Sawisé Dewan Federal nyetujoni paket utang tanggal 21 Maret 2025, dalan kabuka kanggo penerbitan
utang paling gedhé ing sajarah Republik Federal Jerman.
Media arus utama nglaporake manawa iki bakal nganti watara siji triliun euro utang anyar.
Nanging, kaya sing dituduhake dening itungan saiki babagan kesepakatan antarane CDU/CSU lan SPD karo
Partai Ijo, gunung utang anyar bisa dadi luwih gedhe.
Ekonom Wolf Heinrich Reuter, sing dadi kepala ekonom ing Kementerian Keuangan Federal nganti koalisi
bubar, mula ngarepake utang anyar paling ora 1,8 triliun euro sajrone sepuluh taun sabanjure.
Amarga jumlah sing gedhé banget iki, sawetara ahli ekonomi terkemuka lan malah Kantor Audit Federal wis
muni tandha bebaya lan ngetokake peringatan darurat babagan efek negatif saka paket utang.
Nanging, peringatan-peringatané meh kabèh ilang ing liputan media arus utama, lan mung kasebut sakedhap sapa waé ahli ekonomi
paling dhuwur sing wis ngangkat swarané kanggo mènèhi peringatan.
Iki minangka, contone, ● Lars Feld: Profesor Kebijakan Ekonomi ing Universitas Freiburg
lan mantan Ketua Dewan Ahli Ekonomi Jerman
● Veronika Grimm: Ekonom, profesor ing Universitas Teknik Nuremberg lan anggota Dewan Ahli Ekonomi Jerman
● Volker Wieland: Direktur Institut Kestabilan Moneter lan Keuangan (IMFS) ing Universitas Goethe
Frankfurt lan mantan anggota Dewan Ahli Ekonomi Jerman
● Justus Haucap: Dekan ing Universitas Heinrich Heine Düsseldorf lan mantan Ketua Komisi Monopoli
● Christoph M. Schmidt, Presiden Institut Leibniz kanggo Riset Ekonomi
Kabeh ahli ekonomi terkemuka iki padha wedi yèn paket utang bakal nyurung inflasi lan nyebabake
kerugian gedhe marang kesejahteraan warga Jerman.
Iki malah bisa ngancam stabilitas finansial Éropa lan nyebabake krisis euro nyala maneh.
Ing konteks iki, ahli ekonomi kondhang, konsultan manajemen, lan panulis Dr. Markus Krall uga nyebut iki minangka
rampokan paling gedhé ing sajarah Republik Federal Jerman.
Delengen ing ngisor iki cuplikan saka loro wawancara sing ditindakake dening pendidik lan panulis kondhang
Krissy Rieger karo Dr. Krall lan ahli keuangan Ernst Wolff.
Padha nyedhiyakake analisis sing akurat babagan rencana pamrentah federal anyar sing bakal teka ing sangisoré Friedrich
Merz lan, sing paling penting, nyimpulake implikasi-implikasiné:
Krissy Rieger: Halo kabeh, dina iki kita duwe Markus Krall kanggo ngobrol. Matur nuwun sanget kanggo wektu panjenengan.
Markus Krall: Sampeyan dipersilakake, Bu Rieger. Maneh lan maneh.
Krissy Rieger: Kita isih ngalami wektu kang ora tentrem, kaya nalika pungkasan kita rembugan.
Lan saiki asil pemilu umum wis metu, kabeh wis rampung. Apa sing arep kokomongake babagan kuwi?
Apa kowe uga kaget manawa Uni maneh entuk dhukungan luwih akeh saiki asil pungkasan wis metu? Kowe mikir apa bab kuwi?
Markus Krall: Nah, Uni sejatine tampil luwih ala tinimbang sing kuduné, merga kinerja koalisi lampu lalu lintas sing nggegirisi.
Ya, yen kowe ana ing oposisi lan diparingi berkah karo pamaréntahan sing ala kaya CDU nalika isih oposisi,
mula kowe sakjane kuduné éntuk watara 35 nganti 40 persèn.
Sejatine amarga kinerja Pak Merz sing ala malah sadurunge pemilihan, CDU tampil relatif ala miturut kahanan.
Lan nalika sampeyan mikir manawa sawisé pamilihan dhèwèké pancèn wis mbusak topéng lan ora mung wis nglanggar kabèh
janji pamilihan, nanging uga mbalèkaké kabèh mau, ora kaget yèn AfD saiki mung loro poin persèn ing mburi CDU.
Lan aku ngarep-arep manawa AfD bakal enggal ngluwihi CDU, supaya wengi pisau dawa sing misuwur bisa pecah ing
CDU lan partai iki bisa mbusak ketua sing pancen gagal.
Krissy Rieger: Janji pemilu sing dadi bohong sing endi sing sampeyan anggep paling awon?
Markus Krall: Ya, iku angel. Sejatine, saben siji pancen nggegirisi banget nganti angel ngerti kudu miwiti saka ngendi.
Mesthi wae, sing paling ditekanké yaiku dhèwèké péngin ngetutaké kabijakan keuangan sing sehat.
Saiki, sajrone patang minggu, dhèwèké wis nglumpukaké utang luwih akèh tinimbang kabèh utang sing wis diklumpukaké
déning Républik Federal Jerman wiwit diadegaké taun 1949.
Coba bayangna kuwi. Bener yèn dhèwèké ora nggandhakaké utangé kaping pindho, nanging Républik
Federal Jerman wektu kuwi ora miwiti saka nol utang.
Dadi apa sing ana nalika semana, bedane antarane semana lan apa sing ana saiki, kira-kira padha karo apa sing saiki
ditindakake Pak Merz maneh kanthi sakpukulan liwat paket utange.
Mulane dhèwèké nggandhaké kaping pindho utangé Republik Federal Jerman, sing saktenané bakal nggawa nagara iki padha karo Italia,
kanthi utang sing ngluwihi 100 persen saka produk nasional bruto, sing bakal nyebabaké panggeseran gedhé saka investasi swasta.
Investasi swasta mula ditundha amarga panjalukan pamaréntah iki sing banjur ditrapaké.
Kabeh iki minangka pawai tumuju sosialisme.
Lan pelanggaran janji katastropik gedhé kapindho, ya, pelanggaran janji katastropik gedhé kapindho sejatine ana gandhèngané
karo migrasi. Ing kéné, dhèwèké wis main dadi wong kuwat.
Lan sing saiki kita deleng yaiku dhèwèké mlumpat kaya macan lan tiba dadi karpet pinggir amben kanggo Bu Esken.
Ya, kuwi prelu kowe paring marang awakmu dhéwé kadhangkala.
Ya, aku yakin saben esuk, kepiye carane ngomong, dheweke ngrasakake rasa kesemutan sing nyenengake ing driji
sikilé nalika mlaku nyabrang karpet pinggir amben iki.
Lan masalah utama katelu sing uga wis gagal total yaiku, mesthi wae, sakabehe masalah energi lan iklim.
Amarga sejatine dheweke nerusake kabijakan ngrusak sing ditindakake Habeck lan sing nyebabake deindustrialisasi Jerman.
Lan kabèh iki digabung, aku kudu ngomong, nduwèni sosialisme sing mirip karo Honecker.
Dadi kuwi meh padha karo apa sing bakal kowe lakoni yen kowe kepengin nggawa ambruké Jerman.
Krissy Rieger: Sampeyan bisa ngomong yèn dhèwèké wis ngilangi kabèh janji pamilihane, bisa diomongké kaya ngono.
Markus Krall: Ya, sadurunge wis rada aus, nanging saiki pancen wis aus tenan, kowe bisa ngomong.
Krissy Rieger: Nalika ngomong babagan utang, wong tansah kandha yèn iku penting kanggo ékonomi.
Apa sampeyan bakal ngomong yèn utang-utang iki saiki nyurung ékonomi maju lan yèn iki saiki lagi owah?
Markus Krall: Iki omong kosong tenan yen ngomong yen utang iki bakal mbantu ekonomi.
Utang-utang iki mbantu perusahaan-perusahaan gedhe, yaiku pabrikan senjata lan sawetara perusahaan gedhe
liyane, sing banjur ora bakal nandur modal ing ekonomi Jerman.
Dadi ayo njupuk, umpama, 500 milyar ing belanja pertahanan sing arep diwiwiti Pak Merz.
Sapa sing entuk manfaat saka iki? Perusahaan kaya Rheinmetall.
Nanging, Rheinmetall ora nandur modal ing Jerman amarga biaya energi ing Jerman dhuwur banget kanggo produksi sing
intensif energi iki nganti ora nguntungake kanggo dheweke.
Saiki padha mbangun pabrik anyar kanggo amunisi lan macem-macem barang liyane ing sisane Ukraina. Ya.
Padha mbangun pabrik-pabrik kasebut ing sisane Ukraina.
Padha nggawe mujijat ekonomi cilik, nanging ora ing Jerman. Lan kaya ngono uga bakal ana ing endi-endi.
Dadi dhuwit iki bakal mubazir. Iki ora bakal mbantu ekonomi kanthi cara apa wae, sanajan siji utawa loro CEO wis
nggosok-nggosok tangan lan mikir, oh, iki bakal apik tenan, apa sing bakal teka. Ya, saiki kita bakal entuk bathi ekstra.
Ya, sawetara bakal entuk bathi gedhe sing ora disangka-sangka, nanging usaha cilik lan menengah mesthi bakal
terus didorong mundur amarga kapentingan perusahaan gedhe.
Dadi kuwi sawijining prinsip. Apa sing diomongake Mussolini? Fasis iku persatuan negara lan perusahaan-perusahaan gedhe.
Iki maneh. Ing tegesé ékonomi.
Lan sing bakal kita deleng, mesthi wae, yaiku manawa program iki ora bakal mbantu ekonomi, nanging malah bakal
nyebabake karusakan sing nyebar. Ana sawetara sebab kanggo iki.
Kaping pisan, 1.800 milyar iki, sing wis kedadéyan, bakal ngentekaké kabèh tabungan Jerman sajrone patang taun setengah.
Dadi 400 milyar iku 10 persen saka produk nasional bruto sing disimpen Jerman saben taun.
Dadi kita kudu nyelehake kabeh tabungan kita menyang utang nasional sajrone patang setengah taun
supaya kita ora perlu ngutang dhuwit saka luar negeri.
Mesthi wae, kita uga bakal ngutang ing luar negeri, nanging mung kanggo nerangake gedhene.
Masalah kapindho yaiku peringkat kredit Jerman lagi mudhun nganti tingkat Italia.
Lan nganti saiki, Italia, Prancis, lan liya-liyane mung bisa ngrefinansiasi dhéwé kanthi biaya sing lumayan
murah amarga padha nginjeum peringkat kredité Jerman.
Liwat jaminan lan liwat euro lan kabèh kamungkinan transfer sing wis dimanfaatake.
Lan mesthi wae, padha nglanggar kabèh janji sing wis digawe marang kita ing taun 1999
nalika euro diwiwiti, nanging kuwi prakara liya.
Saiki Jerman mlebu jebakan kredit sing padha, lan ora ana sing gelem nginjeumake peringkat kredité marang kita.
Asilé bakal dadi munggahé suku bunga ing obligasi Jerman lan pinjaman ing pasar modal internasional.
Lan tarif bunga sing saya mundhak iki bakal ngusir investasi swasta.
Tukang omah sing mbayar bunga hipotek limang utawa enem persen saiki ora mampu maneh, mula dheweke ora bakal mbangun.
Kahanan sing padha uga ditrapake marang para wirausaha sing mutusake apa mbangun pabrik utawa nandur modal ing piranti lunak.
Investasi-investasi iki ora bakal kelakon maneh, lan ing istilah teknis ekonomi iki diarani 'crowding out'.
Kanthi tembung liya, panggeseran investasi swasta dening belanja pamaréntah.
Lan banjur, mesthi wae ana kasunyatan manawa kita ora bakal entuk apa sing diarep-arepake wong minangka ganti 1,8 triliun.
Kowe kabeh bisa lali bab kuwi, para wanita lan para priya, yèn bakal éntuk
infrastruktur utawa apa waé kaya ngono minangka gantiné.
Aku bakal nerangake marang kowe kanthi prasaja. Dadi, kita nyopot 500 milyar saka 1,8 triliun, sing kanggo persenjataan.
Armament ora investasi, nanging konsumsi pamaréntah, amarga tank ora cocog kanggo ngasilaké barang liya.
Lan drone utawa peluru uga ora bisa. Mung bisa ditembak.
Ya, dadi iki intine – padha tansah nyebut iki investasi – ya, kita kudu nandur modal
kanggo keamanan kita lan kabèh omong kosong kuwi.
Ya, investasi paling apik kanggo keamanan kita yaiku ngupaya hubungan apik karo kabèh tangga-tanggane kita.
Nanging banjur padha miwiti perang karo sapa waé amarga kesombongan agung sing durung tau
kita deleng wiwit jamané Adolf lan Wilhelm.
Dadi wong-wong nyebut presiden Cina iku diktator, presiden Rusia uga, mesthi wae, lan presiden Amerika, sing diwenehi
macem-macem gagasan kanthi kapercayan sing salah yèn dhèwèké ora bakal tau dadi presiden. Aku ora pengin ndhaptar kabèh ing kéné.
Kita pancen ngganggu kabeh wong. Lan banjur kayane kita kudu, kanthi cara apa wae, mbuwang dhuwit kanggo keamanan
sing mesthine ora perlu dibuwang yen kita ora nindakake kuwi.
Dadi kuwi konsumsi pamaréntah. Kuwi nyisakaké 1,3 triliun.
Saka 1,3 triliun iki, 300 milyar kamungkinan ora bakal digunakake kanggo investasi, nanging kanggo biaya pangungsen.
Wis diumumaké yèn negara-negara bagian saiki bakal njupuk dana iki kanggo nerusaké pembiayaan
migrasi, sing wis dadi ora bisa ditanggung maneh.
Ya, banjur isih ana siji triliun. Saka siji triliun kuwi, separo kamungkinan bakal mlebu ing sing diarani investasi
iklim lan separo maneh mlebu ing investasi infrastruktur nyata.
Para wanita lan priya, investasi iklim iku mubazir tenan amarga sanajan 1.000 turbin angin ora ngasilake listrik
nalika ora ana angin, 10.000 turbin angin ngasilake listrik pira nalika ana angin? Dadi kuwi ora bakal bisa.
Dadi, Pak Habeck ora bisa ngetung aturan telu kanthi bener, lan kayane Pak Merz uga ora bisa.
Nanging kaya sing tak kandhakake, yen 1.000 turbin angin ora ngasilake apa-apa, mula 10.000 uga ora bakal ngasilake apa-apa.
Dadi, ngali karo nol tegese nol, para wanita lan para pria.
Dadi, 500 milyar iki bakal terus diinvestasikake ing investasi mubadzir lan investasi sing ora nguntungake.
Iki minangka salah alokasi paling gedhe sing tau ana.
Kabeh kuwi barang-barang sing mengko kudu kita bongkar kanthi biaya gedhe, amarga ora ana sing
bakal bisa nggunakake sawise kegilaan iki rampung.
Dadi isih ana 500 milyar kanggo investasi infrastruktur sing sejati. Nanging negara iku panuku paling awon saka kabeh.
Nalika negara mbangun bangunan ing endi wae, biyasane mbutuhake biaya loro nganti telu kaping luwih akeh saben
meter persegi tinimbang nalika individu swasta sing mbangun.
Iki ateges kabeh sing kita bangun—dalan, jembatan, bangunan, rumah sakit, sekolah—ora preduli apa sing dibangun
déning negara, tansah mbutuhake biaya kaping pindho luwih akeh tinimbang yen perusahaan swasta sing nggarap.
Lan asilé bakal dadi yèn saka 500 milyar iki, kita mung bakal éntuk infrastruktur regané 250 milyar.
Lan yen saiki kita nganggep yèn panjaluk gedhé iki, sing arep digawé déning negara, ketemu karo industri konstruksi sing rusak
lan nyusut separo amarga undang-undang pemanasan Pak Habeck, amarga kuwi wis ngrusak pasar properti lan nyurung
akèh perusahaan konstruksi nganti bangkrut, mula panjaluk gedhé iki bakal ketemu karo pasokan sing suda.
Lan apa sing kelakon ing kahanan kaya ngono? Rega munggah.
Iku ateges kita ora bakal entuk infrastruktur regane 250 milyar, kita bisa uga entuk regane 150 milyar.
Nanging kita duwe 150 milyar kanggo infrastruktur, lan katoné kekurangan mung kanggo
sepur waé 100 milyar, dadi sing isih ana pira?
50 milyar, nalika kita mbuwang 50 milyar kanggo bantuan pangembangan lan 15 milyar
kanggo LSM? Proporsiné wis ora pas maneh.
Para wanita lan para priya, sampeyan disandhang utang 1,8 triliun.
Anak-anak lan cucumu isih bakal mbayar kanggo kuwi luwih suwe tinimbang kanggo Versailles.
Lan minangka balesan, sampeyan bakal nampa infrastruktur regane 150 milyar, utawa paling akeh 200
milyar, saka Pak Merz. Kuwi sing bakal kelakon.
Dadi ora ana gunane ngomong yèn iki 'apik' kanggo ékonomi. Iki rampokan paling gedhé sing tau ditindakake marang wong Jerman.
Krissy Rieger: Mangkono uga sing tak deleng. Lan kowe ngomong yèn generasi mbesuk isih
bakal mbayar kanggo kuwi. Apa rencanane ing kana?
Sawise kabèh, ana omongan, ana rembugan babagan nggunakake tabungan warga, mbok menawa pajak
kekayaan. Kepiye kabèh iki bisa dibayar bali?
Markus Krall: Ya, mbayar bali iku bakal dadi prakara sing menarik. Bagéan gedhé saka pambayaran bali bakal liwat inflasi.
Iki ateges warga sing wis nandur modal dhuwité ing obligasi pamaréntah lan nilai nominal, yaiku asuransi
jiwa, asuransi pensiun, rekening tabungan, lsp., utawa ing awis, bakal dirampas liwat inflasi.
Lan kepiye kuwi bakal kelakon? Ora mungkin nglumpukake jumlah dhuwit kaya ngono ing pasar modal
tanpa nyebabake kenaikan suku bunga sing gedhe banget.
Nyuwun pangapunten.
Dadi, karo perantara kaya BlackRock, sing bakal entuk bathi gedhe saka iki, obligasi-obligasi iki
bakal dituku langsung saka Republik Federal Jerman.
Lan banjur BlackRock bakal adol mau marang ECB. Kanthi premi, mesthi.
Iki ateges BlackRock bakal mencet loro tombol saben wektu, yaiku tuku lan adol. Lan banjur bakal diterusake menyang ECB.
Lan minangka balesan, kita entuk bathi milyaran paun, tanpa risiko, tanpa usaha apa-apa, mung kanthi mencet loro tombol.
Kuwi sing bakal kelakon. Mula saka iku BlackRock nganggep kuwi apik banget.
Lan mulane Pak Merz, minangka mantan CEO BlackRock Eropa lan Ketua Dewan Pengawas
BlackRock Eropa, nganggep iki pancen apik banget.
Dadi majikane biyen, Larry Fink, wis nggosok-nggosok tangane.
Mesthi wae, dhèwèké uga dadi pemegang saham utama ing kabèh industri senjata.
Yaiku, wong-wong sing bakal entuk bathi saka serangan iki.
Kaya ngono katoné. Dadi, marang sapa kasetyan Pak Merz?
Cetha ora marang wong Jerman, marang wong-wong mau dheweke ngomong sakumpulan goroh bab dadi politikus keuangan sing becik.
Iku sing bakal kelakon.
Lan nalika BlackRock tuku jumlah obligasi sing gedhé banget iki lan adol marang ECB, ECB
bakal tuku kanthi dhuwit anyar sing dicetak.
Lan kuwi bakal nambah pasokan dhuwit. Lan panambahan pasokan dhuwit iki nduwèni efek inflasi.
Lan nalika pasokan dhuwit mundhak kanthi apik lan dhuwit direvaluasi, mula 1,8 triliun iki bakal
saktenane dipulihaké liwat revaluasi polis asuransi jiwa, obligasi pamaréntah, lan rekening tabungan.
Mula saka iku dipotong langsung saka warga kanthi cara iki.
Ora ana dhaharan awan gratis, para ibu lan para bapak.
Negara mesthi kudu nggawe warga mbayar kabeh pengeluarané. Ora ana dalan liya.
Krissy Rieger: Debat pajak sabanjure bakal teka. CDU, utawa luwih tepaté Merz, wis janji bakal ana potongan pajak luwih akeh.
Nanging saiki kayane iki uga ora bakal kelakon. Piyé panemumu babagan iki?
Apa kita bakal tau weruh pajak dikurangi ing Jerman tanpa sepuluh pajak anyar dikenalké bebarengan?
Markus Krall: Ora kalebu ing kelas politik iki, tegesé. Iku uga cetha banget.
Ora masalah sepira akèh dhuwit sing kowe wenehake marang wong-wong mau.
Sampeyan bisa nambah pajak luwih dhuwur maneh. Sampeyan bisa njupuk utang luwih akeh
maneh. Iku ora bakal cukup. Iku ora bakal cukup.
Keserakahan kelas politik iki, korupsi kelas politik iki, ora ana watesé.
Ora preduli pira waé sing kowe wenehake marang wong-wong mau, keserakahané mung bakal saya tambah. Iku gampang diprediksi.
Mulane kelas politik iki ora bakal maringi pangurangan pajak, utawa bantuan sejati, utawa simplifikasi pajak,
utawa reformasi apa wae. Nanging bakal ana kenaikan pajak sing digandhengake karo utang luwih akeh.
Lan wong-wong bakal mbuwang dhuwit kanthi bebas.
Kita bubar bali saka Suriah lan sepisan maneh ninggalake 300 yuta marang para pembunuh genosida sing saiki nguwasani kono.
Saiki kita nggunakake dhuwit pajak kita kanggo mbiyayai genosida marang Alawit, Druze, lan Kristen.
Iku sing lagi kelakon. Iki kudu diomongake kanthi cetha banget.
Miturutku, iki kalebu mbantu lan ndhukung genosida lan kena paukuman miturut hukum.
Lan wong-wong iki pancen kabeh pantes diadili amarga padha ndhukung rezim genosida ing tumindak getihe.
Nanging kuwi prakara liya sakabehe.
Pangeluaran bakal terus mewah.
Sapa waé sing pracaya yèn iki mung amarga kepéngin mbuwang dhuwit, iku ora kenal karo golongan politik kita sing korup.
Aku yakin yèn akèh politikus kita nduwèni akun ing Dubai utawa panggonan liya sing dadi aliran sogokan. Padha ngirim atusan yuta
menyang kana, lan minangka gantiné padha nampa sawetara yuta ing akun ing panggonan sing adoh, ing ngendi
aturan pencucian dhuwit ora ditrapaké lan kowe bisa nindakake apa waé sing kowe karepaké.
Mula saka iku, aku yakin manawa apa sing ditindakake golongan politik kita ing kene iku
skema korupsi kanggo nyolong rakyat Jerman.
Lan ing Amerika, saiki wis muncul manawa bagean gedhé saka milyaran sing mili menyang Ukraina,
umpamané, bali manèh marang para politikus Demokrat.
Mula saka iku, iku transaksi sirkular sing dibebani biaya marang pihak katelu, yaiku marang pembayar pajak Amerika.
Yen ing Jerman beda, aku bakal mangan sapu, kalebu gagangé.
Krissy Rieger: Mangsa ngarep apa, iku pitakon pungkasan saka aku, mangsa ngarep apa sing
sampeyan ngarepake kanggo Jerman sajrone limang taun?
Markus Krall: Aku mikir yen limang taun maneh, kita bakal ana ing masa depan sing luwih apik tinimbang saiki.
Nanging sajrone wektu iki kita bakal ngalami bencana gedhe banget sing bakal digawa Pak Merz marang negara iki, amarga
dhèwèké wis tekad dadi kanselir kanthi pitulungan saka pihak kiwa, ta? Kuwi impen paling gedhé ing uripé.
Nyuwun pangapunten.
Lan kabijakan sing saiki ditindakake bakal tenan-tenan nuntun marang bencana ing kabèh bidang.
Ing babagan ekonomi, iki bakal nyebabake deindustrialisasi gedhe lan eksodus masif perusahaan.
Aku saiki lagi nyadari iki nalika ngomong karo konsultan rekrutmen sing nyelehake manajer-manajer sing wis di-PHK.
Aku bubar ngobrol karo sawetara kanca sing ana ing bisnis iki, lan padha kandha marang aku yèn biyèn, nalika padha nduwé calon,
luwih asring calon-calon mau ngomong, "Ya, aku péngin weruh carané aku bisa ngembangaké dhiri ing
kéné. Aku butuh langkah sabanjuré ing karirku."
Lan saiki kahanané wong-wong padha nggoleki gawéan kanggo nyiapaké kemungkinan restrukturisasi,
migrasi, penutupan, kebangkrutan – sakabèhé, ta?
Iki ateges ing kabèh bidang, kita bakal weruh perusahaan-perusahaan ambruk utawa pindhah
panggonan, utawa nyuda produksi lan ngeculaké karyawan.
Kita wis nduwé tingkat pangangguran paling dhuwur sajrone 10 taun, ta?
Pengangguran saya mundhak kanthi signifikan, lan iki bakal saya cepet; kebangkrutan uga wis mundhak sajrone telung
setengah nganti patang taun, kanthi rekor anyar saben taun.
Zombie-zombie kuwi lagi ambruk, kaya sing wis suwe tak kandhakake, ta?
Zombie-zombie kuwi lagi tiba, saiki lagi tiba, lan tiba kanthi akèh, lan ya, krisis ekonomi
iki bakal saya parah amarga kabijakan Pak Merz.
Mesthi wae, yen dhuwit sing cukup disebarake, bakal ana sawetara wulan, bisa uga sawetara triwulan, saka kamakmuran sing katon.
Nanging iki bakal diimbangi lan malah kakehan diimbangi amarga ambruké industri ekspor kita, sepisanan amarga kita ora
kompetitif maneh, lan kapindho amarga wong Amerika bakal nyuda belanja pamaréntahé nganti telu nganti lima triliun.
Dadi DOGE , gergaji mesin pancen wis nyerot tenan.
Lan pangurangan belanja pamaréntah Amérika iki bakal nyebabaké kontraksi gedhé banget ing panjaluk impor
Amérika, lan panjaluk impor mau iku panjaluk ékspor kita.
Lan kuwi uga bakal nduwèni pangaruh marang China, ing ngendi langkah-langkah Amérika uga bakal nyebabaké
krisis panyesuaian, lan yèn China banjur nyusut, ora bakal ana panjaluk saka China kanggo produk kita.
Dadi kuwi bakal nganti puncaké, kabèh efek iki bakal bareng-bareng dumadi ing wektu sing padha,
lan banjur nagara bakal ngadhepi karusakan ekonomi.
Dadi, adhedhasar pengalaman, kelas politik sing ngadhepi karusakan ekonomi wis siyap perang.
Aku curiga manawa sanajan durung tekan adu senjata, Pak Merz bakal ngirim misil Taurus, kalebu
ijin lan ijin target, saka Rusia menyang Ukraina.
Kanggo tujuan iki, dhèwèké, ayo tak omong ngéné, cukup mbukak pikiran supaya ora nggunakake tembung-tembung sing
langsung bisa dianggep minangka caci marang para politikus.
Lan yen salah siji misil Taurus iki nabrak Moskow, utawa malah Kremlin, aku wedi yèn wong Rusia bakal ngirim informasi marang
kita babagan wilayah Berlin lan pabrik-pabrik ing Bavaria kidul, ing ngendi Taurus diprodhuksi, sing diijini kita evakuasi supaya
ngringkes karusakan manungsa sing disebabake serangan balasan.
Krissy Rieger: Ayo langsung mlebu topik saiki. Apa panjenengan mikir babagan persetujuan
koalisi? Aspek endi sing nggatekake panjenengan?
Ernst Wolff: Sing pancen nguwatirake yaiku gambaran gedhé. Persetujuan koalisi nduwèni loro fokus utama.
Siji yaiku rearmament lan sijine yaiku digitalisasi.
Mula, kanggo aku, persetujuan koalisi iku ora liya mung kartu bebas kanggo BlackRock supaya bisa nguwasani Jerman luwih gedhe.
Dadi kowe kudu éling yèn Angkatan Bersenjata Jerman wis pancèn miwiti tumindak.
Padha wis pesen pesawat tempur F-35. Pesawat-pesawat iki bakal dirampungake utawa diprodhuksi dening Lockheed Martin.
Para pemegang saham utama yaiku BlackRock, Vanguard, lan State Street.
Banjur helikopter-helikopter dipesen, kapal selam.
Sugeng Merz wiwit kuwi wis nyatakake yèn dhèwèké setuju nyedhiyakake misil Taurus marang Ukraina.
Misil Taurus diprodhuksi déning MBDA lan Saab.
MBDA iku anak perusahaan Airbus, yaiku BAE Systems.
Lan mesthi wae ana uga para pemegang saham paling gedhé, ing antarané kalebu BlackRock.
Yen ngomongake babagan digitalisasi, kita kabeh ngerti yen BlackRock iku investor
utama ing mburi kabeh perusahaan digital gedhe.
Lan kita kabeh padha ngerti yen Pak Merz iku Ketua Dewan Pengawas BlackRock Jerman ing
taun-taun sadurunge 2020, yaiku saka 2016 nganti 2020.
Dadi kabèh iki ora liya mung undhangan kanggo BlackRock supaya nerusaké redistribusi ageng ing Jerman.
Warga negara Jerman bakal mbayar lan BlackRock bakal entuk bathi.
Ernst Wolff: Kita bakal ngalami tingkat pengangguran paling dhuwur sing tau ana, lan iki
bakal kelakon sajrone periode legislatif iki.
Kita bakal weruh rega terus munggah dhuwur, kaya sing wis kelakon nganti saiki. Iki bakal luwih cetha ing sektor pangan.
Kita bakal ngalami ketidakstabilan sing gedhe. Saiki kita lagi nyekseni perang dagang.
Padha ora persis ndhukung stabilitas ing urusan ekonomi internasional, nanging malah kosok baline.
Lan ing ndhuwur kabèh, kita bakal ngalami siji bab. Kita bakal ngalami redistribusi gedhé saka ngisor menyang ndhuwur.
Dadi aku mung kudu ngélingké kowe yèn Rebo kepungkur, para milyarder donya ngalami
paningkatan paling gedhé sajrone sedina sing tau ana.
Padha entuk 303 milyar ing Rebo kepungkur.
Lan kuwi amarga, dudu amarga pasar saham munggah banget, nanging amarga ing sawijining dina pasar saham
mudhun banget lan ing dina sabanjure munggah maneh.
Lan ing jaman saiki, kowe uga bisa entuk bathi lumayan saka rega sing mudhun yen kowe duwe penasihat sing pas lan informasi wong
njero sing akurat. Lan wong-wong kuwi mesthi wis nduwé kuwi.
Krissy Rieger: Kabeh iki pancen banget, banget, banget intens. Lan saiki kowe mikir, mbok menawa iku panilaian
pribadimu, nanging Merz ngomong kanthi cetha banget: dheweke kandha yen kabeh bakal dadi luwih larang.
Ernst Wolff: Ya, mesthi, kuwi pancen ora bisa dihindari babar pisan.
Dadi kita bakal weruh banjir dhuwit sing sejati.
Dadi luwih gedhe tinimbang sawisé krisis finansial global taun 2007 lan 2008.
Lan kuwi ateges, mesthi wae, rega bakal munggah kanthi dramatis.
Dadi kita ngerti yèn dana khusus sing diduga iki saiki wis digunakaké.
Dadi saiki wis disetujoni uga dening pamaréntah.
Iku 500 milyar utang anyar. Mesthi wae, iki kudu dipulihaké kanthi cara apa waé ing wangun obligasi pamaréntah.
Lan kuwi ateges, mesthi wae, dhuwit luwih akèh bali muter lan dhuwit kuwi terus direndhahake nilaine.
Dadi kita kudu ngarepake yen dhuwit bakal mudhun regane banget ing mangsa cedhak.
Miturut Markus Krall lan Ernst Wolff, warga Jerman bakal mbayar kanggo kabijakan sing nguntungake BlackRock
nganti tingkat sing bisa uga durung tau ana sadurunge.
Nanging sapa sing ana ing mburi BlackRock, manajer aset paling gedhé ing donya kanthi luwih saka £10 triliun sing dikelola?
Kliené dumadi saka lembaga kaya bank, yayasan, dana kekayaan negara, dana pensiun, lan utamané investor swasta.
Iki wong-wong sugih banget, kaya Rothschilds, Rockefellers, lan Warren Buffet.
BlackRock nggayuh posisine dadi manajer aset paling gedhé amarga, contoné, transfer aset saka
Rothschilds sing nilaine watara 2,8 triliun dolar AS.
Kulawarga Rothschild kalebu salah siji pamimpin Freemasonry tingkat dhuwur ing saindenging jagad.
Sing menarik, Larry Fink, pangadeg lan kepala eksekutif BlackRock, uga dadi Freemason pangkat
dhuwur lan anggota enem loji kuna sing kuwasa.
BlackRock mula bisa diidentifikasi minangka piranti mafia finansial lan Freemasonry global tingkat dhuwur.
Minangka sing wis dituduhake ing program "Konspirasi iki ngrusak Jerman" , Friedrich Merz ora mung dadi kaki tangan mafia iki.
Keanggotaane ing sak deretan organisasi Masonik tingkat dhuwur sing nduweni pengaruh gedhe nuduhake yen, kaya
Freemason tingkat dhuwur Olaf Scholz, dheweke mung dadi wajah ngarep kanggo kartel kriminal iki.
Partisipasiné ing Konferensi Bilderberg 2024 malah ateges yèn dhèwèké iku wakil sing dipilih saka
mafia keuangan Freemasonry tingkat dhuwur ing Jerman.
Tugas sing saiki katon lagi ditangani kanthi tekad sing gedhe lan nyebabake cilaka gedhe tumrap masarakat Jerman.
Amarga paket utang iki mung nglayani kapentingané dhéwé, paket iki uga kudu dianggep minangka tindak pidana liyané
saka kartel iki, sing ngrusak umat manungsa kaya tumor kanker.
Saliyane, program "Agenda Reset Agung – Karusakan Ekonomi lan Perang" , diterangake manawa Jerman lan Uni Éropa wis sengaja
dirusak sacara ékonomi meh sepuluh taun iki déning kabijakan sing dikontrol déning Freemason tingkat dhuwur
lan uga bisa langsung digawa menyang perang karo Rusia.
Tujuan para penjahat iki ora mung ngrebut, nanging uga "Great Reset" sing diumumake dening Klaus Schwab, sawijining Freemason
pangkat dhuwur lan pangadeg World Economic Forum (WEF).
Iki banjur dimaksudaké kanggo ngadegaké tatanan donya anyar kanthi pamaréntahan donya tunggal ing ngendi nagara-nagara sing
kuwat sacara ékonomi lan nduwèni kedaulatan ora nduwèni papan.
Saka sudut pandang iki, paket utang kasebut, kanthi akibat sing nggegirisi kanggo Jerman lan stabilitas
finansial sakabèhé zona euro, njupuk dimensi anyar sakabehe.
Cetha menawa Friedrich Merz, kanthi kerja bareng karo SPD, ora mung nerusake kanthi lancar pakaryan ngrusak saka
pamaréntahan sadurungé, nanging malah ngebut nganti tekan ambruké ékonomi lan utang kakehan ing Jerman.
Kaya sing kacathet déning whistleblower John Perkins , pangembangan kaya ngono banjur mbukak lawang kanggo serangan
luwih lanjut, nyebabaké spiral kemlaratan sejati lan pungkasané nguasaké negara-negara ing sangisoré kendali penuh
kartel kriminal iki utawa nyiapaké kanggo "Great Reset"-é.
Nanging kepiye lan kanthi cara apa rencana-rencana ngrusak iki bisa dicegah – dening Donald Trump, penyelamat liyane utawa
partai politik anyar? Kanggo nyimpulake, rungokna Ernst Wolff:
Krissy Rieger: Nanging wong-wong isih kandha, ya, kita duwe Milei lan kita duwe Trump. Lan sapa wae sing
kowe pengin lebokake ing dhaptar iki minangka penyelamat.
Lan saiki kita lagi ngomong yèn kuwi ora kaya ngono babar pisan, yèn apa sing padha lakoni ora positif kanggo mayoritas.
Apa sing sampeyan anggep dadi sumber pangarep-arep kanggo wong akeh?
Ernst Wolff: Ya, sing nggawa pangarep-arep iku massa dhéwé. Iku wong-wong dhéwé.
Mula saka iku, saben wong kudu ngerti manawa ora ana siji-sijia sing bakal nylametake kita kajaba awake dhewe.
Lan supaya bisa nylametake awake dhewe, kita kudu luwih dhisik mangerteni apa sing kedadeyan ing sakupenge kita.
Lan mulane iki penting banget kanggo ngatasi masalah-masalah iki lan aja mung ngubur sirahmu ing wedhi.
Lan sing paling penting, aja mung ngetutake wong liya kanthi membuta.
Dadi wong-wong sing saiki nduwèni kuwasa, maksudku, kowe pancèn ora perlu ndelok kaping pindho.
Iki wong-wong sing ngglelgès ing kamakmuran.
Dadi Donald Trump iku salah siji saka satus wong paling sugih ing donya. Milei uga urip mewah.
Dadi wong-wong tansah nguntungake kanca-kancané, kanca karibé.
Lan ngarep-arep wong kaya ngono kadhangkala nyelehake remah roti ing piringmu iku mesthi sikap urip sing pancen salah.
Dadi kudu diomongake manawa donya pancen lagi ana ing kahanan darurat, sing uga banget, banget mbebayani.
Amarga kita ngerti yen ana peperangan ing endi-endi. Kita uga ngerti yen ketimpangan sosial saiki
lagi njeblug nganti tingkat sing ora bisa dibayangake.
Kita ngerti yèn gelombang gedhé pangangguran bakal teka marang kita.
Lan kita kudu nyiapake awake dhewe kanggo jaman iki.
Lan ora ana siji wae saka njaba sing bakal bisa mbantu kita ing kana; kita kudu ngandelake awake dhewe 100 persen.
Krissy Rieger: Tepat. Lan utamane nalika sampeyan mikir yen sistem iki makarya kanthi cara sing nglatih kita supaya ora takon
pitakon utawa, ayo diomongke, mung takon pitakon sing bener lan ora mikir kakehan metu saka
kothak lan, sing paling penting, mung tetep pasif.
Lan kabèh iki manut motto, hei, dhèwèké bakal nindakake, aku mung bakal ngenteni lan ndelok.
Lan ngenteni iki banjur nggawe kita kroso kaya urip ing diktatoran.
Lan banjur kowe tangi lan mikir dhewe, kepiye kuwi bisa kelakon? Aku ora ngerti, apa aku ana ing kana?
Ernst Wolff: Ya, masalahé yaiku ketidakaktifan iki dianggep minangka persetujuan déning wong liya.
Dadi yen wong-wong tetep ora aktif, wong sing nduweni kuwasa mung nerusake wae.
Jean-Claude Juncker saka Uni Éropa, sing wektu kuwi dadi Présidhèn Komisi, ngendika kanthi apik banget.
Dheweke kandha yen kita mung bakal maju nganti wates sing diijini wong liya.
Lan nalika wong padha mbangun, kita mundur setindak banjur maju maneh.
Lan salami wong-wong ora nindakake apa-apa, kita nganggep kuwi minangka panriman marang apa sing kita tindakake.
Krissy Rieger: Ya, sampeyan wis nyimpulake kanthi apik banget. Matur nuwun. Lan sing paling
penting, matur nuwun kanggo kabèh informasi.
Sampeyan bisa alon-alon miwiti nyusun gambaran sakabehe kahanan.
Lan sing paling utama, aku krasa kaya ditendhang ing mburi nalika kowe ngomong, "oke, iki wae
pungkasané aku. Aku wis cukup. Ora. Matur nuwun."
Ernst Wolff: Matur nuwun.
Yen program iki wis maringi panganan kanggo dipikirake, aja disimpen kanggo awakmu dhéwé.
Bantu nyebarake fakta-fakta iki lan ajak wong liya mikirake akibat saka paket utang.