2025 թվականի մարտի 21-ին՝ Դաշնային խորհրդի կողմից պարտքի փաթեթի հաստատումից հետո, ճանապարհը հարթվեց Գերմանիայի Դաշնային
Հանրապետության պատմության մեջ ամենամեծ պարտքի թողարկման համար։
Մեծամասն լրատվամիջոցները հաղորդեցին, որ սա կկազմի մոտ մեկ տրիլիոն եվրո նոր պարտք։
Այնուամենայնիվ, ինչպես ցույց են տալիս CDU/CSU-ի, SPD-ի և Կանաչների միջև գործարքի վերաբերյալ ընթացիկ
հաշվարկները, պարտքի նոր լեռը կարող է ստացվել շատ ավելի մեծ։
Տնտեսագետ Վուլֆ Հայնրիխ Ռոյթերը, ով մինչև կոալիցիայի փլուզումը գլխավոր տնտեսագետն էր Գերմանիայի Դաշնային ֆինանսների
նախարարությունում, հետևաբար ակնկալում է հաջորդ տասը տարիների ընթացքում «առնվազն 1,8 տրիլիոն» եվրոյի նոր պարտք։
Այս ահռելի գումարի առթիվ մի շարք առաջատար տնտեսագետներ և նույնիսկ Դաշնային աուդիտի գրասենյակը ազդանշան
հնչեցրին և հրատապ նախազգուշացումներ արեցին պարտքի փաթեթի բացասական հետևանքների մասին։
Այնուամենայնիվ, նրանց նախազգուշացումները հիմնական լրատվամիջոցների լուսաբանման մեջ գրեթե անտեսվեցին, և միայն
անցողաբար նշվեց, թե որ առաջատար տնտեսագետներն էին բարձրացրել իրենց ձայնը նախազգուշացնելու համար։
Դրանք, օրինակ, էին ● Լարս Ֆելդ՝ Ֆրայբուրգի համալսարանի տնտեսական քաղաքականության պրոֆեսոր և
Գերմանիայի տնտեսական փորձագետների խորհրդի նախկին նախագահ
● Վերոնիկա Գրիմմ՝ տնտեսագետ, Նյուրնբերգի տեխնիկական համալսարանի պրոֆեսոր և Գերմանիայի տնտեսական փորձագետների խորհրդի անդամ
● Վոլկեր Վիլանդ. Ֆրանկֆուրտի Գյոթեի համալսարանի Մոնետար և ֆինանսական կայունության ինստիտուտի (IMFS) տնօրեն և
Գերմանիայի տնտեսական փորձագետների խորհրդի նախկին անդամ
● Յուստուս Հաուկապ. Դյուսելդորֆի Հայնրիխ Հայնի համալսարանի դեկան և մոնոպոլիաների հանձնաժողովի նախկին նախագահ
● Քրիստոֆ Մ. Շմիդտ, Լեյբնիցի տնտեսական հետազոտությունների ինստիտուտի նախագահ
Բոլոր այս առաջատար տնտեսագետները վախենում են, որ պարտքի փաթեթը կխթանի գնաճը և կհանգեցնի
գերմանական բնակչության բարօրության զգալի կորուստների։
Սա կարող է նույնիսկ վտանգել Եվրոպայի ֆինանսական կայունությունը և նորից բորբոքել եվրոյի ճգնաժամը։
Այս համատեքստում հանրահայտ տնտեսագետ, կառավարման խորհրդատու և հեղինակ դոկտոր Մարկուս Քրալը նույնպես այն անվանում է Գերմանիայի
Դաշնային Հանրապետության պատմության մեջ ամենամեծ հափշտակությունը։
Տես ստորև՝ երկու հարցազրույցների հատվածներ, որոնք անցկացրել է հանրահայտ մանկավանդակ և հեղինակ Քրիսի
Ռիգերը՝ դոկտոր Քրալի և ֆինանսական փորձագետ Էռնստ Վոլֆի հետ։
Նրանք տրամադրում են ճշգրիտ վերլուծություն Ֆրիդրիխ Մերցի գլխավորությամբ ապագա նոր դաշնային կառավարության ծրագրերի
վերաբերյալ և, առաջին հերթին, ամփոփում են դրանց հետևանքները։
Քրիսի Ռիգեր. Բարև բոլորին, այսօր մեզ հետ զրույցի է միացել Մարկուս Քրալը։ Շատ շնորհակալ ենք ձեր ժամանակի համար։
Մարկուս Քրալլ։ Խնդրում եք, տիկին Ռիգեր։ Կրկին ու կրկին։
Քրիսի Ռիգեր: Մենք դեռևս ապրում ենք խառնաշփոթ ժամանակներ, ինչպես քննարկեցինք մեր վերջին զրույցում։
Եվ հիմա ընդհանուր ընտրությունների արդյունքները հայտնի են, ամեն ինչ ավարտված է։ Դու դրա մասին ի՞նչ կասես։
Արդյո՞ք դուք նույնպես զարմացած եք, որ Միությունը կրկին ավելի շատ աջակցություն է ստացել, հիմա, երբ
վերջնական արդյունքները հայտնի են։ Ի՞նչ եք դրա մասին մտածում։
Մարկուս Կրալլ. Լավ, Միությունը իրականում գործել է շատ ավելի վատ, քան պետք է գործեր, հաշվի առնելով երթևեկության
լույսերի կոալիցիոն կառավարության աղետալի գործունեությունը։
Այո, երբ ընդդիմությունում ես և օրհնված ես նման թույլ կառավարությամբ, ինչպիսին CDU-ն էր
ընդդիմությունում, ապա իրականում պետք է ստանաս մոտ 35–40 տոկոս։
Իրականում հենց պարոն Մերցի ընտրություններից առաջ ցուցաբերած թույլ ելույթի պատճառով է, որ, հաշվի առնելով
հանգամանքները, ՔԴՈւ-ն համեմատաբար թույլ արդյունք ցույց տվեց։
Եվ երբ հաշվի ես առնում, որ ընտրություններից հետո նա, ըստ էության, հանել է դիմակը և ոչ միայն խախտել է իր բոլոր նախընտրական
խոստումները, այլև դրանք հակադարձել է, ապա չի զարմանալի, որ AfD-ն այժմ ընդամենը երկու տոկոսային կետով է զիջում CDU-ին։
Ես հույս ունեմ, որ AfD-ն շուտով կանցնի CDU-ին, որպեսզիCDU-ում բռնկվի ասացված «երկար դանակների գիշերը» և այդ
կուսակցությունը ազատվի իր ամբողջությամբ ձախողված նախագահից։
Քրիսի Ռիգեր. Որ ընտրական խոստումը, որը չկատարվեց, դուք համարեցիք ամենավատը?
Մարկուս Քրալլ. Դե, դա դժվար է։ Իրականում յուրաքանչյուրը այնքան աղետալի էր, որ դժվար է իմանալ, թե որտեղից սկսել։
Իհարկե, ամենից շատ նա ընդգծեց, որ ցանկանում է իրականացնել առողջ ֆինանսական քաղաքականություն։
Այժմ, չորս շաբաթվա ընթացքում, նա ավելի շատ պարտք է կուտակել, քան ամբողջ Գերմանիայի Դաշնային
Հանրապետությունը 1949 թվականին հիմնադրվելուց ի վեր։
Պարզապես պատկերացրեք դա։ Ճիշտ է, նա չի կրկնապատկել պարտքը, բայց այն ժամանակ Գերմանիայի
Դաշնային Հանրապետությունը զրոյական պարտքով չէր սկսել։
Այսինքն՝ այն ժամանակ այնտեղ ինչ կար, այն ժամանակվա և այսօր այնտեղ եղածի միջև տարբերությունը մոտավորապես
համընկնում է այն բանի հետ, ինչը պարոն Մերցը այժմ կրկին մեկ հարվածով անում է իր պարտքային փաթեթով։
Այսպիսով նա կրկնապատկում է Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության պարտքը, ինչը, ըստ էության, երկիրը կհամեմատի Իտալիայի հետ՝
պարտքով, որը գերազանցում է համախառն ազգային արտադրանքի 100 տոկոսը, ինչը կհանգեցնի մասնավոր ներդրումների մեծ տեղաշարժի։
Այսպիսով, այս կառավարության պահանջը հետ է մղում մասնավոր ներդրումները, որոնք հետո ուժի մեջ են մտնում։
Ամբողջը քայլերթ է դեպի սոցիալիզմ։
Եվ երկրորդը՝ երկրորդը՝ խոշոր, երկրորդը՝ աղետալի, այո, երկրորդը՝ խոշոր աղետալի խոստման խախտումն է, որը, ըստ էության, վերաբերում
է միգրացիային։ Այստեղ նա հանդես է եկել որպես ուժեղ մարդ։
Եվ այն, ինչ հիմա տեսնում ենք, այն է, որ նա ցատկեց վագրի պես և վայրէջք կատարեց որպես միս Էսկենի մահճակալի գորգիկ։
Լավ, դա այն է, ինչ երբեմն ինքդ քեզ պիտի տաս։
Այո, ես հավատում եմ, որ ամեն առավոտ, ինչպես ասեմ, նա ոտնամատերում հաճելի թրթռոց է զգում,
երբ քայլում է այս մահճակալի կողքի գորգի վրայով։
Եվ երրորդ խոշոր խնդիրը, որտեղ նա նույնպես ամբողջությամբ ձախողվել է, իհարկե, էներգետիկայի և կլիմայի ամբողջ հարցն է։
Քանի որ նա, ըստ էության, շարունակում է Հաբեքի վարած ավերիչ քաղաքականությունները, որոնք
պատասխանատու են Գերմանիայի դեինդուստրիալիզացիայի համար։
Եվ այս ամենը միասին, պետք է ասեմ, ինչ-որ չափով հիշեցնում է Հոնեկերի պես սոցիալիզմը։
Դա գրեթե նույնն է, ինչ կանեիր, եթե ուզենայիր Գերմանիայի անկումը բերել։
Քրիսի Ռիգեր: Կարելի է ասել, որ նա, կարելի է ասել, կատարել է իր բոլոր նախընտրական խոստումները։
Մարկուս Քրալլ. Այո, այն նախկինում արդեն մի փոքր մաշված էր, բայց հիմա, կարելի է ասել, ամբողջությամբ մաշվել է։
Քրիսսի Ռիգեր. Երբ խոսքը պարտքի մասին է, մարդիկ միշտ ասում են, որ դա կարևոր է տնտեսության համար։
Կասե՞ք, որ այս պարտքերը ներկայումս տնտեսությունը առաջ են մղում և որ դա այժմ փոխվում է։
Մարկուս Քրալլ. Ամբողջովին անհեթեթություն է ասել, որ այս պարտքը կօգնի տնտեսությանը։
Այս պարտքերը օգնում են մեծ կորպորացիաներին, օրինակ՝ զենք արտադրող ընկերություններին և մի քանի այլ խոշոր կորպորացիաներին,
որոնք հետո չեն ներդրում Գերմանիայի տնտեսության մեջ։
Այսպիսով, եկեք օրինակ վերցնենք պարոն Մերցի նախաձեռնել ցանկացող 500 միլիարդը պաշտպանական ծախսերի համար։
Դրանից ով է շահում? Rheinmetall-ի նման ընկերություններ։
Այնուամենայնիվ, Ռայնմետալը Գերմանիայում չի ներդրում, քանի որ Գերմանիայում էներգիայի ծախսերը այս բարձր էներգախիտ արտադրության
համար այնքան բարձր են, որ դա նրանց համար շահութաբեր չէ։
Նրանք ներկայումս Ուկրաինայի մնացած մասերում կառուցում են նոր գործարաններ զինամթերքի և ամեն տեսակի այլ իրերի համար։
Այո։ Նրանք դրանք կառուցում են Ուկրաինայի մնացած մասերում։
Նրանք փոքր տնտեսական հրաշք են ստեղծում, բայց ոչ Գերմանիայում։ Եվ այսպես կլինի ամենուր։
Այս գումարը կորած կգնա։ Այն ոչ մի կերպ չի օգնի տնտեսությանը, նույնիսկ եթե մեկ կամ երկու գլխավոր գործադիր տնօրեններ արդեն
ձեռքերն են շփում ու մտածում՝ «օ՜, սա հիանալի է, ինչ է մեզ սպասվում»։ Այո, հիմա մենք մի փոքր հավելյալ շահույթ կստանանք։
Այո, ոմանք կստանան անսպասելի մեծ շահույթ, սակայն փոքր և միջին ձեռնարկությունները, իհարկե,
շարունակելու են զիջել մեծ կորպորացիաների օգտին։
Այսպիսով, դա սկզբունք է։ Ի՞նչ ասաց Մուսսոլինին։ Ֆաշիզմը պետության և խոշոր կորպորացիաների միությունն է։
Ահա, կրկին սկսում ենք։ Տնտեսական իմաստով, այսինքն։
Եվ, իհարկե, մենք կտեսնենք, որ այս ծրագիրը ոչ միայն չի օգնի տնտեսությանը, այլև կհանգեցնի
լայնածավալ վնասների։ Դրա համար կան մի քանի պատճառներ։
Նախ, այս 1,800 միլիարդը, որը արդեն իսկ գոյություն ունի, կծախսի Գերմանիայի ամբողջ խնայողությունները չորս ու կես տարվա համար։
Այսպիսով, 400 միլիարդը կազմում է Գերմանիայի համախառն ազգային արտադրանքի 10 տոկոսը, որը նա ամեն տարի խնայում է։
Ուստի մենք ստիպված ենք մեր բոլոր խնայողությունները չորս ու կես տարի ներդնել պետական պարտքում,
որպեսզի ստիպված չլինենք արտերկրից վարկ վերցնել։
Իհարկե, մենք նաև արտերկրում պարտք կկուտակենք, սակայն միայն չափը պարզաբանելու համար։
Երկրորդ խնդիրը այն է, որ Գերմանիայի վարկային վարկանիշները իջնում են իտալական մակարդակների։
Եվ մինչ օրս Իտալիան, Ֆրանսիան և մյուսները միայն կարողացել են վերաֆինանսավորվել համեմատաբար ցածր
արժեքով, քանի որ օգտվել են Գերմանիայի վարկային վարկանիշից։
Եղանակների և եվրոյի միջոցով, ինչպես նաև բոլոր այն փոխանցման հնարավորությունների շնորհիվ, որոնք օգտագործվել են։
Եվ, իհարկե, խախտելով 1999 թվականին, երբ ներդրվեց եվրոն, մեզ տրված բոլոր խոստումները, բայց դա արդեն այլ հարց է։
Այսպիսով հիմա Գերմանիան նույնպես ընկնում է նույն վարկային թակարդը, և այնտեղ ոչ ոք չկա, ով մեզ իր վարկունակությունն տրամադրեր։
Արդյունքում միջազգային կապիտալային շուկաներում գերմանական պարտատոմսերի և վարկերի տոկոսադրույքները կբարձրանան։
Եվ այս աճող տոկոսադրույքները կխեղդեն մասնավոր ներդրումները։
Տուն կառուցողը, որը վարկի համար վճարում է հինգ կամ վեց տոկոս տոկոսադրույք, այլևս չի կարող դա թույլ տալ, ուստի չի կառուցի։
Նույնը վերաբերում է ձեռնարկատերերին, որոնք որոշում են՝ գործարան կառուցե՞լ, թե՞ ծրագրային ապահովման մեջ ներդրում կատարել։
Այս ներդրումները այլևս չեն կատարվի, և տնտեսագիտական տեխնիկական բառապաշարով դա կոչվում է «crowding out»։
Մյուս խոսքով՝ պետական ծախսերի կողմից մասնավոր ներդրումների դուրսմղումը։
Եվ հետո, իհարկե, կա այն փաստը, որ մենք չենք ստանալու 1.8 տրիլիոնը, որի համար մարդիկ հույսեր են կապում։
Կանայք և պարոնայք, մոռացեք, որ դրա դիմաց որևէ ենթակառուցվածք կամ նման որևէ բան կստանաք։
Ես պարզապես հաշվարկեմ դա քեզ համար։ Այսպիսով, առաջին հերթին 1,8 տրիլիոնից հանում ենք 500
միլիարդը, որը հատկացվում է զինատեսակների համար։
Զինատեսակները ներդրում չեն, այլ պետական սպառում, քանի որ տանկերը այլ բաներ արտադրելու համար պիտանի չեն։
Եվ անօդաչու թռչող սարքերը, և փամփուշտները նույնպես չեն կարող։ Դրանք կարելի է միայն արձակել։
Այո, այսինքն՝ ամեն ինչ այսպես է ստացվում՝ նրանք դա միշտ «ներդրում» են անվանում, այո, մենք պետք է ներդրում անենք
մեր անվտանգության մեջ և այդ բոլոր անհեթեթությունների մեջ։
Այո, մեր անվտանգության մեջ լավագույն ներդրումն կլիներ մեր բոլոր հարևանների հետ լավ հարաբերություններ հաստատելը։
Բայց հետո նրանք մեգալոմանիայի մի նոպայով բոլորի հետ կռիվ սկսեցին, ինչպիսին մենք չէինք տեսել Ադոլֆի ու Վիլհելմի օրերից ի վեր։
Այսպիսով մարդիկ Չինաստանի նախագահին կոչում են բռնապետ, Ռուսաստանի նախագահին էլ, իհարկե, և Ամերիկայի նախագահին, որին սնուցել են
ամենատարբեր անհեթեթություններ՝ սխալ համոզմամբ, որ նա երբեք չի դառնա նախագահ։ Ես անգամ չեմ ուզում այստեղ բոլորին թվարկել։
Մենք իսկապես բոլորի հետ խառնաշփոթ ենք անում։ Եվ հետո, ըստ երևույթին, ստիպված ենք ինչ-որ կերպ գումար ծախսել
անվտանգության վրա, որը երբեք չէինք ծախսի, եթե դա չանեինք։
Այսպիսով, սա պետական սպառումն է։ Դա թողնում է 1.3 տրիլիոն։
Այս 1.3 տրիլիոնից 300 միլիարդը, ամենայն հավանականությամբ, չի ուղղվի ներդրումների, այլ փախստականների ծախսերի համար։
Արդեն հայտարարվել է, որ ֆեդերալ նահանգները այժմ կօգտագործեն այս ֆոնդը միգրացիան
ֆինանսավորելու համար, որը դարձել է ամբողջովին անհնարին։
Այո, այդ դեպքում կմնա մի տրիլիոն։ Այդ տրիլիոնից կեսը, ամենայն հավանականությամբ, կուղղվի այնպես կոչված կլիմայական ներդրումներին,
իսկ մյուս կեսը՝ իրական ենթակառուցվածքային ներդրումներին։
Տիկնայք և պարոնայք, կլիմայական ներդրումները լիովին անիմաստ են, որովհետև եթե 1000 քամու տուրբիններ էլեկտրաէներգիա չեն
արտադրում, երբ քամի չկա, ապա 10000 քամու տուրբիններ քամի լինելիս որքան էլեկտրաէներգիա կարտադրեն։ Այսպիսով, դա չի աշխատի։
Այսպիսով, պարոն Հաբեկը երեքական կանոնը ճիշտ չի կարողանում կիրառել, և, ըստ երևույթին, պարոն Մերզն էլ չի կարողանում։
Բայց ինչպես ասացի, եթե 1000 քամու տուրբիններ ոչինչ չեն արտադրում, ապա 10000-ը նույնպես ոչինչ չեն արտադրի։
Այսպիսով, զրոյով բազմապատկելը նշանակում է զրո, տիկնայք և պարոնայք։
Այսպիսով, այս 500 միլիարդը շարունակելու է ներդրվել անարդյունավետ և չվճարող ներդրումներում։
Սա երբևէ եղած ամենաերկուսավոր սխալ բաշխումն է։
Դա բոլոր այն բաներն են, որոնք հետո մեծ ծախսերով ստիպված կլինենք քանդել, որովհետև երբ այս
խելագարությունը ավարտվի, ոչ ոք դրանցով ոչինչ չի կարողանա անել։
Այսպիսով, իրական ենթակառուցվածքային ներդրումների համար մնում է 500 միլիարդ։ Բայց պետությունը բոլորից վատ գնորդն է։
Երբ պետությունը որևէ տեղ շենք է կառուցում, դրա մեկ քառակուսի մետրի արժեքը միշտ երկու-երեք
անգամ ավելի է, քան երբ դա անում են մասնավոր անձինք։
Սա նշանակում է, որ ամեն ինչ, ինչ կառուցում է պետությունը՝ ճանապարհներ, կամուրջներ, շենքեր,
հիվանդանոցներ, դպրոցներ, միշտ արժի կրկնակի ավելի, քան եթե դրանք կառուցեին մասնավոր ընկերությունները։
Եվ արդյունքում այս 500 միլիարդի դիմաց մենք կստանանք միայն 250 միլիարդի ենթակառուցվածք։
Եվ եթե հիմա հաշվի առնենք, որ պետությունը ցանկանում է ստեղծել այս հսկայական պահանջարկը, այն բախվում է քայքայված շինարարական
արդյունաբերության հետ, որը պարոն Հաբեքի ջեռուցման օրենքի պատճառով կիսով չափ կրճատվել է, քանի որ այն ոչնչացրել է անշարժ գույքի
շուկան և հսկայական թվով շինարարական ընկերությունների սնանկացման է հասցրել, ապա այս
հսկայական պահանջարկը այժմ կհանդիպի կրճատված առաջարկին։
Եվ ինչ է լինում նման իրավիճակում? Գները բարձրանում են։
Դա նշանակում է, որ 250 միլիարդի դիմաց ենթակառուցվածք չենք ստանա, գուցե ստանանք 150 միլիարդի դիմաց։
Բայց հետո մեր ենթակառուցվածքների համար ունենք 150 միլիարդ, և, ըստ երևույթին, միայն երկաթուղու
համար բացը 100 միլիարդ է, ուրեմն ի՞նչ է մնում։
50 միլիարդ, մինչդեռ մենք զարգացման օգնության վրա ծախսում ենք 50 միլիարդ, իսկ ՀԿ-ների վրա՝ 15
միլիարդ՞ Փոխհարաբերությունները այլևս ճիշտ չեն։
Տիկնայք և պարոնայք, ձեզ վրա 1,8 տրիլիոն դոլարի պարտք է դրվում։
Ձեր երեխաներն ու թոռները դեռ երկար ժամանակ դրանց համար կվճարեն՝ ավելի երկար, քան Վերսալին վճարել են։
Եվ դրա դիմաց դուք պարոն Մերցից կստանաք 150 միլիարդի, առավելագույնը 200 միլիարդի, ենթակառուցվածքային ներդրումներ։ Սա է լինելու։
Տնտեսության համար «լավ» լինելու մասին խոսք անգամ չկա։ Սա գերմանական ժողովրդի նկատմամբ
երբևէ իրականացված ամենամեծ կողոպտությունն է։
Krissy Rieger: Ես էլ այդպես եմ տեսնում։ Դու ասացիր, որ ապագա սերունդները դեռ կվճարեն դրա համար։ Ի՞նչ պլան կա այստեղ։
Վերջիվերջո խոսակցություններ կան, քննարկումներ են ընթանում քաղաքացիների խնայողությունները, գուցե հարստության հարկերը
օգտագործելու մասին։ Ինչպե՞ս կարելի է այս ամենը վերադարձնել։
Մարկուս Քրալլ։ Լավ, դրա վերադարձը հետաքրքիր հարց է լինելու։ Վերադարձի մեծ մասը կկատարվի գնաճի միջոցով։
Սա նշանակում է, որ քաղաքացիները, որոնք իրենց գումարը ներդրել են պետական պարտատոմսերում և նոմինալ արժեքներում՝ օրինակ՝ կյանքի
ապահովագրություն, կենսաթոշակային ապահովագրություն, ավանդային հաշիվներ և այլն, կամ կանխիկ,
գնաճի միջոցով զրկվելու են իրենց ունեցվածքից։
Եվ դա ինչպես կկատարվի՞ Անհնար է կապիտալային շուկայից այդքան գումար հավաքել առանց զանգվածային տոկոսադրույքների աճ առաջացնելու։
Ներեցեք
Այսպիսով, միջնորդների, ինչպիսիք են BlackRock-ը, որոնցից, ի դեպ, այս պարտատոմսերից մեծ հարստություն կվաստակեն, դրանք
կգնվեն ուղղակիորեն Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունից։
Եվ հետո BlackRock-ը դրանք կվաճառի Եվրոպական կենտրոնական բանկին։ Իհարկե՝ հավելավճարով։
Սա նշանակում է, որ BlackRock-ը յուրաքանչյուր անգամ կսեղմի երկու կոճակ՝ գնելու և վաճառելու։
Այնուհետև դա կհղվի Եվրոպական կենտրոնական բանկին։
Եվ դրա դիմաց մենք ստանում ենք մի միլիարդ ֆունտ շահ՝ առանց ռիսկի, առանց որևէ ջանքի, պարզապես երկու կոճակ սեղմելով։
Դա է լինելու։ Դրա համար է, որ BlackRock-ը կարծում է, որ դա շատ հիանալի է։
Եվ հենց դրա համար պարոն Մերցը, որպես նախկինում BlackRock-ի Եվրոպայի գլխավոր գործադիր տնօրեն և BlackRock-ի
Եվրոպայի հսկիչ խորհրդի նախագահ, կարծում է, որ դա շատ հիանալի է։
Այսպիսով, նրա նախկին գործատու Լարի Ֆինքը արդեն ձեռքերն է շփում։
Իհարկե, նա նաև զենքերի ողջ արդյունաբերության խոշոր բաժնետերն է։
Այսինքն՝ նրանք, ովքեր կշահեն այս հարձակման արդյունքում։
Այսպես է երևում։ Ուրեմն պարոն Մերցի հավատարմությունը ում է պատկանում։
Պարզ է, որ ոչ գերմանացի ժողովրդին, որին նա պատմել էր մի ամբողջ կույտ ստեր՝ ներկայացնելով
իրեն որպես հուսալի ֆինանսական քաղաքական գործիչ։
Դա է լինելու։
Եվ երբ BlackRock-ը գնում է այս հսկայական քանակությամբ պարտատոմսեր և վաճառում դրանք ԵԿԲ-ին, ԵԿԲ-ն դրանք կգնի նոր տպված փողով։
Եվ դա կավելացնի փողի առաջարկը։ Եվ փողի առաջարկի այս աճը ունի գնաճային ազդեցություն։
Եվ երբ փողի զանգվածը հարմարավետորեն աճի, իսկ դրամը արժեզրկվի, ապա այդ 1.8 տրիլիոնը, ըստ էության, կվերականգնվի
կյանքի ապահովագրության պայմանագրերի, պետական պարտատոմսերի և ավանդային հաշիվների արժեզրկման միջոցով։
Ուստի այն քաղաքացիներից ուղղակիորեն այս կերպ հանում են։
Տիկնայք և պարոնայք, անվճար ճաշ չկա։
Պետությունը միշտ ստիպված է լինելու իր քաղաքացիներին վճարեցնել իր բոլոր ծախսերի համար։ Դրանից խուսափել անհնար է։
Քրիսի Ռիգեր. Հաջորդ հարկային բանավեճերը մոտենում են։ CDU-ն, կամ ավելի ճիշտ՝ Մերցը, խոստացել
է, որ կլինեն ավելի շատ հարկային նվազեցումներ։
Բայց հիմա թվում է, որ սա նույնպես անհավանական է, որ տեղի ունենա։ Ի՞նչ կարծիք ունեք այս մասին։
Կտեսնե՞նք արդյոք երբևէ Գերմանիայում հարկի նվազում՝ առանց նույն ժամանակահատվածում տասը նոր հարկ ներդնելու։
Մարկուս Քրալլ. Այս քաղաքական դասի մեջ, իհարկե, ոչ։ Դա ամբողջովին պարզ է։
Չի կարևոր, թե որքան գումար տաք նրանց։
Դուք կարող եք հարկերը ավելի էլ բարձրացնել։ Դուք կարող եք ավելի շատ պարտք վերցնել։ Դա
երբեք բավարար չի լինի։ Դա երբեք բավարար չի լինի։
Այս քաղաքական դասի ագահությունը, այս քաղաքական դասի կոռուպցիան անսահման են։
Չի կարևոր, որքան շատ տաս նրանց, նրանց ագահությունը միայն կաճի։ Դա հեշտ է կանխատեսել։
Դրա համար այս քաղաքական դասը չի ապահովի ոչ հարկային նվազեցումներ, ոչ իսկական թեթևացում, ոչ հարկային պարզեցում,
ոչ էլ որևէ բարեփոխում։ Փոխարենը կլինեն հարկային բարձրացումներ՝ զուգորդված ավելի մեծ պարտքով։
Եվ մարդիկ ազատորեն կծախսեն գումար։
Մենք նորից վերադարձել էինք Սիրիա և կրկին թողեցինք 300 միլիոնը այն ցեղասպան
մարդասպանների մոտ, որոնք այժմ այնտեղ իշխանության մեջ են։
Այսպիսով, այժմ մենք մեր հարկային գումարները օգտագործում ենք ալավիների, դռուզների և
քրիստոնյաների ցեղասպանությունը ֆինանսավորելու համար։
Սա է այն, ինչ տեղի է ունենում։ Սա պետք է շատ հստակ նշվի։
Անձամբ ես կարծում եմ, որ դա կազմում է ցեղասպանությանը օժանդակություն և խրախուսում և օրենքով պատժելի է։
Եվ որ այդ մարդիկ իրականում բոլորը պետք է դատարանում լինեն, քանի որ նրանք աջակցում են
ցեղասպան վարչակարգին նրա արյունալի գործերում։
Բայց դա լրիվ այլ հարց է։
Ծախսերը կշարունակվեն շքեղ լինել։
Ովքեր կարծում են, որ սա բացառապես փող ծախսելու ցանկության արդյունք է, նրանք անծանոթ են մեր կոռումպացված քաղաքական վերնախավին։
Ես վստահ եմ, որ մեր քաղաքական գործիչների մեծամասնությունը Դուբայում կամ այլուր ունի հաշիվներ, որտեղ կաշառքի գումարները
հոսում են։ Նրանք այնտեղ փոխանցում են մի քանի հարյուր միլիոն, իսկ դրա դիմաց ստանում են մի քանի միլիոն ինչ-որ
հեռավոր հաշվի վրա, որտեղ փողերի լվացման կանոնակարգերը չեն գործում և որտեղ կարող ես անել, ինչ ուզես։
Եվ, հետևաբար, ես համոզված եմ, որ մեր քաղաքական վերնախավը այստեղ իրականացնում է կոռուպցիոն
սխեմա՝ գերմանական ժողովրդին թալանելու համար։
Եվ Ամերիկայում այժմ պարզվել է, որ, օրինակ, Ուկրաինա հոսած միլիարդների մեծ մասը հետ է
վերադարձել դեմոկրատական քաղաքական գործիչներին։
Այդպիսով, դա շրջանառային գործարք էր երրորդ կողմերի հաշվին, մասնավորապես՝ ամերիկացի հարկատուի հաշվին։
Եթե Գերմանիայում դա այլ է, ես կուտեմ մաքրիչը՝ ձողով ու ամեն ինչով։
Քրիսի Ռիգեր։ Ի՞նչ ապագա, սա իմ վերջին հարցն է՝ ինչպիսի՞ ապագա եք ակնկալում Գերմանիայի համար հինգ տարվա հեռանկարում։
Մարկուս Քրալլ. Կարծում եմ, որ հինգ տարի հետո մենք կունենանք ավելի լավ ապագա, քան ունենք հիմա։
Մինչդեռ մենք կհայտնվենք մի մեգակատաստրոֆայի մեջ, որի մեջ պարոն Մերցը կհանի այս երկիրը, քանի որ նա վճռական է դառնալ
կանցլեր ձախերի շնորհիվ, չէ՞։ Դա նրա կյանքի ամենամեծ երազանքն է։
Ներեցեք
Եվ այն քաղաքականությունները, որոնք նա այժմ վարում է, բառացիորեն բոլոր ճակատներում աղետի կհանգեցնեն։
Տնտեսական ճակատում սա կհանգեցնի զանգվածային դեինդուստրիալիզացիայի և ընկերությունների զանգվածային արտահոսքի։
Ես հիմա դա նկատում եմ, երբ խոսում եմ աշխատանքի ընդունման խորհրդատուների հետ, որոնք
տեղավորում են աշխատանքից ազատված մենեջերներին։
Վերջերս մի քանի զրույց ունեցա այս ոլորտում աշխատող ընկերներիս հետ, և նրանք բոլորը ասացին, որ նախկինում, երբ թեկնածուներ ունեին,
ավելի հավանական էր, որ թեկնածուները կասեին. «Այո, ուզում եմ տեսնել, թե ինչպես կարող եմ ինձ այստեղ
բարելավել։ Ինձ անհրաժեշտ է հաջորդ քայլը իմ կարիերայում։»
Եվ հիմա մարդիկ աշխատանք են փնտրում՝ սպասելով վերակազմավորմանը, միգրացիային, փակմանը, սնանկությանը՝ այս ամբողջ խառնաշփոթին, չէ՞։
Սա նշանակում է, որ բոլոր ճակատներում մենք կտեսնենք ընկերությունների կամ փլուզում, կամ տեղափոխում,
կամ արտադրության կրճատում և անձնակազմի կրճատում։
Մենք արդեն ունենք վերջին 10 տարիների ամենաբարձր գործազրկության մակարդակը, չէ՞?
Անաշխատունակությունը զգալիորեն աճում է, և դա կմեծանա; սնանկությունները նույնպես աճում են երեք ու կեսից
մինչև չորս տարի, և ամեն տարի սահմանվում են նոր ռեկորդներ։
Զոմբիները ընկնում են, ինչպես ես վաղուց ասում էի, չէ՞։
Զոմբիները ընկնում են, և նրանք ընկնում են հիմա, և նրանք ընկնում են մեծ թվով, և այո, այս տնտեսական
ճգնաժամը կխորանա պարոն Մերցի քաղաքականությունների պատճառով։
Իհարկե, եթե բավարար գումար բաժանվի, կլինեն մի քանի ամիս, գուցե նույնիսկ մի քանի եռամսյակ, տեսանելի բարգավաճման։
Այնուամենայնիվ, մեր արտահանման արդյունաբերության փլուզմամբ դա կփոխհատուցվի և ավելին՝ առաջին հերթին այն պատճառով, որ մենք այլևս
մրցունակ չենք, և երկրորդ հերթին այն պատճառով, որ ամերիկացիները կկրճատեն իրենց պետական ծախսերը երեքից մինչև հինգ տրիլիոնով։
Այսպիսով, DOGE , շղթայական դանակը իսկապես խորը կտրում է դրա մեջ,
Եվ ամերիկյան պետական ծախսերի այս կրճատումը կհանգեցնի ամերիկյան ներմուծման պահանջարկի հսկայական, հսկայական կրճատման,
իսկ նրանց ներմուծման պահանջարկը մեր արտահանման պահանջարկն է։
Եվ դա նույնպես կանդրադառնա Չինաստանին, որտեղ ամերիկյան միջոցառումները կհանգեցնեն կարգավորման ճգնաժամի,
և եթե Չինաստանը նույնպես կրճատվի, մեր արտադրանքի նկատմամբ Չինաստանից պահանջարկ այլևս չի լինի։
Դա նշանակում է, որ ամեն ինչ կհանգեցնի գագաթնակետին, բոլոր այս ազդեցությունները կհամընկնեն
միաժամանակ, և ապա երկիրը կհանդիպի տնտեսական ավերածության։
Այսպիսով, փորձի հիման վրա, տնտեսական կործանման առջև կանգնած քաղաքական դասը պատրաստ է պատերազմ սկսել։
Կարծում եմ, որ նույնիսկ մինչև բախումները սկսվեն, պարոն Մերցը Ռուսաստանից Ուկրաինա կհասցնի Taurus
հրթիռներ՝ թույլտվությամբ և թիրախային թույլտվությամբ։
Այս նպատակով նա, եթե կարելի է այսպես ասել, բավականաչափ բաց մտքով է, որպեսզի չօգտագործի այնպիսի բառեր, որոնք անմիջապես
կարող են մեկնաբանվել որպես քաղաքական գործիչների վիրավորանք։
Եվ եթե այս Տաուրուս հրթիռներից մեկը հարվածեր Մոսկվային կամ նույնիսկ Կրեմլին, ապա վախենում եմ, որ ռուսները մեզ կտրամադրեն
տեղեկություններ այն մասին, թե Բեռլինի որ շրջաններից և Բավարիայի հարավում գտնվող որ գործարաններից՝ որտեղ արտադրվում է
Տաուրուսը, թույլատրվելու է տարհանել՝ հակահարվածի հետևանքով առաջացած մարդկային կորուստները սահմանափակելու համար։
Krissy Rieger: Եկեք անմիջապես անցնենք ընթացիկ թեմային։ Ի՞նչ կարծիք ունեք կոալիցիայի
համաձայնագրի վերաբերյալ։ Որ մասերն են ձեզ անհանգստացնում։
Էռնստ Վոլֆ. Իրականում մտահոգիչ է ընդհանուր պատկերը։ Կոալիցիայի համաձայնագիրը ունի երկու հիմնական ուղղվածություն։
Մեկը վերազինումն է, մյուսը՝ թվայնացումը։
Ուստի ինձ համար կոալիցիոն համաձայնագիրը ոչ այլ ինչ է, քան ԲլեքՌոքին Գերմանիայի նկատմամբ ավելի մեծ
վերահսկողություն ձեռք բերելու համար տրված բաց սպիտակ թերթ։
Դուք պետք է հիշեք, որ գերմանական զինված ուժերը արդեն իսկ լրջորեն գործողության մեջ են մտել։
Նրանք պատվիրել են F-35 կործանիչներ։ Դրանք կկառուցվեն կամ կարտադրվեն Lockheed Martin ընկերության կողմից։
Գլխավոր բաժնետերերը BlackRock-ն են, Vanguard-ը և State Street-ը։
Այնուհետև հրաման տրվեց ուղղաթիռների և սուզանավերի։
Պարոն Մերցը այնուհետև հայտարարել է, որ կողմ է Ուկրաինային Տաուրուս հրթիռներ մատակարարելուն։
Տaurus հրթիռները արտադրվում են MBDA-ի և Saab-ի կողմից։
MBDA-ն Airbus-ի, այսինքն՝ BAE Systems-ի դուստր ձեռնարկությունն է։
Եվ, իհարկե, կան նաև ամենամեծ բաժնետերերը, որոնց թվում է նաև BlackRock-ը։
Թվայնացման հարցում բոլորս գիտենք, որ BlackRock-ը բոլոր խոշոր թվային կորպորացիաների հիմնական ներդրողն է։
Եվ մենք բոլորս գիտենք, որ պարոն Մերցը 2020 թվականին նախորդող տարիներին, այսինքն՝ 2016-ից մինչև 2020
թվականը, եղել է BlackRock Germany-ի հսկիչ խորհրդի նախագահը։
Այս ամբողջը ոչ այլ ինչ է, քան հրավեր BlackRock-ին շարունակելու Գերմանիայում մեծ վերաբաշխումը։
Գերմանացի քաղաքացիները կվճարեն, իսկ ԲլեքՌոք-ը կշահի։
Էռնստ Վոլֆ. Մենք կհանդիպենք երբևէ գրանցված ամենաբարձր գործազրկության մակարդակին,
և դա տեղի կունենա այս օրենսդիր շրջանում։
Գները կշարունակեն կտրուկ աճել, ինչպես մինչ այժմ են աճել։ Սա հատկապես ճիշտ է սննդի ոլորտում։
Մենք կհանդիպենք մեծ անկայունության։ Մենք ներկայումս ականատես ենք առևտրային պատերազմների։
Նրանք միջազգային տնտեսական գործերում կայունություն չեն խթանում, ընդհակառակը։
Եվ ամենից առաջ մենք կզգանք մեկ բան։ Մենք կզգանք ստորինից վերին ուղղությամբ մեծ վերաբաշխում։
Ուրեմն, ուզում եմ միայն հիշեցնել ձեզ, որ անցած չորեքշաբթի աշխարհի միլիարդատերերը գրանցեցին
իրենց երբևէ ունեցած ամենամեծ մեկօրյա շահույթը։
Նրանք անցած չորեքշաբթի ձեռք բերեցին 303 միլիարդ։
Եվ դա ոչ թե այն պատճառով է, որ ֆոնդային շուկաները շատ բարձր էին բարձրացել, այլ այն պատճառով, որ մեկ օր
դրանք շատ ցածր իջան, իսկ հաջորդ օրը կրկին վեր բարձրացան։
Այս օրերին, եթե ունեք ճիշտ խորհրդատուներ և համապատասխան ներքին տեղեկություններ, կարող եք բավական լավ եկամուտ ստանալ
անգամ գների անկումից։ Եվ այս մարդիկ, ակնհայտ է, դրանք ունեին։
Krissy Rieger: Ամեն ինչ շատ, շատ, շատ ինտենսիվ է։ Եվ հիմա դուք կարող եք մտածել, որ սա անձնական գնահատական է, բայց Մերցը
շատ, շատ հստակ ասում է՝ հիմա ամեն ինչ ավելի թանկ է լինելու։
Էռնստ Վոլֆ. Այո, իհարկե, դա ընդհանրապես հնարավոր չէ խուսափել։
Այսպիսով, մենք պատրաստվում ենք տեսնել իսկական փողի հեղեղ։
Այսպիսով, ավելի մեծ է, քան 2007–2008 թվականների համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամից հետո։
Եվ դա, իհարկե, նշանակում է, որ գները կտրուկ կաճեն։
Այսպիսով, մենք գիտենք, որ այսպես կոչված հատուկ ֆոնդը այժմ ներգրավվել է գործի մեջ։
Այսպիսով, դա այժմ նույնպես կառավարության կողմից հաստատվել է։
Դա նոր պարտքի 500 միլիարդ է։ Իհարկե, սա ինչ-որ կերպ պետք է փոխհատուցվի պետական պարտատոմսերի տեսքով։
Եվ դա, իհարկե, նշանակում է, որ շատ ավելի շատ գումար է կրկին շրջանառության մեջ, և այդ գումարը շարունակում է արժեզրկվել։
Ուստի մենք պետք է սպասենք, որ գումարը մոտ ապագայում կտրուկ արժեզրկվի։
Մարկուս Քրալի և Էռնստ Վոլֆի համաձայն, գերմանացի քաղաքացիները վճարելու են այնպիսի քաղաքականությունների համար, որոնք
BlackRock-ին նախապատվություն են տալիս, հավանաբար աննախադեպ չափով։
Բայց ով է կանգնած BlackRock-ի ետևում՝ աշխարհի ամենամեծ ակտիվների կառավարիչը, որի կառավարման տակ գտնվող
ակտիվները գերազանցում են 10 տրիլիոն ֆունտ ստերլինգը?
Նրա հաճախորդների կազմում են բանկեր, հիմնադրամներ, պետական հարստության ֆոնդեր, կենսաթոշակային
ֆոնդեր և, առաջին հերթին, մասնավոր ներդրողներ։
Սրանք են սուպեր-հարուստները, ինչպիսիք են Ռոթշիլդները, Ռոքֆելլերները և Ուորեն Բաֆեթը։
Օրինակ, Ռոտշիլդներից մոտ 2,8 տրիլիոն ԱՄՆ դոլարի ակտիվների փոխանցման շնորհիվ
BlackRock-ը դարձավ ամենամեծ ակտիվների կառավարիչը։
Ռոթշիլդները համաշխարհային բարձր մակարդակի ֆրիմեյսոնության առաջնորդների թվում են։
Հետաքրքիր է, որ Լարի Ֆինքը, BlackRock ընկերության հիմնադիրն ու գլխավոր գործադիր տնօրենը, նաև բարձր
կարգի ֆրիմեյսոն է և վեց հզոր հնագույն լոժաների անդամ։
Այսպիսով, BlackRock-ը կարելի է ճանաչել որպես ֆինանսական մաֆիայի և համաշխարհային բարձր մակարդակի ֆրիմեյսոնության գործիք։
Ինչպես արդեն ցույց է տրվել «Այս դավադրությունը ոչնչացնում է Գերմանիան» ծրագրում,
Ֆրիդրիխ Մերցը պարզապես այս մաֆիայի գործակալը չէ։
Բարձրակարգ ֆրիմասոնների մի շարք չափազանց ազդեցիկ կազմակերպություններում նրա անդամակցությունը
ցույց է տալիս, որ, ինչպես բարձրակարգ ֆրիմասոն Օլաֆ Շոլցը, նա այս հանցավոր կարտելի դեմքի մարդն է։
Նրա մասնակցությունը 2024 թվականի Բիլդերբերգի համաժողովին անգամ նշանակում է, որ նա Գերմանիայում բարձր մակարդակի
ֆրիմեյսոնության ֆինանսական մաֆիայի ընտրված ներկայացուցիչն է։
Առաջադրանք, որը նա, ըստ երևույթին, այժմ մեծ վճռականությամբ է իրականացնում և որը մեծ վնաս է պատճառում գերմանական բնակչությանը։
Քանի որ պարտքի փաթեթը ծառայում է միայն նրանց շահերին, այն պետք է հայտարարվի նաև այս կարտելի մեկ այլ հանցագործություն,
որը մարդկությանը քաղցկեղային ուռուցքի պես ավերում է։
Բացի այդ, «Մեծ վերագործարկման օրակարգը՝ տնտեսական ոչնչացում և պատերազմ» ծրագիրը -ում բացատրվեց, որ գրեթե տասը տարի է, ինչ
Գերմանիան և ԵՄ-ն դիտավորյալ տնտեսապես ավերվում են բարձր կարգի ֆրիմասոնների վերահսկողության տակ գտնվող
քաղաքականությունների պատճառով և նույնիսկ կարող են ուղղակիորեն ներքաշվել Ռուսաստանի հետ պատերազմի մեջ։
Այս հանցագործների նպատակը ոչ միայն թալանն է, այլև Կլաուս Շվաբի՝ բարձրակարգ ֆրիմեյսոնի և Համաշխարհային տնտեսական
ֆորումի (WEF) հիմնադիրի, հռչակած «Մեծ վերագործարկումը»։
Սա, իր հերթին, նախատեսված է հաստատելու նոր համաշխարհային կարգ, միաշխարհային կառավարությամբ, որտեղ
տնտեսապես ուժեղ և ինքնիշխան պետությունների տեղ չկա։
Այս տեսանկյունից պարտքի փաթեթը, իր աղետալի հետևանքներով Գերմանիայի և ողջ եվրոգոտու
ֆինանսական կայունության համար, ստանում է լրիվ նոր չափ։
Պարզ է, որ Ֆրիդրիխ Մերցը, Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության հետ դաշինքով, ոչ միայն անխափան շարունակում է նախորդ կառավարության
ավերիչ աշխատանքը, այլև արագացնում է այն մինչև Գերմանիայի տնտեսական փլուզման և ամբողջական գերավարկավորման աստիճանը։
Ինչպես փաստագրել է բացահայտող Ջոն Փերկինսը , նման զարգացումը իր հերթին բացում է դուռը հետագա ներխուժումների համար, առաջացնելով
աղքատացման իսկական սպիրալ և, ի վերջո, երկրները բերելով այս հանցավոր կարտելի լիակատար վերահսկողության
տակ կամ պատրաստելով դրանք նրա «Մեծ վերագործարկմանը»։
Բայց ինչպես և ինչ միջոցներով կարելի է կանգնեցնել այս ավերիչ ծրագրերը՝ Դոնալդ Թրամփի՞, մեկ այլ փրկիչի՞, թե՞ նոր քաղաքական
կուսակցությունների՞: Եզրափակելու համար լսեք Էռնստ Վոլֆին:
Քրիսի Ռիգեր: Եվ այնուամենայնիվ մարդիկ ասում են՝ լավ, մեզ մոտ Միլեյն է, մեզ մոտ Թրամփն է։ Եվ ցանկացած
ուրիշին, ում ուզում եք ավելացնել այս ցուցակին որպես փրկիչներ։
Եվ հիմա մենք խոսում ենք այն մասին, որ դա ընդհանրապես այդպես չէ, և նրանց գործողությունները մեծամասնության համար դրական չեն։
Դուք ի՞նչ կասեիք, որ է զանգվածների հույսի աղբյուրը։
Էռնստ Վոլֆ. Այո, հույսի կրողը զանգվածներն են։ Դա հենց ժողովուրդն է։
Ուրեմն բոլորը պետք է իմանան, որ մեզ ոչ ոք չի փրկի, բացի մեզանից։
Եվ ինքներս մեզ փրկելու համար նախ պետք է հասկանանք, թե ինչ է կատարվում մեր շուրջը։
Եվ հենց դրա համար է այնքան կարևոր այս խնդիրները լուծել և գլուխը ավազի մեջ չթաղել։
Եվ ամենից առաջ մի՛ կուրորեն հետևիր ուրիշին։
Այս պահին իշխանության մեջ գտնվող մարդկանց վրա, իմ կարծիքով, իսկապես երկու անգամ նայելու կարիք չկա։
Սրանք մարդիկ են, որոնք հագենում են բարգավաճումով։
Դոնալդ Թրամփը աշխարհի հարյուր ամենահարուստ մարդկանցից մեկն է։ Միլեյն էլ շքեղ կյանք է վարում։
Այսպիսով մարդիկ անընդհատ հարստացնում են իրենց ընկերներին, իրենց մերձավորներին ։
Եվ նման մարդկանցից երբեմն սպասել, որ նրանք մի փոքրիկ կտոր հաց գցեն ձեր ափսեի մեջ, իհարկե,
կյանքի նկատմամբ լիովին սխալ վերաբերմունք է։
Պետք է ասել, որ աշխարհը իսկապես արտակարգ իրավիճակում է, որը նույնպես շատ, շատ վտանգավոր է։
Քանի որ մենք գիտենք, որ ամենուր կռիվներ են։ Մենք նաև գիտենք, որ սոցիալական
անհավասարությունը ներկայումս պայթում է անհավանական չափով։
Մենք գիտենք, որ մեր ուղղությամբ գալիս է գործազրկության հսկայական ալիք։
Եվ մենք պետք է պատրաստվենք այս ժամանակների համար։
Եվ դրսից ոչ ոք չի կարողանա մեզ այս հարցում օգնել; մենք ստիպված կլինենք 100 տոկոսով հենվել ինքներս մեզ վրա։
Քրիսսի Ռիգեր. Հենց այդպես։ Եվ հատկապես երբ հաշվի ես առնում, որ համակարգը գործում է այնպես, որ այն մեզ սովորեցնում է
չհարցնել հարցեր կամ, ասենք, միայն ճիշտ հարցեր տալ, չափազանց չմտածել սահմաններից դուրս և, ամենակարևորը, պարզապես մնալ պասիվ։
Եվ այս ամենը՝ ըստ կարգախոսի՝ «հեյ, նա կանի, ես պարզապես կսպասեմ ու կտեսնեմ»։
Եվ այս սպասումը մեզ ստիպում է զգալ, որ կարծես ապրում ենք բռնատիրությունում։
Եվ հետո արթնանում ես ու ինքդ քեզ հարցնում՝ դա ինչպես եղավ։ Չգիտեմ, այնտեղ էի՞։
Էռնստ Վոլֆ. Այո, խնդիրը նրանում է, որ այս անգործությունը մյուսների կողմից ընկալվում է որպես համաձայնություն։
Այսպիսով, եթե մարդիկ անգործ մնան, իշխանավորները պարզապես շարունակում են։
ԵՄ-ի Ժան-Կլոդ Յունկերն, ով այդ ժամանակ Կոմիսարների նախագահն էր, շատ գեղեցիկ արտահայտվեց։
Նա ասաց, որ մենք կգնանք միայն այնքան, որքան մարդիկ մեզ թույլ կտան։
Եվ երբ մարդիկ իսկապես ոտքի են կանգնում, մենք մի քայլ ետ ենք անում, ապա նորից առաջ ենք շարժվում։
Եվ քանի դեռ մարդիկ ոչինչ չեն անում, մենք դա համարում ենք մեր գործողությունները ընդունելություն։
Krissy Rieger: Այո, դուք շատ լավ ամփոփեցիք։ Շնորհակալություն։ Եվ ամենից առաջ՝ շնորհակալություն բոլոր տեղեկությունների համար։
Դուք կարող եք աստիճանաբար սկսել ամբողջ իրավիճակի պատկերը կազմել։
Եվ ամենից առաջ, ինձ համար դա միշտ նման է ոտքով հարվածի մեջքին, երբ ինչ-որ մեկը ասում է՝ «Լավ, մինչև այստեղ
ենք գնում։ Ես արդեն հոգնել եմ։ Ոչ։ Շնորհակալություն։»
Էռնստ Վոլֆ. Շնորհակալություն։
Եթե այս ծրագիրը ձեզ մտածելու նյութ է տվել, մի պահեք այն միայն ձեզ համար։
Օգնեք տարածել այս փաստերը և խրախուսեք մյուսներին մտածել պարտքի փաթեթի հետևանքների մասին։