Matapos aprubahan ng Pederal na Konseho ang pakete ng utang noong 21 Marso 2025, nabuksan ang daan para sa pinakamalaking paglalabas
ng utang sa kasaysayan ng Pederal na Republika ng Alemanya.
Iniulat ng pangunahing midya na aabot ito sa humigit-kumulang isang trilyong euro na bagong utang.
Gayunpaman, tulad ng ipinapakita ng kasalukuyang mga kalkulasyon tungkol sa kasunduan sa pagitan ng CDU/CSU at SPD kasama
ang Greens, maaaring mas malaki pa ang bagong bundok ng utang.
Ang ekonomistang si Wolf Heinrich Reuter, na nagsilbing punong ekonomista sa Pederal na Kagawaran ng Pananalapi hanggang sa
bumagsak ang pamahalaang koalisyon, ay inaasahan na aabot ang bagong utang sa "hindi bababa sa
1.8 trilyong" euro sa susunod na sampung taon.
Dahil sa napakalaking halagang ito, ilang nangungunang ekonomista at maging ang Federal Audit Office ay
nagpabala at naglabas ng agarang babala tungkol sa mga negatibong epekto ng pakete ng utang.
Gayunpaman, halos nawala ang kanilang mga babala sa pangunahing pag-uulat ng media, at kakaunti lamang ang
nabanggit kung aling mga nangungunang ekonomista ang nagtaas ng kanilang mga tinig upang magbabala.
Halimbawa, ito ay ● Lars Feld: Propesor ng Patakarang Pang-ekonomiya sa Unibersidad ng Freiburg at
dating Tagapangulo ng German Council of Economic Experts
● Veronika Grimm: Ekonomista, propesor sa Technical University of Nuremberg at miyembro ng German Council of Economic Experts
● Volker Wieland: Direktor ng Institute for Monetary and Financial Stability (IMFS) sa Goethe University Frankfurt
at dating miyembro ng German Council of Economic Experts
● Justus Haucap: Dekano sa Heinrich Heine University Düsseldorf at dating Tagapangulo ng Komisyon sa Mga Monopolyo
● Christoph M. Schmidt, Pangulo ng Leibniz Institute para sa Pananaliksik sa Ekonomiya
Lahat ng mga nangungunang ekonomista ay natatakot na ang pakete ng utang ay magpapalala ng implasyon at magdudulot
ng malaking pagkalugi sa kasaganaan ng populasyong Aleman.
Maaari pa ngang mapanganib ang katatagang pinansyal ng Europa at magdulot ng muling paglaganap ng krisis sa euro.
Sa kontekstong ito, tinutukoy rin ito ng kilalang ekonomista, tagapayo sa pamamahala, at may-akda na si Dr.
Markus Krall bilang pinakamalaking pagnanakaw sa kasaysayan ng Pederal na Republika ng Alemanya.
Tingnan sa ibaba ang mga sipi mula sa dalawang panayam na isinagawa ng kilalang edukador at may-akda na si Krissy Rieger
kay Dr. Krall at sa eksperto sa pananalapi na si Ernst Wolff.
Nagbibigay sila ng tumpak na pagsusuri sa mga plano ng posibleng bagong pederal na pamahalaan sa ilalim ni Friedrich
Merz at, higit sa lahat, binibigyang-buod ang mga implikasyon:
Krissy Rieger: Kamusta kayong lahat, ngayon ay nakikipag-usap kami kay Markus Krall. Maraming salamat sa iyong oras.
Markus Krall: Walang anuman, Gng. Rieger. Muli at muli.
Krissy Rieger: Patuloy pa rin kaming nakararanas ng magulong panahon, gaya ng napag-usapan natin sa huling pag-uusap natin.
At ngayon na lumabas na ang resulta ng pangkalahatang halalan, tapos na ang lahat. Ano ang masasabi mo tungkol diyan?
Nagulat ka rin ba na muling nakakuha ng mas maraming suporta ang Unyon ngayon na lumabas na ang
pinal na resulta? Ano sa tingin mo tungkol diyan?
Markus Krall: Sa katunayan, mas masahol ang naging pagganap ng Unyon kaysa sa dapat sana, dahil sa nakapipighating
pagganap ng gobyernong koalisyon ng traffic light.
Oo, kapag nasa oposisyon ka at pinagpala ka ng napakakuripot na pamahalaan gaya ng CDU noong nasa oposisyon,
dapat makakuha ka ng nasa pagitan ng 35 at 40 porsyento.
Sa esensya, dahil sa mahinang pagganap ni G. Merz bago pa man ang halalan, medyo mahina ang
naging resulta ng CDU, batay sa mga kalagayan.
At kapag isinaalang-alang mo iyon, pagkatapos ng halalan ay halos nahubad na niya ang maskara at hindi lang niya binasag ang bawat
pangako sa halalan, kundi binaliktad pa niya ang mga ito, hindi nakakagulat na ang AfD ay dalawang
porsyentong puntos na lang ang layo mula sa CDU.
At umaasa ako na malalampasan na ng AfD ang CDU sa lalong madaling panahon, upang sumiklab sa CDU ang
tinatawag na 'Gabi ng Mahahabang Saksak' at matanggal ng partidong ito ang lubos na nabigong tagapangulo.
Krissy Rieger: Alin sa mga nabigong pangako sa halalan ang sa tingin mo ang pinakamasama?
Markus Krall: Well, mahirap iyon na tanong. Sa totoo lang, napakasirang-sira ng bawat
isa kaya mahirap malaman kung saan sisimulan.
Siyempre, ang pinaka-binigyang-diin niya ay na nais niyang magsagawa ng matatag na patakarang pinansyal.
Ngayon, sa loob ng apat na linggo, nakautang siya nang higit pa kaysa sa kabuuang utang ng Pederal na
Republika ng Alemanya mula nang itatag ito noong 1949.
Isipin mo nga iyon. Totoo na hindi niya pinarami nang doble ang utang, pero noong panahong iyon, hindi
nagsimula sa zero na utang ang Pederal na Republika ng Alemanya.
Kaya kung ano ang naroon noon, ang pagkakaiba noon at ngayon ay halos katumbas ng muli niyang ginagawa ngayon
ni G. Merz nang sabay-sabay sa kanyang pakete ng utang.
Kaya't dinodoble niya ang utang ng Pederal na Republika ng Alemanya, na sa esensya ay ilalagay ang bansa sa kaparehong antas
ng Italya, kung saan ang utang ay lumalampas sa 100 porsyento ng kabuuang produktong pambansa, na
magdudulot ng malaking paglilipat ng pribadong pamumuhunan.
Kaya't naantala ang pribadong pamumuhunan dahil sa hinihinging pangangailangan ng pamahalaan na ito, na saka ipinatutupad.
Ang buong bagay ay isang martsa patungo sa sosyalismo.
At ang pangalawang pangunahing, ang pangalawang pangunahing katastropikong paglabag sa pangako ay, oo, tungkol
sa migrasyon. Dito, ginampanan niya ang papel ng maton.
At ang nakikita natin ngayon ay tumalon siya na parang tigre at bumagsak bilang alpombra sa tabi ng kama ni Ms. Esken.
Well, minsan kailangan mong bigyan ang sarili mo niyan.
Oo, naniniwala ako na tuwing umaga, paano ko ba sasabihin, nakakaranas siya ng kaaya-ayang pamumulikat sa kanyang mga
daliri ng paa kapag tumatahak siya sa alpombra sa tabi ng kama.
At ang ikatlong pangunahing isyu kung saan siya ay ganap ding nabigo ay, siyempre, ang buong usapin ng enerhiya at klima.
Dahil sa esensya ay ipinagpapatuloy niya ang mga mapanirang patakarang isinagawa ni Habeck at na
siyang responsable sa pag-deindustrialisa ng Alemanya.
At ang lahat ng ito, sa totoo lang, ay may bahid ng sosyalismong katulad kay Honecker.
Kaya't halos ganoon lang ang gagawin mo kung nais mong magdulot ng pagbagsak ng Alemanya.
Krissy Rieger: Masasabi mong natupad na niya ang lahat ng kanyang mga pangako sa halalan, gaya ng sinasabi.
Markus Krall: Oo, medyo sira na ito dati, pero ngayon tuluyan nang sira na, masasabi mong.
Krissy Rieger: Pagdating sa utang, palagi sinasabi ng mga tao na mahalaga ito para sa ekonomiya.
Masasabi mo ba na kasalukuyang itinutulak ng mga utang na ito ang ekonomiya pasulong at na nagbabago na ito ngayon?
Markus Krall: Ganap na kalokohan na sabihin na makakatulong ang utang na ito sa ekonomiya.
Ang mga utang na ito ay nakakatulong sa malalaking korporasyon, gaya ng mga tagagawa ng armas at ilang iba pang malalaking
korporasyon, na hindi naman mamumuhunan sa ekonomiyang Aleman.
Kaya kunin natin, halimbawa, ang 500 bilyong ginugol sa depensa na nais simulan ni Ginoong Merz.
Sino ang nakikinabang dito? Mga kumpanya tulad ng Rheinmetall.
Gayunpaman, hindi namumuhunan ang Rheinmetall sa Alemanya dahil napakataas ng gastos sa enerhiya doon para sa
produksyong lubhang mataas ang konsumo ng enerhiya, kaya hindi ito kumikita para sa kanila.
Sa kasalukuyan ay nagtatayo sila ng mga bagong pabrika para sa mga bala at iba't ibang bagay sa natitirang bahagi ng Ukraine.
Oo. Nagtatayo nila ang mga ito sa natitirang bahagi ng Ukraine.
Nilikha nila ang isang maliit na himalang pang-ekonomiya, ngunit hindi sa Alemanya. At ganoon din ito sa lahat ng lugar.
Kaya't masayang lang ang perang ito. Hindi ito makakatulong sa ekonomiya sa anumang paraan, kahit na may isa o dalawang CEO na
nagkukuskos na ng kanilang mga kamay at iniisip, "Ay, magiging maganda ito para sa amin.
Oo, kikita pa kami ng dagdag na kita ngayon."
Oo, may ilang makakamit ng malaking kita, ngunit ang maliliit at katamtamang-laking mga negosyo ay siyempre
patuloy na mapapahuli sa kapinsalaan ng malalaking korporasyon.
Kaya iyon ay isang prinsipyo. Ano ang sinabi ni Mussolini? Ang pasismo ay ang pagsasanib ng estado at ng malalaking korporasyon.
Muli na naman tayo rito. Sa usaping pang-ekonomiya, iyon.
At ang makikita natin, siyempre, ay hindi makakatulong ang programang ito sa ekonomiya, kundi magdudulot
ng malawakang pinsala. May ilang dahilan para rito.
Una, ang 1,800 bilyong ito, na iyon na ang halaga, ay kakainin ang buong ipon ng Alemanya para sa apat at kalahating taon.
Kaya't ang 400 bilyon ay ang 10 porsyento ng kabuuang produktong pambansa na iniipon ng Alemanya bawat taon.
Kaya kailangan nating ilagay ang lahat ng ipon natin sa pambansang utang sa loob ng apat at
kalahating taon para hindi na tayo mangutang sa ibang bansa.
Siyempre, magkakautang din tayo sa ibang bansa, ngunit para lamang linawin ang laki nito.
Ang ikalawang isyu ay ang pagbaba ng mga credit rating ng Alemanya sa antas ng Italya.
At hanggang ngayon, ang Italya, Pransya at iba pa ay nakapag-refinance lamang sa makatwirang mababang
gastos dahil hiniram nila ang credit rating ng Alemanya.
Sa pamamagitan ng mga garantiya at ng euro at ng lahat ng mga posibilidad ng paglilipat na nagamit.
At siyempre, nilabag ang lahat ng mga pangakong ginawa sa amin noong 1999 nang ipakilala ang euro, ngunit ibang usapin iyon.
Kaya ngayon ay nahuhulog ang Alemanya sa parehong patibong sa kredito, at wala nang sinuman doon na
puwedeng hiramin namin ang kanilang kredibilidad.
Ang magiging resulta ay ang pagtaas ng mga rate ng interes sa mga bono ng Alemanya at sa mga
pautang sa pandaigdigang pamilihan ng kapital.
At ang pagtaas ng mga rate ng interes na ito ay magpapalayo sa pribadong pamumuhunan.
Ang isang tagabuo ng bahay na nagbabayad ng limang o anim na porsyentong interes sa kanyang mortgage ay
hindi na ito kayang bayaran, kaya hindi na siya magtatayo.
Ganoon din sa mga negosyante na nagpapasya kung magtatayo ng pabrika o mamuhunan sa software.
Hindi na magaganap ang mga pamumuhunang ito, at sa teknikal na jargon ng ekonomiks, tinatawag itong 'crowding out'.
Sa madaling salita, ang pagpapalitan ng pribadong pamumuhunan ng paggasta ng pamahalaan.
At saka, siyempre, nariyan ang katotohanan na hindi natin makukuha ang inaasahan ng mga tao bilang kapalit ng 1.8 trilyon.
Maaari ninyong kalimutan iyon, mga ginoo at ginang, na makakakuha kayo ng imprastruktura o anumang katulad nito bilang kapalit.
Kukuwentahin ko na lang iyon para sa iyo. Kaya, ibabawas natin ang 500 bilyon mula sa 1.8 trilyon, na napupunta sa mga sandata.
Ang armamento ay hindi pamumuhunan, kundi paggasta ng pamahalaan, dahil ang mga tangke ay
hindi angkop para sa paggawa ng iba pang mga bagay.
At hindi rin kaya ng mga drone o kartutso. Maaari lamang silang paputukin.
Oo, kaya napupunta rito – palagi nila itong tinatawag na pamumuhunan – oo, kailangan nating
mamuhunan sa ating seguridad at sa lahat ng kalokohan.
Oo, ang pinakamainam na pamumuhunan para sa ating seguridad ay ang maghanap ng mabuting ugnayan sa lahat ng ating mga kapitbahay.
Ngunit pagkatapos ay nag-away sila sa lahat sa isang pagsabog ng megalomania na hindi pa natin
nasasaksihan mula pa noong panahon nina Adolf at Wilhelm.
Kaya tinatawag ng mga tao ang pangulo ng Tsina na diktador, pati na rin ang pangulo ng Russia, at ang pangulo ng Amerika, na
pinakain ng iba't ibang kalokohan sa maling paniniwalang hindi siya kailanman magiging
pangulo. Ayaw ko pa ngang ilista silang lahat dito.
Talagang niloloko namin ang lahat. At tila kailangan pa namin, sa hindi maipaliwanag na paraan, na gumastos ng
pera para sa seguridad na hindi sana namin kailangang gastusin kung hindi namin iyon ginawa.
Kaya iyon ang konsumo ng pamahalaan. Iyon ay nag-iiwan ng 1.3 trilyon.
Sa 1.3 trilyong ito, malamang na 300 bilyon ay hindi mapupunta sa pamumuhunan, kundi sa mga gastusin para sa mga refugee.
Ipinahayag na na sasamantalahin na ngayon ng mga pederal na estado ang pondong ito upang ipagpatuloy ang
pagpopondo sa migrasyon, na hindi na talaga kayang bayaran.
Oo, may natitira pang isang trilyon. Sa trilyong iyon, kalahati ay malamang mapupunta sa tinatawag na
pamumuhunan para sa klima at ang kalahati naman ay sa tunay na pamumuhunan sa imprastruktura.
Ladies and gentlemen, ang pamumuhunan sa klima ay ganap na sayang dahil habang 1,000 turbina ng hangin ay hindi nakakalikha ng
kuryente kapag walang hangin, 10,000 turbina ng hangin naman ay nakakalikha ng gaano karaming
kuryente kapag may hangin? Kaya hindi iyon gagana.
Kaya, hindi matama ni Ginoong Habeck ang tuntunin ng tatlo, at mukhang ganoon din si Ginoong Merz.
Ngunit gaya ng sinabi ko, kung ang 1,000 turbina ng hangin ay hindi nakakalikha ng anumang enerhiya, gayon din ang 10,000.
Kaya ang pagmumultiplikar sa zero ay zero, mga ginoo at ginang.
Kaya't patuloy na ibubuhos ang 500 bilyong ito sa mga sayang na pamumuhunan at sa mga pamumuhunan na hindi
kumikita. Ang pinakamalaking maling alokasyon kailanman.
Lahat ng iyon ay kakailanganin nating gibain mamaya sa malaking gastos, dahil walang makakagawa ng
anuman dito kapag natapos na ang kabaliwan na ito.
Kaya't may natitira pang 500 bilyon para sa tunay na pamumuhunan sa imprastruktura. Ngunit
ang estado ang pinakamasamang mamimili sa lahat.
Kapag nagtatayo ang estado ng isang gusali kahit saan, palaging nagkakahalaga ito ng dalawa hanggang tatlong
beses na mas mahal kada metro kuwadrado kaysa kapag mga pribadong indibidwal ang gumagawa nito.
Ibig sabihin nito, lahat ng ating itinatayo—mga kalsada, tulay, gusali, ospital, paaralan—anumang ipinapatayo
ng pamahalaan, ay palaging doble ang gastos kumpara kung mga pribadong kumpanya ang gagawa nito.
At ang magiging resulta ay para sa 500 bilyong ito, makakakuha lamang tayo ng imprastrukturang nagkakahalaga ng 250 bilyon.
At kung isasaalang-alang natin ngayon na ang napakalaking demand na nais ng estado na likhain ay hinaharap ng isang sirang
industriya ng konstruksyon na nabawasan ng kalahati dahil sa batas ni G. Habeck ukol sa pag-init, sapagkat winasak nito ang
merkado ng real estate at itinulak ang napakaraming kumpanya ng konstruksyon sa pagkabangkarote, makakaharap
ngayon ang napakalaking demand na ito sa mas mababang suplay.
At ano ang nangyayari sa ganitong sitwasyon? Tumataas ang mga presyo.
Ibig sabihin, hindi tayo makakakuha ng imprastruktura sa halagang 250 bilyon, baka makuha lang natin ito sa halagang 150 bilyon.
Pero mayroon tayong 150 bilyon para sa imprastruktura, at tila ang kakulangan para sa riles
lamang ay 100 bilyon, kaya ano ang natitira?
50 bilyon, habang gumagastos tayo ng 50 bilyon para sa tulong sa pagpapaunlad at 15 bilyon
para sa mga NGO? Hindi na tama ang mga proporsyon.
Ladies and gentlemen, pinapasan sa inyo ang utang na 1.8 trilyon.
Magbabayad pa rin ang iyong mga anak at apo para rito nang mas matagal kaysa sa Versailles.
At bilang kapalit, makakatanggap ka mula kay Ginoong Merz ng imprastrukturang nagkakahalaga ng 150
bilyon, o hanggang 200 bilyon. Iyan ang mangyayari.
Ganito na lang pala ang pagiging 'mabuti' para sa ekonomiya. Ito ang pinakamalaking pagnanakaw na
kailanman isinagawa laban sa sambayanang Aleman.
Krissy Rieger: Ganyan din ang pananaw ko. At sinabi mong magbabayad pa rin para rito ang
mga susunod na henerasyon. Ano ang plano doon?
Pagkatapos ng lahat, may usapan, may mga talakayan tungkol sa paggamit ng ipon ng mga mamamayan, marahil
buwis sa kayamanan. Paano mababayaran ang lahat ng ito?
Markus Krall: Aba, magiging kawili-wili ang pagbabayad nito. Malaking bahagi ng pagbabayad ay sa pamamagitan ng implasyon.
Ibig sabihin nito, ang mga mamamayan na nag-invest ng kanilang pera sa mga bono ng pamahalaan at mga nominal na halaga,
gaya ng life insurance, pension insurance, savings accounts, atbp., o sa cash, ay mawawalan ng pag-aari dahil sa implasyon.
At paano iyon mangyayari? Imposibleng makalikom ng ganoong halaga ng pera sa pamilihang kapital nang
hindi nagdudulot ng malawakang pagtaas ng interest rate.
Patawarin ninyo ako.
Kaya, sa pamamagitan ng mga tagapamagitan tulad ng BlackRock, na kikita ng malaking halaga mula rito, ang mga bono na ito ay
bibilhin nang direkta mula sa Pederal na Republika ng Alemanya.
At pagkatapos ay ibebenta ng BlackRock ang mga ito sa ECB. Sa isang premium, siyempre.
Ibig sabihin nito ay pipindutin ng BlackRock ang dalawang pindutan, ang bilhin at ang
magbenta. At pagkatapos ay ipapasa ito sa ECB.
At bilang kapalit, nakakakuha tayo ng kita na isang bilyong pounds, walang panganib, walang pagsisikap, sa
pamamagitan lamang ng pagpindot ng dalawang pindutan.
Iyon ang mangyayari. Kaya nga iniisip ng BlackRock na napakaganda nito.
At iyan ang dahilan kung bakit iniisip ni G. Merz, bilang dating CEO ng BlackRock para sa Europa at Tagapangulo ng Lupon ng
Tagapangasiwa ng BlackRock para sa Europa, na napakaganda nito.
Kaya ang dati niyang amo na si Larry Fink ay nagkukuskos na ng kanyang mga kamay sa tuwa.
Siyempre, siya rin ay isang pangunahing may-ari ng bahagi sa buong industriya ng armas.
Ibig sabihin, yaong mga makikinabang sa pagsalakay na ito.
Ganito ang itsura nito. Kaya kanino nakatuon ang katapatan ni Ginoong Merz?
Malinaw na hindi para sa mga Aleman, na sinabihan niya ng sunud-sunod na kasinungalingan tungkol sa
pagiging isang maayos na politiko sa pananalapi.
Iyon ang mangyayari.
At kapag binili ng BlackRock ang napakalaking dami ng mga bono at ibinenta ang mga ito sa ECB, bibilhin
ng ECB ang mga ito gamit ang bagong-imprentang pera.
At tataas ang suplay ng pera. At ang pagtaas na ito sa suplay ng pera ay may epekto ng implasyon.
At kapag maayos na tumaas ang suplay ng pera at bumaba ang halaga nito, ang 1.8 trilyong ito ay halos mababawi sa
pamamagitan ng pagbaba ng halaga ng mga polisiyang seguro sa buhay, mga bono ng pamahalaan, at mga savings account.
Kaya't direktang kinukuha ito mula sa mga mamamayan sa ganitong paraan.
Walang libreng tanghalian, mga ginoo at mga ginang.
Palagi kailangang ipabayad ng estado sa mga mamamayan nito ang lahat ng ginagastos nito. Walang paraan para maiwasan ito.
Krissy Rieger: Papalapit na ang susunod na debate tungkol sa buwis. Ang CDU, o mas tiyak si Merz, ay
nangako na magkakaroon pa ng karagdagang pagbawas sa buwis.
Ngunit ngayon ay tila hindi rin ito mangyayari. Ano ang iyong pananaw dito?
Makikita ba natin kailanman na nababawasan ang isang buwis sa Alemanya nang hindi
kasabay na ipinapakilala ang sampung bagong buwis?
Markus Krall: Hindi kabilang sa uring pampolitikang ito, tiyak iyan. Lubos na malinaw iyan.
Hindi mahalaga kung gaano karaming pera ang ibibigay mo sa kanila.
Maaari mong itaas pa ang mga buwis. Maaari kang kumuha pa ng mas maraming utang. Hindi ito kailanman
magiging sapat. Hindi ito kailanman magiging کافی.
Ang kasakiman ng uring pampolitikang ito, ang korapsyon ng uring pampolitikang ito, ay walang katapusan.
Hindi alintana kung gaano karami ang ibibigay mo sa kanila, lalo lang lalaki ang kanilang kasakiman. Madali lang iyon hulaan.
Kaya't hindi maghahatid ang uring pampolitikang ito ng pagbawas ng buwis, tunay na tulong, pagpapasimple ng buwis,
o anumang uri ng reporma. Sa halip, magkakaroon ng pagtaas ng buwis kasabay ng mas maraming utang.
At malayang gagastos ng pera ang mga tao.
Kakatapos lang kaming bumalik sa Syria at muli naming iniwan ang 300 milyong dolyar sa mga mamamatay-tao na
gumagawa ng genocide na ngayon ay nasa kapangyarihan doon.
Ngayon ay ginagamit na natin ang pera ng buwis para pondohan ang pagpatlang sa mga Alawite, Druze, at Kristiyano.
Iyan ang nangyayari. Dapat itong ipahayag nang napakalinaw.
Sa personal kong pananaw, naniniwala ako na ito ay pagsuporta at pagtulong sa genocide at parusahan ng batas.
At ang mga taong ito ay talagang nararapat na dalhin sa hukuman dahil sinusuportahan nila ang isang
rehimen ng genocide sa mga madugong gawain nito.
Ngunit ibang usapin iyon nang lubos.
Magpapatuloy ang marangyang paggasta.
Sinumang naniniwala na ito ay dahil lamang sa pagnanais na gumastos ay hindi pamilyar sa ating tiwaling uring pampulitika.
Sigurado akong karamihan sa ating mga politiko ay may mga account sa Dubai o sa ibang lugar kung saan dumadaloy ang mga kickback.
Ipinapadala nila roon ang ilang daang milyon, at bilang kapalit ay nakakatanggap sila ng ilang milyon sa isang account sa malayong
lugar, kung saan hindi umiiral ang mga regulasyon sa paglilinis ng pera at kung saan maaari mong gawin ang anumang gusto mo.
At dahil dito, naniniwala ako na ang ginagawa ng ating mga pulitiko rito ay isang tiwaling
pakana upang magnakaw sa sambayanang Aleman.
At sa Amerika, lumitaw na ngayon na ang malaking bahagi ng bilyon-bilyong dolyar na dumaloy sa Ukraine,
halimbawa, ay bumalik sa mga Demokratikong pulitiko.
Kaya't ito ay isang paikot na transaksyon na nagastos ng mga ikatlong partido, partikular
na ng mga nagbabayad ng buwis na Amerikano.
Kung iba iyon sa Alemanya, kakainin ko ang walis, pati ang tangkay.
Krissy Rieger: Anong hinaharap, iyon na ang huling tanong ko, anong hinaharap ang
inaasahan mo para sa Alemanya sa loob ng limang taon?
Markus Krall: Sa tingin ko, sa loob ng limang taon, magkakaroon tayo ng mas magandang kinabukasan kaysa sa ngayon.
Samantala, makakaranas tayo ng isang napakalaking sakuna na ihahatid ni Ginoong Merz sa bansang ito, dahil
determinado siyang maging kanselero sa biyaya ng kaliwa, hindi ba? Iyon ang pinakamalaking pangarap niya sa buhay.
Patawarin ninyo ako.
At ang mga patakarang ipinatutupad niya ngayon ay literal na magdudulot ng sakuna sa lahat ng aspeto.
Sa larangan ng ekonomiya, magdudulot ito ng malawakang deindustrialisasyon at malawakang pag-alis ng mga kumpanya.
Napapansin ko ito ngayon kapag nakikipag-usap ako sa mga recruitment consultant na
naglalagay ng mga hindi na kinakailangang manager.
Kamakailan lang ay nakipag-usap ako sa ilang kaibigan na nasa industriyang ito, at sinabi nilang lahat na noon, kapag may mga
kandidato sila, mas malamang na sasabihin ng mga kandidato, "Oo, gusto kong makita kung paano ko pa mapapabuti ang sarili
ko rito. Kailangan ko ang susunod na hakbang sa aking karera."
At ngayon, naghahanap na ng trabaho ang mga tao bilang paghahanda sa restrukturisasyon, migrasyon,
pagsasara, pagkalugi – ang buong kalokohan, di ba?
Ibig sabihin nito, sa lahat ng aspeto, makikita natin ang mga kumpanya na bumabagsak o lumilipat, o
nagpapababa ng produksyon at nagpapauwi ng mga empleyado.
Mayroon na tayong pinakamataas na antas ng kawalan ng trabaho sa loob ng sampung taon, hindi ba?
Ang kawalan ng trabaho ay tumataas nang malaki, at lalo pa itong mabilis na tataas; ang mga pagkabangkarote ay tumataas
na rin sa loob ng tatlong taon at kalahati hanggang apat na taon, na may bagong tala na naitatala bawat taon.
Umiikot ang mga zombie, gaya ng sinasabi ko na nang matagal na, di ba?
Ang mga zombie ay bumabagsak, at bumabagsak sila ngayon, at bumabagsak sila nang maramihan, at oo, lalong lalala ang
krisis pang-ekonomiya dahil sa mga patakaran ni Ginoong Merz.
Siyempre, kung ipamimigay nang sapat ang pera, magkakaroon ng ilang buwan, marahil kahit ilang kwarter, ng tila kasaganaan.
Gayunpaman, mababawi at higit pang mababawi ito ng pagbagsak ng ating industriya ng pag-export, una dahil hindi na tayo
kompetitibo, at pangalawa dahil babawasan ng mga Amerikano ang kanilang paggasta ng gobyerno ng tatlo hanggang limang trilyon.
Kaya DOGE , talagang nakakasawsaw ang lagare rito,
At ang pagbabawas na ito sa paggasta ng pamahalaang Amerikano ay magdudulot ng napakalaking pag-urong sa demand ng
Amerika para sa pag-aangkat, at ang kanilang demand sa pag-aangkat ay ang ating demand sa pagluluwas.
At magkakaroon din ito ng epekto sa Tsina, kung saan magdudulot din ang mga hakbang ng Amerika ng krisis sa
pag-aangkop, at kung liliit din ang Tsina, wala nang magiging demand mula sa Tsina para sa ating mga produkto.
Kaya nangangahulugan iyon na magwawakas ito, sabay-sabay na magaganap ang lahat ng mga epekto, at
pagkatapos ay haharap ang bansa sa pagkasira ng ekonomiya.
Kaya, batay sa karanasan, ang isang uring pampulitika na humaharap sa pagkasira ng ekonomiya ay handang maglunsad ng digmaan.
Pinaghihinalaan ko na kahit bago pa man mag-away, ihahatid ni G. Merz ang mga misil na Taurus, kasama ang pahintulot
at pahintulot sa target, mula sa Russia papuntang Ukraine.
Para sa layuning ito, masasabi kong siya ay sapat na bukas ang isip upang hindi gumamit ng mga salitang agad
na maaaring ituring na pang-iinsulto sa mga politiko.
At kung isa sa mga misil na Taurus na ito ay tumama sa Moscow, o kahit sa Kremlin, natatakot ako na magpapadala sa atin ang mga
Ruso ng impormasyon tungkol sa kung aling mga bahagi ng Berlin at aling mga pabrika sa timog Bavaria, kung saan ginagawa
ang Taurus, ang papayagang i-evakuwa upang limitahan ang pinsalang dulot sa tao ng gantimpalang pag-atake.
Krissy Rieger: Tara na tayo sa kasalukuyang paksa. Ano ang palagay mo sa kasunduan ng
koalisyon? Aling mga bahagi ang nag-aalala sa iyo?
Ernst Wolff: Ang tunay na nakababahala ay ang kabuuang larawan. Ang kasunduan sa koalisyon ay may dalawang pangunahing pokus.
Ang isa ay muling pag-armas at ang isa naman ay digitalisasyon.
At para sa akin, ang kasunduan ng koalisyon ay hindi hihigit sa carte blanche para sa BlackRock na
makamit pa ang mas malaking kontrol sa Alemanya.
Kaya dapat mong tandaan na talagang nagsimula na ang Sandatahang Lakas ng Alemanya.
Nag-order sila ng mga F-35 na eroplano panglaban. Kasalukuyan itong tinatapos o ginagawa ng Lockheed Martin.
Ang mga pangunahing shareholder ay BlackRock, Vanguard at State Street.
Pagkatapos ay iniutos ang mga helikoptero, mga submarino.
Mula noon, sinabi ni Ginoong Merz na pabor siya sa pagsuplay ng mga misil na Taurus sa Ukraine.
Ang mga misil na Taurus ay ginagawa ng MBDA at Saab.
Ang MBDA ay isang anak na kumpanya ng Airbus, ibig sabihin ay ng BAE Systems.
At siyempre, nariyan din ang pinakamalalaking mga shareholder, kabilang ang BlackRock.
Pagdating sa digitalisasyon, alam nating lahat na ang BlackRock ang pangunahing mamumuhunan sa
likod ng lahat ng pangunahing digital na korporasyon.
At alam nating lahat na si Ginoong Merz ay nagsilbing Tagapangulo ng Lupon ng mga Tagapagbantay ng BlackRock Germany sa mga
taong pinalapit sa 2020, ibig sabihin mula 2016 hanggang 2020.
Kaya ang buong bagay ay hindi hihigit sa isang paanyaya para sa BlackRock na ipagpatuloy
ang dakilang muling pamamahagi sa Alemanya.
Magbabayad ang mga mamamayang Aleman at kikita ang BlackRock.
Ernst Wolff: Mararanasan natin ang pinakamataas na antas ng kawalan ng trabaho kailanman, at
mangyayari ito sa panahong lehislatibo na ito.
Makikita natin na patuloy na tataas nang husto ang mga presyo, gaya ng nangyari hanggang
ngayon. Lalo itong totoo sa sektor ng pagkain.
Makakaranas tayo ng malaking kawalang-tatag. Sa kasalukuyan, nasasaksihan natin ang mga digmaang pangkalakalan.
Hindi nila talaga pinapayagan ang katatagan sa pandaigdigang usaping pang-ekonomiya, kundi kabaligtaran.
At higit sa lahat, mararanasan natin ang isang bagay. Mararanasan natin ang malawakang
muling pamamahagi mula sa ibaba patungong itaas.
Kaya kailangan ko lang ipaalala sa iyo na noong nakaraang Miyerkules, naranasan ng mga bilyonaryo sa buong mundo
ang kanilang pinakamalaking kita sa loob ng isang araw.
Nakuha nila ang 303 bilyon noong nakaraang Miyerkules.
At iyon ay dahil hindi dahil tumaas nang husto ang mga pamilihang sapi, kundi dahil bumaba nang
malaki ito isang araw at bumangon muli kinabukasan.
At sa panahon ngayon, maaari ka ring kumita nang malaki mula sa pagbagsak ng mga presyo kung mayroon kang
tamang tagapayo at tamang impormasyong panloob. At malinaw na mayroon iyon ang mga taong ito.
Krissy Rieger: Sobrang, sobrang, sobrang intense nito. At ngayon iniisip mo, baka personal lang na pagtataya iyon,
pero sinasabi ni Merz nang napakalinaw: sinasabi niya na magiging mas mahal na ngayon ang lahat.
Ernst Wolff: Oo, siyempre, hindi talaga iyon maiiwasan.
Kaya makakakita tayo ng tunay na pagbaha ng pera.
Kaya mas malaki pa kaysa pagkatapos ng pandaigdigang krisis pinansyal noong 2007 at 2008.
At nangangahulugan iyon, siyempre, na tatalon nang husto ang mga presyo.
Kaya alam natin na ang diumano'y espesyal na pondo na ito ay ginamit na ngayon.
Kaya't naaprubahan na rin iyon ng pamahalaan.
Iyon ay 500 bilyon na bagong utang. Siyempre, kailangang mabawi ito sa anumang paraan sa anyo ng mga bono ng pamahalaan.
At nangangahulugan iyon, siyempre, na mas maraming pera ang bumabalik sa sirkulasyon at
patuloy na bumababa ang halaga ng pera mismo.
Kaya kailangan nating asahan na malubhang bababa ang halaga ng pera sa malapit na hinaharap.
Ayon kina Markus Krall at Ernst Wolff, magbabayad ang mga mamamayan ng Alemanya para sa mga patakarang pabor
sa BlackRock sa isang antas na maaaring walang kapantay.
Ngunit sino ang nasa likod ng BlackRock, ang pinakamalaking tagapamahala ng ari-arian sa mundo na
may mahigit £10 trilyong nasa ilalim ng pamamahala?
Binubuo ang mga kliyente nito ng mga institusyon tulad ng mga bangko, mga pundasyon, mga sovereign wealth fund at mga
pension fund, at higit sa lahat, mga pribadong mamumuhunan.
Ito ang mga napakayaman, gaya ng mga Rothschild, Rockefeller, at Warren Buffet.
Ang pag-angat ng BlackRock upang maging pinakamalaking tagapamahala ng ari-arian ay dahil, halimbawa, sa
paglilipat ng mga ari-arian mula sa mga Rothschild na umabot sa humigit-kumulang 2.8 trilyong dolyar ng Estados Unidos.
Ang mga Rothschild ay kabilang sa mga pinuno ng mataas na antas ng Freemasonry sa buong mundo.
Kawili-wili, si Larry Fink, ang nagtatag at CEO ng BlackRock, ay isa ring mataas na ranggong Freemason at
miyembro ng anim na makapangyarihang sinaunang lohiya.
Maaaring tukuyin ang BlackRock bilang kasangkapan ng mafya sa pananalapi at pandaigdigang mataas na antas na Freemasonry.
Tulad ng naipakita na sa programa na "This conspiracy is destroying Germany" , hindi
basta-basta tagasunod si Friedrich Merz ng mafiyang ito.
Ang kanyang pagiging kasapi sa isang buong serye ng mga organisasyong lubos na makapangyarihan ng mga Freemason na may
mataas na ranggo ay nagpapakita na, tulad ng mataas na ranggong Freemason na si Olaf Scholz, siya
ay isang harapan para sa kriminal na kartel na ito.
Ang kanyang paglahok sa 2024 Bilderberg Conference ay nangangahulugang siya ang napiling kinatawan ng mafiyang
pinansyal ng mataas na antas na Freemasonry sa Alemanya.
Isang gawain na ngayon ay tila kanyang pinagtutuunan ng matinding determinasyon at na
nagdudulot ng malaking pinsala sa populasyong Aleman.
Dahil ang pakete ng utang ay nagsisilbi lamang sa kanilang interes, dapat din itong ideklara bilang isa
pang krimen ng kartelong ito, na sumisira sa sangkatauhan na parang isang kanserosong bukol.
Bilang karagdagan, ang programa na "Ang Adyenda ng Dakilang Pag-reset – Pang-ekonomiyang Pagkawasak at Digmaan" ,
ipinaliwanag na halos sampung taon nang sinadyaang wasakin nang pang-ekonomiya ang Alemanya at ang EU sa pamamagitan ng
mga patakarang kontrolado ng mga mataas na ranggong Freemason at maaaring direktang itulak sa digmaan laban sa Russia.
Ang layunin ng mga kriminal na ito ay hindi lamang ang pagnanakaw, kundi pati na rin ang "Great Reset" na
ipinahayag ni Klaus Schwab, isang mataas na ranggong Freemason at tagapagtatag ng World Economic Forum (WEF).
Ito naman ay nilalayong magtatag ng isang bagong kaayusang pandaigdig na may iisang pamahalaang pandaigdig kung saan walang
puwang ang mga estadong malakas sa ekonomiya at may kasarinlan.
Mula sa perspektibong ito, ang pakete ng utang, kasama ang mga mapaminsalang kahihinatnan nito para sa
Alemanya at sa katatagan ng pananalapi ng buong eurozona, ay nagkakaroon ng ganap na bagong dimensyon.
Malinaw na si Friedrich Merz, sa pakikipagsabwatan sa SPD, ay hindi lamang tuluy-tuloy na isinasagawa nang walang patid ang
mapanirang gawain ng nakaraang pamahalaan, kundi lalo pa nga itong pinapabilis hanggang sa punto ng pagbagsak
ng ekonomiya at ganap na pagkalubog sa utang ng Alemanya.
Tulad ng naidokumento ng tagapagbulalas na si John Perkins , ang ganitong pag-unlad ay nagbubukas naman ng pinto para sa
karagdagang pagsalakay, na nagdudulot ng isang tunay na paikot-ikot na paghihirap at sa huli ay inilalagay ang
mga bansa sa ganap na kontrol ng kriminal na kartel na ito o inihahanda sila para sa kaniyang "Great Reset".
Ngunit paano at sa pamamagitan ng anong paraan mapipigilan ang mga mapanirang planong ito – kay Donald Trump, isa
pang tagapagligtas, o sa mga bagong partidong pampulitika? Bilang konklusyon, pakinggan si Ernst Wolff:
Krissy Rieger: At gayon pa man sinasabi ng mga tao, "Mayroon tayong Milei at mayroon tayong Trump." At sino pa man ang
gusto mong isama sa listahang ito bilang mga tagapagligtas.
At ngayon pinag-uusapan natin kung paano hindi naman talaga ganoon, at kung paano hindi
positibo ang ginagawa nila para sa nakararami.
Ano sa tingin mo ang pinagmumulan ng pag-asa para sa nakararami?
Ernst Wolff: Oo, ang tagapagdala ng pag-asa ay ang mga masa mismo. Sila mismo ang mga tao.
Kaya dapat malaman ng lahat na walang ibang makakapagliligtas sa atin kundi tayo mismo.
At upang mailigtas ang ating sarili, kailangan muna nating maunawaan kung ano ang nangyayari sa ating paligid.
At iyon ang dahilan kung bakit napakahalaga na harapin ang mga isyung ito at huwag itago ang ulo sa buhangin.
At higit sa lahat, huwag basta-basta sumunod sa iba.
Kaya ang mga taong nasa kapangyarihan ngayon, ibig kong sabihin, hindi mo na kailangang tumingin nang dalawang beses.
Ito ang mga taong namumulaklak sa kasaganaan.
Kaya si Donald Trump ay isa sa daang pinakamayamang tao sa mundo. Namumuhay din nang marangya si Milei.
Kaya't patuloy na pinagyayaman ng mga tao ang kanilang mga kaibigan at mga kasapakat.
At ang asahan na paminsan-minsan ay may mahuhulog na mumo sa iyong plato ang mga taong ganoon ay,
siyempre, isang ganap na maling pananaw sa buhay.
Kaya kailangang sabihin na ang mundo ay talagang nasa kalagayan ng emerhensiya, na napakadelikado rin.
Dahil alam natin na may labanan saanman. Alam din natin na ang hindi pagkakapantay-pantay sa lipunan ay
kasalukuyang sumisiklab sa isang hindi masukat na antas.
Alam natin na paparating sa atin ang isang malaking alon ng kawalan ng trabaho.
At dapat nating ihanda ang ating mga sarili para sa mga panahong ito.
At walang sinuman mula sa labas ang makakatulong sa atin doon; kailangan nating umasa nang 100 porsyento sa ating sarili.
Krissy Rieger: Tama. At lalo na kapag isinaalang-alang mo na ang sistema ay gumagana sa paraang nagtuturo sa atin na huwag
magtanong o, sabihin nating, magtanong lamang ng mga tamang tanong at huwag masyadong mag-isip nang lampas
sa nakasanayan at, higit sa lahat, manatiling pasibo.
At lahat ng ito ay ayon sa motto: "Hoy, gagawin niya 'yan; aantabayanan ko na lang."
At ang paghihintay na ito ay nagpaparamdam sa atin na parang tayo ay nabubuhay sa isang diktadura.
At pagkatapos ay nagigising ka at naiisip mo sa sarili, paano nangyari iyon? Hindi ko alam, nandiyan ba ako?
Ernst Wolff: Oo, ang problema ay ang kawalang-aksyon na ito ay tinuturing ng iba bilang pagsang-ayon.
Kaya kung mananatiling hindi kumikilos ang mga tao, magpapatuloy na lang ang mga nasa kapangyarihan.
Si Jean-Claude Juncker ng EU, na noo'y Pangulo ng Komisyon, ay napakagandang ipahayag ito.
Sinabi niya na hanggang sa kung saan tayo papayagan ng mga tao, doon lang tayo makakarating.
At kapag tumindig ang mga tao, umatras muna tayo at pagkatapos ay sumusulong muli tayo.
At hangga't hindi gumagawa ng anuman ang mga tao, tinuturing namin iyon bilang pagtanggap sa aming ginagawa.
Krissy Rieger: Oo, napakahusay mong naipaliwanag ito. Salamat. At higit sa lahat, salamat sa lahat ng impormasyon.
Dahan-dahan mong maaaring buuin ang larawan ng buong sitwasyon.
At higit sa lahat, pakiramdam ko palagi itong sipa sa puwit kapag may nagsasabing, "Okay, hanggang
dito na lang tayo." Sawa na ako. Hindi. Salamat.
Ernst Wolff: Salamat.
Kung ang programang ito ay nagbigay sa iyo ng pagkaing-isip, huwag mo itong itago sa sarili mo.
Tumulong ipalaganap ang mga katotohanang ito at hikayatin ang iba na pag-isipan ang mga kahihinatnan ng pakete ng utang.