پس از تصویب بسته بدهی توسط شورای فدرال در ۲۱ مارس ۲۰۲۵، راه برای بزرگ‌ترین انتشار بدهی در تاریخ جمهوری فدرال آلمان هموار شد.
رسانه‌های جریان اصلی گزارش دادند که این امر معادل حدود یک تریلیون یورو بدهی جدید خواهد بود.
با این حال، همان‌طور که محاسبات فعلی مربوط به توافق میان CDU/CSU و SPD با سبزها نشان می‌دهد،
کوه جدید بدهی می‌تواند بسیار بزرگ‌تر از این باشد.
اقتصاددان ولف هاینریش روتر، که تا زمان سقوط دولت ائتلافی اقتصاددان ارشد وزارت دارایی فدرال بود، بنابراین انتظار دارد در
ده سال آینده بدهی جدیدی به «حداقل ۱.۸ تریلیون یورو» ایجاد شود.
با توجه به این مبلغ هنگفت، تعدادی از اقتصاددانان برجسته و حتی دفتر حسابرسی فدرال زنگ خطر را به صدا درآوردند و
هشدارهای فوری درباره اثرات منفی بسته بدهی صادر کردند.
با این حال، هشدارهای آن‌ها تا حد زیادی در پوشش رسانه‌های جریان اصلی گم شد و تنها به طور حاشیه‌ای به این اشاره شد که کدام
اقتصاددانان برجسته صدای خود را برای هشدار دادن بلند کرده بودند.
این‌ها، برای مثال، ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ● لارس فلد: استاد سیاست اقتصادی در دانشگاه فرایبورگ و رئیس سابق شورای کارشناسان اقتصادی آلمان
● ورونیکا گریم: اقتصاددان، استاد دانشگاه فنی نورنبرگ و عضو شورای کارشناسان اقتصادی آلمان
● فولکر ویلاند: مدیر مؤسسه ثبات پولی و مالی (IMFS) در دانشگاه گوته فرانکفورت و عضو سابق شورای کارشناسان اقتصادی آلمان
● یوستوس هاوکاپ: رئیس دانشکده در دانشگاه هاینریش هاینه دوسلدورف و رئیس سابق کمیسیون انحصارها
۱۲۳۴۳۲۱ ● کریستوف ام. اشمیت، رئیس مؤسسه لیبنیز پژوهش‌های اقتصادی
همه این اقتصاددانان برجسته نگرانند که بسته بدهی تورم را دامن بزند و باعث زیان قابل‌توجهی در رفاه مردم آلمان شود.
این حتی می‌تواند ثبات مالی اروپا را به خطر اندازد و باعث شود بحران یورو دوباره شعله‌ور شود.
در این زمینه، اقتصاددان نام‌آور، مشاور مدیریت و نویسنده، دکتر مارکوس کرال، نیز به آن به‌عنوان
بزرگ‌ترین سرقت در تاریخ جمهوری فدرال آلمان اشاره می‌کند.
در ادامه گزیده‌هایی از دو مصاحبه را که توسط مربی و نویسندهٔ نام‌آور کریسی ریگر با دکتر کرال و
کارشناس مالی ارنست ولف انجام شده است، می‌بینید.
آنها تحلیلی دقیق از برنامه‌های دولت فدرال جدید احتمالی به رهبری فردریش مرز ارائه می‌دهند و
مهم‌تر از همه، پیامدهای آن را خلاصه می‌کنند:
کریسی ریگر: سلام به همه، امروز مارکوس کرال برای گفتگو با ماست. از وقتی که گذاشتید بسیار سپاسگزارم.
مارکوس کراڵ: خواهش می‌کنم، خانم ریگر. بارها و بارها.
کریسی ریگر: ما هنوز در دورانی پرآشوب به سر می‌بریم، همان‌طور که وقتی آخرین بار صحبت کردیم.
و حالا نتایج انتخابات عمومی اعلام شده، همه‌چیز تمام شد. در این باره چه می‌گویی؟
آیا شما هم از اینکه اتحادیه با اعلام نتایج نهایی بار دیگر حمایت بیشتری کسب کرده، شگفت‌زده شدید؟ در این باره چه فکر می‌کنید؟
مارکوس کراڵ: خب، اتحادیه در واقع بسیار بدتر از آنچه باید عمل می‌کرد، با توجه به عملکرد فاجعه‌بار دولت ائتلاف چراغ راهنمایی.
بله، خوب، وقتی در اپوزیسیون هستید و از چنین دولت ضعیفی مثل CDU در اپوزیسیون بهره‌مندید، در
واقع باید بین ۳۵ تا ۴۰ درصد آرا به‌دست آورید.
در واقع، به دلیل عملکرد ضعیف آقای مِرز حتی پیش از انتخابات بود که حزب دموکراتیک مسیحی،
با توجه به شرایط، عملکرد نسبتاً ضعیفی داشت.
و وقتی در نظر بگیرید که پس از انتخابات او عملاً تظاهر را کنار گذاشته و نه تنها هر یک از وعده‌های انتخاباتی‌اش را زیر
پا گذاشته، بلکه آن‌ها را نیز معکوس کرده است، جای تعجب نیست که AfD اکنون تنها دو درصد کمتر از CDU رأی دارد.
و امیدوارم که AfD به‌زودی از CDU پیشی بگیرد تا شب معروف چاقوهای بلند در CDU آغاز شود و
این حزب از رئیس کاملاً شکست‌خورده‌اش خلاص شود.
کریسی ریگر: کدام وعده انتخاباتی شکسته شده را بدترین یافتید؟
مارکوس کراڵ: خب، این سؤال سختی است. در واقع، هر یک از آن‌ها آن‌قدر فاجعه‌بار بود که سخت است بدانیم از کجا شروع کنیم.
البته، آنچه او بیش از همه تأکید کرد این بود که می‌خواست سیاست‌های مالی معقولی را دنبال کند.
اکنون، در عرض چهار هفته، او بدهی بیشتری نسبت به کل جمهوری فدرال آلمان از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۴۹ انباشته کرده است.
فقط تصور کن. درست است که او بدهی را دو برابر نکرد، اما جمهوری فدرال آلمان آن زمان با بدهی صفر شروع نکرد.
پس آن زمان چه چیزی وجود داشت؟ تفاوت میان آن زمان و آنچه امروز هست، تقریباً معادل کاری است که آقای
مِرز اکنون با بسته بدهی‌اش در یک‌مرتبه انجام می‌دهد.
بنابراین او بدهی جمهوری فدرال آلمان را دو برابر می‌کند که عملاً کشور را در ردیف ایتالیا قرار می‌دهد، با
بدهی‌ای بیش از ۱۰۰ درصد تولید ناخالص ملی، که به جابجایی عظیم سرمایه‌گذاری خصوصی منجر خواهد شد.
بنابراین سرمایه‌گذاری خصوصی به دلیل این تقاضای دولتی که سپس اعمال می‌شود، به عقب رانده می‌شود.
تمام ماجرا یک راهپیمایی به سوی سوسیالیسم است.
و دومین مورد عمده، دومین تخلف فاجعه‌بار عمده، بله، دومین تخلف فاجعه‌بار عمده در وعده اساساً مربوط به
مهاجرت است. در اینجا او نقش مرد قوی را ایفا کرده است.
و آنچه اکنون می‌بینیم این است که او مانند یک ببر جهید و به عنوان یک قالیچه کنار تخت، برای خانم اسکِن فرود آمد.
خب، این چیزی است که گاهی باید به خودتان بدهید.
بله، من معتقدم که هر صبح، چطور بگویم، او هنگام عبور از روی این فرش کوچک زیرپایی، در
انگشتان پایش یک حس مورمور خوشایند را تجربه می‌کند.
و سومین مسئلهٔ عمده‌ای که او در آن کاملاً شکست خورده است، البته کل مسئلهٔ انرژی و اقلیم است.
زیرا او در واقع سیاست‌های مخربی را که هابک دنبال می‌کرد و مسئول صنعتی‌زدایی آلمان هستند، ادامه می‌دهد.
و همهٔ این‌ها در کنار هم، باید بگویم، تا حدی حال و هوای سوسیالیسم هونکر را دارد.
خب، این تقریباً همان کاری است که اگر می‌خواستید آلمان را سرنگون کنید، انجام می‌دادید.
کریسی ریگر: می‌توان گفت که او، به اصطلاح، تمام وعده‌های انتخاباتی‌اش را لغو کرده است.
مارکوس کرال: بله، قبلاً هم کمی فرسوده بود، اما حالا واقعاً فرسوده شده، می‌توان گفت.
کریسی ریگر: وقتی صحبت از بدهی می‌شود، مردم همیشه می‌گویند که برای اقتصاد مهم است.
آیا می‌گویید که این بدهی‌ها در حال حاضر اقتصاد را به پیش می‌راند و اکنون این وضعیت در حال تغییر است؟
مارکوس کراڵ: این کاملاً بی‌معنی است که این بدهی به اقتصاد کمک کند.
این بدهی‌ها به شرکت‌های بزرگ، یعنی سازندگان اسلحه و چند شرکت بزرگ دیگر، کمک می‌کند که
سپس در اقتصاد آلمان سرمایه‌گذاری نخواهند کرد.
پس بیایید به‌عنوان مثال ۵۰۰ میلیارد دلار هزینه‌های دفاعی را که آقای مِرز می‌خواهد آغاز کند، در نظر بگیریم.
چه کسی از این سود می‌برد؟ شرکت‌هایی مانند راین‌متال.
با این حال، راین‌متال در آلمان سرمایه‌گذاری نمی‌کند، زیرا هزینه‌های انرژی در آلمان برای این تولید
بسیار پرمصرف آن‌قدر بالا است که برای آن‌ها سودآور نیست.
آنها در حال حاضر در سایر نقاط اوکراین کارخانه‌های جدیدی برای مهمات و انواع اقلام می‌سازند. بله.
آنها این کارخانه‌ها را در سایر نقاط اوکراین می‌سازند.
آنها در حال خلق یک معجزه اقتصادی کوچک هستند، اما نه در آلمان. و این‌گونه در همه‌جا خواهد بود.
پس این پول هدر خواهد رفت. این به هیچ وجه به اقتصاد کمک نخواهد کرد، حتی اگر یک یا دو مدیرعامل همین حالا
دست‌هایشان را به هم مالیده و فکر می‌کنند: «اوه، این برای ما عالی خواهد بود. بله، حالا سود اضافی خواهیم برد.»
بله، برخی سودهای سرشار خواهند برد، اما کسب‌وکارهای کوچک و متوسط البته همچنان به نفع شرکت‌های بزرگ عقب خواهند ماند.
پس این یک اصل است. موسولینی چه گفت؟ فاشیسم اتحاد دولت و شرکت‌های بزرگ است.
باز هم شروع شد. از نظر اقتصادی، البته.
و آنچه خواهیم دید، البته این است که این برنامه به اقتصاد کمک نخواهد کرد، بلکه خسارات گسترده‌ای به بار
خواهد آورد. دلایل متعددی برای این موضوع وجود دارد.
اولاً، این ۱۸۰۰ میلیارد که همین حالا رقم فعلی است، تمام پس‌اندازهای آلمان را برای چهار و نیم سال بلع خواهد کرد.
بنابراین ۴۰۰ میلیارد معادل ۱۰ درصد تولید ناخالص ملی است که آلمان هر سال پس‌انداز می‌کند.
پس ما مجبوریم تمام پس‌اندازمان را به مدت چهار سال و نیم در اوراق قرضه دولتی سرمایه‌گذاری کنیم تا مجبور نشویم از خارج وام بگیریم.
البته ما در خارج از کشور نیز بدهی خواهیم داشت، اما فقط برای روشن شدن میزان آن.
مسئله دوم این است که رتبه‌های اعتباری آلمان در حال افت به سطح ایتالیا هستند.
تا کنون، ایتالیا، فرانسه و دیگران تنها به این دلیل توانسته‌اند خود را با هزینه‌ای نسبتاً کم تأمین
مالی مجدد کنند که از اعتبار آلمان وام گرفته‌اند.
از طریق ضمانت‌ها و از طریق یورو و تمام امکانات انتقال که مورد بهره‌برداری قرار گرفتند.
و البته، نقض تمام وعده‌هایی که در سال ۱۹۹۹ هنگام معرفی یورو به ما داده شده بود، اما این موضوع دیگری است.
پس حالا آلمان در همان تله اعتباری می‌افتد و هیچ‌کس آنجا نیست که اعتبارش را به ما قرض دهد.
نتیجه، افزایش نرخ بهره در اوراق قرضه آلمان و وام‌ها در بازارهای سرمایه بین‌المللی خواهد بود.
و این نرخ‌های بهرهٔ رو به افزایش، سرمایه‌گذاری خصوصی را تحت‌الشعاع قرار خواهند داد.
یک سازنده خانه که برای وام مسکن خود پنج یا شش درصد بهره می‌پردازد، دیگر توان پرداخت آن را ندارد، بنابراین ساخت‌وساز نخواهد کرد.
همین امر در مورد کارآفرینانی که تصمیم می‌گیرند کارخانه بسازند یا در نرم‌افزار سرمایه‌گذاری کنند نیز صدق می‌کند.
این سرمایه‌گذاری‌ها دیگر انجام نخواهند شد و در اصطلاح فنی اقتصاد به این پدیده «رانش» گفته می‌شود.
به عبارت دیگر، جایگزینی سرمایه‌گذاری خصوصی توسط هزینه‌های دولتی.
و سپس، البته، این واقعیت وجود دارد که ما ۱.۸ تریلیون دلاری را که مردم امیدوارش هستند، دریافت نخواهیم کرد.
خانم‌ها و آقایان، می‌توانید فراموش کنید که در ازای آن زیرساخت یا چیز مشابهی دریافت خواهید کرد.
من فقط محاسبات را برایت انجام می‌دهم. پس اول ۵۰۰ میلیارد را از ۱.۸ تریلیون کم می‌کنیم که به تسلیحات اختصاص دارد.
تسلیحات سرمایه‌گذاری نیست، بلکه مصرف دولت است، زیرا تانک‌ها برای تولید چیزهای دیگر مناسب نیستند.
و نه پهپادها و نه فشنگ‌ها نمی‌توانند شلیک شوند. آن‌ها فقط می‌توانند شلیک شوند.
بله، پس قضیه به اینجا خلاصه می‌شود – آنها همیشه آن را سرمایه‌گذاری می‌نامند – بله، ما باید در
امنیت‌مان و تمام این مزخرفات سرمایه‌گذاری کنیم.
بله، بهترین سرمایه‌گذاری در امنیت ما برقراری روابط خوب با همه همسایگانمان خواهد بود.
اما سپس در هذیان خودبزرگ‌بینی‌ای که از زمان آدولف و ویلهلم ندیده بودیم، با همه درگیر شدند.
پس مردم رئیس‌جمهور چین را دیکتاتور می‌نامند، رئیس‌جمهور روسیه را هم البته، و رئیس‌جمهور آمریکا را که انواع و اقسام مزخرفات
به خوردش داده بودند، با این تصور اشتباه که هرگز رئیس‌جمهور نخواهد شد. حتی نمی‌خواهم همهٔ آن‌ها را اینجا فهرست کنم.
ما واقعاً با همه کل‌کل می‌کنیم. و بعد ظاهراً مجبوریم، به نحوی، برای امنیت پول خرج کنیم؛ پولی که اگر
آن کار را نکرده بودیم، هرگز مجبور نبودیم خرجش کنیم.
پس این مصرف دولت است. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ این ۱.۳ تریلیون باقی می‌گذارد.
از این ۱.۳ تریلیون، احتمالاً ۳۰۰ میلیارد صرف سرمایه‌گذاری نخواهد شد، بلکه صرف هزینه‌های پناهجویان خواهد شد.
قبلاً اعلام شده است که ایالت‌های فدرال اکنون برای ادامه تأمین مالی مهاجرت، که کاملاً غیرقابل
پرداخت شده است، از این صندوق استفاده خواهند کرد.
بله، در آن صورت یک تریلیون باقی می‌ماند. از آن تریلیون، احتمالاً نیمی به سرمایه‌گذاری‌های موسوم به اقلیمی اختصاص
می‌یابد و نیمی دیگر به سرمایه‌گذاری‌های واقعی زیرساختی.
خانوم‌ها و آقایان، سرمایه‌گذاری در حوزه اقلیم کاملاً بی‌فایده است؛ چون وقتی باد نیست، هزار توربین بادی هیچ برقی
تولید نمی‌کنند، و وقتی باد هست، ده هزار توربین بادی چه مقدار برق تولید می‌کنند؟ پس این روش جواب نمی‌دهد.
پس، آقای هابک قاعده سه‌گانگی را درست بلد نیست، و ظاهراً آقای مِرز هم همین‌طور.
اما همان‌طور که گفتم، اگر ۱۰۰۰ توربین بادی هیچ‌چیز تولید نکنند، ۱۰٬۰۰۰ توربین هم هیچ‌چیز تولید نخواهند کرد.
پس ضرب در صفر یعنی صفر، خانم‌ها و آقایان.
پس این ۵۰۰ میلیارد همچنان صرف سرمایه‌گذاری‌های بی‌فایده و سرمایه‌گذاری‌هایی خواهد شد که بازده
ندارند. بزرگ‌ترین تخصیص نادرست منابع تا به امروز.
تمام این‌ها چیزهایی هستند که بعداً مجبور خواهیم بود با هزینه‌ی زیادی آن‌ها را خراب کنیم، چون وقتی این
دیوانگی تمام شود، هیچ‌کس نمی‌تواند از آن‌ها استفاده کند.
پس ۵۰۰ میلیارد برای سرمایه‌گذاری‌های واقعی زیرساختی باقی می‌ماند. اما دولت بدترین خریدار از همه است.
وقتی دولت در جایی ساختمانی می‌سازد، همیشه هزینه آن به ازای هر متر مربع دو تا سه برابر
بیشتر از زمانی است که افراد خصوصی آن را می‌سازند.
این بدان معناست که هر آنچه می‌سازیم—جاده‌ها، پل‌ها، ساختمان‌ها، بیمارستان‌ها، مدارس—فرقی نمی‌کند دولت چه
چیزی بسازد، همیشه دو برابر هزینه‌اش می‌شود نسبت به زمانی که شرکت‌های خصوصی آن را می‌ساختند.
و نتیجه این خواهد بود که از این ۵۰۰ میلیارد، ما تنها زیرساختی به ارزش ۲۵۰ میلیارد دریافت خواهیم کرد.
و اگر اکنون در نظر بگیریم که این تقاضای عظیم، که دولت می‌خواهد ایجاد کند، با یک صنعت ساخت‌وساز فرسوده مواجه می‌شود که به دلیل
قانون گرمایش آقای هابک به نصف کاهش یافته است، زیرا این قانون بازار املاک را نابود کرده و تعداد باورنکردنی از
شرکت‌های ساختمانی را به ورشکستگی کشانده است، آنگاه این تقاضای عظیم با عرضهٔ کاهش‌یافته مواجه خواهد شد.
و در چنین وضعیتی چه اتفاقی می‌افتد؟ قیمت‌ها افزایش می‌یابند.
این یعنی ما زیرساخت را با ۲۵۰ میلیارد نخواهیم گرفت، شاید با ۱۵۰ میلیارد آن را بگیریم.
اما بعد ما ۱۵۰ میلیارد برای زیرساخت داریم و ظاهراً شکاف فقط برای راه‌آهن ۱۰۰ میلیارد است، پس چه چیزی باقی می‌ماند؟
۵۰ میلیارد، در حالی که ما ۵۰ میلیارد را صرف کمک‌های توسعه‌ای و ۱۵ میلیارد را صرف سازمان‌های
مردم‌نهاد می‌کنیم؟ نسبت‌ها دیگر درست نیستند.
خانوم‌ها و آقایان، شما را با ۱.۸ تریلیون دلار بدهی مواجه می‌کنند.
فرزندان و نوه‌های شما هنوز مدت طولانی‌تری در حال پرداخت بدهی‌هایشان خواهند بود تا آنچه برای ورسای پرداختند.
و در مقابل، شما از آقای مِرز زیرساختی به ارزش ۱۵۰ میلیارد، یا حداکثر ۲۰۰ میلیارد دریافت
خواهید کرد. این همان چیزی است که اتفاق خواهد افتاد.
دیگر حرفی از مفید بودن برای اقتصاد باقی نمانده است. این بزرگ‌ترین سرقت تاریخ است که بر مردم آلمان تحمیل شده است.
کریسی ریگر: من هم همین‌طور می‌بینم. و شما گفتید نسل‌های آینده هنوز دارند بابتش هزینه می‌دهند. برنامه در این زمینه چیست؟
بالاخره صحبت‌ها و بحث‌هایی درباره استفاده از پس‌اندازهای مردم، شاید مالیات بر ثروت، مطرح
است. چگونه می‌توان همه این‌ها را بازپرداخت کرد؟
مارکوس کراڵ: خب، بازپرداخت آن موضوع جالبی خواهد بود. بخش عمده‌ای از بازپرداخت از طریق تورم خواهد بود.
این بدان معناست که شهروندانی که پول خود را در اوراق قرضه دولتی و دارایی‌های اسمی، مانند بیمه عمر، بیمه بازنشستگی،
حساب‌های پس‌انداز و غیره، یا به‌صورت نقد سرمایه‌گذاری کرده‌اند، از طریق تورم مصادره خواهند شد.
و این چگونه ممکن است؟ غیرممکن است بدون ایجاد افزایش گسترده نرخ بهره، آن مبلغ را در بازار سرمایه تأمین کرد.
ببخشید
پس با واسطه‌هایی مانند بلک‌راک که، راستی، از این طریق ثروت هنگفتی به دست خواهند آورد، این اوراق قرضه
مستقیماً از جمهوری فدرال آلمان خریداری خواهند شد.
و سپس بلک‌راک آن‌ها را به بانک مرکزی اروپا خواهد فروخت. البته با حاشیه سود.
این بدان معناست که بلک‌راک هر بار دو دکمه را فشار خواهد داد، یعنی خرید و فروش. و سپس به بانک مرکزی اروپا ارسال خواهد شد.
و در عوض، ما یک میلیارد پوند سود بدون ریسک و بدون هیچ تلاشی، فقط با فشردن دو دکمه به دست می‌آوریم.
همین اتفاق خواهد افتاد. به همین دلیل بلک‌راک فکر می‌کند که این خیلی عالی است.
و به همین دلیل است که آقای مِرز، به‌عنوان مدیرعامل سابق بلک‌راک در اروپا و رئیس هیئت نظارت
بلک‌راک در اروپا، این را بسیار عالی می‌داند.
پس کارفرمای سابقش، لری فینک، از همین حالا دست‌هایش را به هم مالش می‌دهد.
البته او همچنین سهامدار عمده در کل صنعت تسلیحات است.
یعنی کسانی که از این یورش سود خواهند برد.
ظاهراً همین‌طور است. پس وفاداری آقای مِرز متوجه چه کسی است؟
بدیهی است که برای مردم آلمان این‌طور نبود، کسانی که او به آن‌ها انبوهی از دروغ‌ها دربارهٔ اینکه یک سیاست‌مدار مالی سالم است، گفت.
همین اتفاق خواهد افتاد.
و وقتی بلک‌راک این حجم عظیم اوراق قرضه را می‌خرد و به بانک مرکزی اروپا می‌فروشد، بانک مرکزی
اروپا آن‌ها را با پول تازه‌چاپ‌شده خریداری می‌کند.
و این باعث افزایش عرضه‌ی پول می‌شود. و این افزایش عرضه‌ی پول اثر تورمی دارد.
و وقتی عرضه پول به‌خوبی افزایش می‌یابد و ارزش پول کاهش می‌یابد، آن ۱.۸ تریلیون در واقع از طریق کاهش ارزش بیمه‌نامه‌های
عمر، اوراق قرضه دولتی و حساب‌های پس‌انداز بازپرداخت خواهد شد.
بنابراین به این ترتیب مستقیماً از شهروند کسر می‌شود.
خانم‌ها و آقایان، ناهار رایگان وجود ندارد.
دولت همیشه مجبور است شهروندانش را وادار کند تا هزینهٔ تمام مخارجش را بپردازند. هیچ راهی برای فرار از این موضوع وجود ندارد.
کریسی ریگر: بحث‌های بعدی درباره مالیات در پیش است. CDU، یا بهتر بگوییم مِرز، وعده داده است
که کاهش‌های بیشتری در مالیات‌ها اعمال خواهد شد.
اما اکنون به نظر می‌رسد که این نیز بعید است که اتفاق بیفتد. نظر شما در این باره چیست؟
آیا تا به حال دیده‌ایم که در آلمان مالیاتی کاهش یابد بدون اینکه همزمان ده مالیات جدید وضع شود؟
مارکوس کرال: در میان این طبقه سیاسی نیست، این را مطمئن باشید. کاملاً روشن است.
مهم نیست چقدر پول به آنها بدهید.
می‌توانید مالیات‌ها را حتی بیشتر افزایش دهید. می‌توانید بدهی‌های بیشتری بر عهده بگیرید. این
هرگز کافی نخواهد بود. این هرگز بسنده نخواهد بود.
طمع این طبقه سیاسی، فساد این طبقه سیاسی، بی‌نهایت است.
هرچقدر به آن‌ها بدهی، حرص و طمع‌شان فقط بیشتر می‌شود. پیش‌بینی‌اش آسان است.
به همین دلیل این طبقه سیاسی نه کاهش مالیات، نه تسکین واقعی، نه ساده‌سازی مالیات و نه هیچ‌گونه اصلاحی ارائه نخواهد
داد. در عوض، افزایش مالیات همراه با بدهی بیشتر خواهد بود.
و مردم آزادانه پول خرج خواهند کرد.
ما تازه به سوریه برگشته بودیم و بار دیگر ۳۰۰ میلیون را به دست قاتلان نسل‌کش که اکنون در قدرت هستند، رها کردیم.
پس حالا داریم از پول مالیات‌مان برای تأمین مالی نسل‌کشی علوی‌ها، دروزی‌ها و مسیحی‌ها استفاده می‌کنیم.
این همان چیزی است که در حال رخ دادن است. این باید به‌روشنی بیان شود.
شخصاً معتقدم که این امر مصداق کمک و معاونت در نسل‌کشی است و طبق قانون قابل مجازات است.
و این افراد در واقع همگی باید در دادگاه محاکمه شوند، زیرا از یک رژیم نسل‌کش در جنایات خونینش حمایت می‌کنند.
اما این موضوع کاملاً جداست.
هزینه‌ها همچنان پرزرق و برق خواهد بود.
هر کسی که فکر می‌کند این صرفاً ناشی از تمایل به خرج کردن پول است، با طبقه سیاسی فاسد ما آشنایی ندارد.
مطمئنم که بیشتر سیاستمداران ما حساب‌هایی در دبی یا جاهای دیگر دارند که رشوه‌ها به آنجا سرازیر می‌شوند. آن‌ها چند صد میلیون را
به آنجا منتقل می‌کنند و در عوض چند میلیون را در حسابی در جایی دور دریافت می‌کنند، جایی که مقررات پول‌شویی
اعمال نمی‌شود و هر کاری بخواهید می‌توانید انجام دهید.
و بر این اساس، من معتقدم آنچه طبقه سیاسی ما در اینجا انجام می‌دهد، یک طرح فاسد برای غارت مردم آلمان است.
و در آمریکا، اکنون مشخص شده است که بخش بزرگی از میلیاردها دلاری که برای مثال به اوکراین
سرازیر شد، به سیاست‌مداران دموکرات بازگشته است.
بنابراین این یک معامله دورانی به هزینه اشخاص ثالث، یعنی به هزینه مالیات‌دهنده آمریکایی بود.
اگر در آلمان متفاوت باشد، جارو را همراه با دسته‌اش می‌خورم.
کریسی ریگر: چه آینده‌ای، این آخرین سؤال من است، شما در پنج سال آینده چه آینده‌ای را برای آلمان انتظار دارید؟
مارکوس کرال: فکر می‌کنم که در پنج سال آینده، آینده‌مان بهتر از حال حاضر باشد.
در این میان، با این حال، ما شاهد یک فاجعه عظیم خواهیم بود که آقای مِرز این کشور را به آن خواهد برد، چون او مصمم است با عنایت
جناح چپ صدراعظم شود، درست است؟ این بزرگ‌ترین رویای زندگی اوست.
ببخشید
و سیاست‌هایی که او اکنون دنبال می‌کند، عملاً به فاجعه در همه جبهه‌ها خواهد انجامید.
در عرصه اقتصادی، این امر به صنعتی‌زدایی گسترده و خروج انبوه شرکت‌ها منجر خواهد شد.
اکنون وقتی با مشاوران استخدامی که مدیران مازاد را به کار می‌گمارند صحبت می‌کنم، متوجه این موضوع می‌شوم.
من اخیراً چند گفت‌وگو با دوستانی که در این کسب‌وکار هستند داشتم و همه‌شان گفتند که در گذشته، وقتی نامزدهایی داشتند، احتمال بیشتری
بود که نامزدها بگویند: «بله، می‌خواهم ببینم چگونه می‌توانم خودم را در اینجا بهبود ببخشم. به گام بعدی در حرفه‌ام نیاز دارم.»
و حالا مردم در انتظار بازسازی، مهاجرت، تعطیلی‌ها و ورشکستگی – کل این مجموعه – به دنبال کار می‌گردند، درست است؟
این بدان معناست که در همه جبهه‌ها شاهد خواهیم بود که شرکت‌ها یا فرو می‌پاشند یا جابه‌جا می‌شوند، یا
تولیدشان را کاهش داده و کارکنانشان را اخراج می‌کنند.
ما همین حالا هم بالاترین نرخ بیکاری در ده سال گذشته را داریم، درست است؟
بیکاری به‌طور قابل‌توجهی در حال افزایش است و این روند شتاب خواهد گرفت؛ ورشکستگی‌ها نیز از سه و نیم تا چهار سال پیش رو
به افزایش بوده‌اند و هر سال رکوردهای جدیدی به ثبت می‌رسد.
زومبی‌ها دارند می‌افتند، همان‌طور که مدت‌هاست می‌گویم، درست است؟
زامبی‌ها در حال سقوط‌اند، و اکنون سقوط می‌کنند، و به تعداد زیاد سقوط می‌کنند، و بله، این بحران
اقتصادی با سیاست‌های آقای مِرز تشدید خواهد شد.
البته اگر پول کافی توزیع شود، چند ماه، شاید حتی چند فصل، رونق ظاهری خواهیم داشت.
با این حال، این موضوع با فروپاشی صنعت صادرات ما جبران و حتی بیش از حد جبران خواهد شد؛ اولاً به این دلیل که دیگر
رقابتی نیستیم و ثانیاً به این دلیل که آمریکایی‌ها هزینه‌های دولتی خود را سه تا پنج تریلیون کاهش خواهند داد.
خب DOGE ، اره زنجیری واقعاً دارد به آن می‌تازد.
و این کاهش در هزینه‌های دولت آمریکا منجر به انقباض عظیم در تقاضای واردات آمریکا خواهد
شد، و تقاضای واردات آنها، تقاضای صادرات ماست.
و این موضوع همچنین بر چین تأثیر خواهد گذاشت، جایی که اقدامات آمریکا بحران تعدیل را به راه خواهد انداخت، و اگر چین نیز کوچک
شود، دیگر از سوی چین تقاضایی برای محصولات ما وجود نخواهد داشت.
پس این بدان معناست که اوج خواهد گرفت، تمام این تأثیرات هم‌زمان رخ خواهند داد و سپس کشور با ویرانی اقتصادی مواجه خواهد شد.
بنابراین، بر اساس تجربه، طبقه‌ای سیاسی که با ویرانی اقتصادی روبه‌روست، آمادهٔ جنگ‌افروزی است.
من گمان می‌کنم که حتی پیش از آنکه به درگیری کشیده شود، آقای مِرز موشک‌های توروس را، با مجوز و با
هماهنگی هدف، از روسیه به اوکراین تحویل خواهد داد.
برای این منظور، بگذارید این‌طور بگویم، او آن‌قدر روشن‌فکر است که از کلماتی استفاده نکند که
بلافاصله به‌عنوان توهین به سیاستمداران تفسیر شوند.
و اگر یکی از این موشک‌های توروس به مسکو یا حتی کرملین اصابت کند، می‌ترسم روس‌ها اطلاعاتی در اختیار ما قرار دهند که کدام مناطق
برلین و کدام کارخانه‌های جنوب باواریا، جایی که توروس تولید می‌شود، را مجاز به تخلیه کردن
هستیم تا خسارات جانی ناشی از حمله متقابل محدود شود.
کریسی ریگر: بیایید مستقیماً وارد موضوع فعلی شویم. نظر شما درباره توافق ائتلاف چیست؟ کدام بخش‌ها برای شما نگران‌کننده هستند؟
ارنست ولف: آنچه واقعاً نگران‌کننده است، تصویر کلی است. توافق ائتلاف دو تمرکز اصلی دارد.
یکی بازتسلیح است و دیگری دیجیتالی‌سازی.
و بنابراین، از نظر من، توافق ائتلاف چیزی جز یک چک سفید برای بلک‌راک برای کسب کنترل حتی بیشتر بر آلمان نیست.
پس باید در نظر داشته باشید که نیروهای مسلح آلمان واقعاً کار خود را آغاز کرده‌اند.
آنها جنگنده‌های اف-۳۵ را سفارش داده‌اند. این جنگنده‌ها توسط لاکهید مارتین تکمیل یا تولید خواهند شد.
سهامداران اصلی بلک‌راک، وانگارد و استیت استریت هستند.
سپس هلیکوپترها و زیردریایی‌ها سفارش داده شدند.
آقای مِرز از آن زمان اعلام کرده است که با تأمین موشک‌های توروس برای اوکراین موافق است.
موشک‌های توروس توسط ام‌بی‌دی‌ای و ساب تولید می‌شوند.
ام‌بی‌دی‌ای شرکت زیرمجموعه ایرباس است که بخشی از بی‌اِی‌ای سیستمز می‌باشد.
و البته بزرگ‌ترین سهامداران نیز وجود دارند که بلک‌راک نیز در میان آن‌ها قرار دارد.
وقتی صحبت از دیجیتالی‌سازی می‌شود، همه ما می‌دانیم که بلک‌راک سرمایه‌گذار اصلی پشت همه شرکت‌های بزرگ دیجیتال است.
و همه ما می‌دانیم که آقای مِرز در سال‌های منتهی به ۲۰۲۰، یعنی از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰، رئیس هیئت نظارت بلک‌راک آلمان بود.
پس کل ماجرا چیزی جز دعوتی برای بلک‌راک جهت ادامهٔ بازتوزیع بزرگ در آلمان نیست.
شهروندان آلمانی پرداخت خواهند کرد و بلک‌راک سود خواهد برد.
ارنست ولف: ما بالاترین نرخ بیکاری را تا به حال تجربه خواهیم کرد و این در این دوره قانون‌گذاری رخ خواهد داد.
ما شاهد افزایش سرسام‌آور قیمت‌ها خواهیم بود، درست همان‌طور که تاکنون بوده است. به‌ویژه در بخش غذا.
ما با بی‌ثباتی زیادی مواجه خواهیم شد. در حال حاضر شاهد جنگ‌های تجاری هستیم.
آنها دقیقاً ثبات را در امور اقتصادی بین‌المللی ترویج نمی‌کنند، بلکه برعکس.
و بالاتر از همه، ما یک چیز را تجربه خواهیم کرد. ما یک بازتوزیع عظیم از پایین به بالا را تجربه خواهیم کرد.
پس فقط باید به شما یادآوری کنم که چهارشنبهٔ گذشته، میلیاردرهای جهان بزرگ‌ترین سود یک‌روزهٔ تاریخ را تجربه کردند.
آنها چهارشنبه گذشته ۳۰۳ میلیارد به دست آوردند.
و این به این دلیل است، نه به این خاطر که بازارهای سهام تا این حد بالا رفتند، بلکه به این خاطر که یک
روز خیلی پایین آمدند و روز بعد دوباره بالا رفتند.
و در این روزگار، اگر مشاوران مناسب و اطلاعات داخلی درست را در اختیار داشته باشید، می‌توانید از کاهش قیمت‌ها نیز
درآمد قابل‌توجهی کسب کنید. و این افراد آشکارا آن را داشتند.
کریسی ریگر: همه‌چیز خیلی، خیلی، خیلی شدید است. و حالا فکر می‌کنید شاید این یک ارزیابی شخصی باشد، اما مِرز خیلی، خیلی
واضح می‌گوید: او می‌گوید که حالا همه‌چیز گران‌تر خواهد شد.
ارنست ولف: بله، البته، اصلاً نمی‌توان از آن اجتناب کرد.
پس ما شاهد سیل واقعی پول خواهیم بود.
پس حتی بزرگ‌تر از پس از بحران مالی جهانی ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸.
و این یعنی، البته، که قیمت‌ها به‌طور چشمگیری افزایش خواهند یافت.
پس می‌دانیم که این صندوق ویژهٔ ادعایی اکنون به کار گرفته شده است.
پس اکنون این موضوع نیز توسط دولت تأیید شده است.
این معادل ۵۰۰ میلیارد دلار بدهی جدید است. البته این مبلغ باید به نحوی از طریق اوراق قرضه دولتی جبران شود.
و این یعنی، البته، که پول بسیار بیشتری دوباره وارد چرخه شده و خودِ پول همچنان در حال بی‌ارزش شدن است.
پس باید انتظار داشته باشیم که پول در آینده نزدیک به‌شدت ارزش خود را از دست بدهد.
به گفته مارکوس کرال و ارنست ولف، شهروندان آلمانی بنابراین برای سیاست‌هایی که به نفع
بلک‌راک هستند، تا حدی بی‌سابقه هزینه خواهند پرداخت.
اما چه کسی پشت بلک‌راک، بزرگ‌ترین مدیر دارایی جهان با بیش از ۱۰ تریلیون پوند دارایی تحت مدیریت، قرار دارد؟
مشتریان آن شامل نهادهایی مانند بانک‌ها، بنیادها، صندوق‌های ثروت دولتی و صندوق‌های
بازنشستگی و بالاتر از همه سرمایه‌گذاران خصوصی است.
این‌ها ابرثروتمندان هستند، مانند روتشیلدها، راکفلرها و وارن بافت.
بلک‌راک صعود خود برای تبدیل شدن به بزرگ‌ترین مدیر دارایی را مدیون، برای مثال، انتقال دارایی‌هایی به ارزش
حدود ۲.۸ تریلیون دلار آمریکا از سوی خانواده روتشیلد بود.
روتشیلدها از رهبران فراماسونری سطح بالا در سراسر جهان هستند.
جالب اینکه لری فینک، بنیان‌گذار و مدیرعامل بلک‌راک، همچنین یک فراماسون ارشد و عضو شش لژ باستانی قدرتمند است.
بدین ترتیب می‌توان بلک‌راک را به‌عنوان ابزاری در دست مافیای مالی و فراماسونری جهانی در سطح بالا شناسایی کرد.
همان‌طور که پیش‌تر در برنامه «این توطئه آلمان را نابود می‌کند» نشان داده شده است، فردریش مرس صرفاً یک مزدور این مافیا نیست.
عضویت او در مجموعه‌ای از سازمان‌های فراماسونری سطح بالا و بسیار تأثیرگذار نشان می‌دهد که او، درست مانند
فراماسون ارشد اولاف شولتز، چهرهٔ جلویی این کارتل جنایی است.
مشارکت او در کنفرانس بیلدربرگ ۲۰۲۴ حتی به این معناست که او نماینده برگزیده مافیای مالی فراماسونری عالی‌رتبه در آلمان است.
وظیفه‌ای که او اکنون ظاهراً با عزم راسخ به انجام آن می‌پردازد و به زیان عظیم جمعیت آلمان است.
از آنجا که بستهٔ بدهی تنها به نفع آن‌هاست، باید آن را نیز به‌عنوان جنایت دیگری از این کارتل اعلام
کرد که مانند توموری سرطانی بشریت را ویران می‌کند.
علاوه بر این، برنامه «دستور کار بازنشستگی بزرگ – نابودی اقتصادی و جنگ» توضیح داده شد که آلمان و اتحادیه اروپا تقریباً به مدت ده سال
است که عمداً از نظر اقتصادی توسط سیاست‌هایی که تحت کنترل فراماسون‌های عالی‌رتبه هستند، نابود شده‌اند
و حتی ممکن است مستقیماً به جنگ با روسیه کشیده شوند.
هدف این جنایتکاران نه تنها غارت، بلکه «بازنشانی بزرگ» اعلام‌شده توسط کلاوس شواب، فراماسون
ارشد و بنیان‌گذار مجمع جهانی اقتصاد (WEF) نیز هست.
این امر به نوبه خود با هدف برقراری نظم نوین جهانی با یک دولت جهانی واحد است که در آن جای دولت‌های قوی و مستقل اقتصادی نیست.
از این منظر، بستهٔ بدهی با پیامدهای فاجعه‌بارش برای آلمان و ثبات مالی کل منطقهٔ یورو، ابعاد کاملاً جدیدی پیدا می‌کند.
واضح است که فردریش مرس، با همکاری حزب سوسیال دموکرات آلمان، نه تنها کار مخرب دولت قبلی را بی‌وقفه ادامه می‌دهد، بلکه آن
را تا حد فروپاشی اقتصادی و بدهی کلان در آلمان شتاب می‌بخشد.
همانطور که توسط افشاگر جان پرکینز مستند شده است، چنین توسعه‌ای به نوبه خود راه را برای تهاجمات بیشتر باز می‌کند، که خود باعث ایجاد
یک مارپیچ واقعی فقر و در نهایت یا کشورها را تحت کنترل کامل این کارتل جنایی در می‌آورد یا
آنها را برای «بازنشانی بزرگ» آن آماده می‌سازد.
اما چگونه و با چه وسایلی می‌توان این طرح‌های مخرب را متوقف کرد – توسط دونالد ترامپ، ناجی دیگری، یا
احزاب سیاسی جدید؟ در پایان، به ارنست ولف گوش دهید:
کریسی ریگر: و با این حال مردم می‌گویند خب، ما میلی را داریم و ترامپ را داریم. و هر کس دیگری را که
بخواهید به‌عنوان نجات‌دهنده در این فهرست بگنجانید.
و حالا داریم درباره این صحبت می‌کنیم که اصلاً این‌طور نیست و کاری که آن‌ها انجام می‌دهند برای اکثریت مثبت نیست.
به نظر شما منبع امید برای توده‌ها چیست؟
ارنست ولف: بله، حامل امید خود توده‌ها هستند. این خود مردم هستند.
پس همه باید بدانند که هیچ‌کس جز خودمان ما را نجات نخواهد داد.
و برای نجات خودمان، ابتدا باید بفهمیم که در اطراف ما چه می‌گذرد.
و به همین دلیل است که پرداختن به این مسائل بسیار مهم است و نباید سر خود را در برف فرو برد.
و بالاتر از همه، کورکورانه از دیگران پیروی نکنید.
پس آدم‌هایی که در حال حاضر قدرت را در دست دارند، یعنی واقعاً لازم نیست دو بار نگاه کنید.
این‌ها کسانی هستند که در رفاه غوطه‌ورند.
پس دونالد ترامپ یکی از صد نفر ثروتمندترین افراد جهان است. میلی نیز زندگی مجللی دارد.
پس مردم پیوسته دوستان و همدستانشان را ثروتمند می‌کنند.
و اینکه انتظار داشته باشید چنین افرادی گهگاهی تکه‌ای نان روی بشقاب شما بیندازند، البته نگرشی کاملاً اشتباه به زندگی است.
پس باید گفت که جهان واقعاً در وضعیت اضطراری قرار دارد که این وضعیت بسیار بسیار خطرناک است.
زیرا می‌دانیم که در همه‌جا درگیری وجود دارد. همچنین می‌دانیم که نابرابری اجتماعی در حال
حاضر به شکلی غیرقابل تصور در حال گسترش است.
ما می‌دانیم که موج عظیمی از بیکاری در راه ماست.
و ما باید خود را برای این روزها آماده کنیم.
و هیچ‌کس از بیرون قادر به کمک به ما در این زمینه نخواهد بود؛ ما مجبوریم صددرصد به خودمان متکی باشیم.
کریسی ریگر: دقیقاً. و به‌ویژه وقتی در نظر بگیرید که این سیستم به‌گونه‌ای عمل می‌کند که ما را آموزش می‌دهد سؤال نپرسیم
یا، بگذارید بگوییم، فقط سؤالات درست را بپرسیم و زیاد خارج از چارچوب فکر نکنیم و مهم‌تر از همه، منفعل بمانیم.
و همهٔ این‌ها طبق شعار «هی، او انجامش می‌دهد، من فقط منتظر می‌مانم و می‌بینم.»
و این انتظار باعث می‌شود احساس کنیم که در یک دیکتاتوری زندگی می‌کنیم.
و بعد بیدار می‌شوی و با خودت فکر می‌کنی، این چطور اتفاق افتاد؟ نمی‌دانم، آیا آنجا بودم؟
ارنست ولف: بله، مشکل این است که این عدم اقدام از سوی دیگران به‌عنوان رضایت تلقی می‌شود.
پس اگر مردم بی‌تحرک بمانند، قدرتمندان به سادگی به کار خود ادامه می‌دهند.
ژان-کلود یونکر از اتحادیه اروپا، رئیس وقت کمیسیون، آن را خیلی خوب بیان کرد.
او گفت ما فقط تا جایی پیش خواهیم رفت که مردم اجازه دهند.
و وقتی مردم قیام می‌کنند، ما یک قدم عقب می‌کشیم و سپس دوباره پیش می‌رویم.
و تا زمانی که مردم کاری نکنند، ما آن را به منزله پذیرش آنچه انجام می‌دهیم تلقی می‌کنیم.
کریسی ریگر: بله، شما واقعاً آن را خیلی خوب خلاصه کردید. متشکرم. و بالاتر از همه، از همه اطلاعات متشکرم.
می‌توانید به‌آرامی شروع کنید به کنار هم گذاشتن قطعات تا تصویری از کل وضعیت شکل بگیرد.
و بالاتر از همه، وقتی می‌گویی «خب، تا اینجا می‌روم. دیگر بس است. نه. ممنون.»، انگار یک لگد به پشتت خورده.
ارنست ولف: متشکرم.
اگر این برنامه برایتان خوراک فکری فراهم کرده است، آن را برای خودتان نگه ندارید.
به انتشار این حقایق کمک کنید و دیگران را تشویق کنید تا درباره پیامدهای بسته بدهی بیندیشند. ۱۲۳۴۳۲۱