Post la aprobo de la ŝulda pakaĵo fare de la Federacia Konsilio la 21-an de marto 2025, estis malfermita la
vojo por la plej granda ŝuldo-eldono en la historio de la Federacia Respubliko Germanio.
La ĉefaj amaskomunikiloj raportis, ke tio egalus al ĉirkaŭ unu biliono da eŭroj en nova ŝuldo.
Tamen, kiel montras aktualaj kalkuloj pri la interkonsento inter la CDU/CSU kaj la SPD kun la Verduloj,
la nova ŝuldomonto povus montriĝi multe pli granda.
Ekonomiisto Wolf Heinrich Reuter, kiu estis ĉefa ekonomiisto ĉe la Federacia Ministerio pri Financoj ĝis la
koalicio disiĝis, tial atendas novan ŝuldon de "almenaŭ 1,8 bilionoj da eŭroj" dum la venontaj dek jaroj.
Konsiderante ĉi tiun enorman sumon, pluraj elstaraj ekonomikistoj kaj eĉ la Federacia Revizia Oficejo alarmis kaj eldonis
urĝajn avertojn pri la negativaj efikoj de la ŝulda pako.
Tamen iliaj avertoj estis pli-malpli perditaj en la amaskomunikila kovrado, kaj nur marĝene estis menciite, kiuj el la
plej elstaraj ekonomikistoj levis siajn voĉojn por averti.
Tiuj estis, ekzemple, ● Lars Feld: profesoro pri ekonomia politiko ĉe la Universitato de Frajburgo kaj eksa
prezidanto de la Germana Konsilio de Ekonomiaj Ekspertoj
● Veronika Grimm: Ekonomiistino, profesorino ĉe la Teknika Universitato de Nurenbergo kaj
membro de la Germana Konsilio de Ekonomiaj Ekspertoj
● Volker Wieland: Direktoro de la Instituto por Moneta kaj Financa Stabileco (IMFS) ĉe la Goethe-Universitato de Frankfurto
kaj eksmembro de la Germana Konsilio de Ekonomiaj Ekspertoj
● Justus Haucap: Dekano ĉe la Universitato Heinrich Heine de Duseldorfo kaj eksa prezidanto de la Komisiono pri Monopolioj
● Christoph M. Schmidt, Prezidanto de la Leibniz-Instituto pri Ekonomia Esplorado
Ĉiuj ĉi tiuj ĉefaj ekonomikistoj timas, ke la ŝulda pakaĵo nutros inflacion kaj kaŭzos
signifajn perdojn de prospero por la germana loĝantaro.
Tio eĉ povus endanĝerigi la eŭropan financan stabilecon kaj kaŭzi, ke la eŭrozona krizo denove ekflamu.
En ĉi tiu kunteksto, la renoma ekonomikisto, administrada konsultisto kaj aŭtoro d-ro Markus Krall ankaŭ nomas ĝin la plej
granda ŝtelo en la historio de la Federacia Respubliko Germanio.
Vidu sube eltiraĵojn el du intervjuoj faritaj de la renoma edukistino kaj aŭtorino Krissy Rieger
kun d-ro Krall kaj financa spertulo Ernst Wolff.
Ili provizas precizan analizon de la planoj de la perspektiva nova federacia registaro sub
Friedrich Merz kaj, antaŭ ĉio, resumas la implicojn:
Krissy Rieger: Saluton al ĉiuj, hodiaŭ ni havas kun ni Markus Krall por babilado. Multan dankon pro via tempo.
Markus Krall: Bonvolu, sinjorino Rieger. Denove kaj denove.
Krissy Rieger: Ni ankoraŭ travivas turbulajn tempojn, kiel ni diskutis en nia lasta konversacio.
Kaj nun la rezultoj de la ĝenerala balotado estas konataj, ĉio finiĝis. Kion vi diras pri tio?
Ĉu vi ankaŭ surpriziĝis, ke la Unio denove gajnis pli da subteno, nun kiam la finaj
rezultoj estas konataj? Kion vi pensas pri tio?
Markus Krall: Nu, la Unio fakte rezultis multe pli malbone ol ĝi devus, konsiderante la
katastrofan agadon de la trafikluma koalicia registaro.
Jes, nu, kiam vi estas en opozicio kaj benita per tiel malbona registaro kiel la CDU estis en opozicio,
tiam vi fakte devus ricevi inter 35 kaj 40 procentojn.
Esence pro la malbona agado de s-ro Merz eĉ antaŭ la elektoj, la CDU rezultis relative malbone, konsiderante la cirkonstancojn.
Kaj kiam oni konsideras, ke post la elektoj li esence forlasis la ŝajnadon kaj ne nur rompis ĉiun solan elekto-promeson,
sed ankaŭ inversigis ilin, ne estas surprize, ke la AfD nun estas nur du procentpunktojn malantaŭ la CDU.
Kaj mi esperas, ke la AfD baldaŭ superos la CDU, tiel ke en la CDU eksplodos la proverbial nokto de la longaj tranĉiloj
kaj ke tiu partio forigu sian tute malsukcesan prezidanton.
Krissy Rieger: Kiun rompitan balotan promeson vi trovis la plej malbona?
Markus Krall: Nu, tio estas malfacila. Fakte, ĉiu unuopa estis tiel katastrofa, ke malfacilas scii, kie komenci.
Kompreneble, tio, kion li plej emfazis, estis, ke li volis sekvi solidajn financajn politikojn.
Nun, en kvar semajnoj, li akumulis pli da ŝuldo ol la tuta Federacia Respubliko de Germanio akumulis ekde sia fondo en 1949.
Imagu nur tion. Estas vere, ke ŝi ne duobligis la ŝuldon, sed la Federacia Respubliko Germanio tiam ne komencis kun nula ŝuldo.
Do tio, kio tiam estis, la diferenco inter tiam kaj tio, kio estas hodiaŭ, proksimume kongruas kun tio, kion
sinjoro Merz nun denove faras per unu bato kun sia ŝulda pako.
Li do duobligas la ŝuldon de la Federacia Respubliko Germanio, kio esence alproksimigos la landon al Italio, kun ŝuldo
superanta 100 procentojn de la malneta nacia produkto, kio kondukos al grandega delokiĝo de privataj investoj.
Privata investado tial estas puŝata malantaŭen de ĉi tiu registara postulo, kiu poste ekvalidas.
La tuta afero estas marŝo al socialismo.
Kaj la dua ĉefa, la dua ĉefa katastrofa rompo de promeso, jes, la dua ĉefa katastrofa rompo de promeso estas
esence rilata al migrado. Ĉi tie li ludis la fortulon.
Kaj tio, kion ni nun vidas, estas, ke li saltis kiel tigro kaj alteriĝis kiel apudlita tapiŝeto por sinjorino Esken.
Nu, tion vi devas foje doni al vi mem.
Jes, mi kredas, ke ĉiun matenon, kiel diri, ŝi sentas agrablan piketan senton en siaj
piedfingroj kiam ŝi paŝas sur ĉi tiun litmatanon.
Kaj la tria grava afero, en kiu li ankaŭ tute malsukcesis, estas, kompreneble, la tuta demando pri energio kaj klimato.
Ĉar li esence daŭrigas la detruajn politikojn, kiujn Habeck sekvis kaj kiuj respondecas pri la malindustriiĝo de Germanio.
Kaj ĉio ĉi kune, mi devas diri, havas ion Honecker-ecan socialismon.
Do tio estas preskaŭ tio, kion vi farus, se vi volus kaŭzi la falon de Germanio.
Krissy Rieger: Oni povus diri, ke li, tiel diri, plenumis ĉiujn siajn balotajn promesojn.
Markus Krall: Jes, ĝi jam antaŭe estis iom eluzita, sed nun ĝi estas tute eluzita, oni povus diri.
Krissy Rieger: Kiam temas pri ŝuldo, homoj ĉiam diras, ke ĝi gravas por la ekonomio.
Ĉu vi dirus, ke ĉi tiuj ŝuldoj nuntempe pelas la ekonomion antaŭen kaj ke tio nun ŝanĝiĝas?
Markus Krall: Estas tute sensenca diri, ke ĉi tiu ŝuldo helpus la ekonomion.
Ĉi tiuj ŝuldoj helpas grandajn korporaciojn, t.e. armilfabrikantojn kaj kelkajn aliajn grandajn
korporaciojn, kiuj poste ne investos en la germanan ekonomion.
Do ni prenu, ekzemple, la 500 miliardojn da elspezoj por defendo, kiujn sinjoro Merz volas iniciati.
Kiu profitas el tio? Kompanioj kiel Rheinmetall.
Tamen Rheinmetall ne investas en Germanio, ĉar la energikostoj en Germanio estas tiel altaj por ĉi tiu tre
energio-intensa produktado, ke ĝi ne estas profita por ili.
Ili nuntempe konstruas novajn fabrikojn por municio kaj ĉiuspecaj aliaj aferoj en la resto de
Ukrainio. Jes. Ili konstruas ilin en la resto de Ukrainio.
Ili kreas malgrandan ekonomian miraklon, sed ne en Germanio. Kaj tiel estos ĉie.
Do ĉi tiu mono estos malŝparita. Ĝi neniel helpos la ekonomion, eĉ se unu aŭ du ĉefoficistoj jam frotu siajn
manojn kaj pensas: "Ho, tio estos bonega, kio atendas nin." Jes, ni nun gajnos iom da kromprofitoj.
Jes, iuj rikoltos neatenditajn profitojn, sed malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj nature daŭre estos
puŝataj malantaŭen je la elspezo de grandaj korporacioj.
Do tio estas principo. Kion diris Mussolini? Faŝismo estas la unio de la ŝtato kaj de grandaj korporacioj.
Jen ni denove komencas. En ekonomia senco, tio estas.
Kaj kion ni vidos, kompreneble, estas ke ĉi tiu programo ne helpos la ekonomion, sed kaŭzos
vastan damaĝon. Estas pluraj kialoj por tio.
Unue, ĉi tiu 1 800 miliardoj, kio jam estas la kazo, foruzos la tutan germanan ŝparon por kvar jaroj kaj duono.
Do 400 miliardoj estas la 10 procentoj de la malneta nacia produkto, kiujn Germanio ŝparas ĉiujare.
Do ni devas investi ĉiujn niajn ŝparaĵojn en ŝtatan ŝuldon dum kvar jaroj kaj duono, por ke ni ne devu prunti eksterlande.
Kompreneble, ni ankaŭ akiros eksterlandajn ŝuldojn, sed nur por klarigi la amplekson.
La dua problemo estas, ke la kreditpoentigoj de Germanio falas al italaj niveloj.
Ĝis nun Italio, Francio kaj aliaj povis refinanciĝi je relative malalta kosto nur ĉar ili pruntis la kreditan takson de Germanio.
Per la garantioj, per la eŭro kaj per ĉiuj transigaj eblecoj, kiuj estis ekspluatitaj.
Kaj, kompreneble, rompante ĉiujn promesojn faritajn al ni en 1999 kiam la eŭro estis enkondukita, sed tio estas alia afero.
Do nun Germanio falas en la saman kreditkaptilon, kaj tie ne estas iu, kiu povus prunti al ni sian kreditpoentaron.
La rezulto estos kreskantaj interezoprocentoj sur germanaj obligacioj kaj pruntoj en la internaciaj kapitalmerkatoj.
Kaj ĉi tiuj altiĝantaj interezoprocentoj forpuŝos privatan investadon.
Domkonstruisto, kiu pagas kvin aŭ ses procentojn da intereso sur sia hipotekprunto, ne plu povas ĝin permesi, do li ne konstruos.
La sama validas por entreprenistoj, kiuj decidas, ĉu konstrui fabrikon aŭ investi en programaron.
Tiuj investoj ne plu okazos, kaj en la teknika ĵargono de ekonomiko tio nomiĝas "forpuŝado".
Alivorte, la anstataŭigo de privata investo per registara elspezado.
Kaj tiam, kompreneble, estas la fakto, ke ni ne ricevos tion, kion homoj esperas ricevi en interŝanĝo por la 1,8 bilionoj.
Vi povas forgesi pri tio, sinjorinoj kaj sinjoroj, ke vi ricevus infrastrukturon aŭ ion similan en interŝanĝo.
Mi simple faros la matematikon por vi. Do, unue ni forprenas 500 miliardojn el la 1,8 bilionoj, kiuj iras al armiloj.
Armado ne estas investo, sed registaraj elspezoj, ĉar tankoj ne taŭgas por produkti aliajn aferojn.
Kaj nek dronoj nek kartoĉoj povas. Ili povas nur esti pafitaj.
Jes, do temas pri tio – ili ĉiam nomas ĝin investo – jes, ni devas investi en nian sekurecon kaj en ĉiujn tiujn sensencaĵojn.
Jes, la plej bona investo en nian sekurecon estus serĉi bonajn rilatojn kun ĉiuj niaj najbaroj.
Sed tiam ili ekbatalis kontraŭ ĉiuj en atako de megalomanio, kiajn ni ne vidis ekde la tempoj de Adolf kaj Vilhelmo.
Do homoj nomas la ĉinan prezidanton diktatoro, ankaŭ la rusan prezidanton, kompreneble, kaj la usonan prezidanton, al kiu
oni nutris ĉiajn sensencaĵojn pro la erara kredo, ke li neniam fariĝos prezidanto. Mi eĉ ne volas ĉi tie listigi ilin ĉiujn.
Ni vere ĝenas ĉiujn. Kaj poste, ŝajne, ni devas iel elspezi monon por sekureco, kiun ni
neniam devus elspezi, se ni ne estus farinta tion.
Do jen estas registara konsumo. Tio lasas 1,3 bilionojn.
El ĉi tiuj 1,3 bilionoj, 300 miliardoj verŝajne ne iros al investado, sed al elspezoj por rifuĝintoj.
Jam estis anoncite, ke la federaciaj ŝtatoj nun uzos ĉi tiun fonduson por daŭre
financi migradon, kiu fariĝis tute nefinanciebla.
Jes, tiam restos biliono. El tiu biliono, duono verŝajne iros al tiel nomataj klimataj investoj kaj
la alia duono al realaj infrastrukturaj investoj.
Sinjorinoj kaj sinjoroj, klimataj investoj estas kompleta malŝparo, ĉar dum 1 000 ventoturbinoj ne produktas
elektron kiam ne blovas vento, 10 000 ventoturbinoj produktas kiom da elektro kiam blovas vento? Do tio ne funkcios.
Do, sinjoro Habeck ne povas ĝuste apliki la regulon de tri, kaj ŝajne ankaŭ sinjoro Merz ne povas.
Sed, kiel mi diris, se 1 000 ventoturbinoj nenion produktas, tiam ankaŭ 10 000 nenion produktos.
Do multipliki per nulo signifas nulon, sinjorinoj kaj sinjoroj.
Do, ĉi tiuj 500 miliardoj daŭre estos verŝataj en malŝparajn investojn kaj investojn, kiuj
ne repagas. La plej enorma misallokigo iam ajn.
Ĉio ĉi estas aĵoj, kiujn ni poste devos malkonstrui je grandaj elspezoj, ĉar neniu povos fari
ion ajn kun ili post kiam ĉi tiu frenezo finiĝos.
Do restas 500 miliardoj por realaj infrastrukturaj investoj. Sed la ŝtato estas la plej malbona aĉetanto el ĉiuj.
Kiam la ŝtato konstruas konstruaĵon ie, ĝi ĉiam kostas du ĝis tri fojojn pli po kvadrata metro ol kiam privatuloj tion faras.
Tio signifas, ke ĉio, kion ni konstruas—vojoj, pontoj, konstruaĵoj, hospitaloj, lernejoj—kio ajn la ŝtato konstruas,
ĉiam kostas duoble pli ol se privataj kompanioj farus ĝin.
Kaj la rezulto estos, ke por ĉi tiuj 500 miliardoj ni ricevos nur infrastrukturon valoran je 250 miliardoj.
Kaj se ni nun konsideras, ke ĉi tiu enorma postulo, kiun la ŝtato volas generi, renkontas kadukan konstruindustrion, kiu pro la
varmiga leĝo de s-ro Habeck duoniĝis, ĉar ĝi detruis la nemoveblaĵan merkaton kaj kondukis nekredeblan
nombron da konstruentreprenoj al bankroto, tiam ĉi tiu enorma postulo nun renkontos reduktitan provizon.
Kaj kio okazas en tia situacio? Prezoj altiĝas.
Tio signifas, ke ni ne ricevos infrastrukturon por 250 miliardoj, ni eble ricevos ĝin por 150 miliardoj.
Sed tiam ni havas 150 miliardojn por infrastrukturo, kaj ŝajne la manko nur por fervojo estas 100 miliardoj, do kio restas?
50 miliardoj, dum ni elspezas 50 miliardojn por disvolva helpo kaj 15 miliardojn por NRO-oj? La proporcioj ne plu estas ĝustaj.
Damoj kaj sinjoroj, vi estas ŝarĝitaj per 1,8 bilionoj da ŝuldo.
Viaj infanoj kaj nepoj ankoraŭ pagos por ili, pli longe ol por Versajlo.
Kaj anstataŭe vi ricevos infrastrukturon valoran je 150 miliardoj, aŭ maksimume 200
miliardoj, de sinjoro Merz. Tio estas kio okazos.
Tio sufiĉas pri esti "bona" por la ekonomio. Ĉi tio estas la plej granda ŝtelo iam ajn farita kontraŭ la germana popolo.
Krissy Rieger: Tiel mi ankaŭ vidas ĝin. Kaj vi diris, ke estontaj generacioj ankoraŭ pagos por ĝi. Kio estas la plano tie?
Post ĉio, oni ankaŭ parolas pri uzado de la ŝparoj de civitanoj, eble riĉimpostoj. Kiel ĉio ĉi povas esti repagita?
Markus Krall: Nu, ĝia repago estos interesa afero. Granda parto de la repago okazos per inflacio.
Tio signifas, ke civitanoj, kiuj investis siajn monojn en ŝtataj obligacioj kaj nominalaj valoroj, t.e.
vivasekuro, pensiasekuro, ŝparokontoj ktp., aŭ en kontantmono, estos exproprietaj per inflacio.
Kaj kiel tio okazos? Estas neeble kolekti tiom da mono sur la kapitala merkato sen
kaŭzi masivajn plialtiĝojn de interezoprocentoj.
Pardonu min.
Do, kun intermediuloj kiel BlackRock, kiu cetere gajnos riĉaĵon el tio, ĉi tiuj obligacioj estos
aĉetitaj rekte de la Federacia Respubliko Germanio.
Kaj poste BlackRock vendos ilin al la ECB. Kompreneble kun superprezo.
Tio signifas, ke BlackRock premos du butonojn ĉiufoje, nome aĉeti kaj vendi. Kaj tiam ĝi estos plusendita al la ECB.
Kaj anstataŭe ni ricevas profiton de miliardo da pundoj, senriske, sen ia peno, nur premante du butonojn.
Tio estas kio okazos. Tial BlackRock opinias, ke ĝi estas tiel bonega.
Kaj tial sinjoro Merz, kiel eksa ĉefoficisto de BlackRock por Eŭropo kaj prezidanto de la Eŭropa Supervidkomitato
de BlackRock, opinias, ke tio estas tiel bonega.
Do lia eksa dunganto Larry Fink jam frotu siajn manojn.
Kompreneble, li ankaŭ estas grava akciulo en la tuta armindustrio.
Tio estas, tiuj, kiuj profitos el ĉi tiu atako.
Tiel ĝi aspektas. Do al kiu sinjoro Merz lojalas?
Evidente ne al la germana popolo, al kiu li rakontis aron da mensogoj pri si mem kiel solida financa politikisto.
Tio estas kio okazos.
Kaj kiam BlackRock aĉetas tiujn enormajn kvantojn da obligacioj kaj vendas ilin al la
ECB, la ECB aĉetos ilin per freŝe presita mono.
Kaj tio pligrandigos la monprovizon. Kaj ĉi tiu pliiĝo de la monprovizo havas inflacian efikon.
Kaj kiam la monprovizo bone kreskas kaj la mono estas devalvata, tiam tiuj 1,8 bilionoj esence estos reakiritaj per la
devalvado de vivasekurpolicoj, ŝtataj obligacioj kaj ŝparkontoj.
Tial ĝi estas tiel rekte deprenata de la civitanoj.
Ne ekzistas senpaga tagmanĝo, sinjorinoj kaj sinjoroj.
La ŝtato ĉiam devos igi siajn civitanojn pagi por ĉio, kion ĝi elspezas. Ne ekzistas maniero eviti tion.
Krissy Rieger: La venontaj impostdebatoj baldaŭ okazos. La CDU, aŭ pli ĝuste Merz, promesis, ke estos pliaj impostreduktoj.
Sed nun ŝajnas, ke ankaŭ tio verŝajne ne okazos. Kion vi opinias pri tio?
Ĉu ni iam vidos, ke imposto en Germanio estas reduktita sen samtempe enkonduki dek novajn impostojn?
Markus Krall: Ne inter ĉi tiu politika klaso, tio estas certa. Tio estas tute klara.
Ne gravas, kiom da mono vi donas al ili.
Vi povas plialtigi impostojn eĉ pli. Vi povas preni eĉ pli da ŝuldo. Ĝi neniam sufiĉos. Ĝi neniam estos sufiĉa.
La avideco de ĉi tiu politika klaso, la korupto de ĉi tiu politika klaso, estas senlima.
Ne gravas kiom multe vi donas al ili, ilia avideco nur kreskos. Tio estas facile antaŭvidebla.
Tial ĉi tiu politika klaso ne liveros nek impostajn reduktojn, nek veran helpon, nek impostan simpligon, nek ian ajn reformon.
Anstataŭe estos impostplialtigoj kombinitaj kun pli da ŝuldo.
Kaj homoj elspezos monon libere.
Ni ĵus revenis al Sirio kaj denove lasis 300 milionojn kun la genocidaj murdintoj, kiuj nun tie regas.
Do nun ni uzas niajn impostajn monojn por financi la genocidon de alavitoj, druzoj kaj kristanoj.
Tio estas kio okazas. Tio devas esti tre klare dirita.
Persone mi kredas, ke tio konsistigas helpadon kaj instigadon de genocido kaj estas puninda laŭleĝe.
Kaj ke ĉi tiuj homoj fakte ĉiuj apartenas al tribunalo, ĉar ili subtenas genocidan reĝimon en ĝiaj sangaj agoj.
Sed tio estas tute alia afero.
Elspezado daŭre estos malavara.
Kiu ajn kredas, ke tio estas sole pro deziro elspezi monon, ne konas nian koruptan politikan klason.
Mi certas, ke plej multaj el niaj politikistoj havas kontojn en Dubajo aŭ aliloke, kie subkupoj fluas. Ili sendas tien kelkcent
milionojn kaj en interŝanĝo ricevas kelkajn milionojn en konto ie malproksime, kie reguloj pri monlavado
ne validas kaj kie oni povas fari kion ajn oni volas.
Kaj tial mi kredas, ke tio, kion nia politika klaso ĉi tie faras, estas korupta skemo por prirabi la germanan popolon.
Kaj en Usono nun evidentiĝis, ke granda proporcio de la miliardoj, kiuj, ekzemple, fluis en
Ukrainion, revenis al demokratiaj politikistoj.
Tial ĝi estis cirkla transakcio je la elspezo de triaj partioj, nome je la elspezo de la usona impostpaganto.
Se en Germanio estas alimaniere, mi manĝos balailon, stangon kaj ĉion.
Krissy Rieger: Kian estontecon, tio estas nun mia fina demando, kian estontecon vi atendas por Germanio post kvin jaroj?
Markus Krall: Mi pensas, ke post kvin jaroj ni estos en pli bona estonteco ol ni estas nun.
Dume, tamen, ni spertos megakaton, en kiun sinjoro Merz kondukos ĉi tiun landon, ĉar li estas decidita iĝi
kanceliero per la graco de la maldekstro, ĉu ne? Tio estas lia plej granda revo en la vivo.
Pardonu min.
Kaj la politikoj, kiujn li nun sekvas, literale kondukos al katastrofo sur ĉiuj frontoj.
Sur la ekonomia fronto, tio kondukos al masiva deindustriigo kaj masiva elmigrado de kompanioj.
Mi ĵus nun rimarkas tion, kiam mi parolas kun rekrutadaj konsilistoj, kiuj rekrutas manaĝerojn, kiuj estis maldungitaj.
Mi lastatempe havis kelkajn konversaciojn kun amikoj, kiuj laboras en ĉi tiu industrio, kaj ili ĉiuj diris al mi, ke en la
pasinteco, kiam ili havis kandidatojn, estis pli verŝajne, ke la kandidatoj dirus: "Jes, mi volas vidi, kiel mi povas
plibonigi min ĉi tie. Mi bezonas la sekvan paŝon en mia kariero."
Kaj nun okazas, ke homoj serĉas laboron en antaŭvido de restrukturado, migrado, fermo, insolveco – la tuta afero, ĉu ne?
Tio signifas, ke sur ĉiuj frontoj ni vidos kompaniojn aŭ kolapsi aŭ translokiĝi, aŭ
redukti sian produktadon kaj maldungi dungitojn.
Ni jam havas la plej altan senlaborecoprocenton en dek jaroj, ĉu ne?
La senlaboreco signife kreskas, kaj tio plirapidiĝos. Bankrotoj ankaŭ kreskas jam de tri kaj duona ĝis
kvar jaroj, kaj ĉiujare estas starigitaj novaj rekordoj.
La zombioj falas, kiel mi jam de longe diras, ĉu ne?
La zombioj falas, kaj ili falas nun, kaj ili falas en grandaj nombroj, kaj jes, ĉi tiu ekonomia
krizo pligraviĝos pro la politikoj de sinjoro Merz.
Kompreneble, se sufiĉe da mono estos distribuita, estos kelkaj monatoj, eble eĉ kelkaj kvaronjaroj, de ŝajna prospero.
Tamen tion kompensos kaj eĉ superkompensos la kolapso de nia eksporta industrio, unue ĉar ni ne plu estas
konkurencivaj, kaj due ĉar la usonanoj reduktos siajn registarajn elspezojn je tri ĝis kvin bilionoj.
Do DOGE , la ĉenilo vere tranĉas en ĝin,
Kaj ĉi tiu redukto de usonaj registaraj elspezoj kondukos al enorma, enorma kuntiriĝo de la usona
importpostulo, kaj ilia importpostulo estas nia eksportpostulo.
Kaj tio ankaŭ influos Ĉinion, kie la usonaj rimedoj ankaŭ kaŭzos krizon de alĝustigo, kaj se Ĉinio tiam ankaŭ malpliiĝos,
ne plu estos ajna postulo el Ĉinio por niaj produktoj.
Do tio signifas, ke ĝi kulminos, ĉiuj ĉi efikoj koincidos samtempe, kaj tiam la lando alfrontos ekonomian ruiniĝon.
Do, laŭ sperto, politika klaso, kiu alfrontas ekonomian ruiniĝon, estas preta konduki militon.
Mi suspektas, ke eĉ antaŭ ol ekbatiĝos, sinjoro Merz liveros el Rusio al Ukrainio Taurus-misilojn, kun permeso kaj celpermeso.
Por tio, li estas, por diri ĝin tiel, sufiĉe malfermita mensa por ne uzi vortojn, kiuj povus tuj
esti interpretitaj kiel insulto al politikistoj.
Kaj se unu el tiuj Taurus-misiloj trafus Moskvon aŭ eĉ la Kremlon, tiam mi timas, ke la rusoj sendus al ni informojn pri
kiuj areoj de Berlino kaj kiuj fabrikoj en suda Bavario, kie la Taurus estas produktata, ni rajtus evakui, por
limigi la homajn damaĝojn kaŭzitajn de la kontraŭatako.
Krissy Rieger: Ni rekte eniru la aktualan temon. Kion vi opinias pri la koalicia interkonsento? Kiuj partoj koncernas vin?
Ernst Wolff: Kio fakte zorgigas estas la ĝenerala bildo. La koalicia interkonsento havas du ĉefajn fokusojn.
Unu estas rearmado kaj la alia estas ciferecigo.
Kaj do, por mi, la koalicia interkonsento estas nenio alia ol blanka ĉeko por BlackRock por
akiri eĉ pli grandan kontrolon super Germanio.
Do vi devas memori, ke la Germana Armeo jam vere ekagis.
Ili mendis F-35-ĉasaviadilojn. Tiuj estos kompletigitaj aŭ produktitaj de Lockheed Martin.
La ĉefaj akciuloj estas BlackRock, Vanguard kaj State Street.
Tiam oni mendis helikopterojn, submarŝipojn.
S-ro Merz ekde tiam deklaris, ke li subtenas liveradon de misiloj Taurus al Ukrainio.
Misiloj Taurus estas fabrikitaj de MBDA kaj Saab.
MBDA estas filio de Airbus, kiu estas parto de BAE Systems.
Kaj, kompreneble, estas ankaŭ la plej grandaj akciuloj, inter kiuj estas BlackRock.
Kiam temas pri ciferecigo, ni ĉiuj scias, ke BlackRock estas la ĉefa investanto malantaŭ ĉiuj ĉefaj ciferecaj korporacioj.
Kaj ni ĉiuj scias, ke s-ro Merz estis prezidanto de la Kontrola Estraro de BlackRock Germanio
en la jaroj antaŭ 2020, t.e. de 2016 ĝis 2020.
Do la tuta afero estas nenio alia ol invito por BlackRock daŭrigi la grandan redistribuadon en Germanio.
Germanaj civitanoj pagos kaj BlackRock profitos.
Ernst Wolff: Ni spertos la plej altan senlaborecoprocenton iam ajn, kaj tio okazos dum ĉi tiu leĝdona periodo.
Ni vidos prezojn daŭre rapide altiĝi, same kiel ĝis nun. Tio estos precipe vera en la manĝaĵa sektoro.
Ni spertos grandan malstabilecon. Ni nuntempe atestas komercajn militojn.
Ili ne ĝuste antaŭenigas stabilecon en internaciaj ekonomiaj aferoj, sed male.
Kaj super ĉio ni spertos unu aferon. Ni spertos grandegan redistribuon de la malsupro al la supro.
Do mi nur devas rememorigi vin, ke pasintan merkredon la miliarduloj de la mondo spertis
sian plej grandan unu-tagan gajnon iam ajn.
Ili gajnis 303 miliardojn pasintan merkredon.
Kaj tio estas ne ĉar la borsoj tiel alte altiĝis, sed ĉar ili unu tagon tiel multe falis kaj la sekvan tagon denove supreniris.
En la nuntempa epoko vi ankaŭ povas sufiĉe bone profiti el falantaj prezoj, se vi havas la ĝustajn konsilantojn kaj la
ĝustajn internajn informojn. Kaj tiuj homoj evidente havis tion.
Krissy Rieger: Ĉio estas tre, tre, tre intensa. Kaj nun vi eble pensas, ke tio estas nur persona takso, sed Merz diras
tion tre, tre klare: li diras, ke ĉio fariĝos pli multekosta.
Ernst Wolff: Jes, kompreneble, tion tute ne eblas eviti.
Do ni vidos veran inondon da mono.
Do eĉ pli granda ol post la tutmonda financa krizo de 2007 kaj 2008.
Kaj tio signifas, kompreneble, ke prezoj draste altiĝos.
Do ni scias, ke ĉi tiu supozata speciala fonduso nun estis aktivigita.
Do tio nun ankaŭ estis aprobita de la registaro.
Tio estas 500 miliardoj da nova ŝuldo. Kompreneble, tio devas esti iel repagita en la formo de ŝtataj obligacioj.
Kaj tio signifas, kompreneble, ke multe pli da mono revenas en cirkuladon kaj ke la mono mem daŭre estas malvalorigata.
Do ni devas atendi, ke la mono baldaŭ estos severe malvalorigita.
Laŭ Markus Krall kaj Ernst Wolff, germanaj civitanoj tial pagos por politikoj, kiuj
favoras BlackRock ĝis eble senprecedenca grado.
Sed kiu estas malantaŭ BlackRock, la plej granda aktivaĵadministranto en la mondo kun
pli ol 10 bilionoj da pundoj sub administrado?
Ĝia klientaro konsistas el institucioj kiel bankoj, fondaĵoj, suverenaj riĉfondusoj kaj
pensiaj fondusoj, kaj antaŭ ĉio privataj investantoj.
Jen la super-riĉuloj, kiel la Rothschildoj, la Rockefeller-oj kaj Warren Buffett.
BlackRock ŝuldis sian supreniron al la pozicio de la plej granda aktivaĵadministranto, ekzemple, al transdono
de aktivaĵoj de la Rothschild-oj, kiu sumiĝis al ĉirkaŭ 2,8 bilionoj da usonaj dolaroj.
La familio Rothschild estas inter la gvidantoj de altnivela francmasonismo tutmonde.
Interese, Larry Fink, la fondinto kaj ĉefoficisto de BlackRock, estas ankaŭ alt-rangita
francmaŝono kaj membro de ses potencaj antikvaj loĝioj.
BlackRock tiel povas esti identigita kiel ilo de la financa mafio kaj de la tutmonda altnivela francmasonaro.
Kiel jam montrite en la programo "Ĉi tiu konspiro detruas Germanion" , Friedrich
Merz ne estas simple subulo de ĉi tiu mafio.
Lia membreco en tuta serio de tre influaj altnivelaj masonaj organizoj montras, ke, same kiel altnivela masonano
Olaf Scholz, li estas fronta viro por ĉi tiu krima kartelo.
Lia partopreno en la Konferenco Bilderberg 2024 eĉ signifas, ke li estas la elektita reprezentanto de la
financa mafio de altnivela francmasonismo en Germanio.
Taso, kiun li nun ŝajne prenas kun granda determino kaj al la granda malutilo de la germana loĝantaro.
Ĉar la ŝulda pakaĵo servas nur iliajn interesojn, ĝi devas ankaŭ esti deklarita alia krimo de ĉi tiu
kartelo, kiu detruas la homaron kiel kancera tumoro.
Krome, la programo "La Agendo de la Granda Restarigo – Ekonomia Destrukto kaj Milito" , estis klarigite, ke dum preskaŭ dek jaroj
Germanio kaj la EU estas intence ekonomie detruataj per politikoj kontrolataj de altrangaj francmasonoj kaj
eble eĉ estos rekte kondukitaj en militon kontraŭ Rusio.
La celo de ĉi tiuj krimuloj estas ne nur prirabado, sed ankaŭ la "Granda Restartigo" proklamita de Klaus Schwab, alt-rangeca
francmaŝono kaj fondinto de la Monda Ekonomia Forumo (WEF).
Ĉi tio, siavice, celas establi novan mondan ordon kun unu-monda registaro, en kiu
ekonomie fortaj kaj suverenaj ŝtatoj ne havas lokon.
El ĉi tiu perspektivo, la ŝulda pakaĵo, kun siaj katastrofaj konsekvencoj por Germanio kaj la financa
stabileco de la tuta eŭrozono, akiras tute novan dimension.
Estas evidente, ke Friedrich Merz, en alianco kun la SPD, ne nur senĝene daŭrigas la detruan laboron de la antaŭa
registaro, sed eĉ akcelas ĝin ĝis la punkto de ekonomia kolapso kaj totala troŝuldiĝo en Germanio.
Kiel dokumentis la denuncisto John Perkins , tia evoluo siavice malfermas la pordon al pliaj atakoj, ekigante veran spiralon de
malriĉiĝo kaj finfine submetante landojn al la kompleta regado de ĉi tiu krima kartelo aŭ
preparante ilin por ĝia "Granda Restartigo".
Sed kiel kaj per kiuj rimedoj oni povas haltigi ĉi tiujn detruajn planojn – per Donald Trump, alia savanto aŭ
novaj politikaj partioj? Por fini, aŭskultu Ernst Wolff:
Krissy Rieger: Kaj tamen homoj diras, nu, ni havas Milei kaj ni havas Trump. Kaj iun ajn alian, kiun
vi volas inkluzivi en ĉi tiun liston kiel savantojn.
Kaj nun ni parolas pri tio, ke tio tute ne estas la kazo, ke tio, kion ili faras, ne estas pozitiva por la plimulto.
Kio laŭ vi estas la fonto de espero por la amasoj?
Ernst Wolff: Jes, la portanto de espero estas la amasoj mem. Estas la popolo mem.
Do ĉiuj devas scii, ke neniu krom ni mem povos savi nin.
Kaj por savi nin mem, ni devas unue kompreni, kio okazas ĉirkaŭ ni.
Kaj tial estas tiel grave trakti ĉi tiujn problemojn kaj ne entombigi la kapon en la sablon.
Kaj super ĉio, ne simple blinde sekvu iun alian.
Do la homoj, kiuj nuntempe regas, mi volas diri, vi vere ne bezonas rigardi dufoje.
Jen homoj, kiuj trempiĝas en prospero.
Do Donald Trump estas unu el la cent plej riĉaj homoj en la mondo. Milei ankaŭ vivas vivon de lukso.
Do homoj konstante riĉigas siajn amikojn, siajn kunulojn .
Kaj atendi, ke tiaj homoj de tempo al tempo faligu al vi peceton sur vian teleron, estas
kompreneble tute malĝusta sinteno al la vivo.
Do oni devas diri, ke la mondo vere estas en stato de urĝa krizo, kiu ankaŭ estas tre, tre danĝera.
Ĉar ni scias, ke ĉie estas batalado. Ni ankaŭ scias, ke socia malegaleco nuntempe eksplodas al neimagebla grado.
Ni scias, ke al ni venas enorma ondo de senlaboreco.
Kaj ni devas prepari nin por ĉi tiuj tempoj.
Kaj neniu el ekstere povos helpi nin tie; ni devos 100 procente fidi je ni mem.
Krissy Rieger: Ĝuste. Kaj precipe kiam oni konsideras, ke la sistemo funkcias tiel, ke ĝi trejnas nin ne demandi demandojn
aŭ, ni diru, nur demandi la ĝustajn demandojn kaj ne pensi tro ekster la skatolo kaj, antaŭ ĉio, simple resti pasivaj.
Kaj ĉio ĉi laŭ la moto: hej, li faros ĝin, mi nur atendos kaj vidos.
Kaj ĉi tiu atendado tiam igas nin senti kvazaŭ ni vivus en diktaturo.
Kaj tiam vi vekiĝas kaj pensas al vi mem: kiel tio okazis? Mi ne scias, ĉu mi estis tie?
Ernst Wolff: Jes, la problemo estas, ke ĉi tiu neago estas perceptata de aliaj kiel konsento.
Do se la homoj restas neaktivaj, tiam tiuj en povo simple daŭrigas.
Jean-Claude Juncker de la EU, la tiama prezidanto de la Komisiono, esprimis ĝin tre bele.
Li diris, ke ni iros nur tiom, kiom homoj permesos al ni.
Kaj kiam homoj ja stariĝas, ni faras paŝon malantaŭen kaj poste ni denove antaŭeniras.
Kaj dum homoj nenion faras, ni tion konsideras akcepto de tio, kion ni faras.
Krissy Rieger: Jes, vi vere bone resumis ĝin. Dankon. Kaj super ĉio, dankon pro ĉiuj informoj.
Vi povas malrapide komenci kunmeti bildon de la tuta situacio.
Kaj super ĉio, mi trovas, ke estas ĉiam kvazaŭ piedfrapo en la postaĵon, kiam iu diras: "Bone, ĝis
ĉi tie ni iras. Mi jam sufiĉe havis. Ne. Dankon."
Ernst Wolff: Dankon.
Se ĉi tiu programo donis al vi pensmaterialon, ne tenu ĝin por vi mem.
Helpu disvastigi ĉi tiujn faktojn kaj kuraĝigu aliajn pensi pri la konsekvencoj de la ŝulda pako.