калі размаўляю з кансультантамі па падборы персаналу, якія працуюць з
менеджарамі, што былі звольненыя па скарачэнні.
Нядаўна я размаўляў з некалькімі сябрамі, якія працуюць у гэтым бізнесе, і яны ўсе сказалі мне, што ў мінулым, калі ў іх былі
кандыдаты, тыя часцей за ўсё казалі: «Так, я хачу паглядзець, як я магу сябе тут
удасканаліць. Мне патрэбны наступны крок у маёй кар'еры».
І цяпер людзі шукаюць працу ў чаканні рэструктурызацыі, міграцыі, закрыццяў, банкруцтва — усяго спектра, так?
Гэта азначае, што на ўсіх франтах мы будзем назіраць, як кампаніі альбо збанкрутуюць, альбо пераязджаюць,
альбо скарачаюць вытворчасць і звальняюць персанал.
У нас ужо самы высокі ўзровень беспрацоўя за 10 гадоў, так?
Безрабоціца значна расце, і гэтая тэндэнцыя будзе толькі паскарацца. Крызісы неплацяжоў таксама
набіраюць абароты ўжо тры з паловай — чатыры гады, і кожны год устанаўліваюцца новыя рэкорды.
Зомбі падаюць, як я ўвесь час і казаў, праўда?
Зомбі падаюць, і яны падаюць цяпер, і яны падаюць у вялікай колькасці, і так, гэты эканамічны
крызіс будзе пагаршацца палітыкай спадара Мерца.
Вядома, калі размеркаваць дастаткова грошай, будуць некалькі месяцаў, а можа нават некалькі кварталаў, відавочнага росквіту.
Аднак гэта будзе кампенсавана і з лішкам кампенсавана крахам нашай экспартнай прамысловасці, па-першае, таму што мы больш не
з'яўляемся канкурэнтаздольнымі, а па-другое, таму што амерыканцы скарацяць свае дзяржаўныя выдаткі на тры-пяць трыльёнаў.
Так што DOGE , бензапіла сапраўды ўжо ўключана.
І гэтае скарачэнне дзяржаўных выдаткаў ЗША прывядзе да велізарнага, велізарнага скарачэння амерыканскага імпартнага
попыту, а іх імпартны попыт — гэта наш экспартны попыт.
І гэта таксама паўплывае на Кітай, дзе амерыканскія меры таксама выклічуць крызіс пераасэнсавання, і калі Кітай таксама скараціцца,
то з яго боку больш не будзе попыту на нашу прадукцыю.
Гэта значыць, што ўсё гэта завершыцца, усе гэтыя наступствы супадуць адначасова, і
тады краіна сутыкнецца з эканамічным крахам.
Такім чынам, зыходзячы з досведу, палітычны клас, які сутыкнуўся з эканамічным крахам, гатовы весці вайну.
Я падазраю, што нават да таго, як справа дойдзе да ўзброенага супрацьстаяння, спадар Мерц перадасць Украіне з Расіі
ракеты «Таўрус» з дазволам на выкарыстанне і ўзгадненнем цэляў.
Для гэтага ён, так бы мовіць, дастаткова шырока мысліць, каб не ўжываць словы, якія можна
было б адразу ж расцаніць як абразу палітыкаў.
І калі б адна з гэтых ракет «Таўрус» ударыла па Маскве ці нават па Крамлі, то, баюся, расіяне даслалі б нам інфармацыю пра тое,
якія раёны Берліна і якія заводы на поўдні Баварыі, дзе вырабляецца «Таўрус», нам дазволяць
эвакуіраваць, каб абмежаваць чалавечыя страты ад контрўдару.
Крысі Рыгер: Давайце неадкладна перайдзем да актуальнай тэмы. Што вы думаеце пра
пагадненне аб кааліцыі? Якія пункты вас непакояць?
Эрнст Вольф: Насамрэч непакоіць агульная карціна. Пагадненне кааліцыі мае два асноўныя напрамкі.
Адно — рэармаванне, а другое — лічбавізацыя.
Такім чынам, для мяне пагадненне аб кааліцыі — гэта не больш чым карт-бланш для BlackRock,
каб атрымаць яшчэ большы кантроль над Германіяй.
Такім чынам, вы павінны мець на ўвазе, што нямецкія ўзброеныя сілы ўжо па-сапраўднаму расквітнелі.
Яны замовілі знішчальнікі F-35. Гэтыя самалёты будуць завершаны або выраблены кампаніяй «Локхід Марцін».
Асноўныя акцыянеры — BlackRock, Vanguard і State Street.
Потым былі заказаны верталёты, падводныя лодкі.
Пасля гэтага спадар Мерц заявіў, што ён за пастаўку ракет «Таўрус» ва Украіну.
Ракеты «Таўрус» вырабляюцца кампаніямі MBDA і Saab.
MBDA — даччыная кампанія Airbus, г.зн. BAE Systems.
І, вядома, ёсць таксама найбуйнейшыя акцыянеры, сярод якіх знаходзіцца BlackRock.
Калі гаворка ідзе пра лічбавізацыю, усе мы ведаем, што BlackRock — гэта галоўны інвестар ва ўсіх буйных лічбавых карпарацыях.
І мы ўсе ведаем, што спадар Мерц быў старшынёй Наглядальнага савета BlackRock Germany у гады, што
папярэднічалі 2020 году, г.зн. з 2016 па 2020 год.
Такім чынам, усё гэта — не больш чым запрашэнне для BlackRock працягнуць вялікае пераразмеркаванне ў Германіі.
Нямецкія грамадзяне будуць плаціць, а BlackRock будзе нажывацца.
Эрнст Вольф: Мы сутыкнемся з самым высокім за ўсю гісторыю ўзроўнем беспрацоўя, і гэта
адбудзецца на працягу гэтага заканадаўчага перыяду.
Мы будзем назіраць, як цэны працягваюць імкліва расці, гэтак жа, як яны рабілі гэта дагэтуль.
Гэта будзе асабліва актуальна для харчовага сектара.
Нас чакае вялікая нестабільнасць. Зараз мы з'яўляемся сведкамі гандлёвых войнаў.
Яны не менавіта спрыяюць стабільнасці ў міжнародных эканамічных адносінах, а хутчэй наадварот.
І, перш за ўсё, мы адчуем адно. Мы адчуем велізарную пераразмеркаванне знізу ўверх.
Так што мне проста трэба нагадаць вам, што ў мінулую сераду сусветныя мільярдэры атрымалі
найбольшыя за ўсю гісторыю аднадзённыя прыбыткі.
У мінулую сераду яны атрымалі 303 мільярды.
І гэта адбылося не таму, што фондавыя рынкі так моцна выраслі, а таму, што аднойчы яны так
рэзка ўпалі, а на наступны дзень зноў падняліся.
А ў наш час можна таксама нядрэнна зарабіць на падзенні цэн, калі ў вас ёсць правільныя кансультанты і патрэбная інсайдарская
інфармацыя. І гэтыя людзі, відавочна, мелі ўсё гэта.
Крысі Рыгер: Усё вельмі, вельмі, вельмі інтэнсіўна. І цяпер вы можаце падумаць, што гэта толькі асабістая ацэнка, але Мерц кажа
пра гэта вельмі, вельмі выразна: ён кажа, што ўсё стане даражэй.
Эрнст Вольф: Так, вядома, гэта зусім немагчыма пазбегнуць.
Такім чынам, мы ўбачым сапраўдны патоп грошай.
Такім чынам, яшчэ большы, чым пасля глабальнага фінансавага крызісу 2007-2008 гадоў.
І гэта, вядома, азначае, што цэны рэзка вырастуць.
Такім чынам, мы ведаем, што гэты меркаваны спецыяльны фонд цяпер быў задзейнічаны.
Так што цяпер гэта таксама ўхвалена ўрадам.
Гэта 500 мільярдаў новага доўгу. Вядома, гэта неяк трэба кампенсаваць у выглядзе дзяржаўных аблігацый.
І гэта азначае, вядома, што значна больш грошай вяртаецца ў абарот, і што самі грошы працягваюць дэвальвавацца.
Таму мы павінны чакаць, што ў найбліжэйшай будучыні грошы моцна абясцэняцца.
Па словах Маркуса Краля і Эрнста Вольфа, нямецкія грамадзяне заплацяць за палітыку, якая спрыяе
BlackRock, у маштабах, магчыма, беспрэцэдэнтных.
Але хто стаіць за BlackRock, найбуйнейшым у свеце кіраўніком актываў з больш чым 10
трыльёнамі фунтаў стэрлінгаў пад кіраваннем?
Яе кліентура складаецца з такіх устаноў, як банкі, фонды, суверэнныя фонды багацця і
пенсійныя фонды, і, перш за ўсё, прыватныя інвестары.
Гэта супербагатыя, такія як Ротшыльды, Ракфелеры і Уорэн Бафет.
Уздым BlackRock да статусу найбуйнейшага кіраўніка актывамі быў абумоўлены, напрыклад, перадачай актываў ад сям'і
Ротшыльдаў на суму каля 2,8 трыльёна амерыканскіх долараў.
Ротшыльды — адны з лідараў вышэйшага масонства ва ўсім свеце.
Цікава, што Лары Фінк, заснавальнік і генеральны дырэктар BlackRock, таксама з'яўляецца высокапастаўленым
масон і членам шасці ўплывовых старажытных лож.
Такім чынам, BlackRock можна вызначыць як інструмент фінансавай мафіі і сусветнага вышэйшага масонства.
Як ужо было паказана ў праграме «Гэтая змова разбурае Германію» , Фрыдрых Мерц — не проста паслугач гэтай мафіі.
Яго членства ў цэлым шэрагу вельмі ўплывовых высакародных масонскіх арганізацый сведчыць пра тое, што,
як і высокапастаўлены масон Олаф Шольц, ён з'яўляецца тварам гэтага злачыннага картэля.
Яго ўдзел у Білерберг-канферэнцыі 2024 года нават азначае, што ён з'яўляецца абраным прадстаўніком
фінансавай мафіі вышэйшага масонства ў Германіі.
Задача, якую ён цяпер, відавочна, вырашае з вялікай рашучасцю і на вялікую шкоду нямецкаму насельніцтву.
Паколькі пакет пазыкаў служыць толькі іх інтарэсам, яго таксама трэба абвясціць яшчэ адным злачынствам гэтага
картэля, які разбурае чалавецтва, як ракавая пухліна.
Акрамя таго, праграма «Агенда Вялікага перазапуску – эканамічнае разбурэнне і вайна» было растлумачана, што Германію і ЕС наўмысна
разбураюць эканамічна ўжо амаль дзесяць гадоў палітыкай, якую кантралююць высокапастаўленыя масоны, і што
іх таксама могуць наўпрост уцягнуць у вайну з Расіяй.
Мэта гэтых злачынцаў — не толькі грабеж, але і «Вялікі перазагруз», абвешчаны Клаўсам Швабам, высокапастаўленым
масонам і заснавальнікам Сусветнага эканамічнага форуму (СЭФ).
Гэта, у сваю чаргу, накіравана на стварэнне новага сусветнага парадку з адзіным сусветным урадам, у якім
няма месца для эканамічна моцных і суверэнных дзяржаў.
З гэтага пункту гледжання пакет пазык, са сваімі катастрафічнымі наступствамі для Германіі і фінансавай
стабільнасці ўсёй еўразоны, набывае зусім новае вымярэнне.
Відавочна, што Фрыдрых Мерц, у саюзе з СДПГ, не толькі бесперапынна працягвае разбуральную працу
папярэдняга ўрада, але і нават паскарае яе да моманту эканамічнага калапсу і поўнага пераадоўжвання Германіі.
Як дакументавана інфарматарам Джонам Перкінсам , такое развіццё падзей, у сваю чаргу, адчыняе дзверы для далейшых рэйдаў,
запускаючы сапраўдную спіраль абяздомлення і ў канчатковым выніку падпарадкоўваючы краіны поўнаму кантролю гэтага злачыннага
картэля або рыхтуючы іх да яго «Вялікага перазапуску».
Але як і якімі сродкамі можна спыніць гэтыя разбуральныя планы – Дональдам Трампам, іншым выратавальнікам ці новымі
палітычнымі партыямі? На заканчэнне, паслухайце Эрнста Вольфа:
Крысі Рыгер: І ўсё ж людзі кажуць: ну, у нас ёсць Мілей, і ў нас ёсць Трамп. І яшчэ каго вы хочаце дадаць у гэты спіс як збаўцаў.
А цяпер мы гаворым пра тое, што насамрэч усё зусім не так і што тое, што яны робяць, не ідзе на карысць большасці.
Што, на вашу думку, з'яўляецца крыніцай надзеі для мас?
Эрнст Вольф: Так, носьбітам надзеі з'яўляюцца самі масы. Гэта самі людзі.
Таму кожны павінен ведаць, што ніхто не збавіць нас, акрамя нас саміх.
І каб выратаваць сябе, мы павінны спачатку зразумець, што адбываецца вакол нас.
І таму так важна займацца гэтымі пытаннямі, а не хаваць галаву ў пясок.
І найперш, не проста слепай паўтарайце за іншымі.
Так што тых, хто зараз пры ўладзе, я маю на ўвазе, на іх нават не трэба глядзець другі раз.
Гэта людзі, якія валяюцца ў росквіце.
Такім чынам, Дональд Трамп — адзін са ста найбагацейшых людзей у свеце. Мілей таксама жыве ў раскошы.
Такім чынам, людзі пастаянна ўзбагачаюць сваіх сяброў, сваіх прыяцеляў .
І чакаць ад такіх людзей, што яны час ад часу кінуць вам крошак на талерку, — гэта,
вядома, абсалютна няправільнае стаўленне да жыцця.
Такім чынам, трэба сказаць, што ў свеце сапраўды пануе надзвычайнае становішча, якое
таксама з'яўляецца вельмі, вельмі небяспечным.
Бо мы ведаем, што паўсюль ідуць баі. Мы таксама ведаем, што сацыяльная няроўнасць зараз узрываецца да неўяўных маштабаў.
Мы ведаем, што на нас насунулася велізарная хваля беспрацоўя.
І мы павінны падрыхтавацца да гэтых часоў.
І ніхто звонку нам там не дапаможа; нам давядзецца на сто працэнтаў разлічваць на сябе.
Крысі Рыгер: Менавіта так. І асабліва калі ўлічыць, што сістэма працуе такім чынам, што яна прывучае нас не задаваць пытанняў або,
скажам так, задаваць толькі правільныя пытанні, не задумвацца занадта нестандартна і, перш за ўсё, проста заставацца пасіўнымі.
І ўсё гэта згодна з дэвізам: «Ну, ён жа зробіць, я пачакаю і пагляджу».
І гэтае чаканне тады прымушае нас адчуваць, быццам мы жывём у дыктатуры.
А потым ты прачынаешся і думаеш пра сябе: як гэта адбылося? Не ведаю, ці быў я там?
Эрнст Вольф: Так, праблема ў тым, што гэтае бездзеянне іншыя ўспрымаюць як згаду.
Таму, калі людзі застаюцца неактыўнымі, тыя, хто пры ўладзе, проста працягваюць.
Жан-Клод Юнкер з ЕС, тагачасны прэзідэнт Камісіі, выказаў гэта вельмі прыгожа.
Ён сказаў, што мы пойдзем толькі настолькі далёка, наколькі нам дазволяць людзі.
А калі людзі ўсё ж падымаюцца, мы робім крок назад, а потым зноў рухаемся наперад.
І пакуль людзі нічога не робяць, мы лічым, што яны згаджаюцца з тым, што мы робім.
Крысі Рыгер: Так, вы вельмі добра гэта падсумавалі. Дзякуй. І перш за ўсё, дзякуй за ўсю інфармацыю.
Вы можаце паволі пачаць складаць карціну ўсёй сітуацыі.
І, галоўнае, для мяне гэта заўсёды як удар у спіну, калі нехта кажа: «Добра, на гэтым усё». Мне гэтага досыць. Не. Дзякуй.
Эрнст Вольф: Дзякуй.
Калі гэтая праграма дала вам матэрыял для роздумаў, не трымайце гэта пры сабе.
Дапамажыце распаўсюдзіць гэтыя факты і заклічце іншых задумацца пра наступствы пакета па запазычанасці.