Se ni rigardas tion, kiu devus okupiĝi pri ĝi?
Mi establis mian propran centron kun kelkaj kolegoj, kio signifas:
Centro por la esplorado, reekzamenado, jura persekutado kaj prevento de krimoj kontraŭ la homaro.
Multaj homoj ĉiam demandas, kial krimoj kontraŭ la homaro?
Ĉar tio, kion ni ĉi tie spertis, estis krimoj kontraŭ la homaro.
Homoj estis persekutataj. Kuracistoj ankoraŭ estas persekutataj hodiaŭ.
Kuracistoj estas sendataj al malliberejo pro sia laboro.
Mia kolego Rainer Fuellmich estas en malliberejo en Göttingen. Li ankaŭ estas bonega edukisto.
Rekonciliĝo povas okazi nur se ni ŝanĝas la politikan situacion.
Ĉar la politikaj cirkonstancoj, en kiuj ni troviĝas, kie ni simple rezignas pri potenco, neniam kondukos al taŭga reekzamenado.
Ĉar, kiel mi diris, tiam la farintoj mem devus alfronti tion, kion ili faris.
Neniu povas supozi, ke tiuj, kiuj faris ĉi tiujn krimojn kontraŭ la homaro, staros kaj diros: Jes, ni faris ĝin.
Kaj nun ni volas esti juĝataj antaŭ la tribunalo, antaŭ la juĝistoj, kiujn ni mem elektis, antaŭ la
prokuroroj, kiujn ni mem elektis, por ke ili juĝu, ĉu tio, kion ni faris, estis ĝusta aŭ malĝusta.
La juĝistoj, kiuj antaŭ tri monatoj, antaŭ ol la RKI-dosieroj estis likitaj, ĉiuj diris al mi, ke ili tiam faris ĉion ĝuste,
nun subite devas revizii la kazon... Tio ankaŭ ne funkcios.
Ĝi nur funkcios... – kaj Ralf Boes ĵus anoncis ĝin, kaj mi konsentas kun Ralf Boes kaj multaj
aliaj. Bonvolu rigardi la retejon, kiun li menciis.
Mi kredas, ke ni devas trairi la federaciajn ŝtatojn.
Ni havas nian propran konstitucion en ĉiu federacia ŝtato.
Kaj ĉar ili estas apartaj konstitucioj, ĉiu konstitucio en la federacia ŝtato permesas al ni amendi tiujn konstituciojn.
Ni havas la potencon en niaj manoj. Vi simple ne scias tion...
Hodiaŭ mi ŝatus varme bonvenigi advokaton Ralf Ludwig al nia Kla.TV-studio.
Saluton.
Dum la manifestacio en Berlino vi diris, ke ni havas la potencon en niaj manoj, sed ni eĉ ne scias tion.
Nu, mi ankaŭ ne scias. Mi eĉ ne scias, kia potenco estas en miaj manoj.
Kaj mi eĉ ne scias, kiel mi devus influi politikajn decidojn, kiel tio funkcias.
Ĉu vi povas helpi nin, ĉu vi povas helpi min, ĉu vi povas iomete helpi la spektantojn?
Jes, principe ĝi ne estas tiel malfacila.
Ni havas 16 federaciajn ŝtatojn en Germanio, kaj ĉiuj federaciaj ŝtatoj havas sian propran ŝtatan konstitucion.
Kaj ĉiu ŝtata konstitucio – kun la escepto de Hesio, sed esence inkluzive de Hesio – antaŭvidas la eblecon de populara leĝdonado.
Tio signifas, ke la homoj, kiuj loĝas en la respektiva federacia ŝtato, povas fari siajn proprajn leĝojn.
Kaj ili povas ne nur fari leĝojn, sed ankaŭ amendi la konstitucion, la respektivan ŝtatan konstitucion.
Do ili povas ŝanĝi la regulojn de kunekzisto, la regulojn de strukturo, la politikan
strukturon en sia federacia ŝtato, se ili volas.
Tio postulas certajn plimultojn. Tio signifas, ke ĉiam estas tri paŝoj implikitaj.
La unua paŝo estas civitana peticio. Tio signifas, ke vi prezentas la ideon.
Vi devas kolekti certan nombron da voĉoj.
La dua estas tio, kio estas konata kiel referendumo.
Tio signifas, ke vi devas pruvi, ke certa nombro da homoj en la lando interesiĝas pri ĉi tiu temo.
Ĉi tio estas ĉiam la plej malfacila etapo, kaj kiam vi superis ĝin, ĝi estas kiel elekto, kiel ni ĝin konas, Poste, dimanĉe,
homoj estas vokitaj al la balotejoj kaj povas voĉdoni pri ĉi tiu politika afero aŭ pri leĝo, kiu estas enkondukata, aŭ pri io
simila, kaj tiam povas diri: kiel civitanoj de ĉi tiu federacia ŝtato, ni volas, ke ĝi estu tiel aŭ tiel, aŭ ni volas, ke ĉi tiu
leĝo ekzistu, aŭ ni volas ĉi tiun reguligon aŭ tiun reguligon.
Principe tio estas provizita en ĉiu ŝtata konstitucio.
Kaj tio signifas, ke se ni volus, ni povus mem interveni en politikajn decidojn, anstataŭ nur marki skatolon
unufoje ĉiun kvar aŭ kvin jarojn kaj esperi, ke la ĝustaj homoj estos elektitaj kaj faros la ĝustajn decidojn.
Ho jes. Kaj la ŝtataj konstitucioj – nun mi estas iom konfuzita... Ni ankaŭ havas Fundamentan Leĝon.
Kio estas tio? Iel ĝi ne funkcias je la federacia nivelo, ĝi funkcias nur je la ŝtata nivelo. Kial?
Jes, nu, kompreneble ni havas la Fundamentan Leĝon, kaj la Fundamenta Leĝo fakte nomiĝas la Fundamenta Leĝo – ne la
Konstitucio de Germanio aŭ la Germana Konstitucio, sed prefere "La Fundamenta Leĝo por la Federacia Respubliko de Germanio".
Ĉi tio, kompreneble, havas historiajn kialojn. Post la Dua Mondmilito, Germanio estis dividita.
Germanio estis okupita, okupita de diversaj, fakte de la kvar venkaj potencoj, kaj Germanio estis praktike teritoria dividita.
Tio signifis, ke la teritoria integreco de la Germana Imperio ne plu ekzistis.
Kaj tiam komenciĝis la Malvarma Milito inter la Okcidento kaj la Oriento, esence Rusio – kaj tiutempe Sovetunio.
Kaj la okcidentaj potencoj havis malsamajn opiniojn pri tio, kiel trakti Germanion, kiel
trakti ĝin, kia estu la estonteco de Germanio.
Kaj jes, tio kondukis al la starigo de la Federacia Respubliko de Germanio en 1949, kaj la Federacia Respubliko de
Germanio estas, kompreneble, nur parto de la tuta Germana Regno.
Kaj tiutempe oni ankoraŭ supozis, ke fine oni trovos solvon por la tuta Germanio, kaj tial ne estis kreita germana konstitucio,
ĉar konstitucio povus esti kreita nur por la tuta teritorio de la Reich, la antaŭa teritorio de la Reich, la tuta
germana teritorio, kaj tial ĝi estis nomita la Baza Leĝo.
Tio estas esence la fundamenta leĝo de la tri venkaj aliancitaj potencoj, kiu poste estis
pli-malpli negocita kun la politikistoj en Herren-Chiemsee.
Kaj ĉi tiu Baza Leĝo tiam ankaŭ travivis la reunuiĝon.
Eĉ tiam, kvankam tio estas antaŭvidita en la Baza Leĝo, konstitucio por la tuta Germanio ne estis kreita,
sed anstataŭe la Baza Leĝo daŭris kiel konstitucio.
Kaj mi ĉiam diras, ke konstitucio povas esti konstitucio nur se ĝi havas suverenon.
Kaj la suvereno ne estas, kiel Carl Schmitt simple asertas, tiu, kiu deklaras la
krizostaton, sed tiu, kiu povas ŝanĝi la regulojn.
Kaj nia konstitucio ne permesas al homoj ŝanĝi la regulojn.
Tio signifas, ke la Baza Leĝo ne povas esti konstitucio en tiu senco, ĉar la Baza Leĝo ne agnoskas iun ajn suverenan povon.
Aŭ la sola suverena ago, kiun ni konas kiel civitanoj, estas ĝuste la elekto – elekti la Bundestagon unufoje ĉiun kvar jarojn.
Kaj tio estas la sola partopreno de la homoj en la Federacia Respubliko de Germanio.
Alie, nenio estas planita. Ne ekzistas populara leĝaro.
Kvankam Artikolo 20 ankoraŭ difinas, ke la suvereno determinas politikon per elektoj kaj
referendumoj, en Germanio ne ekzistas referendumoj.
Ne ekzistas leĝo pri voĉdonado, kaj tial ne estas voĉdono.
Tiam estas Artikolo 146, kiu postulas, ke la germana popolo povas adopti novan konstitucion aŭ konstitucion.
Multaj konstituciaj juristoj diras, ke ĉi tiu paragrafo aŭ ĉi tiu artikolo ne aplikiĝas, ke ĉi tiu normo ne aplikiĝas.
Oni povus pri tio longe diskuti, sed en ĉiu ŝtata konstitucio en Germanio ekzistas la ebleco por homoj aktive
interveni en leĝdonadon per la tri paŝoj, kiujn mi ĵus menciis, por mem krei leĝojn kaj tiel mem ŝanĝi regulojn.
Kaj ne nur aplikaj reguloj povas ŝanĝi leĝojn, sed ili eĉ povas – kiel mi diris, kun mallonga kromrimarko pri
Hesio – ŝanĝi la konstitucion en ĉiu federacia ŝtato, t.e. ŝanĝi la regulojn de ilia kunekzisto.
Estas du esencaj valoroj, kiuj devas esti subtenataj.
Tio ĉiam estas la principo de demokratio, t.e. ĉiu politika decido devas baziĝi sur la volo de la popolo.
La dua estas la garantio de homa digno. Do ni ne devas ŝanĝi la regulojn tiel, ke la garantio de homa digno estu forigita.
Sed tiuj estas la solaj reguloj, kaj ene de tiuj reguloj homoj en ĉiu federacia ŝtato povas mem decidi.
Do, ekzemple, ni povus decidi, ke ni ne plu volas elekti la ŝtatan registaron aŭ la ŝtatan parlamenton ĉiujn kvin (ĝuste:
kvar) jarojn, sed anstataŭe voli elekti ilin ĉiujn du jarojn.
Aŭ ni povus decidi, ke ni ne plu volas ŝtatan registaron, sed ke la ŝtata parlamento nomumu
administrantojn por plenumi certajn taskojn kaj tiel plu.
Ni ankaŭ teorie povus abolicii la Parlamenton, se ni havus alternativon, kiu, anstataŭ
reprezenti la demokratian volon, esprimus ĝin.
Do ni povas ŝanĝi multon, sed nur je ŝtata nivelo, ne fakte je nacia nivelo.
Jes, tre interesa. Kaj kiel oni povas iniciati tian procezon?
Supozu, ke ni volus ŝanĝi ion en ĉi tiu tuta politika strukturo, aŭ ke ni volus ŝanĝi la nomumadon de juĝistoj, ekzemple,
aŭ eĉ de publikaj prokuroroj, tiel ke ili ne plu estu nomumitaj de la Ministerio pri Justeco, sed de la popolo.
Kiel vi povas fari tion? Kiel vi povas preni la iniciaton?
Esence, kiel mi diris, ĉiuj leĝoj, inkluzive de ŝtataj konstitucioj, povas esti ŝanĝitaj.
Kaj principe, iu ajn povas simple lanĉi iniciaton; unu aŭ du homoj povas lanĉi iniciaton...
…Do, ni ambaŭ?
Ni ambaŭ povus – nu, verŝajne ne nun, ĉar ni ne loĝas en la sama ŝtato, sed principe, jes.
Se ni loĝus en la sama federacia ŝtato, ni povus simple diri, ke ni volas ŝanĝon en la leĝo.
Tiam ni preparas skizon de leĝpropono, kiel ni ĝin antaŭvidas – alie dirite, tion, kion ni faras.
Mhm.
Estas ankaŭ diferencoj. Vi ankaŭ povas submeti publikajn demandojn, kio signifas, ke la Parlamento tiam
devas pritrakti certajn demandojn kaj okazigi sesion, parlamentan sesion, por pritrakti la aferon.
Sed nun, laŭ populara leĝdono, ni ambaŭ, tiel diri, verkas leĝproponon kaj prezentas ĝin,
kutime al la prezida komitato de la ŝtata parlamento.
Kaj tiam oni tute normale anoncos, ke ĉi tie nun lanĉiĝas civitana iniciato kun ĉi tiu ŝanĝo de la leĝo.
Kaj tiam ni povas ekiri kaj kolekti voĉojn por ĉi tiu leĝdona amendo, kiun ni havas.
Kaj kiam ni atingos certan kvorumon – en la unua stadio ĝi estas relative malalta, en iuj landoj ĝi estas nur 6
000 aŭ 5 000 voĉoj – kiam ni havos tiujn voĉojn, ni rajtas lanĉi tiel nomatan referendumon.
Tio signifas, ke la ŝtata parlamento tiam konsideros la peticion de la civitanoj kaj eble aprobos
ĝin aŭ eble ne. En tiu kazo ne okazos referendumo.
Poste ĝi iras al referendumo, kaj por referendumo oni devas kolekti certan nombron da subskriboj ene de
certa tempodaŭro, kutime inter ses kaj ok monatoj.
Kaj post kiam ĉi tiu kvorumo estos superita, la ŝtata parlamento revizios la aferon kaj
decidos, ĉu aprobi la leĝdonan iniciaton aŭ ne.
Kaj se li ĝin ne aprobos, tiam okazos referendumo, kiu estas kvazaŭ elekto.
Tiam la civitanoj estas vokitaj voĉdoni dimanĉe.
Kaj tiam oni diras: Bone. Oni demandas la civitanojn, ĉu ili volas ĉi tiun leĝon, jes aŭ ne.
Kiel vi diris ĉe la manifestacio en Berlino, la fina decido devas denove esti lasita al la popolo.
Tio do povus esti iniciatita en praktiko per ĉi tiuj naciaj konstitucioj.
Jes, ĝuste. Dum la kronvirusa pandemio, ni vidis, kiel politiko invadis la vivojn de homoj.
Kaj mi pensas, ke devas esti eble por homoj defendi sin kontraŭ ĉi tiuj entrudaj politikoj.
Kaj tio, kion mi ĵus priskribis, ĉi tiuj paŝoj, ĉi tiuj tri paŝoj, daŭras eternecon.
Kaj ĝis tiam, kompreneble, ni ne povis malhelpi ion ajn.
Kaj tial mia sugesto estus, ke ni unue enskribu en ĉiujn ŝtatajn konstituciojn tielnominatan vetrajton.
Do ni esence diras, ke ĉiu leĝo kaj ĉiu regularo farita de la ŝtata registaro ekvalidiĝos plej frue post tri monatoj.
Dum ĉi tiuj tri monatoj, homoj kun certa kvorumo havas tempon kolekti subskribojn.
Kaj se ili havas certan nombron da subskriboj, mi pensas, ke ĝi estas du kaj duona procento de la loĝantaro, sed tio
povus esti ŝanĝita, tiam okazos referendumo pri ĉi tiu leĝo.
Ĉar tiam du kaj duona procento esence diris, ke ni ne volas ĉi tiun leĝon.
Kio ne estas negrava. Mi volas diri, ke kvin procentoj estas frakcio en la ŝtata parlamento.
Do ĉi tie du kaj duona procento diras, ke ni ne volas tion.
Ke la tuta loĝantaro, t.e. la civitanoj de la respektiva federacia ŝtato, tiam voĉdonu pri
tio, ĉu ili volas ĉi tiun leĝon aŭ regularon.
Sed se la leĝdonanto enkondukas regularon aŭ leĝon – ĉar li diras, ke ĝi estas absolute urĝa, ni devas fari ĝin
rapide nun – kaj li ne donas la tri-monatan periodon, tiam estas devige voĉdoni pri tiu leĝo, pri tiu regularo.
Por ke ni ne finiĝu en situacio, kie leĝdonantoj rapidigas leĝojn.
Mi ĉiam diras, ke se homoj povus voĉdoni pri la maska postulo, ĝi ne estus enkondukita.
Jes, la postulon pri maskoj esence enkondukis en sekreta operacio, kaj ĝuste tio komence kreis la timon, kiu
poste estis la antaŭkondiĉo por ke homoj ekzemple vakciniĝu.
Kaj ni devas diri, ke se ili volas sub la kovro de mallumo, tiel diri, aprobi leĝojn, kiuj devas ekvalidi post mallonga tempo, tiam
politikistoj devas tuj kaj ĉiam submeti tiujn leĝojn al voĉdonado de la popolo, por ke la popolo povu diri "ne" se necese.
Tio estas ĉi tiu veto-rajto, la fina decidpovo, kiel mi ĉiam diras. Jes.
Ke la popolo povas diri "ne" kaj ke aferoj ne povas esti faritaj tiel.
Ni povas fari tion. Ni povas fari tion en ĉiu federacia ŝtato.
Kaj tio klarigus al politikistoj, ke ĉiu leĝo, kiun ili faras – nun, ekzemple, je la federacia
nivelo, estis ĝuste tiuj ŝuldoj, kiujn ili akiris.
Sed, ekzemple, ankaŭ estus eble diri... Eĉ kun federaciaj leĝoj, la Federacia Konsilio devas doni sian aprobon.
Kaj se ni, kiel la loĝantaro de la federaciaj ŝtatoj, dirus al la registaro, ke ĝi ne rajtas konsenti pri
tio, tiam, ekzemple, tiuj ŝuldoj ne estus ekestintaj.
Kaj ni, kiel la loĝantaro, devas havi tiun povon, por ke ni ne nur voĉdonu unufoje kaj poste ne havu kontrolon pri tio, kion
politikistoj faras en individuaj kazoj, kiuj koalicioj formiĝas, kiel politikistoj decidas, sed por ke ni, kiel civitanoj,
povu iam ajn pri ĉiu politika afero diri: "Ni ne volas tion."
Ĉu jam estas signoj, ke grupoj laboras en ĉi tiu direkto, ke ili prenis la iniciaton?
Jes, la ideo malantaŭ la tuta afero estas fari ĝin tute sencentra.
Do ni ne volas, ke iu centra organizo faru tion.
Anstataŭe, ni esence diris, ke du aferoj estas decidaj por ni.
La grupoj kaj organizoj, kiuj faras tion, devas mem interagi demokratie unu kun la alia laŭ certa maniero.
Ni diras, ĉiam faru decidojn bazitajn sur akcepto.
Tio signifas, ke se ni volas havi veran demokration, ni devas unue mem praktiki ĝin sur malgranda skalo.
Tio signifas, ke ni ne povas postuli, ke nia socio estu demokratia.
Kaj ni mem, malgranda-skale en la areo, en kiu ni agas, ne agas demokratie unu kun la alia, ne agas laŭ aliro bazita sur akcepto.
Do tio estas grava decido sub ĉi tiuj cirkonstancoj.
Kaj la dua punkto estas konsideri, kiel ni povas motivi kiel eble plej multajn homojn por certigi, ke sufiĉe da subskriboj
estos kolektitaj por tia referendumo, aŭ komence por la peticio.
Kaj tio devus esti tute malcentralizita, efektivigita de malgrandaj ĉeloj, kiuj estas multe pli bone
lokitaj por decidi loke ol iu ajn centre, kiaj estas la problemoj, kio estas interesa, ktp.
Kaj tiel multaj iniciatoj nun ekaperas.
Ni fakte nur sugestis ĝin kaj diris: "Nu, faru ion."
Kaj nun ni estis invititaj al Baden-Virtembergo.
Estas enorma cirklo de iniciatoj, kiuj volas fari tion, kiuj volas efektivigi ĝin.
Mi ĵus alvenis el Saksio-Anhalto, mallonge antaŭ ĉi tiu intervjuo. Mi estis en Güsten en Saksio-Anhalto.
Granda nombro da membroj kaj lokaj asocioj de la baznivela organizo DieBasis, kiu ankaŭ interesiĝas
pri ĉi tiu tipo de baza demokratio, renkontiĝis tie.
Kaj tion ni ankaŭ faris. Principe ni nur diskutis, kio estus la kialo, ke iu ajn elektus la bazon.
Kaj surprize, tio estis ĝuste la rezulto:
Ĉar ni estas tiuj, kiuj finfine enkorpigas ĉi tiun specon de baznivela demokratio – kie decidoj estas farataj subsidiarie de
malsupre supren kaj ne plu de supre malsupren, kie ni estas malcentralizitaj, kie ĉiuj gravaj decidoj estas farataj
lokale, kaj kie ĉiuj partoprenas en ĉiuj politikaj decidoj.
Tio fakte estas la unika vendopunkto de la bazo. Kaj ni volas komuniki tion pli forte al la ekstera mondo.
Do ĝuste ĉi tiu ideo, nome: decidoj estas farataj ĉe la bazo, ne ĉe la supro.
Ni ne bezonas ĉefoficejon por fari decidojn por ni; anstataŭe ĉiuj gravaj decidoj, kiuj
influas niajn vivojn, estas farataj lokale.
Kaj tiam, principe, se vi havas grandan teritorion kaj tiel plu, lokaj decidoj ankaŭ povas esti faritaj
kune, tiel ke oni trovu decidojn, kiuj plaĉas al ĉiuj.
Jes, tre interesa, ĉar oni konstante aŭdas homojn diri, ke tiuj ĉe la supro faras kun ni kion
ajn ili volas kaj ni nenion povas fari pri tio.
Ili devas elteni ĉion tion, same kiel pluvon kaj neĝon.
La ŝulda bremso estas liberigata kaj nia lando estas en libera falo.
Sed estas vere interese, ke post ĉio nun tamen troviĝas maniero.
Kion mi povus fari nun, ekzemple, kie mi povus aliĝi se mi interesiĝus pri, kiel vi diris, repreni la
potencon, kiu fakte estas mia? Kion mi povus fari?
Nu, unue, sufiĉas simple komenci grupon en via kvartalo.
Aŭ ĝi eĉ ne devas esti grupo; ni nomas ĝin ĉelo.
Do simple renkontiĝu kun amikoj en via kvartalo – ideale en la kvartalo – kunvenu kun homoj.
Kaj legu, ekzemple, la verkon de Rainer Mausfeld "Kial la ŝafidoj silentas?"
Ĉar Rainer Mausfeld en ĉi tiu libro tre, tre bone analizis, kiel nia politika strukturo fakte funkcias, kial ni ne havas voĉon,
kial ni havas reprezentan demokration, kiu nenion havas komunan kun demokratio kaj kiu ne
permesas al ni efektive fari niajn proprajn decidojn.
Kio estas la celo? Kion diras sinjoro Mausfeld?
Nu, sinjoro Mausfeld esence diras, ke tio estas, en la fondo de la Unuiĝintaj Ŝtatoj de Ameriko, pli-malpli
la unua konstitucio, la unua demokratia konstitucio.
Nu, pri tio estas iom da debato; la pola konstitucio estis pli rapida.
Sed la unua granda demokratia konstitucio estis, kompreneble, la Usona Konstitucio.
Kaj la usonaj fondopatroj fakte diskutis pri tio tiutempe:
Ĉu ni volas enkonduki rektan demokration, kie ni implikas la popolon en decidfarado, aŭ ĉu ni volas reprezentan
demokration – kiu fakte estas kontraŭdiro en terminoj.
Reprezentativa demokratio – oni estas aŭ reprezentativa aŭ demokratia – do reprezentativa demokratio
estas, kiam oni pli atente pripensas ĝin, kontraŭdiro.
Kaj tiam ekaperis la konscio, ke se ni havus veran baznivelan demokratian decidpovon, la riĉeco de la riĉuloj estus en
danĝero, ĉar la malriĉuloj tiam povus demokratie decidi, ke la mono aŭ posedaĵoj estu distribuitaj alimaniere.
Do ĝi estis pure ekonomia konsidero, kompreneble.
Kaj poste ni pripensis, kiel ni ankoraŭ povus nomi ĝin demokratio, sed strukturi ĝin tiel, ke ĝi ne estu demokratio.
Kaj tio estas la reprezentativa demokratio, kiun ni nun havas.
Do, kiel mi diris, tio, kion vi ĵus diris, la maniero, kiel homoj ĝin spertas, estas fakte tiel.
Tiuj ĉe la supro faras ion kaj ni ne povas decidi ion ajn.
Ĉi tiu sento ne estas trompa, sed ĝi estas tia: ni faras nian krucon, kaj tio estas ĉio...
Kaj jen ĉio, ni tute nenion scias!
Do iu ajn, kiu voĉdonis por la CDU, nun plej verŝajne ne atendis fini kun eĉ pli verdaj politikoj
ol antaŭe kun la Verduloj, kiujn ili voĉdonis for.
Tio eble ne estis tio, kion homoj volis.
Mi ne scias, sed mi supozas, ke ili ne volis; alie ili estus voĉdonintaj por la Verduloj kaj ne por la CDU.
Sed ili nenion povas fari. Nun ili restos tie dum kvar jaroj, kaj poste homoj pensos: bone, la venontan fojon ni montros al ili.
Sed ni ĉi-foje ne voĉdonas por la CDU, ni voĉdonas por la SPD.
Tion ni ĉiam spertas. Kaj tiam denove nenio ŝanĝiĝas.
Tiam ili estas tute surprizitaj, ke kiam la aliaj ricevas sian vicon, denove nenio ŝanĝiĝas.
Ĉar ni ne povas influi individuajn politikajn decidojn.
Kaj ni povas tion fari principe laŭ la ŝtataj konstitucioj, sed ni ne faras tion.
Rainer Mausfeld diras tion. Ili estas kiel iluzionistoj starantaj antaŭ ĝi.
Tiuj pordoj ekzistas, kaj la iluziistoj, la magiistoj staras antaŭ ili kaj efike kaŝas ilin de ni, tra kiuj ni fakte povus pasi.
Kaj reprezentativa demokratio povas esti priskribita kiel elita oligarkio, elekta oligarkio, aristokratio aŭ kio ajn vi volas.
Ĉar ni rajtas elekti el certa nombro da elitoj tiujn, kiuj regos nin dum la venontaj kvar jaroj.
Sed ni fakte ne havas elekton por ŝanĝi ion ajn.
Ni povas fari tion nur se ni povas interveni en individuajn politikajn decidojn.
Kaj la obstakloj estas simple tre altaj. Tion ni nuntempe ne povas fari.
Kaj la ideo de libereco komenciĝas per ne.
Do, rilate al ĉi tiu projekto, kiun mi iniciatis en Berlino, vere devas esti dirite, ke ni devas meti la
decidpovon, la finan decidpovon pri individuaj politikaj aferoj, en la manojn de la popolo.
Ni devas decidi: ĉu ni volas levi la ŝuldan bremson?
Ni devas decidi, kiel estas strukturita nia eduksistemo.
Ni devas decidi, kiel estas strukturita nia justica sistemo.
Ni devas decidi, kiel ni volas nian energion, kaj tiel plu kaj tiel plu.
Ni povas mem fari ĉiujn ĉi tiujn decidojn.
Kaj mi asertas, ke neniu individuo povas fari pli malbonan decidon ol iu ajn fakulo aŭ iu ajn, kiu estas nomumita fakulo.
Ili estas bonvenaj konsili kaj doni sian opinion pri la afero.
Sed koncerne min, mi kredas, ke mi estas tute kapabla fari miajn proprajn decidojn, kaj mi
fidas, ke ĉiuj aliaj en Germanio faros same.
Nu, konsiderante la politikojn de la lastaj jaroj, devus esti klare al ĉiuj, ke ili mem povus esti farintaj pli bonan laboron.
Do mi povus komenci starigi ĉelon en mia regiono kaj simple preni la iniciaton tie.
Sed kie mi povus akiri instigojn, ekzemple, aŭ ricevi konsilojn?
Ĉu ekzistas retejo, kie oni povas lerni pli pri tio? Ĉu vi povas doni al ni konsilon?
Do la retejo ankoraŭ ne estas enreta, sed "freiheit-beginnt-mit-nein.de" ja ekzistas.
Kiel ĉi tie diras: libereco komenciĝas per ne.
Ĉi tiu paĝo eble ankaŭ estos enreta kiam ĉi tiu intervjuo estos publikigita.
Ni nuntempe estas en la finaj stadioj de ĝia kompletigo. Informoj tiam estos disponeblaj.
Sed la ideo estas tie, kaj ankaŭ estos ŝanco por interkonektiĝi.
Sed la retiga opcio estos organizita tiel, ke vi devos retigi en analoga formo.
Kaj tio tiam povas esti ciferece reproduktita. Do ni ne volas, ke homoj ciferece interkonektiĝu.
Por ke homoj, kiel ni nun spertas, skribu unu al la alia en sociaj retoj kaj tiel plu, esprimas sian
indignon, havu multajn ideojn, skribu multajn aferojn.
Anstataŭe, homoj devas persone retkonektiĝi loke.
Kaj se ili estas konektitaj laŭ la sama maniero, tiam ili ankaŭ povas montri sur la portalo, ke ni estas grupo
aŭ ĉelo, ke ni estas ĉi tie, kaj ke ni volas fari ion.
Ili tiam ankaŭ povas serĉi helpon de aliaj, oferti helpon al aliaj, kaj tiel plu.
Sed ni ĉefe okupiĝas pri analoga retigado.
Ni volas, ke homoj loke interkonektiĝu, komencu diskuti inter si kaj memoru ĉi tiun ideon: ni povas ŝanĝi ĉi tiun socion,
finfine kolektante sufiĉe da subskriboj por ĉi tiu referendumo.
Ĉar ĉi tiu dua etapo estas tiel malfacila; akiri 200 000 subskribojn estas tre malfacile. En Saksio, ĝi estas 450 000.
Sed ni povas fari ĝin, se homoj antaŭe interkonektiĝas.
Kaj ili devus inter si okupiĝi pri politikaj diskutoj.
Sed ili ankaŭ devus lerni kiel krei spacon por debato – tion ankaŭ mencias Rainer Mausfeld – kie oni povas
diskuti aferojn malferme, juste kaj demokratie, kaj kie eĉ ekstremaj opinioj estas tolerataj.
Ne devas esti fajromuroj. Ekstremaj opinioj gravas por formi opiniojn en demokratio. Ekstremaj opinioj neniam superregas.
Sed ili estas necesaj por trovi bonan socian opinion, bonan socian transversan sekcion, sendepende de kiom granda estas la socio.
Kaj tion homoj lernas. Tio estas nia ideo, ke ili tiel inter si diskutas aferojn, por ke ili tiel komprenu:
Kiel ni fakte sukcesas fari decidojn, kiujn ĉiuj povas subteni?
Kaj se ni povas fari ĝin malgrande, tiam ni povas fari ĝin ankaŭ grandskale.
Jes, nu, se mi ĝuste komprenas, gravas denove lerni interparoli unu kun la alia, lerni toleri aliajn opiniojn, lerni
kunlabori por komuna celo, kaj esti preta preni respondecon, esti preta fari decidojn, alfronti problemojn kaj tiel plu.
Sed tio ne signifas delegi ĝin al politikistoj, kiuj faras kun ĝi kion ajn ili volas, sed prefere denove diri:
Mi ja estas memfida, mi reprenas la respondecon en miajn proprajn manojn.
La plej grava afero estas tre grava punkto.
Vi diris en via parolado, ke vi ne inkludis tre gravan punkton, aŭ fakte la plej gravan por mi, en vian liston de punktoj.
Vi certe pensis pri tio, sed ne diris ĝin, nome: La plej grava afero ne estas paroli unu kun la alia, sed aŭskulti unu la alian.
Ni parolas sufiĉe ofte. Kiam ni spektas ĉi tiujn babilprogramojn, ekzemple, kiuj estas ĉie en televido,
multaj homoj parolas. Sed neniu aŭskultas al iu alia.
Kaj la sistemo, kiun ni proponas, t.e. ni sugestas specifan manieron por ke la ĉeloj kune atingi decidojn, nome per sistemeca
konsensuskreado, esence temas unue pri reciproka aŭskultado.
Ĉiu havas la saman ŝancon esprimi sin, kaj neniu rajtas kritiki aliajn pro tio, kion ili diras.
Anstataŭe la aserto restas. Do ni faras demandon, ni volas solvi problemon, kaj tiam estas respondoj al ĝi.
Kaj ĉiuj rajtas doni sian respondon, kaj neniu rajtas kritiki la respondon de iu alia.
Kaj kiam ni poste demandas, kiom forta estas via rezisto?
Do kion vi sentas interne, kiam vi diras, ke tio estas la ĝusta respondo al ĉi tiu demando? Kion vi tiam sentas?
Kaj tial oni diras, ke libereco komenciĝas per ne. Ĉar se mi sentas, ke io ne estas bona por mi, tiam mi devas povi diri ne.
Mi devas diri, mi ne volas tion – kiel kun la kronvirusa vakcinado aŭ kun la masko.
Kiam mi rimarkas, ke mi ne volas tion, mi devas povi diri ne. Ĉar tio estas libereco.
Libereco estas povi diri: Ne, mi ne volas tion. Ĝi tuŝas nur min.
Kaj libereco ĉiam komenciĝas per "ne". Tial ĝi nomiĝas tiel.
Ĉar kiam ajn mi diras "haltu", mi sentas ĉi tie reziston, formiĝas grupa opinio kaj mi rimarkas, ke mi tion ne volas,
do mi diras: Haltu, ne, mi ne sentas min komforta kun tio!
Kaj tiam la grupo aŭskultas! Kaj tiam la grupo rimarkas:
Bone, tiu persono suferas doloron, do eble ni devas iomete ŝanĝi nian decidon por ke la doloro de la alia persono malaperu.
Kaj subite vi trovas solvon, kiun la tuta grupo, ĉelo, socio aŭ komunumo akceptas.
Do finfine la vetorajto estas nenio alia ol tio. Ni ĉiam trovas solvojn, kiuj estas akcepteblaj por la koncernatoj.
Ĉar ni aŭskultas la 'ne' de ĉiu, kiu diras: 'Mi ne sentas min komforta pri tio'.
Tio estas la ideo malantaŭ ĝi. Kaj ĉiu povas fari ĝin.
Sed vi povas fari tion nur mem.
Ni ne povas organizi aŭ delegi tion en ajna maniero, sed ni povas nur kuraĝigi ĝin.
Kaj homoj faras tion. Kaj ni ankaŭ povas efektivigi tion en la socio.
Jes. Vi menciis, ke ni ne havas veran demokration, ĉar ni havas reprezentan demokration.
Nun vi ankaŭ menciis, ĉe la fino de ĉi tiu intervjuo, sed vi diris al mi, ke ankaŭ estis problemoj kun ĉi tiuj elektoj, ke ili ne
vere estis kondukitaj demokratie. Ŝajne estis iom da manipulado.
Unue, ĉu vi povus denove klarigi al mi kaj al la spektantoj, kio aperis aŭ fariĝis konata,
kaj kiel oni povus kontraŭagi tion estontece?
Do, unue, la sola ago, kiun la suverena popolo en Germanio rajtas fari, estas (la elekto).
Mi diris antaŭe, ke laŭ mia opinio ĝi ne estas la suvereno, ĉar li ne rajtas ŝanĝi la regulojn.
Sed tiel ĝi estas: la sola ago, kiun la suvereno rajtas plenumi, estas la elekto, t.e. doni voĉon.
Kaj tio signifas, ke tiam efektive devas esti certigita, ke almenaŭ ĉi tiu ago de la suvereno
vere reflektas tion, kio estas efektive celita.
Tio signifas, ke ni devus efektive pensi: nu, ni estas en Germanio, kaj Germanio estas
demokratio kaj Germanio estas konstitucia ŝtato.
Kaj en Germanio, ĉi tiu elekta procezo daŭros en orda maniero.
Ni tute ne bezonas paroli pri manipulado.
Unue, ni povas paroli pri la fakto, ke tute ne ekzistas strukturo, kiu povus funkcii ĝuste.
Kiam la federacia balotkalkulisto anoncas la oficialan, provizoran finan rezulton vespere, ŝi tute ne
scias, kiom da balotdistriktoj estas en Germanio.
Ŝi ne scias tion. Ili estas raportitaj. Sed ŝi devas akcepti ĉiujn raportojn, kiuj alvenas,
sed ŝi ne scias tion. Ŝi ne havas superrigardon.
Do se vi demandos ŝin la tagon antaŭ la elekto, kiom da balotdistriktoj homoj fakte morgaŭ
voĉdonos, ŝi ne povas diri, ĉar ŝi ne scias.
Do ekzistas X balotdistriktoj, kaj neniu scias, kie ili estas antaŭ la elekto.
Ne ekzistas centralizita registrado de balotdistriktoj.
Do kiel vi povas kontroli la rezultojn, kiam vi eĉ ne scias, kie homoj voĉdonas, kiom da
homoj voĉdonas, aŭ kiel ili voĉdonas? Neniu scias.
Tio estas, ni fondis ĉi tiun organizon nomatan WABEO, kiu signifas observadon de elektoj.
Ĝi fakte devis esti lanĉita en septembro, dum la planita ĝenerala balotado, kaj poste devis esti
kunmetita de nulo ene de tri monatoj de tiuj, kiuj ĝin faris.
Mi kredas, ke vi ankaŭ havis ĉi tie intervjuon kun Stephanie Tsomakaeva, kiu komencis ĉi tiun tutan aferon de nulo.
Do, vere, vere bonega, forta virino, kiu laboris tre forte por ke ĝi funkciu.
Kaj homoj registriĝis, do vi sciis, ke ili estis realaj homoj, ne iuj zombioj aŭ robotoj de sociaj retoj aŭ io simila,
sed realaj homoj – kiuj devis registriĝi kaj kies registrado devis esti konfirmita – observis la elektojn.
Entute 3 700 homoj estis survoje – io, kio neniam antaŭe okazis en la historio de la Federacia
Respubliko Germanio – por vidi, kiel la elektoj fakte okazas.
Kaj nun estas certaj reguloj sekvendaj kiam oni voĉdonas.
Ekzemple, ke la balotejo estas malfermita de la 8a matene ĝis la 6a vespere, ke la balotado estas sekreta, ke ne estas
balotpropagando en aŭ ĉirkaŭ la balotejo, aŭ ke oni ne donas al homoj konsilojn pri kiu voĉdoni en la
balotejo, aŭ ke neniu alia rajtas eniri la balotkabinen.
Aŭ poste ĝi fermiĝas je la 18a horo, kaj la voĉoj ne estas nombrataj antaŭ la 18a horo.
Oni permesas al homoj ĉeesti kaj observi la tutan procezon.
Kaj poste, kiam oni kalkulas la voĉojn, homoj ankaŭ rajtas esti tie kaj observi.
Rigardu tiel, ke ili vidu, kio okazas.
Kaj kiam ĉiuj voĉoj estos nombritaj, la balotkomitato de tiu balotdistrikto devas laŭte anonci la rezulton de la elekto.
Li devas anonci la rezultojn de la baloto ĉe sia balotejo, por ke la publiko sciu, ke ĉi tiuj estas la rezultoj de
la baloto, kiujn mi poste raportas al la sekva pli alta aŭtoritato, kutime la distrikta balotoficisto.
Kaj estis malreguloj.
Ĝuste. Kaj nun venas la punkto.
Nun estas multaj neregulaĵoj.
Jen la bazaj principoj de elekto, de demokratia elekto.
Jen ĝi. Unue, oni devas diri, ke ni ricevis multajn reagojn, kio estas tre ekscita.
Kaj ni povas diri, ke en 80% de la reagoj ĉio iris bone.
En 80% de la balotdistriktoj, laŭ tio, kion ni povas konstati ĝis nun, la elekto okazis ĝuste.
Do ĉiuj ĉi bazaj reguloj, principoj kaj elektaj principoj estis observataj. En 20% de kazoj tio ne okazis.
En 20% de la kazoj ili fermis la balotejojn je la 17:30, forpelis la balotobservantojn ĉar ili ne volis
ilin tie, kaj lokis la balotobservantojn 20 metrojn for.
Kelkaj el ĉi tiuj balotejoj fakte estas gimnastikejoj.
Kaj tiam oni movis ilin nur 20 metrojn pli for, kie kompreneble tute ne eblas vidi, kio okazas sur kiu stako.
En iuj kazoj, ili ne laŭte anoncis la rezultojn de la elekto.
Jes, tie okazis tiom da aferoj, kiuj ne devus esti okazintaj.
Kaj se ni nun konsideras, ke la alianco de Sahra Wagenknecht maltrafas nur 9 000 voĉojn por eniri la Bundestagon, ni nun povas,
principe, en ĉi tiuj, tio estas entute, nur la nombro, kiun ni nun raportis, estas 300 balotdistriktoj, kie okazis tiaj eraroj.
300, kiel ni raportis, 300 balotdistriktoj havas ĉi tiujn malregulojn.
Kaj ni ne konas ĉiujn voĉdonanto-nombrojn en ĉi tiuj balotdistriktoj, sed el tiuj, kiujn ni ja konas, estas 99 000
voĉoj sole, kie tiuj neregulaĵoj estis tiaj, ke ni principe ne povas kontroli, ĉu la rezultoj, kiuj estis senditaj, estas la
rezultoj, por kiuj oni fakte voĉdonis, ĉar, kiel mi diris, la balotrezultoj eĉ ne estis anoncitaj en ĉi tiu balotdistrikto.
Tio signifas, ke ni havas 99 000, almenaŭ 99 000 voĉojn; se vi ekstrapolas tion – ni rigardis nur
3 000 balotdistriktojn, kaj estas ĉirkaŭ 90 000.
Se vi ekstrapolas tion, vi povas vidi la skalon, pri kiu ni ĉi tie parolas.
Ne necesas iu manipulado, neniu devas esti trompinta aŭ io ajn alia.
Sed principe ni ne havas manieron kontroli, ĉu tio, kio alvenas al la oficejo de la federacia
balotrezult-oficiro dum la nokto, estas efektive la rezulto, kiu estis determinante determinita lokale.
Kaj ne okazas recenzo de voĉoj aŭ io simila. Do, principe, ĝi estas granda loteriludo.
Do ni ne scias, ĉu la alianco de Sahra Wagenknecht havas kvin procentojn aŭ ne.
Mi supozas, ke ili havas kvin procentojn, sed tio ne povas esti konfirmita, ĉar
strukture parolante, ĝi ne estas demokratia elekto.
Kaj se, ekzemple, la rezulto de ĉi tiu elekto ankoraŭ ne estis anoncita, kiel ni devus scii, ĉu tio, kio poste estis determinita
kiel la rezulto, estas ĝusta, aŭ ĉu iu nun aldonis kelkajn balotfoliojn aŭ forigis kelkajn balotfoliojn aŭ ion alian.
Ni ne scias, ĉar la aĵoj tiam estas metitaj en kovertojn.
Cetere, tio kondukas min al mia sekva punkto, nome ke kelkaj balotfolioj ne estis metitaj en sigelitajn kovertojn, kiel
postulas la regularo, sed simple en sakojn fermitajn per kaŭĉukaj bendetoj, kio signifas,
ke oni povis malfermi kaj ŝanĝi ilin iam ajn.
Neniam supozu, ke ili tion faras. Sed eblas, ke ili tion faras.
Kaj ni ne povas, en demokratia elekto, eĉ doni la impreson, ke tio, kio okazis, ne estas ĝusta.
Precipe kiam, kiel mi diris, ni nur havas diferencon de 9 000 eŭroj kun Sahra Wagenknecht.
9 000 voĉoj!
9 000 voĉoj, ĝuste. Diferenco de 9 000 voĉoj.
Kaj ĝuste tio ĝi estas. Tio signifas, ke niaj elektoj estas, mi ne scias kiel diri tion, sed ili certe ne estas demokratiaj.
Ili ne estas konsekvencaj, ili ne estas kompreneblaj, ili ne estas travideblaj.
En tiel granda mezuro, ke ĝi estas sendube, sendube rilata al la mandato.
Kaj tio nun estis establita unuafoje danke al sistematika balotobservado de WABEO.
Kaj ĉu mi povas fari ankoraŭ unu ligon? Ni ĵus antaŭe parolis pri referendumoj.
Sed se ni nun scias, ke ĉi tiuj referendumoj estas kondukataj kiel elektoj, kaj ni scias, ke la rezultoj ne estas determinataj
en justa procezo, kaj ke ni ĉi tie traktas tre, tre sentemajn plimultojn – pri la
demando, ĉu ŝanĝi la konstitucion aŭ ne – tiam
Ĝuste, tio estus mia demando.
Ĝuste, tiu demando. Do, por ŝanĝi la konstitucion, ni bezonas kvorumon.
Tio estas, certa nombro da civitanoj, kiuj efektive partoprenas en ĉi tiu voĉdono.
Kaj tiam devas esti certa plimulto inter ĉi tiu nombro da partoprenantoj.
Do, se vi simple tiel iomete malaltigas la kvorumon – tio estas, ni teorie havas du-trian plimulton por konstitucia amendo, sed vi
diras: jes, sed bedaŭrinde nur 39,8 procentoj de la homoj voĉdonis kaj ne 40 procentoj –
tiam ĉi tiu konstitucia amendo malsukcesis.
Jes, kaj ni ne povas kontroli ĝin se la rezultoj de la elekto, la nombro de balotantoj kaj tiel plu Alivorte, la rezulto en ĉi tiu
balotejo ne estas publike anoncita, kaj ni havas almenaŭ unu personon sidantan en ĉiu balotejo aŭ en ĉiu balotdistrikto, kiu
aŭskultas, skribas ĝin kaj poste donas al ni la rezulton, por ke ni povu kontroli ĝin; la rezulto, kiu finfine estas
determinita, estas fakte tiu, kiun ili anoncis en la balotejoj.
Do, por trovi nian vojon al rekta demokratio.
Por eĉ konsideri ŝanĝi naciajn konstituciojn, ni devas certigi, ke ni aktive observas la elektojn.
Do, se mi ĝuste komprenas, oni bezonas balotobservantojn ĉie.
Jes, vi antaŭe demandis, kion mi povus fari.
Krom starigi ĉi tiun ĉelon, kio postulas multan penon, mi sendube rekomendus viziti la retejon wabeo.de.
Venontjare, mi kredas, okazos ŝtataj elektoj en Baden-Virtembergo, Meklenburgo-Okcidenta Pomerio kaj Saksio-Anhalto.
Ĉi tiuj elektoj estos observataj tutlande unuafoje.
Vi povas registriĝi tie, konfirmi vian identecon, kaj ĝi kostas £6.50.
6,50 eŭroj, ĉar ekzistas ĉi tiu kontrolprocezo, kiu estas sufiĉe komplika, sed ĝi klarigas, ke malantaŭ ĝi estas reala persono.
Kaj tiam ni povas fakte kontroli ĉion tra la tuta gamo:
Ĉu tio, kio estas anoncita ĉe la fino, fakte estas la rezulto, kiu aperis en la balotejoj aŭ en
la balotdistriktoj? Kaj tio estas vere ekscita.
Kaj tio eble ne estas la kazo – distrikta administrantino, ŝi estas la urbestro de Speyer, al kiu poste skribis balota
observanto – mi devas mencii tion ĉi tie kiel kuriozaĵon... fakte, ĝi ne estas bagatelo, ĝi estas fakte terure
malĝoja – li skribis por plendi pri tio, kiel oni traktis lin kiel balotobservanton ĉe la balotejo.
Kaj tiam tiu urbestro de Speyer, en sia kapacito kiel distrikta balotoficisto, fakte respondis skribe, dirante,
ke laŭ ŝi estas terure, ke homoj venas observi balotojn.
Ĉar tio esence implicus, ke la elektoj ne estas kondukataj ĝuste, tiel delegitimigante nian demokration. Nur imagu tion.
La publika naturo de elektoj estas unu el la fundamentaj elektaj principoj enskribitaj en
nia elekta leĝo kaj en niaj elektaj regularoj.
Kaj tiam alvenas kompetenta distrikta balotoficisto kaj diras, ke laŭ ŝia vidpunkto la fakto, ke iu volas observi la balotadon, ke
iu volas kontroli, ĉu tio, kio ĉi tie okazas – tio, kion ni ĉiam nomas akto de suvereneco, la
sola akto de suvereneco – estas farata ĝuste.
Tio aspektus kvazaŭ ili ne fidus ilin, nur ĉar ili staris tie.
Kaj tiel ĝi estas. Nur imagu tion.
Urbestro havas tian opinion pri la homoj, kiuj unue respondecis pri ŝia troviĝo en ĉi tiu posteno.
Tre interesa. Tre agrabla. S-ro Ludwig, dankon tre pro tio, ke vi parolis kun ni!
Ĝi vere estis okulmalfermilo. Super ĉio, vi nun povas vidi, kiajn paŝojn ĉiu individuo fakte povas fari.
Unue, vi povas partopreni en observado de la elektoj.
Mi kredas, ke vi povas kontakti WABEO.
Tiam vi povas simple vidi, kiel vi povas formi ĉelon aŭ aliĝi al ekzistanta ĉelo.
Tiam vi povas simple fari ĝin. Libereco komenciĝas per ne.
Mi pensas, ke vi nun donis al ni kelkajn komencajn paŝojn pri tio, kiel ni fakte povas
efektivigi tion, por ke civitanoj povu repreni kontrolon.
Multan dankon pro la tre okulmalfermiga intervjuo!
Mi tre dankas vin, ke vi permesis al mi esti ĉi tie.