Pas miratimit nga Këshilli Federal të paketës së borxhit më 21 mars 2025, u hap rruga për emetimin më të madh të
borxhit në historinë e Republikës Federale të Gjermanisë.
Media kryesore raportoi se kjo do të arrinte rreth një trilion euro borxh të ri.
Megjithatë, siç tregojnë llogaritjet aktuale lidhur me marrëveshjen midis CDU/CSU-së dhe SPD-së me të Gjelbërt,
mali i ri i borxhit mund të rezultojë shumë më i madh.
Ekonomisti Wolf Heinrich Reuter, i cili ishte ekonomisti kryesor në Ministrinë Federale të Financave deri sa
koalicioni u shpërbë, prandaj pret borxh të ri prej "të paktën 1.8 trilion" eurosh gjatë dhjetë viteve të ardhshme.
Duke marrë parasysh këtë shumë të jashtëzakonshme, disa ekonomistë të shquar dhe madje edhe Zyra Federale e
Auditimit ngritën alarmin dhe lëshuan paralajmërime urgjente për efektet negative të paketës së borxhit.
Megjithatë, paralajmërimet e tyre u humbën më shumë ose më pak në mbulimin e mediave kryesore, dhe u përmend
vetëm kalimthi se cilët ekonomistë të shquar kishin ngritur zërin për të paralajmëruar.
Këto ishin, për shembull, ● Lars Feld: Profesor i Politikës Ekonomike në Universitetin e Freiburgut dhe
ish-Kryetar i Këshillit Gjerman të Ekspertëve Ekonomikë
● Veronika Grimm: Ekonomiste, profesoreshë në Universitetin Teknik të Nurembergut dhe
anëtare e Këshillit Gjerman të Ekspertëve Ekonomikë
● Volker Wieland: Drejtor i Institutit për Stabilitetin Monetar dhe Financiar (IMFS) në Universitetin Goethe të Frankfurtit
dhe ish-anëtar i Këshillit Gjerman të Ekspertëve Ekonomikë
● Justus Haucap: Dekan në Universitetin Heinrich Heine të Düsseldorfit dhe ish-kryetar i Komisionit të Monopoleve
● Christoph M. Schmidt, President i Institutit Leibniz për Kërkime Ekonomike
Të gjithë këta ekonomistë kryesorë frikësohen se paketa e borxhit do të nxisë inflacionin dhe do të shkaktojë
humbje të konsiderueshme në mirëqenien e popullsisë gjermane.
Kjo madje mund të rrezikojë stabilitetin financiar evropian dhe të shkaktojë që kriza e euros të përshkallëzohet përsëri.
Në këtë kontekst, ekonomisti i njohur, konsulenti i menaxhimit dhe autori Dr. Markus Krall e quan gjithashtu grabitjen
më të madhe në historinë e Republikës Federale të Gjermanisë.
Shih më poshtë për nxjerrje nga dy intervista të kryera nga edukatorja dhe autoreja e njohur Krissy
Rieger me Dr. Krall dhe ekspertin financiar Ernst Wolff.
Ata ofrojnë një analizë të saktë të planeve të qeverisë së re federale në pritje nën drejtimin e
Friedrich Merz dhe, mbi të gjitha, përmbledhin implikimet:
Krissy Rieger: Përshëndetje të gjithëve, sot kemi me vete Markus Krall për një bisedë. Faleminderit shumë për kohën tuaj.
Markus Krall: Ju lutem, zonja Rieger. Përsëri e përsëri.
Krissy Rieger: Ne ende po përjetojmë kohë të trazuar, ashtu siç ishte kur folëm për herë të fundit.
Dhe tani që rezultatet e zgjedhjeve të përgjithshme janë bërë të ditura, gjithçka ka përfunduar. Çfarë ke për të thënë për këtë?
A u befasuat edhe ju që Bashkimi fitoi përsëri më shumë mbështetje, tani që rezultatet
përfundimtare janë publikuar? Çfarë mendoni për këtë?
Markus Krall: Epo, Unioni në të vërtetë performoi shumë më keq se sa duhej, duke marrë parasysh performancën
katastrofike të qeverisë së koalicionit të semaforit.
Po, mirë, kur je në opozitë dhe je bekuar me një qeveri kaq të dobët siç ishte CDU-ja në opozitë, atëherë në të
vërtetë duhet të marrësh diku midis 35 dhe 40 për qind.
Në thelb, për shkak të performancës së dobët të z. Merz edhe para zgjedhjeve, CDU performoi
relativisht dobët, duke marrë parasysh rrethanat.
Dhe kur e merrni parasysh se, pas zgjedhjeve, ai në thelb ka hequr maskën dhe jo vetëm ka thyer çdo premtim
elektoral, por edhe i ka kthyer mbrapsht, nuk është befasuese që AfD tani është vetëm dy pikë përqindjeje prapa CDU-së.
Dhe shpresoj që AfD së shpejti të kalojë CDU-në, në mënyrë që nata proverbiale e thikave të gjata të shpërthejë në CDU dhe
kjo parti të çlirohet nga kryetari i saj krejtësisht i dështuar.
Krissy Rieger: Cilin premtim zgjedhor të thyer e gjykove më të keq?
Markus Krall: Epo, kjo është një pyetje e vështirë. Në fakt, secila ishte kaq katastrofike
saqë është e vështirë të dish nga të fillosh.
Sigurisht, ajo që ai theksoi më së shumti ishte se dëshironte të ndiqte politika financiare të qëndrueshme.
Tani, brenda katër javësh, ai ka krijuar më shumë borxh sesa e gjithë Republika Federale e Gjermanisë
ka akumuluar që nga themelimi i saj në vitin 1949.
Vetëm imagjinoje. Është e vërtetë që ajo nuk e dyfishoi borxhin, por Republika Federale e
Gjermanisë atëherë nuk filloi me borxh zero.
Pra, çfarë kishte atëherë, ndryshimi midis asaj kohe dhe asaj që ekziston sot, përafërsisht korrespondon me
atë që zoti Merz po bën tani përsëri me një goditje të vetme me paketën e tij të borxhit.
Prandaj ai po dyfishon borxhin e Republikës Federale të Gjermanisë, gjë që në thelb do ta sjellë vendin në të njëjtin
nivel me Italinë, me borxh që tejkalon 100 për qind të prodhimit kombëtar bruto, gjë që do të çojë
në një zhvendosje të madhe të investimeve private.
Investimi privat po shtyhet prapa nga kjo kërkesë e qeverisë, e cila më pas hyn në fuqi.
E gjithë kjo është një marsh drejt socializmit.
Dhe shkelja e dytë kryesore, shkelja e dytë katastrofike, po, shkelja e dytë katastrofike e premtimit është në thelb në lidhje
me migracionin. Këtu ai ka luajtur rolin e burrit të fortë.
Dhe ajo që po shohim tani është se ai u hodh si një tigër dhe u ul si një qilim pranë
shtratit, si një qilim pranë shtratit për zonjën Esken.
Epo, kjo është diçka që herë pas here duhet t'i japësh vetes.
Po, besoj se çdo mëngjes, si ta them, ajo ndjen një ndjesi të këndshme pickimi në gishtat e
këmbëve kur ecën mbi këtë tapet pranë shtratit.
Dhe çështja e tretë kryesore ku ai gjithashtu ka dështuar plotësisht është,
natyrisht, e gjithë çështja e energjisë dhe klimës.
Sepse ai në thelb po vazhdon politikat shkatërruese që ndoqi Habeck dhe që janë
përgjegjëse për deindustrializimin e Gjermanisë.
Dhe e gjithë kjo së bashku, duhet të them, ka diçka nga socializmi në stilin e Honecker-it.
Pra, kjo është pothuajse në të njëjtën linjë me atë që do të bënit nëse do të donit të shkaktonit rrëzimin e Gjermanisë.
Krissy Rieger: Mund të thuash se ai i ka përmbushur të gjitha premtimet e tij zgjedhore, për t'u shprehur kështu.
Markus Krall: Po, ishte tashmë pak e konsumuar më parë, por tani është vërtet e konsumuar, mund të thuash.
Krissy Rieger: Kur bëhet fjalë për borxhin, njerëzit gjithmonë thonë se ai është i rëndësishëm për ekonominë.
A do të thoshit se këto borxhe aktualisht po e shtyjnë ekonominë përpara dhe se kjo tani po ndryshon?
Markus Krall: Është krejtësisht budallallëk të thuash se ky borxh do të ndihmonte ekonominë.
Këto borxhe ndihmojnë korporatat e mëdha, dmth. prodhuesit e armëve dhe disa korporata të tjera të mëdha, të
cilat më pas nuk do të investojnë në ekonominë gjermane.
Pra, le të marrim, për shembull, 500 miliardë në shpenzimet për mbrojtje që zoti Merz dëshiron t'i nisë.
Kush përfiton nga kjo? Kompani të tilla si Rheinmetall.
Megjithatë, Rheinmetall nuk po investon në Gjermani sepse kostot e energjisë në Gjermani janë kaq të larta për këtë prodhim
shumë intensiv në energji, saqë nuk është fitimprurës për ta.
Ata aktualisht po ndërtojnë fabrika të reja për municion dhe për të gjitha llojet e gjërave të tjera në pjesën tjetër të
Ukrainës. Po. Po i ndërtojnë ato në pjesën tjetër të Ukrainës.
Ata po krijojnë një mrekulli të vogël ekonomike, por jo në Gjermani. Dhe kështu do të jetë kudo.
Pra, ky para do të hidhen kot. Ato nuk do të ndihmojnë ekonominë në asnjë mënyrë, edhe nëse një ose dy CEO tashmë po fërkojnë
duart dhe mendojnë: "Oh, kjo do të jetë e shkëlqyer, çfarë na pret përpara." Po, tani do të bëjmë disa fitime shtesë.
Po, disa do të korrin fitime të mëdha të papritura, por bizneset e vogla dhe të mesme natyrisht do të
vazhdojnë të shtyhen mënjanë në dëm të korporatave të mëdha.
Pra, kjo është një parim. Çfarë tha Musolini? Fashizmi është bashkëpunimi midis shtetit dhe korporatave të mëdha.
Ja ku nisëm përsëri. Në kuptim ekonomik, domethënë.
Dhe ajo që do të shohim, natyrisht, është se ky program nuk do të ndihmojë ekonominë, por do të
shkaktojë dëme të përhapura. Ka disa arsye për këtë.
Së pari, këto 1,800 miliardë, që tashmë janë realitet, do të gëlltisin të gjitha kursimet gjermane për katër vjet e gjysmë.
Pra, 400 miliardë është 10 për qind e prodhimit kombëtar bruto që Gjermania kursen çdo vit.
Pra, duhet të vendosim të gjitha kursimet tona në borxhin kombëtar për katër vjet e gjysmë, në mënyrë
që të mos na duhet të huazojmë para jashtë vendit.
Sigurisht, ne gjithashtu do të marrim hua jashtë vendit, por vetëm për të sqaruar madhësinë.
Çështja e dytë është se vlerësimet e kreditit të Gjermanisë po bien në nivele italiane.
Dhe deri tani, Italia, Franca dhe të tjerët kanë mundur të rifinancojnë veten vetëm me kosto relativisht të
ulët sepse kanë huazuar vlerësimin e kredisë së Gjermanisë.
Përmes garancive, euros dhe të gjitha mundësive të transferimit që u shfrytëzuan.
Dhe, natyrisht, duke shkelur të gjitha premtimet që na u bënë në vitin 1999 kur u
prezantua euroja, por kjo është një çështje tjetër.
Pra tani Gjermania po bie në të njëjtën kurth krediti, dhe atje nuk ka askënd që të na huazojë vlerësimin e tij të kreditit.
Rezultati do të jetë rritja e normave të interesit për bonot gjermane dhe huatë në tregjet ndërkombëtare të kapitalit.
Dhe këto norma interesi në rritje do të shtypin investimet private.
Një ndërtues shtëpish që paguan pesë ose gjashtë për qind interes mbi hipotekën e tij nuk e
përballon më dot, kështu që ai nuk do të ndërtojë.
E njëjta gjë vlen për sipërmarrësit që vendosin nëse do të ndërtojnë një fabrikë apo do të investojnë në softuer.
Këto investime nuk do të bëhen më, dhe në zhargonin teknik të ekonomisë kjo quhet 'crowding out'.
Me fjalë të tjera, zëvendësimi i investimeve private nga shpenzimet qeveritare.
Dhe pastaj, natyrisht, ekziston fakti që ne nuk do të marrim 1.8 trilionët për të cilat njerëzit po shpresojnë.
Mund ta harroni, zonja dhe zotërinj, se do të merrni infrastrukturë apo ndonjë gjë të tillë në këmbim.
Do ta bëj llogarinë për ty. Pra, së pari heqim 500 miliardë nga 1.8 trilionë, që shkojnë për armët.
Armatimi nuk është një investim, por më tepër konsum qeveritar, sepse tanket nuk janë të
përshtatshme për prodhimin e gjërave të tjera.
As dronët e as karikaturat nuk janë. Ato mund të qëllohen vetëm.
Po, kështu që gjithçka përmblidhet në këtë – ata gjithmonë e quajnë investim – po, ne duhet të investojmë
në sigurinë tonë dhe në të gjitha ato budallallëqe.
Po, investimi më i mirë në sigurinë tonë do të ishte të kërkonim marrëdhënie të mira me të gjithë fqinjët tanë.
Por pastaj ata nisën grindje me të gjithë në një shpërthim megalomanie të tillë që nuk e
kishim parë që nga koha e Adolfit dhe Vilhelm-it.
Pra, njerëzit e quajnë presidentin kinez diktator, presidentin rus gjithashtu, natyrisht, dhe presidentin amerikan, të cilit i
ushqyen të gjitha llojet e budallallëqeve në bindjen e gabuar se ai kurrë nuk do të bëhej
president. Madje nuk dua t'i përmend të gjithë këtu.
Ne me të vërtetë i ngatërrojmë të gjithë. Dhe pastaj, duket se na duhet, në njëfarë mënyre, të shpenzojmë para për siguri
që nuk do të na duheshin kurrë sikur të mos e kishim bërë këtë.
Pra, kjo është konsumimi qeveritar. Kjo lë 1.3 trilionë.
Nga këto 1.3 trilion, 300 miliardë me shumë gjasa nuk do të shkojnë për investime, por për shpenzimet e refugjatëve.
Është njoftuar tashmë se shtetet federale do të përdorin tani këtë fond për të vazhduar financimin e
migracionit, i cili është bërë krejtësisht i papërballueshëm.
Po, atëherë mbeten një trilion. Nga ai trilion, gjysma me shumë gjasa do të shkojë për investimet e ashtuquajtura klimatike,
ndërsa gjysma tjetër për investime të vërteta në infrastrukturë.
Zonja dhe zotërinj, investimet në klimë janë një humbje totale sepse, ndërsa 1,000 turbinat e erës nuk prodhojnë asnjë energji
elektrike kur nuk ka erë, 10,000 turbinat e erës prodhojnë sa energji elektrike kur ka erë? Pra, kjo nuk do të funksionojë.
Pra, zoti Habeck nuk di të bëjë siç duhet rregullin e tre, dhe as zoti Merz, duket.
Por siç thashë, nëse 1,000 turbinat e erës nuk prodhojnë asgjë, atëherë as 10,000 nuk do të prodhojnë asgjë.
Pra, shumëzimi me zero do të thotë zero, zonja dhe zotërinj.
Pra, këta 500 miliardë do të vazhdojnë të derdhen në investime të kota dhe investime që nuk sjellin
kthim. Shpërndarja më e madhe e gabuar ndonjëherë.
Të gjitha këto janë gjëra që do të na duhet t'i rrëzojmë më vonë me kosto të madhe, sepse askush nuk do të jetë në
gjendje të bëjë asgjë me to sapo kjo marrëzi të marrë fund.
Kështu mbeten 500 miliardë për investime të vërteta në infrastrukturë. Por shteti është blerësi më i keq nga të gjithë.
Kur shteti ndërton një ndërtesë diku, ajo gjithmonë kushton dy deri në tre herë më shumë për
metër katror sesa kur e bëjnë individët privatë.
Kjo do të thotë se gjithçka që ndërtojmë, qofshin rrugë, ura, ndërtesa, spitale apo shkolla, pa marrë
parasysh çfarë ndërton shteti, gjithmonë kushton dy herë më shumë se sikur ta bënin kompanitë private.
Dhe rezultati do të jetë që për këto 500 miliardë do të marrim vetëm infrastrukturë me vlerë 250 miliardë.
Dhe nëse tani marrim parasysh se kjo kërkesë e madhe, që shteti dëshiron të gjenerojë, po përballet me një industri ndërtimi të
amortizuar që është tkurrur për gjysmë për shkak të ligjit për ngrohje të z. Habeck, sepse ai shkatërroi tregun e pasurive të
paluajtshme dhe çoi një numër të jashtëzakonshëm kompanish ndërtimi në falimentim, atëherë kjo kërkesë
e madhe do të përballet me një furnizim të kufizuar.
Dhe çfarë ndodh në një situatë të tillë? Çmimet rriten.
Kjo do të thotë që nuk do të marrim infrastrukturë për 250 miliardë, por ndoshta do ta marrim për 150 miliardë.
Por pastaj kemi 150 miliardë për infrastrukturë, dhe duket se mungesa vetëm për
hekurudhat është 100 miliardë, pra çfarë mbetet?
50 miliardë, ndërsa ne shpenzojmë 50 miliardë për ndihmë zhvillimore dhe 15 miliardë
për OJQ-të? Proporcionet nuk janë më të sakta.
Zonja dhe zotërinj, po ju ngarkohet me një borxh prej 1.8 trilionë dollarësh.
Fëmijët dhe nipërit tuaj do t'i shlyejnë ende për më gjatë se Versaja.
Dhe në këmbim, do të merrni infrastrukturë me vlerë 150 miliardë, ose maksimumi 200 miliardë,
nga zoti Merz. Kjo është ajo që do të ndodhë.
Sa për të qenë "të mirë" për ekonominë. Kjo është plaçkitja më e madhe që i është bërë ndonjëherë popullit gjerman.
Krissy Rieger: Kështu e shoh edhe unë. Dhe ti the se brezat e ardhshëm do të vazhdojnë ta paguajnë. Cili është plani aty?
Për më tepër, flitet edhe për përdorimin e kursimeve të qytetarëve, ndoshta taksat mbi
pasurinë. Si mund të shlyhet e gjithë kjo?
Markus Krall: Epo, shlyerja e tij do të jetë një çështje interesante. Një pjesë e madhe
e shlyerjes do të bëhet përmes inflacionit.
Kjo do të thotë se qytetarët që kanë investuar paratë e tyre në bono qeveritare dhe vlera nominale, dmth sigurim
jete, sigurim pensioni, llogari kursimi, etj., ose në para të gatshme, do të ekspropriohen përmes inflacionit.
Dhe si do të ndodhë kjo? Është e pamundur të mblidhet kjo shumë parash në tregun e kapitalit pa
shkaktuar rritje masive të normave të interesit.
Më falni.
Pra, me ndërmjetës si BlackRock, e cila, për më tepër, do të përfitojë një pasuri nga kjo, këto bono do të
blihen drejtpërdrejt nga Republika Federale e Gjermanisë.
Dhe pastaj BlackRock do t'i shesë ato te Banka Qendrore Evropiane. Me një çmim të rritur, natyrisht.
Kjo do të thotë që BlackRock do të shtypë dy butona çdo herë, konkretisht blerje dhe shitje. Dhe më pas do t'i dërgohet BQE-së.
Dhe në këmbim, ne marrim një fitim prej një miliard paundësh, pa rrezik, pa asnjë përpjekje, thjesht duke shtypur dy butona.
Kjo është ajo që do të ndodhë. Prandaj BlackRock mendon se është kaq e shkëlqyer.
Dhe për këtë arsye zoti Merz, si ish-CEO i BlackRock për Evropën dhe kryetar i Bordit Mbikëqyrës të
BlackRock për Evropën, mendon se është kaq i shkëlqyer.
Pra, punëdhënësi i tij i mëparshëm, Larry Fink, tashmë po fërkon duart.
Sigurisht, ai është gjithashtu një aksioner i madh në të gjithë industrinë e armëve.
Kjo do të thotë, ata që do të përfitojnë nga ky sulm.
Kështu duket. Pra, kujt i përket besnikëria e zotit Merz?
Natyrisht jo për popullin gjerman, të cilit ai i tha një tufë gënjeshtrash për t'u
paraqitur si një politikan financiar i besueshëm.
Kjo është ajo që do të ndodhë.
Dhe kur BlackRock blen këto sasi të mëdha obligacionesh dhe i shet ato te ECB-ja, ECB-ja do t'i blejë me para të sapoprintuar.
Dhe kjo do të rrisë ofertën monetare. Dhe ky rritje i ofertës monetare ka një efekt inflacionist.
Dhe kur oferta monetare rritet mirë dhe paratë devalvohen, atëherë këto 1.8 trilion në thelb do të
rikuperohen përmes devalvimit të policave të sigurimit të jetës, bonove të qeverisë dhe llogarive të kursimit.
Prandaj zbritet drejtpërdrejt nga qytetari në këtë mënyrë.
Nuk ka drekë falas, zonja dhe zotërinj.
Shteti gjithmonë do t'u bëjë qytetarëve të tij të paguajnë për gjithçka që shpenzon. Nuk ka rrugëdalje.
Krissy Rieger: Debatet e ardhshme mbi taksat po afër. CDU-ja, ose më saktë Merzi, ka
premtuar se do të ketë më shumë ulje të taksave.
Por tani duket se edhe kjo nuk ka shumë gjasa të ndodhë. Çfarë mendimi ke për këtë?
A do të shohim ndonjëherë që një taksë të ulet në Gjermani pa dhjetë të reja që të vendosen njëkohësisht?
Markus Krall: Epo, jo mes kësaj klase politike. Kjo është krejtësisht e qartë.
Nuk ka rëndësi sa para u jepni atyre.
Mund të rrisësh taksat edhe më tej. Mund të marrësh edhe më shumë borxh. Kurrë nuk do të
mjaftojë. Kurrë nuk do të jetë e mjaftueshme.
Lakmia e kësaj klase politike, korrupsioni i kësaj klase politike, është i pafund.
Sado shumë t'u jepni, lakmia e tyre vetëm do të rritet. Kjo është e lehtë për t'u parashikuar.
Prandaj kjo klasë politike nuk do të sjellë as ulje të taksave, as lehtësim të vërtetë, as thjeshtësim të taksave,
as ndonjë reformë. Në vend të kësaj, do të ketë rritje të taksave të shoqëruara me më shumë borxh.
Dhe njerëzit do të shpenzojnë para lirshëm.
Ne sapo ishim kthyer në Siri dhe përsëri lamë 300 milionë me vrasësit gjenocidalë që tani janë në pushtet atje.
Tani po përdorim paratë tona të taksave për të financuar gjenocidin e alavive, druzëve dhe të krishterëve.
Kjo është ajo që po ndodh. Kjo duhet të thuhet shumë qartë.
Personalisht, besoj se kjo përbën ndihmë dhe nxitje të gjenocidit dhe është e dënueshme me ligj.
Dhe që këta njerëz në të vërtetë të gjithë i takon t'i dërgohen gjykatës, sepse mbështesin një
regjim gjenocidal në veprat e tij të përgjakshme.
Por kjo është krejtësisht një çështje tjetër.
Shpenzimet do të vazhdojnë të jenë të tepruara.
Kushdo që beson se kjo është vetëm për shkak të dëshirës për të shpenzuar para, nuk njeh klasën tonë politike të korruptuar.
Jam i sigurt që shumica e politikanëve tanë kanë llogari në Dubai ose diku tjetër, ku rrjedhin ryshfetet. Ata depozitojnë atje disa
qindra milionë dhe në këmbim marrin disa milionë në një llogari diku larg, ku rregulloret për pastrimin e
parave nuk funksionojnë dhe ku mund të bësh çfarë të duash.
Dhe për rrjedhojë, besoj se ajo që klasa jonë politike po bën këtu është një skemë korruptive për të plaçkitur popullin gjerman.
Dhe në Amerikë, tani ka dalë në pah se një pjesë e madhe e miliardeve që, për shembull, u
derdhën në Ukrainë, u kthyen te politikanët demokratë.
Prandaj ishte një transaksion rrethor në kurrent të palëve të treta, konkretisht në kurrent të tatimpaguesit amerikan.
Nëse në Gjermani është ndryshe, do të ha një fshesë, përfshirë dorezën.
Krissy Rieger: Çfarë e ardhmeje, kjo është pyetja ime e fundit, çfarë e ardhmeje prisni për Gjermaninë pas pesë vjetësh?
Markus Krall: Mendoj se pas pesë vjetësh do të jemi në një të ardhme më të mirë se tani.
Ndërkohë, megjithatë, ne do të përjetojmë një mega-katastrofë në të cilën zoti Merz do ta çojë këtë vend, sepse ai është
i vendosur të bëhet kancelari me mirësjelljen e të majtës, apo jo? Kjo është ëndrra e tij më e madhe në jetë.
Më falni.
Dhe politikat që ai po ndjek tani do të çojnë fjalë për fjalë në katastrofë në të gjitha frontet.
Në frontin ekonomik, kjo do të çojë në deindustrializim masiv dhe në një eksod masiv të kompanive.
Po e kuptoj vetëm tani këtë kur flas me konsulentë rekrutimi që vendosin menaxherë të cilët janë bërë të tepërt.
Së fundmi pata disa biseda me miq që janë në këtë biznes, dhe të gjithë më thanë se më parë, kur kishin kandidatë, ishte më e
mundshme që kandidatët të thoshin: "Po, dua të shoh se si mund të përmirësohem këtu. Kam
nevojë për hapin e ardhshëm në karrierën time."
Dhe tani ndodh që njerëzit po kërkojnë punë në pritje të ristrukturimit, migrimit, mbylljes,
paaftësisë pagimore – e gjithë ajo punë, apo jo?
Kjo do të thotë se në të gjitha frontet do të shohim kompani që ose do të shemben, ose do të zhvendosen, ose
do të reduktojnë prodhimin dhe do të pushojnë stafin.
Ne tashmë kemi shkallën më të lartë të papunësisë në 10 vitet e fundit, apo jo?
Papunësia po rritet ndjeshëm dhe do të përshpejtohet; falimentimet gjithashtu kanë qenë në rritje për tre e gjysmë
deri në katër vjet, me rekorde të reja që vendosen çdo vit.
Zombit po bien, siç kam thënë prej kohësh, apo jo?
Zombit po bien, dhe po bien tani, dhe po bien në numër të madh, dhe po, kjo krizë ekonomike
do të përkeqësohet nga politikat e zotit Merz.
Sigurisht, nëse shpërndahen mjaft para, do të ketë disa muaj, ndoshta edhe disa tremujorë, të begatisë së dukshme.
Megjithatë, kjo do të kompensohet dhe do të kompensohet tej mase nga kolapsi i industrisë sonë të eksportit, së pari sepse
nuk jemi më konkurrues, dhe së dyti sepse amerikanët do të ulin shpenzimet e tyre qeveritare me tre deri në pesë trilionë.
Pra, DOGE , sharra me zinxhir po e prek vërtet,
Dhe kjo reduktim i shpenzimeve të qeverisë amerikane do të çojë në një kontraktim të madh, të madh të
kërkesës amerikane për importe, dhe kërkesa e tyre për importe është kërkesa jonë për eksporte.
Dhe kjo gjithashtu do të ketë ndikim në Kinë, ku masat amerikane gjithashtu do të shkaktojnë një krizë rregullimi,
dhe nëse Kina pastaj gjithashtu tkurret, nuk do të ketë më asnjë kërkesë nga Kina për produktet tona.
Kjo do të thotë se do të kulmojë, të gjitha këto efekte do të përkojnë në të njëjtën kohë, dhe
pastaj vendi do të përballet me shkatërrim ekonomik.
Pra, bazuar në përvojë, një klasë politike që përballet me shkatërrim ekonomik është e gatshme të nisë luftë.
Dyshoj se edhe para se të shpërthejnë përplasjet, zoti Merz do të dërgojë raketa Taurus, me
autorizim dhe leje për objektivat, nga Rusia në Ukrainë.
Për këtë qëllim, ai është, le ta themi kështu, mjaft i hapur mendërisht që të mos përdorë fjalë që mund të
interpretohen menjëherë si fyerje ndaj politikanëve.
Dhe nëse një nga këto raketa Taurus godiste Moskën, apo edhe Kremlinin, atëherë frikësohem se rusët do të na dërgonin
informacion se cilat zona të Berlinit dhe cilat fabrika në Bavarinë jugore, ku prodhohet Taurusi, do të
na lejohej t'i evakuonim për të kufizuar dëmet njerëzore të shkaktuara nga kundërgoditja.
Krissy Rieger: Le të kalojmë menjëherë te tema aktuale. Çfarë mendoni për
marrëveshjen e koalicionit? Cilat pika ju shqetësojnë?
Ernst Wolff: Ajo që vërtet shqetëson është panorama e përgjithshme. Marrëveshja e koalicionit ka dy fokusime kryesore.
Njëri është riarmimi dhe tjetri është dixhitalizimi.
Dhe kështu, për mua, marrëveshja e koalicionit nuk është gjë tjetër veçse një çek i bardhë për BlackRock që
të marrë një kontroll edhe më të madh mbi Gjermaninë.
Pra, duhet të kesh parasysh që Forcat e Armatosura Gjermane tashmë kanë nisur me të vërtetë.
Ata kanë porositur avionë luftarakë F-35. Këta do të përfundohen ose prodhohen nga Lockheed Martin.
Aksionarët kryesorë janë BlackRock, Vanguard dhe State Street.
Pastaj u porositën helikopterë, nëndetëse.
Zoti Merz ka deklaruar që atëherë se është në favor të furnizimit të Ukrainës me raketa Taurus.
Misilet Taurus prodhohen nga MBDA dhe Saab.
MBDA është një degë e Airbus, dmth. BAE Systems.
Dhe, natyrisht, ka edhe aksionarët më të mëdhenj, ndër të cilët përfshihet edhe BlackRock.
Kur bëhet fjalë për dixhitalizimin, të gjithë e dimë që korporatat e mëdha digjitale
kanë BlackRock si investitorin e tyre kryesor.
Dhe të gjithë e dimë që zoti Merz ka qenë Kryetar i Bordit Mbikëqyrës të BlackRock Gjermani në vitet që i
paraprinë vitit 2020, dmth. nga viti 2016 deri në vitin 2020.
Pra, e gjithë kjo nuk është gjë tjetër veçse një ftesë për BlackRock që të vazhdojë redistributimin e madh në Gjermani.
Qytetarët gjermanë do të paguajnë dhe BlackRock do të përfitojë.
Ernst Wolff: Ne do të përjetojmë nivelin më të lartë të papunësisë ndonjëherë, dhe kjo do
të ndodhë gjatë kësaj periudhe legjislative.
Do të shohim çmimet të vazhdojnë të rriten në mënyrë të jashtëzakonshme, ashtu siç kanë
bërë deri tani. Sidomos në sektorin ushqimor.
Ne do të përjetojmë një paqëndrueshmëri të madhe. Aktualisht po jemi dëshmitarë të luftërave tregtare.
Ata nuk promovojnë saktësisht stabilitetin në marrëdhëniet ekonomike ndërkombëtare, përkundrazi.
Dhe mbi të gjitha, do të përjetojmë një gjë. Do të përjetojmë një ridistribuim të madh nga poshtë lart.
Pra, më duhet vetëm t'ju kujtoj se të mërkurën e kaluar, miliarderët e botës patën
fitimin e tyre më të madh njëditor ndonjëherë.
Ata fituan 303 miliardë të mërkurën e kaluar.
Dhe kjo jo për shkak se tregjet e aksioneve u rritën kaq shumë, por sepse ato ranë kaq shumë
një ditë dhe u rimëkëmbën përsëri ditën tjetër.
Dhe në këtë kohë, gjithashtu mund të fitosh mjaft mirë nga rënia e çmimeve nëse ke këshilltarët e duhur dhe informacionin e
brendshëm të saktë. Dhe këta njerëz, natyrisht, e kishin këtë.
Krissy Rieger: Është shumë, shumë, shumë intensive. Dhe tani mendon, ndoshta kjo është një vlerësim
personal, por Merz e thotë shumë, shumë qartë: ai thotë se tani gjithçka do të bëhet më e shtrenjtë.
Ernst Wolff: Po, sigurisht, kjo nuk mund të shmanget fare.
Pra, do të shohim një vërshim të vërtetë parash.
Pra, edhe më e madhe se pas krizës globale financiare të viteve 2007 dhe 2008.
Dhe kjo do të thotë, natyrisht, se çmimet do të rriten në mënyrë dramatike.
Pra, dimë që ky fond i pretenduar special tani është vënë në lojë.
Kështu që tani është miratuar nga qeveria.
Kjo është 500 miliardë në borxh të ri. Sigurisht, kjo duhet të rikuperohet në njëfarë mënyre në formën e bonove të qeverisë.
Dhe kjo do të thotë, natyrisht, që shumë më tepër para kthehen në qarkullim dhe që vetë paratë vazhdojnë të devalvohen.
Pra, duhet të presim që paratë të devalvohen rëndë në të ardhmen e afërt.
Sipas Markus Krall dhe Ernst Wolff, qytetarët gjermanë do të paguajnë për politika që favorizojnë
BlackRock në një shkallë ndoshta të paprecedentë.
Por kush qëndron pas BlackRock, menaxherit më të madh të aseteve në botë me mbi 10 trilion paund nën menaxhim?
Klientela e saj përbëhet nga institucione të tilla si banka, fonde, fonde sovrane të pasurisë dhe
fonde pensioni, dhe mbi të gjitha investitorë privatë.
Këta janë të super-pasurit, si Rothschildët, Rockefellerët dhe Warren Buffett.
BlackRock i detyrohet ngritjes së saj për t'u bërë menaxheri më i madh i aseteve, për shembull, një transferimi të aseteve
nga Rothschilds që arrin rreth 2.8 trilionë dollarë amerikanë.
Rothschildët janë ndër udhëheqësit e masonerisë së lartë në mbarë botën.
Është interesante që Larry Fink, themeluesi dhe drejtori ekzekutiv i BlackRock, është gjithashtu një mason i rangut të
lartë dhe anëtar i gjashtë lozhave të lashta e të fuqishme.
BlackRock mund të identifikohet kështu si një mjet i mafias financiare dhe i masonerisë së lartë globale.
Siç është dëshmuar tashmë në programin "Kjo komplot po shkatërron Gjermaninë" , Friedrich
Merz nuk është thjesht një lake i kësaj mafie.
Anëtarësia e tij në një sërë organizatash jashtëzakonisht me ndikim të masonëve të rangut të lartë tregon se,
ashtu si mason i rangut të lartë Olaf Scholz, ai është fytyra e përparme e këtij karteli kriminal.
Pjesëmarrja e tij në Konferencën Bilderberg 2024 madje do të thotë se ai është përfaqësuesi i zgjedhur i
mafias financiare të masonerisë së lartë në Gjermani.
Një detyrë që ai tani duket se po e përballet me vendosmëri të madhe dhe në dëm të madh të popullsisë gjermane.
Duke qenë se paketa e borxhit shërben vetëm interesave të tyre, duhet gjithashtu të shpallët një krim tjetër i këtij karteli,
i cili po shkatërron njerëzimin si një tumor kancerogjen.
Për më tepër, programi "Agjenda e Rinisjes së Madhe – Shkatërrim Ekonomik dhe Luftë" , u shpjegua se për gati dhjetë vjet tashmë,
Gjermania dhe BE-ja janë shkatërruar qëllimisht ekonomikisht nga politika të kontrolluara nga masonë të lartë dhe
madje mund të çojnë drejtpërdrejt në një luftë me Rusinë.
Qëllimi i këtyre kriminelëve nuk është vetëm plaçkitja, por edhe "Rinisja e Madhe" e shpallur nga Klaus Schwab, një
mason i lartë dhe themelues i Forumit Ekonomik Botëror (WEF).
Kjo, nga ana tjetër, synon të vendosë një rend të ri botëror me një qeveri njëbotërore, në të cilën nuk
kanë vend shtetet ekonomikisht të forta dhe sovrane.
Nga kjo perspektivë, paketa e borxhit, me pasojat e saj katastrofike për Gjermaninë dhe stabilitetin financiar të të
gjithë zonës së euros, merr një dimension krejtësisht të ri.
Është e qartë se Friedrich Merz, në aleancë me SPD-në, jo vetëm që po vazhdon pa ndërprerje punën shkatërruese të qeverisë së
mëparshme, por madje po e përshpejton atë deri në pikën e kolapsit ekonomik dhe mbingarkesës totale me borxhe në Gjermani.
Siç është dokumentuar nga denoncuesi John Perkins , një zhvillim i tillë, nga ana tjetër, hap derën për sulme të mëtejshme, duke
shkaktuar një spirale të vërtetë varfërimi dhe, në fund, duke i sjellë vendet nën kontrollin e plotë të këtij karteli kriminal
ose duke i përgatitur ato për "Rinisjen e Madhe" të tij.
Por si dhe me çfarë mjetesh mund të ndalen këto plane shkatërruese – nga Donald Trump, një shpëtimtar tjetër apo
parti të reja politike? Për të përfunduar, dëgjoni Ernst Wolff:
Krissy Rieger: Megjithatë njerëzit thonë, mirë, kemi Milei-n dhe kemi Trump-in. Dhe këdo tjetër që
dëshironi ta përfshini në këtë listë si shpëtimtarë.
Dhe tani po flasim për atë se kjo fare nuk është kështu, se ajo që po bëjnë nuk është pozitive për shumicën.
Çfarë do të thoje se është burimi i shpresës për masat?
Ernst Wolff: Po, mbartësi i shpresës janë vetë masat. Janë vetë njerëzit.
Pra, të gjithë duhet të dinë se nuk ka askënd që do të na shpëtojë përveç vetes sonë.
Dhe për t'u shpëtuar vetes, së pari duhet të kuptojmë se çfarë po ndodh përreth nesh.
Dhe për këtë arsye është kaq e rëndësishme të merreni me këto çështje dhe të mos fshehni kokën në rërë.
Dhe mbi të gjitha, mos ndiq dikë tjetër verbërisht.
Pra, njerëzit që aktualisht janë në pushtet, me të vërtetë nuk ke nevojë të shikosh dy herë.
Këta janë njerëz që notojnë në begati.
Pra, Donald Trump është një nga njëqind personat më të pasur në botë. Milei gjithashtu jeton një jetë luksi.
Pra, njerëzit vazhdimisht pasurojnë miqtë e tyre, shokët e tyre .
Dhe të presësh që njerëz të tillë herë pas here të hedhin një grimcë buke në pjatën tënde është,
natyrisht, një qëndrim krejtësisht i gabuar ndaj jetës.
Prandaj duhet të thuhet se bota me të vërtetë është në një gjendje emergjence, e cila është gjithashtu shumë, shumë e rrezikshme.
Sepse e dimë që ka luftëra kudo. Ne gjithashtu e dimë që pabarazia sociale aktualisht po
shpërthen në një shkallë të paimagjinueshme.
Ne e dimë që një valë e madhe papunësie po na vjen.
Dhe ne duhet të përgatitemi për këto kohë.
Dhe askush nga jashtë nuk do të jetë në gjendje të na ndihmojë atje; do të na duhet të mbështetemi 100 për qind tek vetja jonë.
Krissy Rieger: Pikërisht. Dhe veçanërisht kur merrni parasysh që sistemi funksionon në një mënyrë që na stërvit të mos bëjmë
pyetje ose, le të themi, të bëjmë vetëm pyetjet e duhura dhe të mos mendojmë shumë jashtë
kornizës dhe, mbi të gjitha, të mbetemi thjesht pasivë.
Dhe gjithë kjo sipas motit: hej, ai do ta bëjë, unë thjesht do të pres e do të shoh.
Dhe ky pritje na bën të ndjehemi sikur jetojmë në një diktaturë.
Dhe pastaj zgjohesh dhe mendon me vete: si ndodhi kjo? Nuk e di, a isha aty?
Ernst Wolff: Po, problemi është se ky mosveprim perceptohet nga të tjerët si miratim.
Pra, nëse njerëzit mbeten inaktivë, ata që janë në pushtet thjesht vazhdojnë.
Jean-Claude Juncker i BE-së, atëherë President i Komisionit, e shprehu shumë bukur.
Ai tha se ne do të shkojmë vetëm aq larg sa njerëzit na lejojnë të shkojmë.
Dhe kur njerëzit ngrihen, ne bëjmë një hap prapa dhe pastaj vazhdojmë përpara përsëri.
Dhe për sa kohë njerëzit nuk bëjnë asgjë, ne e shohim këtë si pranimin e asaj që bëjmë.
Krissy Rieger: Po, e ke përmbledhur shumë mirë. Faleminderit. Dhe mbi të gjitha, faleminderit për të gjithë informacionin.
Mund të filloni ngadalë të ndërtoni një pamje të tërë situatës.
Dhe mbi të gjitha, e gjej gjithmonë si një goditje në prapanicë kur thua: "Mirë, deri
këtu shkoj. Më ka mjaftuar. Jo. Faleminderit."
Ernst Wolff: Faleminderit.
Nëse ky program ju ka dhënë ushqim për mendje, mos e mbani vetëm për vete.
Ndihmoni në përhapjen e këtyre fakteve dhe inkurajoni të tjerët të mendojnë për pasojat e paketës së borxhit.