"Αν κοιτάξουμε εκεί, ποιος θα πρέπει να κάνει τη δουλειά;
Έχω δημιουργήσει το δικό μου κέντρο με κάποιους συναδέλφους, δηλαδή:
Κέντρο για τη διερεύνηση, επανεκτίμηση, νομική δίωξη και πρόληψη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Πολλοί άνθρωποι λένε πάντα, γιατί εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;
Γιατί αυτό που ζήσαμε εδώ ήταν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Οι άνθρωποι έχουν υποστεί διώξεις. Οι γιατροί διώκονται ακόμη και σήμερα.
Οι γιατροί φυλακίζονται επειδή κάνουν τη δουλειά τους.
Ο συνάδελφός μου Rainer Fuellmich βρίσκεται στη φυλακή στο Γκέτινγκεν. Είναι επίσης ένας μεγάλος διαφωτιστής.
Η επανεκτίμηση μπορεί να γίνει μόνο αν αλλάξουμε την πολιτική κατάσταση.
Διότι αυτές οι πολιτικές συνθήκες που έχουμε, στις οποίες απλώς παραδίδουμε την
εξουσία, δεν θα οδηγήσουν ποτέ σε μια επανεκτίμηση.
Διότι, όπως είπα, τότε οι δράστες θα το αντιμετώπιζαν οι ίδιοι.
Κανείς δεν μπορεί να υποθέσει ότι αυτοί που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
θα σηκωθούν και θα πουν: Ναι, εμείς το κάναμε.
Και τώρα θα θέλαμε να σταθούμε εμείς οι ίδιοι ενώπιον του δικαστηρίου, ενώπιον των δικαστών που επιλέξαμε εμείς οι
ίδιοι, ενώπιον των εισαγγελέων που επιλέξαμε εμείς οι ίδιοι, για να κρίνουν αν αυτό που κάναμε ήταν σωστό ή λάθος.
Οι δικαστές που πριν από τρεις μήνες, πριν από τη διαρροή των φακέλων του RKI, μου έλεγαν ακόμα ότι όλοι έκαναν τα πάντα
σωστά τότε, και ότι αυτοί οι δικαστές θα πρέπει τώρα ξαφνικά να συμβιβαστούν με την κατάσταση... Ούτε αυτό θα λειτουργήσει.
Θα λειτουργήσει μόνο τότε... - και ο Ralf Boes μόλις το ανακοίνωσε, και συμφωνώ με τον Ralf Boes, με πολλούς
ανθρώπους, ρίξτε μια ματιά στον ιστότοπο που ανέφερε.
Νομίζω ότι πρέπει να περάσουμε από τα ομοσπονδιακά κράτη.
Έχουμε το δικό μας σύνταγμα σε κάθε ομοσπονδιακό κράτος.
Και δεδομένου ότι πρόκειται για ξεχωριστά συντάγματα, κάθε ένα από τα συντάγματα του ομοσπονδιακού
κράτους μας επιτρέπει να τροποποιούμε αυτά τα συντάγματα.
Έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας. Απλά δεν το ξέρετε..."
Θα ήθελα να καλωσορίσω τον Ralf Ludwig, δικηγόρο, στο στούντιο της Kla.TV σήμερα.
Γεια σας.
Στη διαδήλωση στο Βερολίνο είπατε ότι έχουμε την εξουσία στα χέρια μας, αλλά δεν την ξέρουμε καν.
Οπότε ούτε εγώ ξέρω. Δεν ξέρω καν τι είδους δύναμη έχω στο χέρι μου.
Και δεν ξέρω καν πώς πρέπει να επηρεάζω τις πολιτικές αποφάσεις, πώς λειτουργεί αυτό.
Μπορείτε να μας βοηθήσετε, μπορείτε να με βοηθήσετε, μπορείτε να βοηθήσετε λίγο τους θεατές;
Ναι, κατ' αρχήν δεν είναι τόσο δύσκολο.
Έχουμε 16 ομόσπονδα κρατίδια στη Γερμανία και κάθε κρατίδιο έχει το δικό του σύνταγμα.
Και κάθε πολιτειακό σύνταγμα - αφήνοντας για λίγο την Έσση έξω από την εξίσωση, αλλά βασικά και την Έσση - κάθε
πολιτειακό σύνταγμα έχει τη δυνατότητα λαϊκής νομοθεσίας.
Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που ζουν στο εκάστοτε ομόσπονδο κράτος μπορούν να θεσπίζουν τους δικούς τους νόμους.
Και μπορούν όχι μόνο να θεσπίζουν νόμους, αλλά και να τροποποιούν το σύνταγμα, το αντίστοιχο πολιτειακό σύνταγμα.
Έτσι, μπορούν να αλλάξουν τους κανόνες συνύπαρξης, τους κανόνες της δομής, της πολιτικής
δομής, στο ομοσπονδιακό τους κράτος, αν θέλουν.
Αυτό απαιτεί ορισμένες πλειοψηφίες. Με άλλα λόγια, υπάρχουν πάντα τρία βήματα.
Το πρώτο βήμα είναι μια λαϊκή κίνηση. Αυτό σημαίνει ότι η ιδέα προωθείται.
Πρέπει να συγκεντρώσετε έναν συγκεκριμένο μικρό αριθμό ψήφων.
Το δεύτερο είναι το λεγόμενο δημοψήφισμα.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποδείξετε ότι ένας ορισμένος αριθμός ατόμων στη χώρα ενδιαφέρεται για το συγκεκριμένο θέμα.
Αυτό είναι επίσης πάντα το πιο δύσκολο στάδιο και μόλις ξεπεράσετε αυτό το στάδιο, τότε γίνονται εκλογές, όπως το ξέρουμε
στις εκλογές, τότε μια Κυριακή οι άνθρωποι καλούνται στα εκλογικά κέντρα και μπορούν να ψηφίσουν για αυτό το πολιτικό θέμα ή για
ένα νόμο που εισάγεται ή κάτι παρόμοιο και μπορούν να πουν, αν εμείς ως άνθρωποι σε αυτή την επαρχία θέλουμε να πάει έτσι ή
αλλιώς ή να υπάρχει αυτός ο νόμος, αυτός ο κανονισμός ή όχι.
Κατ' αρχήν, αυτό προβλέπεται σε κάθε πολιτειακό σύνταγμα.
Και αυτό σημαίνει ότι αν το θέλαμε, θα μπορούσαμε να παρέμβουμε και εμείς στις πολιτικές αποφάσεις - εκτός από το να τσεκάρουμε
το κουτάκι μια φορά κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια και να ελπίζουμε ότι οι σωστοί άνθρωποι θα
βγουν από αυτό και θα πάρουν τις σωστές αποφάσεις.
Α, ναι. Και τα πολιτειακά συντάγματα - τώρα είμαι λίγο χαμένος... Κι εμείς έχουμε σύνταγμα.
Τι είναι αυτό; Κατά κάποιο τρόπο, δεν λειτουργεί σε ομοσπονδιακό επίπεδο, λειτουργεί
μόνο σε επίπεδο πολιτείας. Πώς λειτουργεί αυτό;
Ναι, φυσικά έχουμε τον Βασικό Νόμο, και ο Βασικός Νόμος ονομάζεται ήδη Βασικός Νόμος - και όχι το Σύνταγμα της
Γερμανίας ή το Γερμανικό Σύνταγμα, αλλά ονομάζεται: "Ο Βασικός Νόμος για την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας".
Υπάρχουν, φυσικά, ιστορικοί λόγοι για αυτό. Η Γερμανία διαιρέθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Γερμανία κατελήφθη, κατελήφθη από διαφορετικές, μάλιστα από τις τέσσερις νικήτριες δυνάμεις, και η
Γερμανία μοιράστηκε εδαφικά, για να το πούμε έτσι.
Με άλλα λόγια, η εδαφική ακεραιότητα του Γερμανικού Ράιχ δεν υφίστατο πλέον.
Και τότε ξεκίνησε ο Ψυχρός Πόλεμος, ας πούμε, μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής, ουσιαστικά
της Ρωσίας - και τότε της Σοβιετικής Ένωσης.
Και οι δυτικές δυνάμεις είχαν διαφορετικές απόψεις για το πώς να αντιμετωπίσουν τη Γερμανία, πώς να την
αντιμετωπίσουν, ποιο θα έπρεπε να είναι το μέλλον της Γερμανίας.
Και ναι, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας δημιουργήθηκε το 1949, κατά κάποιο τρόπο, και η
Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας είναι φυσικά μόνο ένα μέρος του συνολικού Γερμανικού Ράιχ.
Και εκείνη την εποχή εξακολουθούσε να θεωρείται ότι κάποια στιγμή θα προέκυπτε μια λύση, μια λύση για ολόκληρη τη Γερμανία, και γι'
αυτό δεν δημιουργήθηκε ένα γερμανικό σύνταγμα, επειδή το σύνταγμα θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο για ολόκληρη την
επικράτεια του Ράιχ, την πρώην επικράτεια του Ράιχ, ολόκληρη τη γερμανική επικράτεια, και ονομάστηκε Βασικός Νόμος.
Κατ' αρχήν, αυτός είναι ο βασικός νόμος των τριών συμμαχικών νικητριών δυνάμεων, ο οποίος στη συνέχεια διαπραγματευόταν
με τους πολιτικούς στο Χέρεν-Τσίμζεε, λίγο-πολύ.
Και αυτός ο βασικός νόμος επέζησε επίσης της επανένωσης.
Εκείνη την εποχή, επίσης, δεν δημιουργήθηκε ένα παγγερμανικό σύνταγμα, αν και αυτό προβλεπόταν στον Βασικό Νόμο, αλλά ο
Βασικός Νόμος συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο όπως ένα σύνταγμα.
Και πάντα λέω ότι ένα σύνταγμα μπορεί να είναι σύνταγμα μόνο αν έχει έναν κυρίαρχο.
Και ο κυρίαρχος δεν είναι, όπως λέει μόνο ο Carl Schmitt, αυτός που αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αλλά
ο κυρίαρχος είναι αυτός που μπορεί να αλλάξει τους κανόνες.
Και το σύνταγμά μας δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να αλλάζουν τους κανόνες.
Αυτό σημαίνει ότι ο βασικός νόμος υπό αυτή την έννοια δεν μπορεί να είναι σύνταγμα, διότι ο
βασικός νόμος δεν αναγνωρίζει έναν κυρίαρχο.
Ή η μόνη κυρίαρχη πράξη που γνωρίζουμε ως πολίτες είναι η ψήφος - η εκλογή της Bundestag μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια.
Και αυτή είναι η μόνη συμμετοχή του λαού στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Τίποτα άλλο δεν έχει προγραμματιστεί. Δεν υπάρχει λαϊκή νομοθεσία.
Στο άρθρο 20 εξακολουθεί να υπάρχει η πρόβλεψη ότι ο κυρίαρχος καθορίζει την πολιτική μέσω εκλογών και
ψηφοφοριών, αλλά στη Γερμανία δεν υπάρχουν ψηφοφορίες.
Δεν υπάρχει νόμος περί ψηφοφορίας και, επομένως, δεν υπάρχει ψηφοφορία.
Στη συνέχεια, υπάρχει το άρθρο 146, το οποίο προβλέπει ότι ο γερμανικός λαός μπορεί να δώσει
στον εαυτό του ένα νέο σύνταγμα ή ένα σύνταγμα.
Πολλοί συνταγματολόγοι λένε ότι αυτή η παράγραφος ή αυτό το άρθρο δεν ισχύει, αυτός ο κανόνας δεν ισχύει.
Μπορείτε να το συζητήσετε εκτενώς, αλλά από την άλλη πλευρά, σε κάθε σύνταγμα κρατιδίου, σε κάθε σύνταγμα κρατιδίου στη Γερμανία,
υπάρχει η δυνατότητα για τους πολίτες να παρεμβαίνουν ενεργά στη νομοθεσία μέσω των τριών βημάτων που μόλις ανέφερα, να δημιουργούν
οι ίδιοι νόμους, δηλαδή να αλλάζουν οι ίδιοι τους κανόνες.
Και όχι μόνο μπορούν να αλλάξουν τους κανόνες εφαρμογής, όπως οι νόμοι, αλλά μπορούν ακόμη και - όπως είπα σε μια μικρή παρένθεση
γύρω από την Έσση - να αλλάξουν το σύνταγμα σε κάθε ομοσπονδιακό κρατίδιο, δηλαδή να αλλάξουν τους κανόνες της συνύπαρξής τους.
Υπάρχουν δύο βασικές αξίες που πρέπει να τηρούνται.
Αυτή είναι πάντα η αρχή της δημοκρατίας, δηλαδή κάθε πολιτική απόφαση πρέπει να βασίζεται στη βούληση του λαού.
Η δεύτερη είναι η εγγύηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Επομένως, δεν πρέπει να αλλάξουμε τους κανόνες κατά τρόπο
που να εξαλείφεται η εγγύηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Αλλά αυτοί είναι οι μόνοι κανόνες και στο πλαίσιο αυτών των κανόνων οι άνθρωποι σε κάθε
ομοσπονδιακό κράτος μπορούν να αποφασίζουν.
Έτσι, για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να αποφασίσουμε ότι δεν θέλουμε πλέον να εκλέγουμε την πολιτειακή κυβέρνηση ή
το πολιτειακό κοινοβούλιο κάθε πέντε (σωστά: τέσσερα) χρόνια, αλλά θέλουμε τώρα να το εκλέγουμε κάθε δύο χρόνια.
Ή θα μπορούσαμε να αποφασίσουμε ότι δεν θέλουμε πλέον να έχουμε καθόλου κρατική κυβέρνηση, αλλά ότι το κρατικό
κοινοβούλιο θα πρέπει να διορίζει διοικητικούς υπαλλήλους για την εκτέλεση ορισμένων καθηκόντων και ούτω καθεξής.
Μπορούμε επίσης θεωρητικά να καταργήσουμε το κοινοβούλιο αν έχουμε μια εναλλακτική λύση που δεν
αντιπροσωπεύει τη δημοκρατική βούληση με συγκρίσιμο τρόπο, αλλά εκφράζει τη δημοκρατική βούληση.
Μπορούμε λοιπόν να αλλάξουμε πολλά, αλλά μόνο σε κρατικό επίπεδο, όχι όμως σε εθνικό επίπεδο.
Ναι, πολύ ενδιαφέρον. Και πώς μπορείτε να ξεκινήσετε μια τέτοια διαδικασία;
Ας υποθέσουμε τώρα ότι θέλουμε να αλλάξουμε κάτι σε όλο αυτό το πολιτικό διαρθρωτικό τοπίο ή, για παράδειγμα, να αλλάξουμε τον
διορισμό των δικαστών ή των εισαγγελέων, ώστε να μην διορίζονται πλέον από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, αλλά από τον λαό.
Πώς μπορείτε να το κάνετε αυτό; Πώς μπορείτε να πάρετε την πρωτοβουλία;
Κατ' αρχήν, όπως είπα, όλοι οι νόμοι, συμπεριλαμβανομένων των πολιτειακών συνταγμάτων, μπορούν να τροποποιηθούν.
Και κατ' αρχήν μπορείτε απλά να ξεκινήσετε μια πρωτοβουλία, ένας ή δύο άνθρωποι μπορούν να ξεκινήσουν μια πρωτοβουλία...
...Λοιπόν, εσύ κι εγώ;
Θα μπορούσαμε και οι δύο - μάλλον όχι τώρα, επειδή δεν ζούμε στο ίδιο ομόσπονδο κράτος, αλλά κατ' αρχήν ναι.
Αν ζούσαμε στο ίδιο ομοσπονδιακό κράτος, θα μπορούσαμε απλώς να πούμε ότι θέλουμε μια αλλαγή στο νόμο.
Στη συνέχεια ετοιμάζουμε ένα νομικό κείμενο, όπως το φανταζόμαστε - με άλλα λόγια, αυτό που κάνουμε.
Mhm.
Υπάρχουν επίσης διαφορές. Μπορείτε επίσης να κάνετε λαϊκές έρευνες, βάζοντας το Κοινοβούλιο να ασχοληθεί με ορισμένα
ζητήματα, έτσι ώστε να πρέπει να πραγματοποιήσει μια συνεδρίαση, μια κοινοβουλευτική συνεδρίαση, για να ασχοληθεί με αυτό το θέμα.
Αλλά τώρα η αμιγώς λαϊκή νομοθεσία σημαίνει ότι και γράφουμε ένα νόμο, ας πούμε, και υποβάλλουμε αυτόν τον νόμο, ο οποίος
συνήθως υποβάλλεται στο Προεδρείο του Κρατικού Κοινοβουλίου.
Και τότε θα δημοσιοποιηθεί κανονικά, να το πούμε έτσι, ότι μια λαϊκή κίνηση ξεκινάει τώρα εδώ με αυτή την τροποποίηση του νόμου.
Και τότε μπορούμε να βγούμε και να συγκεντρώσουμε ψήφους υπέρ αυτής της αλλαγής του νόμου που έχουμε.
Και αν στη συνέχεια επιτύχουμε μια συγκεκριμένη απαρτία - στο πρώτο στάδιο είναι σχετικά χαμηλή, σε ορισμένες χώρες
είναι μόνο 6.000 ή 5.000 ψήφοι, αν έχουμε αυτές τις ψήφους, τότε μπορούμε να ξεκινήσουμε το λεγόμενο δημοψήφισμα.
Αυτό σημαίνει ότι το κρατικό κοινοβούλιο ασχολείται στη συνέχεια με την αίτηση για δημοψήφισμα και μπορεί
να την εγκρίνει ή όχι. Τότε δεν θα υπάρξει δημοψήφισμα.
Στη συνέχεια, το θέμα οδηγείται στο δημοψήφισμα και στο δημοψήφισμα πρέπει να συγκεντρωθεί ένας
συγκεκριμένος αριθμός υπογραφών εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, συνήθως μεταξύ έξι και οκτώ μηνών.
Και αν αυτή η απαρτία έχει ξεπεραστεί, τότε το κρατικό κοινοβούλιο ασχολείται εκ νέου με το θέμα αυτό και
εξετάζει αν θα εγκρίνει ή όχι αυτή τη νομοθετική πρωτοβουλία.
Και αν δεν την παραχωρήσει, τότε θα διεξαχθεί δημοψήφισμα, το οποίο είναι σαν εκλογές.
Τότε οι πολίτες καλούνται στις κάλπες την Κυριακή.
Και μετά λένε: Εντάξει. Οι πολίτες ερωτώνται αν θέλουν αυτόν τον νόμο, ναι ή όχι.
Όπως είπατε και στη διαδήλωση στο Βερολίνο, η τελική απόφαση πρέπει και πάλι να ανήκει στο λαό.
Επομένως, αυτό θα μπορούσε πρακτικά να δρομολογηθεί μέσω αυτών των κρατικών συνταγμάτων.
Ναι, ακριβώς. Κατά τη διάρκεια της περιόδου του κοροναϊού, είδαμε ιδιαίτερα πώς η πολιτική έχει εισβάλει στη ζωή των ανθρώπων.
Και νομίζω ότι πρέπει να ισχύει ότι οι άνθρωποι μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς
τους απέναντι σε αυτή την καταπατητική πολιτική.
Και αυτό που μόλις περιέγραψα, αυτά τα βήματα, αυτά τα τρία βήματα, χρειάζονται αιώνια πολύ χρόνο.
Και μέχρι τότε, φυσικά, δεν είχαμε καταφέρει να αποτρέψουμε τίποτα.
Και γι' αυτό το λόγο η πρότασή μου είναι ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνουμε είναι να γράψουμε ένα
λεγόμενο δικαίωμα βέτο σε όλα τα πολιτειακά συντάγματα.
Οπότε ουσιαστικά λέμε ότι κάθε νόμος και κάθε κανονισμός που εκδίδει η κρατική κυβέρνηση θα
τεθεί σε ισχύ το νωρίτερο μετά από τρεις μήνες.
Κατά τη διάρκεια αυτών των τριών μηνών, τα άτομα με ορισμένη απαρτία έχουν χρόνο να συλλέξουν υπογραφές.
Και αν συγκεντρώσουν έναν ορισμένο αριθμό υπογραφών, σκέφτομαι το δυόμισι τοις εκατό του πληθυσμού, που μπορεί να διαμορφωθεί
διαφορετικά, τότε θα γίνει δημοψήφισμα για το νόμο αυτό.
Επειδή τότε το δυόμισι τοις εκατό ουσιαστικά είπε ότι δεν θέλουμε αυτόν τον νόμο.
Το οποίο είναι αρκετά μεγάλο. Θέλω να πω, το πέντε τοις εκατό είναι μια κοινοβουλευτική ομάδα.
Εδώ, λοιπόν, το δυόμισι τοις εκατό λέει ότι δεν το θέλουμε αυτό.
Ότι ολόκληρος ο λαός, δηλαδή ο λαός του αντίστοιχου ομόσπονδου κρατιδίου, ψηφίζει στη συνέχεια
για το αν θέλει αυτόν τον νόμο ή αυτό το διάταγμα.
Και αν ο νομοθέτης εκδώσει ένα διάταγμα ή έναν νόμο - επειδή λέει ότι είναι απολύτως επείγον, πρέπει να το κάνουμε γρήγορα τώρα -
αν δεν δώσει την τρίμηνη προθεσμία, τότε πρέπει να διεξαχθεί υποχρεωτική ψηφοφορία για αυτόν τον νόμο, για αυτό το διάταγμα.
Έτσι ώστε να μην έχουμε μια κατάσταση όπου ο νομοθέτης φτιάχνει νόμους πολύ γρήγορα, για να το πω έτσι.
Πάντα λέω ότι αν ο κόσμος είχε τη δυνατότητα να ψηφίσει για την απαίτηση της μάσκας, δεν θα είχε συμβεί.
Ναι, η υποχρέωση να φοράτε μάσκα εισήχθη σε ένα είδος επιχείρησης συγκάλυψης και αυτός ο φόβος ήταν που δημιούργησε την
προϋπόθεση για να εμβολιαστούν οι άνθρωποι, για παράδειγμα.
Και πρέπει να πούμε ότι αν θέλουν να φτιάξουν νόμους της νύχτας και της ομίχλης, να το πω έτσι, οι οποίοι πρόκειται να τεθούν σε
ισχύ σε σύντομο χρονικό διάστημα, τότε οι πολιτικοί πρέπει να θέτουν αμέσως και πάντοτε αυτούς τους νόμους σε
ψηφοφορία, ώστε ο λαός να μπορεί να πει "όχι" αν χρειαστεί.
Αυτό είναι το δικαίωμα βέτο, η τελική αρχή λήψης αποφάσεων, όπως λέω πάντα. Ναι.
Ότι ο λαός μπορεί να πει "όχι" και ότι δεν είναι αυτός ο τρόπος για να γίνουν τα πράγματα.
Μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε κάθε ομοσπονδιακή πολιτεία.
Και αυτό θα καθιστούσε σαφές στους πολιτικούς ότι κάθε νόμος που θεσπίζουν - τώρα, για παράδειγμα, που ήταν τώρα σε
ομοσπονδιακό επίπεδο, ακριβώς αυτά τα χρέη που έχουν αναλάβει.
Αλλά θα ήταν επίσης δυνατό, για παράδειγμα, να πούμε... Λοιπόν, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο πρέπει επίσης
να δώσει τη συγκατάθεσή του σε ομοσπονδιακούς νόμους.
Και αν εμείς, οι πολίτες των ομόσπονδων κρατών, είχαμε πει στην κυβέρνηση ότι δεν πρέπει να συμφωνήσετε σε
αυτό, τότε δεν θα υπήρχε αυτό το χρέος, για παράδειγμα.
Και εμείς ως πολίτες πρέπει να έχουμε αυτή τη δύναμη, να μην ψηφίζουμε μόνο μία φορά και μετά να μην μπορούμε πλέον να
ελέγχουμε τι γίνεται από τους πολιτικούς σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ποιες συμμαχίες σχηματίζονται, πώς αποφασίζουν
οι πολιτικοί, αλλά να μπορούμε ως πολίτες να λέμε ανά πάσα στιγμή για κάθε πολιτικό θέμα ότι δεν το θέλουμε αυτό.
Υπάρχουν ήδη ενδείξεις ότι ομάδες εργάζονται προς αυτή την κατεύθυνση και έχουν αναλάβει πρωτοβουλία;
Ναι, η ιδέα του όλου πράγματος είναι να γίνει εντελώς αποκεντρωμένο.
Επομένως, δεν θέλουμε κάποιο είδος κεντρικής οργάνωσης για να το κάνει αυτό.
Αντίθετα, έχουμε βασικά πει ότι δύο πράγματα είναι ζωτικής σημασίας για εμάς.
Οι ομάδες και οι οργανώσεις που το κάνουν αυτό πρέπει να συναλλάσσονται μεταξύ τους με δημοκρατικό τρόπο.
Λέμε να λαμβάνετε πάντα αποφάσεις με βάση την αποδοχή.
Με άλλα λόγια, αν θέλουμε να έχουμε πραγματική δημοκρατία, πρέπει πρώτα να τη ζήσουμε οι ίδιοι σε μικρή κλίμακα.
Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να απαιτήσουμε ότι η κοινωνία μας πρέπει να είναι δημοκρατική.
Και εμείς οι ίδιοι σε μικρή κλίμακα, στην περιοχή στην οποία δραστηριοποιούμαστε, δεν ενεργούμε δημοκρατικά μεταξύ μας, δεν
ενεργούμε με τρόπο που να βασίζεται στην αποδοχή μεταξύ μας.
Επομένως, αυτή είναι μια ουσιαστική απόφαση υπό αυτές τις συνθήκες.
Και το δεύτερο σημείο είναι να σκεφτούμε πώς μπορούμε να κινητοποιήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους
για να συγκεντρώσουμε αρκετές υπογραφές για ένα τέτοιο δημοψήφισμα, ή πρώτα απ' όλα για την αίτηση για δημοψήφισμα.
Και αυτό θα πρέπει να είναι εντελώς αποκεντρωμένο, θα πρέπει να το κάνουν οι μικρές κυψέλες, οι οποίες μπορούν να
αποφασίσουν πολύ καλύτερα τοπικά από ό,τι κάποιος κεντρικά, ποια είναι τα θέματα, τι είναι ενδιαφέρον, και ούτω καθεξής.
Και υπάρχουν τόσες πολλές πρωτοβουλίες που διαμορφώνονται αυτή τη στιγμή.
Πραγματικά το προτείναμε και είπαμε, "Θεέ μου, κάντε κάτι.
Και τώρα μας κάλεσαν στη Βάδη-Βυρτεμβέργη.
Υπάρχει ένας τεράστιος κύκλος πρωτοβουλιών που θέλουν να το κάνουν αυτό, που θέλουν να το υλοποιήσουν.
Μόλις ήρθα από τη Σαξονία-Άνχαλτ, λίγο πριν από αυτή τη συνέντευξη. Ήμουν στο Güsten της Σαξονίας-Άνχαλτ.
Πολλά μέλη, πολλά περιφερειακά τμήματα του κόμματος βάσης "DieBasis", το οποίο επίσης ενδιαφέρεται για
αυτό το είδος δημοκρατίας βάσης, συναντήθηκαν εκεί.
Και αυτό ακριβώς κάναμε, οπότε βασικά συζητήσαμε γιατί κάποιος πρέπει να ψηφίσει τη βάση.
Και παραδόξως, αυτό ακριβώς ήταν το αποτέλεσμα:
Επειδή εμείς είμαστε αυτοί που, στο τέλος, θα μπορέσουμε να επιτύχουμε ακριβώς αυτό το είδος δημοκρατίας της βάσης - ότι οι
αποφάσεις λαμβάνονται επικουρικά από κάτω προς τα πάνω και όχι πλέον από πάνω προς τα κάτω, ότι είμαστε αποκεντρωμένοι,
ότι όλες οι βασικές αποφάσεις λαμβάνονται τοπικά - ότι όλοι οι άνθρωποι συμμετέχουν σε όλες τις πολιτικές αποφάσεις.
Αυτό είναι στην πραγματικότητα το μοναδικό σημείο πώλησης της βάσης. Και θέλουμε να το διαφημίσουμε αυτό πιο έντονα.
Πρόκειται ακριβώς για την ιδέα ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στη βάση και όχι στην κορυφή.
Δεν χρειαζόμαστε ένα κέντρο να λαμβάνει αποφάσεις για εμάς- όλες οι βασικές αποφάσεις που
επηρεάζουν τη ζωή μας λαμβάνονται σε τοπικό επίπεδο.
Και στη συνέχεια, κατ' αρχήν, αν έχετε μια μεγάλη χώρα κ.ο.κ., οι αποφάσεις μπορούν επίσης να
λαμβάνονται από κοινού για όλους μέσω τοπικών αποφάσεων.
Ναι, πολύ ενδιαφέρον, γιατί ακούτε συνεχώς ανθρώπους να λένε ότι οι άνθρωποι εκεί πάνω κάνουν ό,τι θέλουν σε
εμάς και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό.
Πρέπει να τα ανεχτούν όλα, όπως τη βροχή και το χιόνι.
Το φρένο του χρέους απελευθερώνεται και η χώρα μας μπαίνει σε ελεύθερη πτώση.
Αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον ότι τώρα τελικά βρέθηκε ένας τρόπος.
Τι θα μπορούσα να κάνω τώρα, για παράδειγμα, πού θα μπορούσα να ενταχθώ αν με ενδιέφερε να πάρω πίσω, όπως λέτε, την
εξουσία που είναι πραγματικά δική μου. Τι θα μπορούσα να κάνω;
Επομένως, πρώτα απ' όλα, αρκεί να δημιουργήσετε μόνοι σας μια ομάδα στη γειτονιά σας.
Ή δεν χρειάζεται καν να είναι μια ομάδα, την αποκαλούμε κύτταρο.
Έτσι ώστε απλά να συναντάτε φίλους στη γειτονιά σας - ιδανικά στη γειτονιά - και να συναναστρέφεστε με ανθρώπους.
Και διαβάστε το "Γιατί σιωπούν τα αρνιά;" του Rainer Mausfeld, για παράδειγμα.
Επειδή ο Rainer Mausfeld έχει αναλύσει πολύ, πολύ καλά σε αυτό το βιβλίο πώς λειτουργεί στην πραγματικότητα η πολιτική μας δομή,
γιατί δεν έχουμε τίποτα να πούμε, γιατί έχουμε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία που δεν έχει
καμία σχέση με τη δημοκρατία και που δεν μας επιτρέπει να παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις.
Ποιο είναι το νόημα; Τι λέει ο κ. Μάουσφελντ;
Λοιπόν, ο κ. Mausfeld ουσιαστικά λέει ότι αυτό είναι, κατά την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, λίγο
πολύ το πρώτο σύνταγμα, το πρώτο δημοκρατικό σύνταγμα.
Λοιπόν, αυτό είναι συζητήσιμο, το πολωνικό σύνταγμα ήταν πιο γρήγορο.
Αλλά το πρώτο μεγάλο δημοκρατικό σύνταγμα ήταν το αμερικανικό σύνταγμα.
Και οι Αμερικανοί πατέρες του Συντάγματος διαφωνούσαν γι' αυτό την εποχή εκείνη:
Θέλουμε να εισαγάγουμε μια άμεση δημοκρατία, όπου οι πολίτες συμμετέχουν στις αποφάσεις, ή θέλουμε μια αντιπροσωπευτική
δημοκρατία - η οποία στην πραγματικότητα αποτελεί αντίφαση.
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία - είτε είσαι αντιπροσωπευτικός είτε δημοκρατικός - η αντιπροσωπευτική
δημοκρατία είναι, αν το καλοσκεφτείτε, μια αντίφαση στους όρους.
Και τότε συνειδητοποιήθηκε ότι αν είχαμε πραγματική δημοκρατική εξουσία λήψης αποφάσεων από τη βάση, τότε ο πλούτος των πλουσίων
θα κινδύνευε, επειδή οι φτωχοί θα μπορούσαν τότε να αποφασίσουν δημοκρατικά ότι τα χρήματα ή τα
περιουσιακά στοιχεία θα έπρεπε να διανεμηθούν διαφορετικά.
Φυσικά, λοιπόν, επρόκειτο για μια καθαρά οικονομική σκέψη.
Και στη συνέχεια σκέφτηκαν πώς μπορούμε να εξακολουθήσουμε να την αποκαλούμε δημοκρατία, αλλά να την
οργανώσουμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι δημοκρατία.
Και αυτή είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία που έχουμε τώρα.
Έτσι, όπως είπα, όλα όσα μόλις είπατε, έτσι όπως τα βιώνουν οι άνθρωποι, έτσι είναι στην πραγματικότητα.
Κάνουν κάτι εκεί πάνω και εμείς δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τίποτα.
Αυτό το συναίσθημα δεν είναι απατηλό, αλλά αληθινό: Κάνουμε τον σταυρό μας, αυτό είναι όλο...
Και μετά τελείωσε, δεν ξέρουμε τίποτα!
Έτσι, αν ψηφίσατε CDU τώρα, πιθανώς δεν περιμένατε να πάρετε μια ακόμα πιο πράσινη πολιτική από ό,τι κάνατε με
τους Πράσινους, τους οποίους καταψηφίσατε προηγουμένως.
Ο κόσμος μάλλον δεν το ήθελε αυτό.
Δεν ξέρω, αλλά υποθέτω ότι δεν το ήθελαν, αλλιώς θα είχαν ψηφίσει τους Πράσινους και όχι το CDU.
Και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι' αυτό. Τώρα κάθονται εκεί για τέσσερα χρόνια και μετά οι άνθρωποι
σκέφτονται ξανά, εντάξει, την επόμενη φορά θα τους δείξουμε.
Αλλά ας μην ψηφίσουμε το CDU, ας ψηφίσουμε το SPD.
Αυτό βιώνουμε πάντα. Και μετά τίποτα δεν αλλάζει ξανά.
Στη συνέχεια, εκπλήσσονται εντελώς που όταν έρχεται η σειρά των άλλων, τίποτα δεν αλλάζει ξανά.
Επειδή δεν μπορούμε να επηρεάσουμε μεμονωμένες πολιτικές αποφάσεις.
Και μπορούμε να το κάνουμε αυτό κατ' αρχήν σύμφωνα με τα πολιτειακά συντάγματα, αλλά δεν το κάνουμε.
Ο Rainer Mausfeld το λέει αυτό, κατά κάποιο τρόπο. Είναι σαν να στέκονται μπροστά σε αυτό.
Αυτές οι πόρτες υπάρχουν και οι ταχυδακτυλουργοί, οι μάγοι, στέκονται μπροστά τους και ουσιαστικά
καλύπτουν αυτές τις πόρτες για εμάς, μέσα από τις οποίες θα μπορούσαμε πραγματικά να περάσουμε.
Και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία μπορεί να χαρακτηριστεί ολιγαρχία των ελίτ, εκλογική ολιγαρχία, αριστοκρατία, οτιδήποτε.
Επειδή μας επιτρέπεται να επιλέξουμε από έναν ορισμένο αριθμό ελίτ αυτούς που θα μας κυβερνήσουν για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Αλλά δεν έχουμε πραγματική επιλογή να αλλάξουμε κάτι.
Αυτό θα το είχαμε μόνο αν μπορούσαμε να παρέμβουμε σε μεμονωμένες πολιτικές αποφάσεις.
Και τα εμπόδια είναι πολύ υψηλά. Τι δεν μπορούμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή.
Και η ιδέα της ελευθερίας αρχίζει με το όχι.
Έτσι, από αυτό το σχέδιο, το οποίο επίσης ξεκίνησα στο Βερολίνο, μπορεί να ειπωθεί ότι πρέπει να θέσουμε την εξουσία
λήψης αποφάσεων, την τελική εξουσία λήψης αποφάσεων για τα επιμέρους πολιτικά ζητήματα στα χέρια του λαού.
Πρέπει να αποφασίσουμε: Θέλουμε να απελευθερώσουμε το φρένο του χρέους;
Πρέπει να αποφασίσουμε πώς οργανώνεται το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Πρέπει να αποφασίσουμε πώς οργανώνεται το σύστημα δικαιοσύνης μας.
Πρέπει να αποφασίσουμε πώς θέλουμε να έχουμε την ενέργειά μας και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής.
Μπορούμε να πάρουμε όλες αυτές τις αποφάσεις μόνοι μας.
Και υποστηρίζω ότι κάθε άτομο μπορεί να λάβει την απόφαση όχι χειρότερα από οποιονδήποτε εμπειρογνώμονα
ή οποιονδήποτε που κατονομάζεται ως εμπειρογνώμονας.
Είναι πρόθυμοι να σας συμβουλεύσουν και να σας δώσουν τη γνώμη τους.
Όσον αφορά όμως εμένα, νομίζω ότι μπορώ να πάρω την απόφαση πολύ καλά ο ίδιος και εμπιστεύομαι
κάθε άλλο άτομο στη Γερμανία να κάνει το ίδιο.
Λοιπόν, μετά την πολιτική των τελευταίων ετών, θα πρέπει να είναι σαφές σε όλους ότι θα
μπορούσαν ίσως να το είχαν κάνει καλύτερα οι ίδιοι.
Έτσι, θα μπορούσα τώρα να ξεκινήσω να ιδρύω έναν πυρήνα στη γειτονιά μου και θα
μπορούσα απλά να αναλάβω την πρωτοβουλία εκεί.
Αλλά από πού θα μπορούσα να πάρω κίνητρα και εισροές, για παράδειγμα;
Υπάρχει κάποιος δικτυακός τόπος στον οποίο μπορείτε να πάρετε κάποιες πληροφορίες; Μπορείτε να μας δώσετε μια συμβουλή;
Οπότε δεν είναι online αυτή τη στιγμή, ο ιστότοπος, αλλά το "freiheit-beginnt-mit-nein.de", αυτός ο ιστότοπος υπάρχει.
Όπως λέει εδώ: Η ελευθερία αρχίζει με το όχι.
Αυτή η σελίδα μπορεί να είναι ήδη σε απευθείας σύνδεση όταν δημοσιεύεται αυτή η συνέντευξη.
Βρισκόμαστε στο τελικό στάδιο της οριστικοποίησής τους. Σύντομα θα υπάρξουν περισσότερες πληροφορίες.
Αλλά η ιδέα είναι επίσης εκεί, θα υπάρχει επίσης μια ευκαιρία για δικτύωση.
Όμως η δυνατότητα δικτύωσης θα οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε η αναλογική δικτύωση να είναι απαραίτητη.
Και αυτό μπορεί στη συνέχεια να απεικονιστεί ψηφιακά. Έτσι, δεν θέλουμε οι άνθρωποι να δικτυωθούν ψηφιακά.
Έτσι ώστε οι άνθρωποι, όπως βιώνουμε τώρα, να γράφουν ο ένας στον άλλον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ούτω καθεξής, να
εξοργίζονται, να έχουν πολλές ιδέες, να γράφουν πολλά πράγματα.
Αντίθετα, οι άνθρωποι πρέπει να δικτυωθούν τοπικά με αναλογικό τρόπο.
Και αν έχουν ένα αναλογικό δίκτυο, τότε μπορούν επίσης να δείξουν στην πύλη ότι είμαστε μια ομάδα ή
ένας πυρήνας, είμαστε εδώ, θέλουμε να κάνουμε κάτι.
Στη συνέχεια μπορούν να ζητήσουν βοήθεια από άλλους, να προσφέρουν βοήθεια σε άλλους και ούτω καθεξής.
Αλλά εμείς ασχολούμαστε ουσιαστικά με την αναλογική δικτύωση.
Θέλουμε οι άνθρωποι να δικτυωθούν μεταξύ τους σε τοπικό επίπεδο με έναν αναλογικό τρόπο, να αρχίσουν να συζητούν μεταξύ τους και
να έχουν την ιδέα στο μυαλό τους ότι μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την κοινωνία συγκεντρώνοντας
αρκετές υπογραφές για το αίτημα για δημοψήφισμα.
Επειδή αυτό το δεύτερο στάδιο είναι τόσο δύσκολο, η συγκέντρωση 200.000 υπογραφών είναι πολύ δύσκολη. Στη Σαξονία είναι 450.000.
Αλλά μπορούμε να το κάνουμε αυτό αν οι άνθρωποι δικτυωθούν εκ των προτέρων.
Και θα πρέπει να συζητούν την πολιτική μεταξύ τους.
Αλλά θα πρέπει επίσης να μάθουν πώς να δημιουργούν ένα χώρο συζήτησης όπου οι άνθρωποι μπορούν να συζητούν τα
πράγματα ανοιχτά, δίκαια και δημοκρατικά, όπου ακόμη και οι ακραίες απόψεις μπορούν να γίνουν ανεκτές.
Δεν πρέπει να υπάρχουν τείχη προστασίας. Οι ακραίες απόψεις είναι σημαντικές για τη διαμόρφωση γνώμης σε
μια δημοκρατία. Οι ακραίες απόψεις δεν επικρατούν ποτέ.
Αλλά είναι απαραίτητες για να βρεθεί μια καλή κοινωνική γνώμη, μια καλή κοινωνική περικοπή,
ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη είναι η κοινωνία.
Και αυτό μαθαίνουν οι άνθρωποι. Αυτή είναι η ιδέα μας, να αρχίσουν να συζητούν μεταξύ τους με
αυτόν τον τρόπο, να καταλαβαίνουν με αυτόν τον τρόπο:
Πώς καταφέρνουμε στην πραγματικότητα να παίρνουμε αποφάσεις που παίρνουν όλους μαζί μας;
Και αν μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε μικρή κλίμακα, τότε μπορούμε να το κάνουμε και σε μεγάλη κλίμακα.
Ναι, λοιπόν, αν κατάλαβα καλά, η όλη διαδικασία του να μάθουμε να μιλάμε ξανά μεταξύ μας, να μάθουμε να ανεχόμαστε άλλες απόψεις,
να μάθουμε να στεκόμαστε ώμο με ώμο προς έναν κοινό στόχο, αλλά και να είμαστε πρόθυμοι να αναλάβουμε ευθύνες, να
είμαστε πρόθυμοι να πάρουμε αποφάσεις, να αντιμετωπίσουμε προβλήματα και ούτω καθεξής, είναι σημαντική.
Αλλά και να μην το αναθέτετε σε πολιτικούς που κάνουν ό,τι θέλουν μαζί σας, αλλά να το ξαναπείτε εσείς:
Είμαι πράγματι κυρίαρχος, παίρνω την ευθύνη μου πίσω στα χέρια μου.
Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο.
Είπατε τώρα στην ομιλία σας ότι δεν συμπεριλάβατε ένα πολύ σημαντικό σημείο στον κατάλογο των σημείων σας, ή
στην πραγματικότητα το πιο σημαντικό σημείο για μένα.
Είμαι σίγουρος ότι το σκεφτήκατε αυτό, αλλά δεν το είπατε: το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι να
μιλάμε ο ένας στον άλλο, αλλά να ακούμε ο ένας τον άλλο.
Μιλάμε αρκετά συχνά. Όταν βλέπουμε, για παράδειγμα, αυτά τα talk shows, τα οποία υπάρχουν παντού στην τηλεόραση,
πολλοί άνθρωποι μιλούν. Αλλά κανείς δεν ακούει τον άλλον.
Και το σύστημα που προτείνουμε - με άλλα λόγια, προτείνουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο για να καταλήγουν τα κύτταρα σε κοινές
αποφάσεις, δηλαδή μέσω της συστημικής συναίνεσης - αφορά ουσιαστικά το να ακούει ο ένας τον άλλον για πρώτη φορά.
Όλοι έχουν τον ίδιο χώρο για να εκφραστούν και κανείς δεν επιτρέπεται να επικρίνει τους άλλους για όσα λένε.
Αντίθετα, η δήλωση παραμένει. Θέτουμε λοιπόν μια ερώτηση, θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημα, και μετά υπάρχουν απαντήσεις.
Και ο καθένας επιτρέπεται να δώσει την απάντησή του και κανείς δεν επιτρέπεται να επικρίνει την απάντηση του άλλου.
Και όταν ρωτάμε μετά, πόσο μεγάλη είναι η αντίστασή σας;
Τι αισθάνεστε λοιπόν μέσα σας όταν λέτε ότι αυτή είναι η σωστή απάντηση σε αυτό το ερώτημα; Τι αισθάνεστε τότε;
Και γι' αυτό λένε ότι η ελευθερία ξεκινάει με το να λέω όχι, γιατί αν νιώθω ότι δεν τα πάω καλά, τότε πρέπει να μπορώ να πω όχι.
Πρέπει να πω ότι δεν το θέλω αυτό - όπως με τον εμβολιασμό κατά του κοροναϊού ή τη μάσκα.
Αν συνειδητοποιήσω ότι δεν το θέλω αυτό, πρέπει να μπορώ να πω όχι. Γιατί αυτό είναι ελευθερία.
Η ελευθερία είναι να πούμε: Όχι, δεν το θέλω αυτό. Αυτό αφορά μόνο εμένα.
Και η ελευθερία αρχίζει πάντα με το όχι. Γι' αυτό λέγεται έτσι.
Γιατί κάθε φορά που λέω, σταμάτα, έχω αντίσταση εδώ, και σχηματίζεται μια ομαδική γνώμη και συνειδητοποιώ ότι δεν το θέλω
αυτό, τότε λέω: σταμάτα, όχι, δεν είμαι ευχαριστημένος με αυτό!
Και μετά η ομάδα ακούει! Και τότε η ομάδα συνειδητοποιεί:
Εντάξει, το άτομο έχει έναν πόνο, ίσως πρέπει να αλλάξουμε λίγο την απόφασή μας ώστε να φύγει ο πόνος από το άλλο άτομο.
Και ξαφνικά βρίσκετε μια λύση που έχει την αποδοχή ολόκληρης της ομάδας ή του κυττάρου ή της κοινωνίας ή της κοινότητας.
Επομένως, το δικαίωμα βέτο δεν είναι τελικά τίποτε άλλο. Βρίσκουμε πάντα λύσεις που γίνονται αποδεκτές από τους θιγόμενους.
Επειδή ακούμε το όχι οποιουδήποτε λέει, δεν είμαι ευχαριστημένος με αυτό.
Αυτή είναι η ιδέα πίσω από αυτό. Και ο καθένας μπορεί να το κάνει.
Και αυτό μπορείτε να το κάνετε μόνο εσείς οι ίδιοι.
Δεν μπορούμε με κάποιο τρόπο να το οργανώσουμε ή να το αναθέσουμε, μπορούμε μόνο να το ενθαρρύνουμε.
Και οι άνθρωποι το κάνουν αυτό. Και μπορούμε επίσης να το εφαρμόσουμε αυτό κοινωνικά.
Ναι. Αναφέρατε ότι δεν έχουμε πραγματική δημοκρατία επειδή έχουμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Τώρα αναφέρατε επίσης, τελικά σε αυτή τη συνέντευξη, αλλά μου είπατε, ότι υπήρχαν επίσης προβλήματα με αυτές τις εκλογές, ότι
δεν ήταν πραγματικά δημοκρατικές. Προφανώς υπήρχε χειραγώγηση.
Πρώτον, θα μπορούσατε να εξηγήσετε σε μένα και στους τηλεθεατές και πάλι τι έχει αποκαλυφθεί ή έχει γίνει
γνωστό και πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί στο μέλλον;
Πρώτα απ' όλα, η μόνη πράξη που επιτρέπεται να κάνει ο ηγεμόνας στη Γερμανία είναι (οι εκλογές).
Είπα προηγουμένως ότι, κατά την άποψή μου, δεν είναι ο κυρίαρχος, διότι δεν επιτρέπεται να αλλάζει τους κανόνες.
Αλλά όπως λέει και το ρητό, το μόνο πράγμα που επιτρέπεται να κάνει ο κυρίαρχος είναι
να ψηφίσει, δηλαδή να βάλει σταυρό στο κουτί.
Και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι τουλάχιστον αυτή η πράξη του κυρίαρχου
αντικατοπτρίζει αυτό που πραγματικά εννοείται.
Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να σκεφτούμε ότι βρισκόμαστε στη Γερμανία, ότι η Γερμανία είναι
δημοκρατία και ότι η Γερμανία είναι συνταγματικό κράτος.
Και στη Γερμανία, αυτή η εκλογική διαδικασία θα διεξαχθεί κανονικά.
Δεν χρειάζεται καν να μιλήσουμε για χειραγώγηση.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε μιλώντας για το γεγονός ότι δεν υπάρχει καθόλου δομή, ότι μπορεί να λειτουργήσει ομαλά.
Η ομοσπονδιακή εκλογική αντιπρόσωπος δεν γνωρίζει καθόλου πόσες εκλογικές περιφέρειες υπάρχουν στη Γερμανία όταν ανακοινώνει
το βράδυ το επίσημο, προσωρινό επίσημο τελικό αποτέλεσμα.
Δεν το γνωρίζουν αυτό. Αναφέρονται. Αλλά πρέπει να δέχεται τις αναφορές που έρχονται,
αλλά δεν το γνωρίζει αυτό. Δεν έχει εικόνα.
Έτσι, αν τη ρωτήσετε μια μέρα πριν από τις εκλογές σε πόσες εκλογικές περιφέρειες θα ψηφίσουν οι
πολίτες αύριο, δεν μπορεί να σας πει γιατί δεν γνωρίζει.
Έτσι, υπάρχει Χ αριθμός εκλογικών περιφερειών και κανείς δεν γνωρίζει πού βρίσκονται στην πραγματικότητα πριν από τις εκλογές.
Δεν υπάρχει κεντρική καταγραφή των εκλογικών περιφερειών.
Πώς θέλετε λοιπόν να ελέγξετε ένα αποτέλεσμα αν δεν γνωρίζετε καν πού και πόσοι άνθρωποι ψηφίζουν πραγματικά; Κανείς δεν ξέρει.
Ιδρύσαμε αυτή την οργάνωση που ονομάζεται WABEO, ή παρατήρηση εκλογών.
Υποτίθεται ότι δεν θα ξεκινούσε πριν από τον Σεπτέμβριο, όταν στην πραγματικότητα προγραμματίζονταν οι εκλογές της
Μπούντεσταγκ, και στη συνέχεια έπρεπε να βγει από το έδαφος μέσα σε τρεις μήνες, δηλαδή αυτοί που το έκαναν.
Νομίζω ότι είχατε ήδη μια συνέντευξη εδώ με τη Stephanie Tsomakaeva, η οποία το ξεκίνησε αυτό.
Μια πραγματικά σπουδαία, σκληρή γυναίκα που έχει δουλέψει πολύ σκληρά για να τα καταφέρει.
Και οι άνθρωποι εγγράφηκαν έτσι ώστε να ξέρετε ότι ήταν πραγματικά πραγματικοί άνθρωποι, όχι κάποια πτώματα των μέσων
κοινωνικής δικτύωσης ή κάτι τέτοιο, κάποια bots ή κάτι τέτοιο, αλλά πραγματικοί άνθρωποι - που έπρεπε να εγγραφούν,
όπου η εγγραφή επαληθεύτηκε - παρατηρούσαν τις εκλογές.
Συνολικά 3.700 άτομα ταξίδεψαν -κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας-
για να δουν πώς διεξάγονται στην πραγματικότητα οι εκλογές.
Και τώρα υπάρχουν ορισμένοι κανόνες όταν επιλέγετε τι πρέπει να προσέξετε.
Για παράδειγμα, ότι το εκλογικό τμήμα είναι ανοιχτό από τις 8 π.μ. έως τις 6 μ.μ., ότι οι εκλογές είναι μυστικές, ότι δεν
υπάρχουν προεκλογικές διαφημίσεις μέσα ή γύρω από το εκλογικό τμήμα ή ότι οι άνθρωποι στο εκλογικό τμήμα δεν
λαμβάνουν συμβουλές για το ποιον άλλο θα πρέπει να ψηφίσουν ή ότι κάποιος άλλος μπαίνει μαζί τους στην κάλπη.
Ή μετά, θα κλείσει στις 6 μ.μ. και δεν θα υπάρχει καταμέτρηση πριν από τις 6 μ.μ.
Ο κόσμος μπορεί να είναι παρών και να παρακολουθεί όλη τη διαδικασία.
Και στη συνέχεια, όταν γίνεται η καταμέτρηση, επιτρέπεται επίσης στον κόσμο να βρίσκεται εκεί και να παρακολουθεί.
Και να παρακολουθούν ώστε να μπορούν να δουν τι συμβαίνει.
Και όταν καταμετρηθούν όλες οι ψήφοι, η εφορευτική επιτροπή της εκλογικής περιφέρειας πρέπει
να ανακοινώσει δυνατά το αποτέλεσμα των εκλογών.
Οφείλει να πει ποιο είναι το εκλογικό αποτέλεσμα στο εκλογικό του τμήμα, ώστε το κοινό να γνωρίζει ότι αυτό είναι τώρα
το εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο αναφέρω στην αμέσως ανώτερη αρχή, συνήθως τον περιφερειακό υπεύθυνο εκλογών.
Και υπήρξαν παρατυπίες.
Ακριβώς. Και τώρα έρχεται το σημείο.
Τώρα υπάρχουν πολλές παρατυπίες.
Πρώτα απ' όλα, αυτές είναι οι αρχές των εκλογών, των δημοκρατικών εκλογών.
Και εδώ είναι, οπότε πρώτα απ' όλα πρέπει να πείτε, και αυτό είναι επίσης πολύ συναρπαστικό, ότι έχουμε λάβει πολλά σχόλια.
Και μπορούμε να πούμε ότι όλα πήγαν καλά στο 80% των αναφορών.
Στο 80 % των εκλογικών περιφερειών, απ' όσο μπορέσαμε να διαπιστώσουμε, οι εκλογές διεξήχθησαν κανονικά.
Έτσι, όλοι αυτοί οι βασικοί κανόνες, οι αρχές, οι εκλογικές αρχές τηρήθηκαν. Αυτό δεν συνέβη στο 20 % των περιπτώσεων.
Στο 20% των περιπτώσεων, έκλεισαν τα εκλογικά τμήματα στις 5.30 μ.μ., πέταξαν έξω τους εκλογικούς παρατηρητές
επειδή δεν ήθελαν τους εκλογικούς παρατηρητές, απομάκρυναν τους εκλογικούς παρατηρητές 20 μέτρα μακριά.
Ορισμένα από αυτά τα εκλογικά κέντρα είναι γυμναστήρια.
Και στη συνέχεια τοποθετήθηκαν 20 μέτρα πιο μακριά, όπου φυσικά δεν μπορείς να δεις καθόλου τι μπαίνει σε ποιον σωρό.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν είπαν δυνατά τα αποτελέσματα των εκλογών.
Ναι, πολλά πράγματα συνέβησαν εκεί που δεν έπρεπε να είχαν συμβεί.
Και αν λάβουμε τώρα υπόψη ότι η συμμαχία Sahra Wagenknecht έχει μόνο 9.000 ψήφους λιγότερες από αυτές που θα χρειαζόταν για να
μπει στην Bundestag, μπορούμε τώρα, κατ' αρχήν, σε αυτές, δηλαδή συνολικά, μόνο τον αριθμό που έχουμε, που έχουμε τώρα αναφέρει,
είναι 300 εκλογικές περιφέρειες όπου έχουν γίνει τέτοια λάθη.
300 που έχουμε αναφέρει, 300 εκλογικές περιφέρειες έχουν αυτές τις παρατυπίες.
Και δεν γνωρίζουμε όλους τους αριθμούς των ψηφοφόρων σε αυτές τις εκλογικές περιφέρειες, αλλά από αυτούς που γνωρίζουμε, υπάρχουν
μόνο 99.000 ψήφοι όπου αυτές οι παρατυπίες ήταν τέτοιες που κατ' αρχήν δεν μπορούμε να ελέγξουμε αν τα αποτελέσματα που
διαβιβάστηκαν είναι τα αποτελέσματα που πραγματικά ψηφίστηκαν, διότι, όπως είπα, τα αποτελέσματα των εκλογών
δεν ανακοινώθηκαν καν σε αυτή την εκλογική περιφέρεια.
Αυτό σημαίνει ότι έχουμε 99.000 ψήφους, τουλάχιστον 99.000 αν το προεκτείνετε - εξετάσαμε μόνο
3.000 εκλογικές περιφέρειες, υπάρχουν περίπου 90.000.
Αν το προεκτείνετε αυτό τώρα, μπορείτε να δείτε τις διαστάσεις που εμπλέκονται εδώ.
Δεν πρέπει να υπήρξε καμία χειραγώγηση, κανείς δεν πρέπει να εξαπάτησε ή οτιδήποτε άλλο.
Αλλά κατ' αρχήν δεν μπορούμε να ελέγξουμε καθόλου αν αυτό που φτάνει στον ομοσπονδιακό εκλέκτορα κατά τη διάρκεια της
νύχτας είναι πράγματι το αποτέλεσμα που καθορίστηκε επί τόπου.
Και δεν υπολογίζεται και ούτω καθεξής. Οπότε είναι ουσιαστικά μια μεγάλη λοταρία.
Επομένως, δεν γνωρίζουμε αν η Alliance Sahra Wagenknecht έχει πέντε τοις εκατό ή όχι.
Υποθέτω ότι έχουν πέντε τοις εκατό, αλλά αυτό δεν μπορεί να επαληθευτεί επειδή δεν πρόκειται για
δημοκρατικές εκλογές από την άποψη της δομής τους.
Και αν, για παράδειγμα, το αποτέλεσμα των εκλογών δεν έχει ανακοινωθεί, πώς υποτίθεται ότι θα γνωρίζουμε αν το αποτέλεσμα που
καθορίστηκε εκ των υστέρων είναι το σωστό ή αν κάποιος πρόσθεσε μερικά ψηφοδέλτια ή αφαίρεσε μερικά ψηφοδέλτια ή κάτι άλλο.
Δεν ξέρουμε γιατί τα πράγματα μπαίνουν σε φακέλους.
Παρεμπιπτόντως, το επόμενο σημείο είναι ότι ορισμένα από τα ψηφοδέλτια δεν ήταν συσκευασμένα σε σφραγισμένους φακέλους, κάτι
που είναι επίσης απαραίτητο, αλλά απλά κλεισμένα σε σακούλες με ελαστικές ταινίες, έτσι ώστε να μπορείτε να
τα ανοίξετε ξανά ανά πάσα στιγμή και να αλλάξετε κάτι.
Ποτέ μην υπονοείτε ότι το κάνουν. Αλλά είναι πιθανό να το κάνουν.
Και σε μια δημοκρατική εκλογική διαδικασία, δεν μπορούμε να έχουμε ούτε καν την εντύπωση ότι αυτό που έγινε δεν είναι εντάξει.
Ειδικά όταν, όπως είπα, έχουμε μόνο μια διαφορά 9.000 ευρώ με τη Σάχρα Βάγκενκνεχτ.
9.000 ψήφοι!
9.000 ψήφοι, ακριβώς. 9.000 ψήφοι διαφορά.
Και αυτό είναι ακριβώς αυτό. Με άλλα λόγια, οι εκλογές μας είναι, δεν ξέρω καν πώς να
το θέσω, αλλά σίγουρα δεν είναι δημοκρατικές.
Δεν είναι σύμφωνες, δεν είναι κατανοητές, δεν είναι διαφανείς.
Σε τόσο μεγάλο ποσοστό που είναι σίγουρα, σίγουρα σχετικό με την εντολή.
Και αυτό διαπιστώθηκε τώρα για πρώτη φορά από τη συστηματική εκλογική παρατήρηση που πραγματοποίησε η WABEO.
Και μπορώ να κάνω άλλη μια γέφυρα; Μιλήσαμε νωρίτερα για τα δημοψηφίσματα.
Και αν τώρα ξέρουμε ότι και αυτά τα δημοψηφίσματα γίνονται σαν εκλογές και ξέρουμε ότι τα αποτελέσματα που καθορίζονται δεν
καθορίζονται με μια καθαρή διαδικασία και ότι εδώ διακυβεύονται πολύ, πολύ ευαίσθητες
πλειοψηφίες - το ερώτημα αν θα αλλάξει ή όχι ένα σύνταγμα;
Ακριβώς, αυτή θα ήταν η ερώτησή μου.
Ακριβώς, η μία ερώτηση. Έτσι, για να αλλάξουμε ένα καταστατικό, χρειαζόμαστε απαρτία.
Με άλλα λόγια, ένας ορισμένος αριθμός πολιτών που λαμβάνουν μέρος σε αυτή την ψηφοφορία.
Και τότε πρέπει να υπάρχει μια ορισμένη πλειοψηφία μέσα σε αυτόν τον αριθμό που συμμετέχει.
Έτσι, αν στη συνέχεια απλώς μειώσετε λίγο την απαρτία με αυτόν τον τρόπο - με άλλα λόγια, θεωρητικά έχουμε πλειοψηφία δύο τρίτων
υπέρ μιας συνταγματικής τροποποίησης, αλλά λέτε, ναι, αλλά δυστυχώς ψήφισαν μόνο 39,8 (τοις εκατό) των
ανθρώπων και όχι το 40% των ανθρώπων - τότε αυτή η συνταγματική τροποποίηση έχει αποτύχει.
Ναι, και δεν μπορούμε να το ελέγξουμε εάν τα αποτελέσματα των εκλογών, ο αριθμός των ψηφοφόρων και ούτω καθεξής, δηλαδή το
αποτέλεσμα σε αυτό το εκλογικό τμήμα δεν ανακοινώνεται δημοσίως και έχουμε τουλάχιστον ένα άτομο που κάθεται σε κάθε εκλογικό
τμήμα ή σε κάθε εκλογική περιφέρεια, το οποίο ακούει, το καταγράφει και στη συνέχεια μας δίνει το αποτέλεσμα, ώστε να
μπορούμε να ελέγξουμε εάν το αποτέλεσμα που προσδιορίζεται στο τέλος είναι πράγματι και το
αποτέλεσμα που ανακοινώθηκε στα εκλογικά τμήματα.
Έτσι, προκειμένου να βρούμε το δρόμο μας προς την άμεση δημοκρατία.
Για να ασχοληθούμε με την ιδέα της αλλαγής των πολιτειακών συνταγμάτων, πρέπει να βεβαιωθούμε ότι
είμαστε ενεργοί στην παρακολούθηση των εκλογών.
Έτσι, οι παρατηρητές εκλογών χρειάζονται παντού, αν κατάλαβα καλά.
Ναι, ρωτήσατε νωρίτερα, τι μπορώ να κάνω;
Τώρα, εκτός από την ίδρυση αυτού του πυρήνα, όπου πρέπει να είστε πολύ δραστήριοι, μπορώ
μόνο να συστήσω σε όλους να πάνε στο wabeo.de.
Το επόμενο έτος, πιστεύω, θα διεξαχθούν εκλογές στα κρατίδια της Βάδης-Βυρτεμβέργης, του
Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας και της Σαξονίας-Άνχαλτ.
Οι εκλογές αυτές θα διεξαχθούν για πρώτη φορά σε εθνικό επίπεδο.
Και μπορείτε να εγγραφείτε εκεί, μπορείτε να επαληθεύσετε τον εαυτό σας, κοστίζει 6,50 ευρώ.
6,50 ευρώ, επειδή υπάρχει αυτή η διαδικασία επαλήθευσης, η οποία είναι αρκετά περίπλοκη, αλλά
καθιστά σαφές ότι υπάρχει ένα άτομο πίσω από αυτό.
Και τότε μπορούμε να ελέγξουμε ολόκληρη την περιοχή:
Αυτό που ανακοινώνεται στο τέλος είναι όντως το αποτέλεσμα που προέκυψε στα εκλογικά κέντρα ή στις
εκλογικές περιφέρειες; Και αυτό είναι πραγματικά συναρπαστικό.
Και ότι αυτό μπορεί να μην ισχύει - σε μια περιφερειακή σύμβουλο, είναι η δήμαρχος, από το Speyer, έγραψε στη συνέχεια ένας
παρατηρητής εκλογών - πρέπει να το πω αυτό εδώ ως μεζέ..., δεν είναι πραγματικά μεζέ, είναι πραγματικά τρομερά
λυπηρό - ότι παραπονέθηκε για το πώς του φέρθηκαν ως παρατηρητής εκλογών στο εκλογικό κέντρο.
Και τότε αυτή η δήμαρχος από το Speyer, ως υπεύθυνη εκλογών της περιφέρειας, έγραψε ότι θεωρεί τρομερό το
γεγονός ότι ο κόσμος έρχεται να παρακολουθήσει τις εκλογές.
Διότι αυτό θα σήμαινε ουσιαστικά ότι οι εκλογές δεν διεξάγονται σωστά και θα απονομιμοποιούσε
τη δημοκρατία μας. Πρέπει να το φανταστείτε αυτό.
Η δημοσιότητα των εκλογών είναι μία από τις βασικές εκλογικές αρχές του εκλογικού μας νόμου και των εκλογικών κανονισμών.
Και τότε έρχεται μια υπεύθυνη περιφερειακή εκλογική λειτουργός και λέει ότι, από την άποψή της, το γεγονός ότι κάποιος θέλει να
παρακολουθήσει τις εκλογές, ότι κάποιος θέλει να ελέγξει αν αυτό - αυτό που τώρα λαμβάνει χώρα εδώ ως πράξη του
κυρίαρχου, όπως λέγεται, ως η μόνη πράξη του κυρίαρχου, όπως το αποκαλούμε πάντα - είναι σωστό.
Επειδή απλά στέκονται εκεί, θα φαινόταν ότι δεν τους εμπιστεύονται.
Και αυτή είναι η άποψη των πραγμάτων. Πρέπει να το φανταστείτε αυτό.
Μια δήμαρχος έχει τέτοια άποψη για τους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για την ύπαρξή της σε αυτή τη θέση εξ αρχής.
Πολύ ενδιαφέρον. Πολύ ωραία. Κύριε Ludwig, σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη!
Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Πάνω απ' όλα, μπορείτε τώρα να δείτε ποια βήματα μπορεί να κάνει ο καθένας στην πραγματικότητα.
Πρώτον, μπορείτε να συμμετάσχετε στην παρακολούθηση των εκλογών.
Νομίζω ότι μπορείτε να απευθυνθείτε στο WABEO.
Στη συνέχεια μπορείτε να δείτε πώς μπορείτε να σχηματίσετε ένα κύτταρο ή να ενωθείτε με ένα υπάρχον κύτταρο.
Τότε μπορείτε, η ελευθερία αρχίζει με το όχι.
Νομίζω ότι τώρα μας δώσατε τα πρώτα βήματα για το πώς μπορούμε να το εφαρμόσουμε αυτό, ώστε οι πολίτες να
μπορούν και πάλι να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους.
Σας ευχαριστώ πολύ για την πολύ διαφωτιστική συνέντευξη!
Σας ευχαριστώ πολύ για την παρουσία μου εδώ.