2025 წლის 21 მარტს ფედერალური საბჭოს მიერ სავალო პაკეტის დამტკიცების შემდეგ, გზა გაიხსნა გერმანიის ფედერაციული
რესპუბლიკის ისტორიაში ყველაზე მასშტაბური სავალო გამოშვებისთვის.
მთავარ მედია საშუალებებმა განაცხადეს, რომ ეს ახალ ვალს დაახლოებით ერთი ტრილიონი ევროს ოდენობით გაზრდიდა.
თუმცა, როგორც CDU/CSU-სა და SPD-ის მწვანეებთან შეთანხმების შესახებ ამჟამინდელი გათვლები აჩვენებს,
ვალების ახალი მთა შესაძლოა ბევრად დიდი აღმოჩნდეს.
ეკონომისტი ვოლფ ჰაინრიხ რაიტერი, რომელიც კოალიციის დაშლამდე ფინანსთა ფედერალური სამინისტროს მთავარი ეკონომისტი
იყო, ამიტომ მომდევნო ათი წლის განმავლობაში ახალ ვალს "სულ მცირე 1.8 ტრილიონი" ევროს ოდენობით ელის.
ამ უზარმაზარი თანხის გათვალისწინებით, არაერთმა წამყვანმა ეკონომისტმა და ფედერალურმა აუდიტორულმა
სამსახურმაც კი განგაში ატეხეს და სასწრაფო გაფრთხილებები გაავრცელეს ვალის პაკეტის უარყოფითი ეფექტების შესახებ.
თუმცა, მათი გაფრთხილებები მეინსტრიმულ მედიაში თითქმის შეუმჩნეველი დარჩა და მხოლოდ გვერდულად აღინიშნა, თუ რომელმა
წამყვანმა ეკონომისტებმა გაიჟღერეს გამაფრთხილებელი სიგნალი.
ესენი იყვნენ, მაგალითად, ● ლარს ფელდი: ფრაიბურგის უნივერსიტეტის ეკონომიკური პოლიტიკის პროფესორი და
გერმანიის ეკონომიკური ექსპერტების საბჭოს ყოფილი თავმჯდომარე
● ვერონიკა გრიმი: ეკონომისტი, ნიურნბერგის ტექნიკური უნივერსიტეტის პროფესორი და გერმანიის ეკონომიკური ექსპერტების საბჭოს წევრი
● ფოლკერ ვილანდი: ფრანკფურტის გოეთეს უნივერსიტეტის მონეტარული და ფინანსური სტაბილურობის ინსტიტუტის (IMFS) დირექტორი
და გერმანიის ეკონომიკური ექსპერტების საბჭოს ყოფილი წევრი
● იუსტუს ჰაუკაპი: დეკანი დუსელდორფის ჰაინრიხ ჰაინეს უნივერსიტეტში და მონოპოლიების კომისიის ყოფილი თავმჯდომარე
● კრისტოფ მ. შმიდტი, ლაიბნიცის ეკონომიკური კვლევების ინსტიტუტის პრეზიდენტი
ყველა ეს წამყვანი ეკონომისტი შიშობს, რომ ვალის პაკეტი გაზრდის ინფლაციას და გერმანიის
მოსახლეობის კეთილდღეობას მნიშვნელოვან ზარალს მიაყენებს.
ამან შესაძლოა საფრთხე შეუქმნას ევროპულ ფინანსურ სტაბილურობას და ევროს კრიზისი კვლავ გაამწვავოს.
ამ კონტექსტში, ცნობილი ეკონომისტი, მენეჯმენტის კონსულტანტი და ავტორი, დოქტორი მარკუს კრალი, მას ასევე გერმანიის
ფედერაციული რესპუბლიკის ისტორიაში ყველაზე დიდ გატაცებას უწოდებს.
იხილეთ ქვემოთ ცნობილი პედაგოგისა და ავტორის, კრისი რიგერის მიერ ჩატარებული ორი ინტერვიუდან
ამონარიდები დოქტორ კრალთან და ფინანსურ ექსპერტ ერნსტ ვოლფთან.
ისინი ზუსტად აანალიზებენ ფრიდრიხ მერცის ხელმძღვანელობით მოსალოდნელი ახალი ფედერალური მთავრობის
გეგმებს და, უპირველეს ყოვლისა, შეაჯამებენ მის შედეგებს:
კრისი რიგერი: გამარჯობა ყველას, დღეს ჩვენთან საუბრისთვის მარკუს კრაალია. ძალიან გმადლობთ დროისთვის.
მარკუს კრალი: გთხოვთ, ქალბატონო რიგერ. კიდევ და კიდევ.
კრისი რიგერი: ჩვენ კვლავაც რთულ დროს განვიცდით, როგორც ბოლოს როდესაც ვისაუბრეთ.
ახლა, როცა საყოველთაო არჩევნების შედეგები ცნობილია, ყველაფერი დასრულებულია. რას იტყვი ამაზე?
თქვენც გაგიკვირდათ, რომ კავშირმა პოპულარობა დაიბრუნა, ახლა, როცა საბოლოო შედეგები ცნობილი გახდა? რას ფიქრობთ ამაზე?
მარკუს კრალი: ისე, "უნიონმა" სინამდვილეში ბევრად უარესად იმუშავა, ვიდრე უნდა ემუშავა, თუ გავითვალისწინებთ
შუქნიშნის კოალიციური მთავრობის კატასტროფულ მუშაობას.
დიახ, თუ ოპოზიციაში ხარ და გაგიმართლა ისეთი სუსტი მთავრობით, როგორიც CDU-ს ჰყავდა,
მაშინ რეალურად 35-დან 40 პროცენტამდე უნდა მიიღო.
სინამდვილეში, სწორედ ბატონი მერცის არასათანადო საქმიანობის გამო, არჩევნებამდეც კი, გარემოებების
გათვალისწინებით, ქდუ-მ შედარებით ცუდი შედეგი აჩვენა.
და როდესაც გაითვალისწინებთ, რომ არჩევნების შემდეგ მან, ფაქტობრივად, თავი დაანება თავის მოკატუნებას და არა მხოლოდ ყველა
საარჩევნო დაპირება დაარღვია, არამედ საპირისპიროდ წავიდა, გასაკვირი არ არის, რომ AfD ახლა
CDU-ს მხოლოდ ორი პროცენტული პუნქტით ჩამორჩება.
და იმედი მაქვს, რომ AfD მალე CDU-ს გაუსწრებს, რათა CDU-ში გამოცხადდეს proverbial "გრძელი დანების ღამე" და ამ
პარტიამ თავი დააღწიოს თავის სრულიად წარუმატებელ თავმჯდომარეს.
კრისი რიგერი: არჩევნების რომელი დაპირების შეუსრულებლობა ჩათვალეთ ყველაზე ცუდლად?
მარკუს კრალი: ეს რთულია. სინამდვილეში, თითოეული მათგანი იმდენად კატასტროფული იყო, რომ ძნელია იმის თქმა, თუ საიდან დავიწყოთ.
რა თქმა უნდა, ყველაზე მეტად მან ხაზი გაუსვა იმას, რომ სურდა, გატარებინა საიმედო ფინანსური პოლიტიკა.
ახლა, სულ რაღაც ოთხ კვირაში, მან იმაზე მეტი ვალი დააგროვა, ვიდრე მთელმა ფედერალურმა
გერმანიის რესპუბლიკამ დააგროვა 1949 წელს დაარსებიდან.
უბრალოდ წარმოიდგინეთ. მართალია, მან ვალი არ გააორმაგა, მაგრამ იმ დროს ფედერაციულ გერმანიას ნულოვანი ვალი არ ჰქონდა.
მაშ, რა იყო მაშინ, განსხვავება მაშინდელსა და დღევანდელს შორის, დაახლოებით იმას შეესაბამება, რასაც ბატონი
მერცი ახლა თავისი სავალო პაკეტით ერთ წამში კვლავ აკეთებს.
შესაბამისად, ის აორმაგებს გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ვალს, რაც, არსებითად, ქვეყანას იტალიის დონეზე დააყენებს, სადაც
ვალი მთლიანი ეროვნული პროდუქტის 100 პროცენტს აღემატება, რაც კერძო ინვესტიციების უზარმაზარ დისლოკაციას გამოიწვევს.
შესაბამისად, კერძო ინვესტიცია ამ უკან გადაიწევს ამ მთავრობის მოთხოვნის გამო, რომელიც შემდეგ ძალაში შედის.
მთელი ეს სოციალიზმისკენ მსვლელობაა.
და მეორე მთავარი, მეორე მთავარი კატასტროფული, დიახ, მეორე მთავარი კატასტროფული დაპირების დარღვევა,
ძირითადად, მიგრაციას ეხება. აქ მან ძლიერი კაცის როლი შეასრულა.
და ახლა ვხედავთ, რომ ის ვეფხვისავით ხტა და მისის ესკენის საწოლის პირსახლავად დაეშვა.
ისეთ რამეს, რასაც საკუთარ თავს ზოგჯერ უნდა აპატიო.
დიახ, მგონი, რომ ყოველ დილით, როგორ ვთქვათ, სასიამოვნო ჭიმვა იგრძნობს ფეხის თითებში,
როდესაც ამ საწოლის გვერდითა ხალიჩაზე გადადის.
და მესამე მთავარი საკითხი, რომელშიც ის ასევე სრულიად წარუმატებელი აღმოჩნდა, რა თქმა უნდა, ენერგეტიკისა და კლიმატის საკითხია.
რადგან ის, არსებითად, აგრძელებს ჰაბეკის მიერ გატარებულ დესტრუქციულ პოლიტიკას, რომელიც გერმანიის დეინდუსტრიალიზაციის მიზეზი გახდა.
და მთლიანობაში, უნდა ვთქვა, რომ ამას რაღაც ჰონეკერის სოციალიზმის მსგავსი აქვს.
ეს, ძირითადად, იმას ნიშნავს, რასაც გააკეთებდით, გერმანიის დაცემა რომ გდომოდათ.
კრისი რიგერი: შეიძლება ითქვას, რომ მან, ასე ვთქვათ, ყველა თავისი საარჩევნო დაპირება შეასრულა.
მარკუს კრალი: დიახ, ის მანამდეც ცოტა გაცვეთილი იყო, მაგრამ ახლა, შეგიძლიათ თქვათ, რომ ნამდვილად გაცვეთილია.
კრისი რიგერი: როდესაც საქმე ვალს ეხება, ხალხი ყოველთვის ამბობს, რომ ის მნიშვნელოვანია ეკონომიკისთვის.
თქვენი აზრით, ამჟამად ეს ვალები ეკონომიკას წინსვლას უზრუნველყოფს და ეს ახლა იცვლება?
მარკუს კრალი: სრული სისულელეა იმის თქმა, რომ ეს ვალი ეკონომიკას დაეხმარება.
ეს ვალები ეხმარება დიდ კორპორაციებს, ანუ იარაღის მწარმოებლებსა და რამდენიმე სხვა დიდ კორპორაციას, რომლებიც
შემდეგ გერმანიის ეკონომიკაში ინვესტიციას არ განახორციელებენ.
მაშ ასე, მოვიყვანოთ მაგალითად, თავდაცვაზე 500 მილიარდის დახარჯვა, რომლის ინიცირებასაც ბატონი მერცი აპირებს.
ვის სარგებელს მოუტანს ეს? ისეთ კომპანიებს, როგორიცაა Rheinmetall.
თუმცა, Rheinmetall-ი გერმანიაში ინვესტიციას არ დებს, რადგან გერმანიაში ენერგიის ფასები ამ მაღალენერგოემკრეიფი
წარმოებისთვის იმდენად მაღალია, რომ ეს მათთვის არარენტაბელურია.
ისინი ამჟამად უკრაინის დანარჩენ ნაწილში ახალ ქარხნებს აშენებენ საბრძოლო მასალებისა და სხვა მრავალი
რამისთვის. დიახ. მათ უკრაინის დანარჩენ ნაწილში აშენებენ.
ისინი პატარა ეკონომიკურ სასწაულს ქმნიან, მაგრამ არა გერმანიაში. და ყველგან ასე იქნება.
ასე რომ, ეს ფული წყალში ჩაიყრება. ის ეკონომიკას არანაირად არ დაეხმარება, მაშინაც კი, თუ ერთი-ორი აღმასრულებელი
დირექტორი უკვე ხელებს იზელს და ფიქრობს: ოჰ, რა შესანიშნავი მომავალი გველის. დიახ, ახლა დამატებით მოგებას მივიღებთ.
დიახ, ზოგიერთმა უზარმაზარი მოგება მიიღოს, მაგრამ მცირე და საშუალო ბიზნესი, ბუნებრივია,
კვლავაც დიდი კორპორაციების ხარჯზე უკან დაიწევს.
აი, ეს არის პრინციპი. რა თქვა მუსოლინიმ? ფაშიზმი არის სახელმწიფოსა და მსხვილი კორპორაციების კავშირი.
აი, ისევ დავიწყეთ. ეკონომიკური თვალსაზრისით, რა თქმა უნდა.
და, რა თქმა უნდა, ჩვენ ვნახავთ, რომ ეს პროგრამა ეკონომიკას ვერ დაეხმარება, არამედ ფართო
ზიანს გამოიწვევს. ამის რამდენიმე მიზეზი არსებობს.
პირველ რიგში, ეს 1,800 მილიარდი, რაც უკვე ფაქტია, ოთხწელიწად-ნახევრის მთელ გერმანულ დანაზოგს შეჭამს.
ასე რომ, 400 მილიარდი არის წლიური მთლიანი ეროვნული პროდუქტის 10 პროცენტი, რომელსაც გერმანია ყოველწლიურად ზოგავს.
ასე რომ, ოთხი და ნახევარი წლის განმავლობაში მთელი ჩვენი დანაზოგი ეროვნულ ვალში უნდა ჩადოთ,
რათა საზღვარგარეთ ფული აღარ მოგვიწიოს სესხება.
რა თქმა უნდა, ჩვენ ასევე ავიღებთ ვალს საზღვარგარეთ, მაგრამ მხოლოდ მასშტაბის დასაზუსტებლად.
მეორე პრობლემა ისაა, რომ გერმანიის საკრედიტო რეიტინგები იტალიურ დონემდე ეცემა.
და დღემდე იტალიას, საფრანგეთსა და სხვებს მხოლოდ იმიტომ შეეძლოთ საკმაოდ დაბალ ფასად რეფინანსირება,
რომ მათ გერმანიის საკრედიტო რეიტინგი გამოიყენეს.
გარანტიების, ევროსა და ყველა გამოყენებული გადარიცხვის შესაძლებლობის მეშვეობით.
და, რა თქმა უნდა, დაარღვიეს ყველა დაპირება, რომელიც 1999 წელს, ევროს შემოღებისას მოგვეცეს, მაგრამ ეს სხვა საკითხია.
ასე რომ, ახლა გერმანია იმავე საკრედიტო ხაფანგში ეხვევა და იქ არავინ არის, ვინც თავის საკრედიტო რეიტინგს გაგვიზიარებს.
შედეგი იქნება გერმანიის ობლიგაციებზე და საერთაშორისო კაპიტალის ბაზრებზე გაცემულ სესხებზე საპროცენტო განაკვეთების ზრდა.
და ეს მზარდი საპროცენტო განაკვეთები ხელს შეუშლის კერძო ინვესტიციებს.
სახლის მშენებელი, რომელიც იპოთეკაზე ხუთ ან ექვს პროცენტს იხდის, ამის ფუფუნებას ვეღარ იძლევა, ამიტომ აღარ ააშენებს.
იგივე ეხება მეწარმეებს, რომლებიც წყვეტენ, ააშენონ ქარხანა თუ პროგრამულ უზრუნველყოფაში ჩადონ ინვესტიცია.
ეს ინვესტიციები აღარ განხორციელდება და ეკონომიკის ტექნიკურ ჟარგონში ამას "გაძევება" ეწოდება.
სხვა სიტყვებით, კერძო ინვესტიციების ჩანაცვლება სახელმწიფო დანახარჯებით.
და შემდეგ, რა თქმა უნდა, არის ის ფაქტი, რომ 1.8 ტრილიონის სანაცვლოდ ვერ მივიღებთ იმას, რასაც ხალხი იმედოვნებს.
შეგიძლიათ დაივიწყოთ, ქალბატონებო და ბატონებო, რომ სანაცვლოდ ინფრასტრუქტურას ან რაიმე მსგავსს მიიღებთ.
მე უბრალოდ გამოვთვლი თქვენთვის. ასე რომ, პირველ რიგში 1.8 ტრილიონიდან 500 მილიარდს გამოვაკლებთ, რომელიც შეიარაღებაზე მიდის.
იარაღება ინვესტიცია კი არა, სამთავრობო მოხმარებაა, რადგან ტანკები სხვა რამის საწარმოებლად უვარგისია.
და დრონებსაც არ შეუძლიათ, არც ვაზნებს. მათ მხოლოდ გასროლა შეიძლება.
დიახ, ასე რომ, საქმე ამაშია – ისინი ამას ყოველთვის ინვესტიციას უწოდებენ – დიახ, ჩვენ უნდა ჩავდოთ
ინვესტიცია ჩვენს უსაფრთხოებაში და ამ მთელ სისულელეში.
დიახ, ჩვენი უსაფრთხოების საუკეთესო ინვესტიცია ყველა ჩვენს მეზობელთან კარგი ურთიერთობის დამყარება იქნებოდა.
მაგრამ შემდეგ მათ მეგალომანიის შეტევით ყველასთან დაიწყეს დაპირისპირება, როგორიც არ
გვინახავს ადოლფისა და ვილჰელმის დროიდან მოყოლებული.
ასე რომ, ხალხი ჩინეთის პრეზიდენტს დიქტატორს ეძახის, რუსეთის პრეზიდენტსაც, რა თქმა უნდა, და ამერიკელ პრეზიდენტსაც, რომელსაც
ყოველგვარ სისულელეს ასწავლიდნენ იმ მცდარი რწმენით, რომ ის არასდროს გახდებოდა პრეზიდენტი. არც კი მინდა აქ ყველა მათგანის ჩამოთვლა.
ჩვენ ნამდვილად ყველას ვებრძვით. და შემდეგ, როგორც ჩანს, გვჭირდება, რატომღაც, უსაფრთხოებაზე ფულის დახარჯვა, რომლის
დახარჯვაც არასდროს მოგვიწევდა, ეს რომ არ გაგვეკეთებინა.
ეს არის სამთავრობო მოხმარება. ასე რომ, რჩება 1.3 ტრილიონი.
ამ 1.3 ტრილიონიდან 300 მილიარდი, სავარაუდოდ, ინვესტიციების ნაცვლად ლტოლვილებზე დახარჯება.
უკვე გამოცხადდა, რომ ფედერალური შტატები ახლა ამ ფონდს მოიზიდავენ მიგრაციის დასაფინანსებლად, რომელიც სრულიად მიუწვდომელი გახდა.
დიახ, მაშინ ტრილიონი დარჩება. ამ ტრილიონიდან ნახევარი, სავარაუდოდ, წავა ეგრეთ წოდებულ კლიმატურ ინვესტიციებში,
ხოლო მეორე ნახევარი — რეალურ ინფრასტრუქტურულ ინვესტიციებში.
ქალბატონებო და ბატონებო, კლიმატის სფეროში ინვესტიციები სრული ფუჭი ხარჯია, რადგან, როცა ქარი არ არის, 1000 ქარის ტურბინა
ელექტროენერგიას არ აწარმოებს, ხოლო როცა ქარია, 10000 ქარის ტურბინა რამდენ ელექტროენერგიას აწარმოებს? ასე რომ, ეს არ იმუშავებს.
ასე რომ, ბატონ ჰაბეკს სამწილადობის წესი სწორად არ გამოსდის და, როგორც ჩანს, ბატონ მერცსაც.
მაგრამ, როგორც ვთქვი, თუ 1000 ქარის ტურბინა არაფერს აწარმოებს, მაშინ 10000-იც არაფერს აწარმოებს.
ასე რომ, ნულზე გამრავლება ნულს ნიშნავს, ქალბატონებო და ბატონებო.
ასე რომ, ეს 500 მილიარდი კვლავაც ჩაიდება არამიზნობრივ და არარენტაბელურ ინვესტიციებში. ეს
ოდესმე მომხდარ შეცდომებს შორის ყველაზე უზარმაზარია.
ეს ყველაფერი ისეთ რამეებს ნიშნავს, რომელთა დანგრევასაც მოგვიანებით დიდი ხარჯებით მოგვიწევს, რადგან ამ
სიგიჟის დასრულების შემდეგ ამით ვერავინ ვერაფერს მოიფიქრებს.
ასე რომ, რეალური ინფრასტრუქტურული ინვესტიციებისთვის 500 მილიარდი რჩება. მაგრამ სახელმწიფო ყველაზე ცუდი მყიდველია.
როდესაც სახელმწიფო სადღაც შენობას აშენებს, მისი ფართობი კვადრატულ მეტრზე ორ-სამჯერ უფრო ძვირი
ჯდება, ვიდრე მაშინ, როდესაც ამას კერძო პირები აკეთებენ.
ეს ნიშნავს, რომ ყველაფერი, რასაც ჩვენ ვაშენებთ — გზები, ხიდები, შენობები, საავადმყოფოები, სკოლები — მიუხედავად
იმისა, თუ რა აშენებს სახელმწიფო, ყოველთვის ორჯერ უფრო ძვირი ჯდება, ვიდრე ის კერძო კომპანიებს რომ აეშენებინათ.
და შედეგად, ამ 500 მილიარდის სანაცვლოდ, ჩვენ მხოლოდ 250 მილიარდის ღირებულების ინფრასტრუქტურას მივიღებთ.
და თუ ახლა გავითვალისწინებთ, რომ ამ უზარმაზარ მოთხოვნას, რომლის გენერირებასაც სახელმწიფო ცდილობს, ხვდება გაჩანაგებული სამშენებლო
ინდუსტრია, რომელიც ბატონი ჰაბეკის გათბობის კანონის გამო განახევრდა, რადგან მან გაანადგურა უძრავი ქონების ბაზარი და
წარმოუდგენელი რაოდენობის სამშენებლო კომპანია გაკოტრებამდე მიიყვანა, მაშინ ეს
უზარმაზარი მოთხოვნა შეხვდება შეზღუდულ მიწოდებას.
და რა ხდება ასეთ სიტუაციაში? ფასები იზრდება.
ეს ნიშნავს, რომ ინფრასტრუქტურას 250 მილიარდად ვერ მივიღებთ, 150 მილიარდად კი, შესაძლოა, მივიღოთ.
მაგრამ მაშინ ინფრასტრუქტურისთვის 150 მილიარდი გვრჩება, რკინიგზისთვის კი, როგორც ჩანს,
საჭიროა 100 მილიარდი, ასე რომ, რა გვრჩება?
50 მილიარდი, მაშინ როცა 50 მილიარდს განვითარების დახმარებაზე და 15 მილიარდს არასამთავრობო
ორგანიზაციებზე ვხარჯავთ? პროპორციები უკვე აღარ არის სწორი.
ქალბატონებო და ბატონებო, თქვენ 1.8 ტრილიონი დოლარის ვალი გადევთ.
თქვენი შვილები და შვილიშვილები მათთვის გადასახადს ვერსალზე უფრო დიდხანს იხდიან.
სანაცვლოდ კი, ბატონ მერცისგან მიიღებთ 150 მილიარდი ღირებულების ინფრასტრუქტურას, ან მაქსიმუმ 200 მილიარდს. სწორედ ასე მოხდება.
სულ ეს იყო ეკონომიკისთვის "სიკეთის" შესახებ. ეს გერმანელი ხალხის მიმართ ჩადენილი ყველაზე დიდი ძარცვაა.
კრისი რიგერი: მეც ასე ვხედავ. და შენ თქვი, რომ მომავალი თაობები ამის საფასურს მაინც გადაიხდიან. რა არის ამ მხრივ გეგმა?
ბოლოს და ბოლოს, საუბარია, მიმდინარეობს დისკუსიები მოქალაქეთა დანაზოგების, შესაძლოა, სიმდიდრის გადასახადის
გამოყენებაზე. როგორ შეიძლება ამ ყველაფრის დაბრუნება?
მარკუს კრალი: ისე, მისი დაბრუნება საინტერესო საკითხი იქნება. დაბრუნების დიდი ნაწილი ინფლაციის ხარჯზე მოხდება.
ეს ნიშნავს, რომ მოქალაქეები, რომლებმაც თავიანთი ფული ინვესტირებული აქვთ სახელმწიფო ობლიგაციებსა და ნომინალურ
ღირებულებებში, ანუ სიცოცხლის დაზღვევაში, საპენსიო დაზღვევაში, შემნახველ ანგარიშებზე და ა.შ., ან
ნაღდ ფულში, ინფლაციის მეშვეობით დაჩაგრული იქნებიან.
და როგორ მოხდება ეს? შეუძლებელია კაპიტალის ბაზარზე ასეთი რაოდენობის თანხის მოზიდვა საპროცენტო
განაკვეთების მასშტაბური ზრდის გამოწვევის გარეშე.
უკაცრავად.
ასე რომ, ისეთი შუამავლების მეშვეობით, როგორიცაა BlackRock-ი, რომელიც, სხვათა შორის, ამით უზარმაზარ ფულს იშოვის, ეს ობლიგაციები
პირდაპირ გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკისგან იქნება შეძენილი.
და შემდეგ BlackRock-ი მათ ევროკომისიას მიჰყიდის. რა თქმა უნდა, პრემიუმ ფასად.
ეს ნიშნავს, რომ BlackRock-ი ყოველ ჯერზე ორ ღილაკს დააჭერს, კერძოდ, ყიდვისა და გაყიდვის.
შემდეგ კი ეს გადაეგზავნება ევროპის ცენტრალურ ბანკს.
და სანაცვლოდ, მილიარდი ფუნტის მოგებას ვიღებთ, ურისკოდ, ყოველგვარი ძალისხმევის გარეშე, მხოლოდ ორი ღილაკის დაჭერით.
სწორედ ეს მოხდება. სწორედ ამიტომ მიიჩნევს BlackRock-ი, რომ ეს ასე შესანიშნავია.
და სწორედ ამიტომ მიიჩნევს ბატონი მერცი, როგორც BlackRock-ის ევროპის ყოფილი აღმასრულებელი დირექტორი და BlackRock-ის
ევროპის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე, რომ ეს შესანიშნავია.
ასე რომ, მისი ყოფილი დამსაქმებელი ლარი ფინკი უკვე ხელებს იზელს.
რა თქმა უნდა, ის ასევე მთელი იარაღის ინდუსტრიის უმთავრესი აქციონერია.
ანუ, ისინი, ვინც ამ რეიდიდან მოგებას ნახავენ.
ასე ჩანს. მაშ, ვის ერთგულებს ბატონი მერცი?
ცხადია, არა გერმანელი ხალხისთვის, რომელსაც მან ჯანსაღ ფინანსურ პოლიტიკოსად თავის წარდგენის შესახებ მთელი რიგი სიცრუეები უთხრა.
ასე მოხდება.
და როდესაც BlackRock ამ უზარმაზარ რაოდენობის ობლიგაციებს ყიდულობს და ევროკავშირის ცენტრალურ ბანკს
(ECB) მიჰყიდის, ECB მათ ახლად დაბეჭდილი ფულით იყიდის.
და ეს გაზრდის ფულის მასას. ფულის მასის ეს ზრდა კი ინფლაციურ ეფექტს ახდენს.
და როდესაც ფულის მასა სათანადოდ გაიზრდება და ვალუტა გაუფასურდება, მაშინ ეს 1.8 ტრილიონი, არსებითად, დაიბრუნება
სიცოცხლის დაზღვევის პოლისების, სახელმწიფო ობლიგაციებისა და შემნახველი ანგარიშების გაუფასურების ხარჯზე.
შესაბამისად, ის მოქალაქეებისგან პირდაპირ ამგვარად იკისრება.
უფასო სადილი არ არსებობს, ქალბატონებო და ბატონებო.
სახელმწიფო ყოველთვის მოუწევს თავისი მოქალაქეებისგან გადაიხადოს ყველაფერში, რასაც ხარჯავს. ამას გვერდს ვერ აუვლით.
კრისი რიგერი: შემდეგი საგადასახადო დებატები ახლოვდება. CDU-მ, ან უფრო სწორად მერცმა,
დაგვპირდა, რომ გადასახადები კიდევ უფრო შემცირდება.
მაგრამ ახლა, როგორც ჩანს, ესეც ნაკლებად სავარაუდოა. რა აზრის ხართ ამაზე?
ოდესმე ვიხილავთ გერმანიაში გადასახადის შემცირებას ისე, რომ იმავე დროს ათი ახალი არ შემოიღონ?
მარკუს კრალი: ისე, არა ამ პოლიტიკურ კლასში. ეს სრულიად ნათელია.
არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენ ფულს მისცემ მათ.
შეგიძლიათ გადასახადები კიდევ უფრო გაზარდოთ. შეგიძლიათ კიდევ უფრო მეტი ვალი აიღოთ. ეს
არასდროს იქნება საკმარისი. ეს არასდროს იქნება მყოფი.
ამ პოლიტიკური კლასის სიხარბე, ამ პოლიტიკური კლასის კორუფცია უსაზღვროა.
რაც არ უნდა მისცე მათ, მათი სიხარბე მხოლოდ გაიზრდება. ამის პროგნოზირება ადვილია.
სწორედ ამიტომ, ეს პოლიტიკური კლასი ვერც გადასახადების შემცირებას უზრუნველყოფს, ვერც რეალურ შვებას, ვერც გადასახადების
გამარტივებას და ვერც რაიმე სახის რეფორმას. ამის ნაცვლად, იქნება გადასახადების ზრდა დამატებითი ვალის აღებასთან ერთად.
და ხალხი ფულს თავისუფლად დახარჯავს.
ჩვენ ახლახან დავბრუნდით სირიაში და კიდევ ერთხელ დავუტოვეთ 300 მილიონი იმ გენოციდის შემსრულებელ
მკვლელებს, რომლებიც ახლა იქ მმართველობაში არიან.
ასე რომ, ახლა ჩვენს საგადასახადო ფულს ალაუიტების, დრუზებისა და ქრისტიანების გენოციდის დასაფინანსებლად ვიყენებთ.
სწორედ ეს ხდება. ეს ძალიან ნათლად უნდა ითქვას.
პირადად მე მიმაჩნია, რომ ეს გენოციდის ხელშეწყობასა და თანამზრახველობას წარმოადგენს და კანონით ისჯება.
და რომ ეს ადამიანები სინამდვილეში ყველა სასამართლოში უნდა იყვნენ, რადგან მხარს უჭერენ გენოციდის რეჟიმს მის სისხლიან ქმედებებში.
მაგრამ ეს სულ სხვა საქმეა.
ხარჯვა კვლავაც ფუფუნებით გაგრძელდება.
ნებისმიერი, ვინც ფიქრობს, რომ ეს მხოლოდ ფულის დახარჯვის სურვილს უკავშირდება, არ იცნობს ჩვენს კორუმპირებულ პოლიტიკურ კლასს.
დარწმუნებული ვარ, რომ ჩვენი პოლიტიკოსების უმეტესობას აქვს ანგარიშები დუბაიში ან სხვაგან, სადაც ქრთამები ჩაედინება. ისინი იქ
რამდენიმე ასეულ მილიონს აგზავნიან და სანაცვლოდ რამდენიმე მილიონს იღებენ შორს, სადღაც არსებულ ანგარიშზე, სადაც ფულის გათეთრების
რეგულაციები არ ვრცელდება და სადაც რაც გინდა, იმას აკეთებ.
და შესაბამისად, მჯერა, რომ ის, რასაც ჩვენი პოლიტიკური კლასი აქ აკეთებს, არის კორუფციული სქემა გერმელი ხალხის დასარბევად.
და ამერიკაში ახლა ის გახდა ცნობილი, რომ უკრაინაში შემოსული მილიარდების დიდი ნაწილი,
მაგალითად, დემოკრატ პოლიტიკოსებთან დაბრუნდა.
შესაბამისად, ეს იყო გარდატეხული გარიგება მესამე პირების ხარჯზე, კერძოდ, ამერიკელი გადასახადის გადამხდელის ხარჯზე.
გერმანიაში სხვაგვარად რომ იყოს, ცოცხს თავ-ფეხშიშველი შევჭამ.
კრისი რიგერი: რა მომავალი, ეს ჩემი ბოლო კითხვაა, რა მომავალს უწინასწარმეტყველებთ გერმანიას ხუთ წელიწადში?
მარკუს კრალი: ვფიქრობ, რომ ხუთ წელიწადში უკეთეს მომავალში ვიქნებით, ვიდრე ახლა ვართ.
ამასობაში კი ჩვენ გველის მეგაკატასტროფა, რომელშიც ბატონი მერცი ამ ქვეყანას ჩაიყვანს, რადგან ის მტკიცედ აქვს
გადაწყვეტილი, მემარცხენეების წყალობით კანცლერი გახდეს, ხომ ასეა? ეს მისი ცხოვრების უდიდესი ოცნებაა.
უკაცრავად.
და პოლიტიკა, რომელსაც ის ახლა ატარებს, პირდაპირ კატასტროფამდე მიიყვანს ყველა ფრონტზე.
ეკონომიკურ ფრონტზე ეს გამოიწვევს მასობრივ დეინდუსტრიალიზაციასა და კომპანიების მასობრივ გადინებას.
ახლა ვხვდები ამას, როდესაც ვესაუბრები რეკრუტინგის კონსულტანტებს, რომლებიც სამსახურიდან
გათავისუფლებულ მენეჯერებს ახალ სამსახურს უძებნიან.
ცოტა ხნის წინ რამდენიმე მეგობართან მქონდა საუბარი, რომლებიც ამ სფეროში მუშაობენ, და ყველა მეუბნებოდა, რომ წარსულში, როდესაც
კანდიდატები ჰყავდათ, უფრო სავარაუდო იყო, რომ კანდიდატები ეტყოდნენ: "დიახ, მინდა ვნახო, როგორ შემიძლია აქ საკუთარი
თავის გაუმჯობესება. ჩემს კარიერაში შემდეგი ნაბიჯი მჭირდება".
ახლა კი ისეა, რომ ხალხი სამსახურს ეძებს რესტრუქტურიზაციის, მიგრაციის, დახურვების,
გაკოტრების მოლოდინში – მთელი ეს ამბავი, ხომ ასეა?
ეს ნიშნავს, რომ ყველა ფრონტზე დავინახავთ კომპანიებს, რომლებიც ან გაკოტრდებიან, ან გადაინაცვლებენ, ან
შეამცირებენ წარმოებას და დაითხოვენ თანამშრომლებს.
ჩვენ უკვე 10 წლის განმავლობაში უმუშევრობის ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი გვაქვს, არა?
უმუშევრობა მნიშვნელოვნად იზრდება და ეს ტენდენცია დაჩქარდება. გაკოტრებების რიცხვიც სამ-ნახევარიდან ოთხ
წლამდეა ზრდაზე, ყოველწლიურად ახალი რეკორდები ისმება.
ზომბები ეცემა, როგორც დიდი ხანია ვამბობ, არა?
ზომბები ეცემა, ისინი ახლა ეცემა, ისინი დიდი რაოდენობით ეცემა და დიახ, ამ ეკონომიკურ კრიზისს ბატონი მერცის პოლიტიკა გაამწვავებს.
რა თქმა უნდა, თუ საკმარის ფულს დაარიგებენ, იქნება რამდენიმე თვე, შესაძლოა რამდენიმე კვარტალიც კი, თვალსაჩინო კეთილდღეობა.
თუმცა, ამას სრულად და მეტადაც კი კომპენსირებას მოახდენს ჩვენი საექსპორტო ინდუსტრიის კოლაფსი, პირველ რიგში იმიტომ, რომ ჩვენ აღარ
ვართ კონკურენტუნარიანები, და მეორეც, იმიტომ, რომ ამერიკელები სამიდან ხუთ ტრილიონამდე შეამცირებენ სახელმწიფო ხარჯებს.
ასე რომ, DOGE , ხერხი ნამდვილად ჭრის მასში,
და ამერიკის მთავრობის ხარჯების ეს შემცირება გამოიწვევს ამერიკული იმპორტის მოთხოვნის უზარმაზარ, უზარმაზარ
შეკუმშვას, და მათი იმპორტის მოთხოვნა ჩვენი ექსპორტის მოთხოვნაა.
და ეს ასევე იმოქმედებს ჩინეთზე, სადაც ამერიკული ზომები კორექტირების კრიზისს გამოიწვევს, და თუ ჩინეთი ასევე შეიკუმშება,
ჩვენს პროდუქციაზე ჩინეთის მხრიდან მოთხოვნა აღარ იქნება.
ეს ნიშნავს, რომ ეს კულმინაციას მიაღწევს, ყველა ეს ეფექტი ერთდროულად დაემთხვა და შემდეგ
ქვეყანა ეკონომიკური კრახის წინაშე დადგება.
ასე რომ, გამოცდილებიდან გამომდინარე, პოლიტიკური კლასი, რომელიც ეკონომიკური კრახის წინაშე დგას, ომის წამოწყებისთვის მზადაა.
ვფიქრობ, რომ სანამ საქმე ბრძოლამდე მივა, ბატონი მერცი რუსეთიდან უკრაინაში "ტაურუსის" რაკეტებს, მათი
ფრენის და სამიზნე ზონების დამტკიცებისთანავე, მიაწვდის.
ამ მიზნით, ის, ასე ვთქვათ, საკმარისად ღია გონებისაა, რომ არ გამოიყენოს სიტყვები, რომლებიც მყისიერად
შეიძლება პოლიტიკოსების შეურაცხყოფად აღიქმებოდეს.
და თუ "ტაურუსის" ერთ-ერთი რაკეტა მოსკოვს ან თუნდაც კრემლს დაარტყამდა, ვშიშობ, რომ რუსები გამოგვიგზავნიდნენ ინფორმაციას იმის
შესახებ, თუ ბერლინის რომელი რაიონებისა და სამხრეთ ბავარიის რომელი ქარხნების, სადაც "ტაურუსს" აწარმოებენ,
ევაკუაციის უფლებას მოგვცემდნენ, რათა საპასუხო დარტყმით გამოწვეული ადამიანური ზიანი შეემცირებინათ.
კრისი რიგერი: მოდით, პირდაპირ გადავიდეთ მიმდინარე თემაზე. რას ფიქრობთ კოალიციის შეთანხმებაზე? რომელი ნაწილები გაწუხებთ?
ერნსტ ვოლფი: ის, რაც ნამდვილად საყურადღებოა, საერთო სურათია. კოალიციური შეთანხმება ორ ძირითად მიმართულებას მოიცავს.
ერთი რეარმენმენტაციაა, მეორე კი — დიგიტალიზაცია.
ამგვარად, ჩემთვის, კოალიციური შეთანხმება არაფერია, თუ არა ბლექროკისთვის კარტ-ბლანში, რათა მან
გერმანიაზე კიდევ უფრო მეტი კონტროლი მოიპოვოს.
ასე რომ, უნდა გაითვალისწინოთ, რომ გერმანიის შეიარაღებული ძალები უკვე სრულ მზადყოფნაში არიან.
მათ F-35-ის ტიპის გამანადგურებლები შეუკვეთეს. მათ Lockheed Martin-ი დაასრულებს ან ააწყობს.
მთავარი აქციონერები არიან BlackRock, Vanguard და State Street.
შემდეგ ვერტმფრენები და წყალქვეშა ნავები შეუკვეთეს.
მისტერ მერცმა მას შემდეგ განაცხადა, რომ ის უკრაინისთვის "ტაურუსის" რაკეტების მიწოდებას მხარს უჭერს.
"ტაურუსის" რაკეტებს აწარმოებენ MBDA და Saab.
MBDA არის Airbus-ის, ანუ BAE Systems-ის, შვილობილი კომპანია.
და, რა თქმა უნდა, ასევე არიან უმსხვილესი აქციონერები, რომელთა შორისაც BlackRock-ია.
რაც შეეხება დიგიტალიზაციას, ყველამ ვიცით, რომ მსხვილი ციფრული კორპორაციების მთავარი ინვესტორი BlackRock-ია.
და ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ბატონი მერცი 2020 წლამდე წლებში, კერძოდ, 2016-დან 2020 წლამდე, BlackRock
Germany-ის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე იყო.
ასე რომ, მთელი ეს ამბავი არაფერია, თუ არა მიწვევა BlackRock-ისთვის, რომ გერმანიაში დიდი გადაანაწილება განაგრძოს.
გერმანელი მოქალაქეები გადაიხდიან, BlackRock-ი კი მოგებას ნახავს.
ერნსტ ვოლფი: ჩვენ განვიცდით უმუშევრობის ყველაზე მაღალ მაჩვენებელს ისტორიაში და ეს ამ საკანონმდებლო პერიოდში მოხდება.
ჩვენ ვნახავთ, რომ ფასები კვლავ მკვეთრად გაიზრდება, ისევე როგორც აქამდე ხდებოდა. განსაკუთრებით სურსათის სექტორში.
ჩვენ დიდი არასტაბილურობა გველის. ამჟამად ჩვენ ვაჭრობის ომების მოწმენი ვართ.
ისინი საერთაშორისო ეკონომიკურ ურთიერთობებში სტაბილურობას ნამდვილად არ უწყობენ ხელს, არამედ პირიქით.
და რაც მთავარია, ჩვენ ერთ რამეს განვიცდით. ჩვენ განვიცდით უზარმაზარ გადანაწილებას ქვემოდან ზემოთ.
ასე რომ, მხოლოდ უნდა შეგახსენოთ, რომ გასულ ოთხშაბათს მსოფლიოს მილიარდერებმა ისტორიაში ყველაზე დიდი ერთდღიანი მოგება მიიღეს.
მათ გასულ ოთხშაბათს 303 მილიარდი მოიპოვეს.
და ეს იმიტომ, რომ არა იმიტომ, რომ საფონდო ბირჟები ძალიან გაიზარდა, არამედ იმიტომ, რომ ისინი
ერთ დღეს ძალიან დაეცა და მეორე დღეს კვლავ აიწია.
დღევანდელ დროში, თუ გყავთ სწორი მრჩევლები და გაქვთ სათანადო შიდა ინფორმაცია, ფასების ვარდნაზეც კი შეგიძლიათ
საკმაოდ კარგი შემოსავლის მიღება. და ეს ხალხს, ცხადია, ჰქონდათ.
კრისი რიგერი: ეს ყველაფერი ძალიან, ძალიან, ძალიან დაძაბულია. და ახლა შეიძლება იფიქროთ, რომ ეს მხოლოდ პირადი
შეფასებაა, მაგრამ მერცი ამას ძალიან, ძალიან ნათლად ამბობს: ის ამბობს, რომ ახლა ყველაფერი უფრო ძვირი გახდება.
ერნსტ ვოლფი: დიახ, რა თქმა უნდა, ეს აბსოლუტურად გარდაუვალია.
ასე რომ, ჩვენ ფულის ნამდვილ წყალდიდობას ვიხილავთ.
ასე რომ, 2007-2008 წლების გლობალური ფინანსური კრიზისის შემდგომზეც კი უფრო დიდი.
და ეს, რა თქმა უნდა, ნიშნავს, რომ ფასები მკვეთრად გაიზრდება.
ასე რომ, ვიცით, რომ ეს სავარაუდო სპეციალური ფონდი ახლა უკვე ამოქმედდა.
ასე რომ, ეს ახლა მთავრობამაც დაამტკიცა.
ეს 500 მილიარდი ახალი ვალია. რა თქმა უნდა, ეს რაღაცნაირად უნდა დაიფაროს სახელმწიფო ობლიგაციების სახით.
და ეს, რა თქმა უნდა, ნიშნავს, რომ ბევრად მეტი ფული ბრუნვაში ბრუნდება და თავად ფული დევალვაციას განაგრძობს.
ასე რომ, უნდა ველოდოთ, რომ უახლოეს მომავალში ფული მკვეთრად გაუფასურდება.
მარკუს კრალისა და ერნსტ ვოლფის თქმით, გერმანიის მოქალაქეები გადაიხდიან ისეთი პოლიტიკისთვის,
რომელიც BlackRock-ს უპრეცედენტო დონეზე უწყობს ხელს.
მაგრამ ვინ დგას BlackRock-ის უკან, მსოფლიოს უმსხვილესი აქტივების მმართველი კომპანიის,
რომლის მართვაშიც 10 ტრილიონ ფუნტ სტერლინგზე მეტია?
მისი კლიენტურა შედგება ისეთი ინსტიტუტებისგან, როგორიცაა ბანკები, ფონდები, სუვერენული კეთილდღეობის ფონდები და
საპენსიო ფონდები, და, უპირველეს ყოვლისა, კერძო ინვესტორებისგან.
ესენი არიან ულტრამდიდარი ადამიანები, როგორიცაა როტშილდები, როკფელერები და უორენ ბაფეტი.
BlackRock-ის აღზევება და ყველაზე დიდი აქტივების მმართველი კომპანიის სტატუსის მოპოვება, მაგალითად,
როტშილდებისგან დაახლოებით 2.8 ტრილიონი აშშ დოლარის ღირებულების აქტივების გადაცემას უნდა მიეწეროს.
როტშილდები მსოფლიოში მაღალი დონის მასონობის ლიდერებს შორის არიან.
საინტერესოა, რომ ლარი ფინკი, BlackRock-ის დამფუძნებელი და აღმასრულებელი დირექტორი, ასევე მაღალი რანგის
მასონია და ექვსი ძლევამოსილი უძველესი ლოჟის წევრია.
შესაბამისად, BlackRock-ი შეიძლება განვიხილოთ, როგორც ფინანსური მაფიისა და გლობალური მაღალი დონის მასონობის ინსტრუმენტი.
როგორც უკვე ნაჩვენებია გადაცემაში "ეს შეთქმულება ანადგურებს გერმანიას" , ფრიდრიხ მერცი არ არის უბრალოდ ამ მაფიის მლიქვნელი.
მისი წევრობა მაღალი დონის და უაღრესად გავლენიანი მასონური ორგანიზაციების მთელ რიგში ცხადყოფს, რომ ის,
ისევე როგორც მაღალი დონის მასონი ოლაფ შოლცი, ამ კრიმინალური კარტელის ფასადიური ფიგურაა.
2024 წლის ბილდერბერგის კონფერენციაში მისი მონაწილეობა იმასაც ნიშნავს, რომ ის გერმანიაში მაღალი დონის
მასონობის ფინანსური მაფიის რჩეული წარმომადგენელია.
ამოცანა, რომელსაც ის ახლა, როგორც ჩანს, დიდი შეუპოვრობით ეკიდება და რაც გერმანიის მოსახლეობისთვის დიდი ზიანის მომტანია.
რადგან ვალების პაკეტი მხოლოდ მათ ინტერესებს ემსახურება, ის ასევე უნდა გამოცხადდეს ამ კარტელის კიდევ ერთ დანაშაულად,
რომელიც კაცობრიობას კიბოს მსგავსი სიმსივნის მსგავსად ანადგურებს.
გარდა ამისა, პროგრამა "დიდი გადატვირთვის დღის წესრიგი – ეკონომიკური განადგურება და ომი" , იქ აიხსნა, რომ თითქმის ათი
წელია, გერმანია და ევროკავშირი განზრახ ნადგურდება ეკონომიკურად მაღალი რანგის მასონების მიერ კონტროლირებადი პოლიტიკის
გამო და შესაძლოა, პირდაპირ რუსეთთან ომშიც კი შეიყვანონ.
ამ დამნაშავეთა მიზანი მხოლოდ ძარცვა კი არ არის, არამედ კლაუს შვაბის, მაღალი რანგის მასონისა და მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის
(WEF) დამფუძნებლის მიერ გამოცხადებული "დიდი გადატვირთვაც".
ეს, თავის მხრივ, მიზნად ისახავს ახალი მსოფლიო წესრიგის დამყარებას ერთიანი მსოფლიო მთავრობით, რომელშიც
ეკონომიკურად ძლიერ და სუვერენულ სახელმწიფოებს ადგილი არ აქვთ.
ამ პერსპექტივიდან, სავალო პაკეტს, თავისი კატასტროფული შედეგებით გერმანიისა და მთლიანად ევროზონის ფინანსური
სტაბილურობისთვის, სრულიად ახალი განზომილება შეიძინა.
აშკარაა, რომ ფრიდრიხ მერცი, სოციალ-დემოკრატიულ პარტიასთან (SPD) ალიანსში, არა მხოლოდ უწყვეტად აგრძელებს წინა მთავრობის დესტრუქციულ
საქმიანობას, არამედ მას აჩქარებს კიდეც, რაც გერმანიას ეკონომიკური კოლაფსისა და სრული გადაჭარბებული დავალიანებისკენ მიაქანებს.
როგორც ამას მამხილებელი ჯონ პერკინსის ნაშრომებში ვხვდებით, ასეთი განვითარება, თავის მხრივ, კარს უღებს შემდგომ რეიდებს, იწვევს
გაღატაკების ნამდვილ სპირალს და საბოლოოდ ან ქვეყნებს ამ კრიმინალური კარტელის სრული კონტროლის ქვეშ
ამყოფებს, ან მათ მისი "დიდი გადატვირთვისთვის" ამზადებს.
მაგრამ როგორ და რა გზით შეიძლება ამ დამანგრეველი გეგმების შეჩერება – დონალდ ტრამპის, სხვა მხსნელის თუ ახალი
პოლიტიკური პარტიების მიერ? დასასრულს, მოუსმინეთ ერნსტ ვოლფს:
კრისი რიგერი: და მაინც, ხალხი ამბობს, რომ ჩვენ გვაქვს მილიე და ტრამპი. და კიდევ ვინც
გინდათ, დაამატეთ ამ სიაში, როგორც მხსნელები.
ახლა კი საუბარი იმაზეა, რომ სულაც არ არის ასე და რომ ის, რასაც ისინი აკეთებენ, უმრავლესობისთვის დადებითი არ არის.
თქვენი აზრით, რა არის მასებისთვის იმედის წყარო?
ერნსტ ვოლფი: დიახ, იმედის მატარებელი თავად მასებია. ეს თავად ხალხია.
ამიტომ ყველამ უნდა იცოდეს, რომ ჩვენ გარდა არავინ გვიხსნის.
და საკუთარი თავის გადასარჩენად, პირველ რიგში უნდა გავაცნობიეროთ, რა ხდება ჩვენ გარშემო.
და სწორედ ამიტომ არის ასე მნიშვნელოვანი ამ საკითხებთან გამკლავება და თავის ქვიშაში ჩარგმა არ შეიძლება.
და რაც მთავარია, სხვას უბრალოდ ბრმად ნუ მიჰყვებით.
ასე რომ, იმ ხალხს, ვინც ამჟამად ხელისუფლებაშია, მეორედ შეხედვა ნამდვილად არ გჭირდებათ.
ეს ის ხალხია, რომლებიც კეთილდღეობაში იხარბებენ.
ასე რომ, დონალდ ტრამპი მსოფლიოს ას ყველაზე მდიდარ ადამიანს შორის ერთ-ერთია. მილეიც ფუფუნებაში ცხოვრობს.
ასე რომ, ადამიანები მუდმივად ამდიდრებენ თავიანთ მეგობრებს, თავიანთ მლიქვნელებს .
და ასეთი ადამიანებისგან დროდადრო თქვენს თეფშზე ნამცეცის ჩაგდებას მოელოდეთ, რა თქმა უნდა,
ცხოვრებისადმი სრულიად არასწორი დამოკიდებულებაა.
ასე რომ, უნდა ითქვას, რომ მსოფლიო ნამდვილად საგანგებო მდგომარეობაშია, რაც ასევე ძალიან, ძალიან სახიფათოა.
რადგან ვიცით, რომ ყველგან იბრძვიან. ჩვენ ასევე ვიცით, რომ სოციალური უთანასწორობა
ამჟამად წარმოუდგენელი მასშტაბით მძვინვარებს.
ჩვენ ვიცით, რომ უმუშევრობის უზარმაზარი ტალღა გველის.
და ჩვენ უნდა მოვემზადოთ ამ დროისთვის.
და იქ გარედან არავინ შეგვიძლია დაგვეხმაროს; ჩვენ 100 პროცენტით საკუთარ თავზე მოგვიწევს დაყრდნობა.
კრისი რიგერი: ზუსტად. და განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც გაითვალისწინებთ, რომ სისტემა ისე მუშაობს, რომ გვიტრენინგებს, რომ
კითხვები არ დავსვათ, ან, ვთქვათ, მხოლოდ სწორი კითხვები დავსვათ, არ ვიფიქროთ ზედმეტად არამატრიცულად
და, რაც მთავარია, უბრალოდ პასიურობა შევინარჩუნოთ.
და ეს ყველაფერი დევიზით: "ის მაინც გააკეთებს, მე კი დაველოდები და ვნახავ".
და ეს ლოდინი გვაგრძნობინებს, თითქოს დიქტატურაში ვცხოვრობთ.
და მერე იღვიძებ და საკუთარ თავს ეკითხები, ეს როგორ მოხდა? არ ვიცი, იქ ხომ არ ვიყავი?
ერნსტ ვოლფი: დიახ, პრობლემა ისაა, რომ ამ უმოქმედობას სხვები თანხმობად აღიქვამენ.
ასე რომ, თუ ხალხი უმოქმედოდ დარჩება, მაშინ ხელისუფლება უბრალოდ თავის საქმეს აგრძელებს.
ევროკავშირის წარმომადგენელმა, იმჟამინდელმა კომისიის პრეზიდენტმა, ჟან-კლოდ იუნკერმა, ეს ძალიან კარგად თქვა.
მან თქვა, რომ მხოლოდ იმდენს გავაკეთებთ, რამდენსაც ხალხი დაგვუშვებს.
და როცა ხალხი წამოდგება, ჩვენ ერთი ნაბიჯით უკან ვდგამთ და შემდეგ ისევ წინ მივიწევთ.
და სანამ ხალხი არაფერს აკეთებს, ჩვენ ამას ჩვენი საქმიანობის თანხმობად მივიჩნევთ.
კრისი რიგერი: დიახ, ძალიან კარგად შეაჯამეთ. მადლობა. და რაც მთავარია, მადლობა მთელი ინფორმაციისთვის.
შეგიძლიათ ნელ-ნელა დაიწყოთ მთელი სიტუაციის სურათის აღდგენა.
და რაც მთავარია, ყოველთვის მგონია, რომ ეს ერთგვარი დარტყმაა ზურგში, როცა ამბობ: "კარგი, ამით
საკმარისია. მეტი აღარ შემიძლია. არა, მადლობა".
ერნსტ ვოლფი: მადლობა.
თუ ამ პროგრამამ დაგაფიქრათ, არ დაიტოვოთ ეს მხოლოდ თქვენთვის.
დაეხმარეთ ამ ფაქტების გავრცელებაში და წაახალისეთ სხვები, დაფიქრდნენ ვალის პაკეტის შედეგებზე.