اگر به آن نگاه کنیم، چه کسی باید با آن برخورد کند؟
من به همراه چند نفر از همکارانم مرکز خودم را تأسیس کرده‌ام، که به این معنی است:
مرکز تحقیق، بازارزیابی، تعقیب قانونی و پیشگیری از جنایات علیه بشریت.
بسیاری از مردم همیشه می‌پرسند، چرا جنایات علیه بشریت؟
زیرا آنچه در اینجا تجربه کردیم، جنایات علیه بشریت بود.
مردم مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. پزشکان هنوز هم مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.
پزشکان به‌خاطر انجام وظیفه‌شان به زندان فرستاده می‌شوند.
همکارم راینر فولمیخ در زندان گوتینگن است. او همچنین یک مربی بزرگ است. ۱۲۳۴۳۲۱
آشتی تنها زمانی ممکن است که ما وضعیت سیاسی را تغییر دهیم.
زیرا شرایط سیاسی‌ای که در آن قرار داریم، جایی که ما صرفاً قدرت را واگذار می‌کنیم، هرگز به یک بازنگری شایسته منجر نخواهد شد.
زیرا، همان‌طور که گفتم، در آن صورت خود عاملان باید با آنچه انجام داده بودند کنار بیایند.
هیچ‌کس نمی‌تواند فرض کند که کسانی که این جنایات علیه بشریت را مرتکب شده‌اند، بلند شوند و بگویند: بله، ما این کار را کردیم.
و اکنون می‌خواهیم در دادگاه محاکمه شویم، در برابر قاضیانی که خود انتخاب کرده‌ایم و در برابر دادستان‌هایی که خود برگزیده‌ایم، تا
آن‌ها قضاوت کنند که آیا کاری که انجام دادیم درست بود یا نادرست.
قاضیانی که سه ماه پیش، پیش از افشای پرونده‌های RKI، همه به من گفتند در آن زمان همه چیز را درست انجام داده‌اند، حالا
ناگهان قرار است پرونده را بازبینی کنند... این هم جواب نمی‌دهد.
این فقط کار خواهد کرد... – و رالف بوز همین حالا اعلامش کرده است، و من با رالف بوز و بسیاری دیگر
موافقم. لطفاً نگاهی به وب‌سایتی که او ذکر کرده بیندازید.
من معتقدم که باید از ایالات فدرال عبور کنیم.
در هر ایالت فدرال، ما قانون اساسی خود را داریم.
و از آنجا که این‌ها قانون‌اساس‌های جداگانه‌ای هستند، هر یک از قانون‌اساس‌های دولت فدرال به ما
اجازه می‌دهد که این قانون‌اساس‌ها را اصلاح کنیم.
قدرت در دستان ماست. تو فقط از آن خبر نداری...
امروز مایلم به گرمی وکیل رالف لودویگ را به استودیوی Kla.TV خودمان خوش‌آمد بگویم.
سلام.
در تظاهرات در برلین گفتید که قدرت در دستان ماست، اما حتی از آن خبر نداریم.
خب، من هم نمی‌دانم. حتی نمی‌دانم چه قدرتی در دستانم دارم.
و حتی نمی‌دانم چگونه باید بر تصمیمات سیاسی تأثیر بگذارم و این کار چگونه انجام می‌شود.
می‌توانید به ما کمک کنید، می‌توانید به من کمک کنید، می‌توانید کمی به بینندگان کمک کنید؟
بله، در اصل این‌قدر هم دشوار نیست.
در آلمان ۱۶ ایالت فدرال داریم و همهٔ ایالت‌های فدرال قانون اساسی ایالتی خود را دارند.
و هر قانون اساسی ایالتی – به استثنای هسن، اما در عمل شامل هسن نیز می‌شود – امکان قانون‌گذاری مردمی را پیش‌بینی می‌کند.
این بدان معناست که افرادی که در ایالت فدرال مربوطه زندگی می‌کنند می‌توانند قوانین خود را وضع کنند.
و آنها نه تنها می‌توانند قوانین وضع کنند، بلکه می‌توانند قانون اساسی ایالتی مربوطه را نیز اصلاح کنند.
تا بتوانند در دولت فدرال خود، در صورت تمایل، قوانین همزیستی و ساختار سیاسی را تغییر دهند.
این امر مستلزم اکثریت‌های خاصی است. این بدان معناست که همیشه سه مرحله درگیر است.
اولین گام یک دادخواست مردمی است. این بدان معناست که شما ایده را مطرح می‌کنید.
شما باید تعداد مشخصی رأی جمع‌آوری کنید.
دوم چیزی است که به آن همه‌پرسی گفته می‌شود.
این بدان معناست که شما باید ثابت کنید که تعداد مشخصی از افراد در کشور به این موضوع علاقه‌مند هستند.
این همیشه دشوارترین مرحله است، و هنگامی که از آن عبور کنید، مانند یک انتخابات است، آن‌طور که ما آن را می‌شناسیم، سپس در یک روز
یکشنبه، مردم به حوزه‌های رأی‌گیری فراخوانده می‌شوند و می‌توانند در مورد این مسئله سیاسی یا قانونی که ارائه می‌شود یا موضوعی مشابه
رأی دهند و سپس می‌توانند بگویند: «ما به‌عنوان مردم این ایالت فدرال می‌خواهیم این‌گونه یا آن‌گونه باشد، یا
می‌خواهیم این قانون وجود داشته باشد، یا می‌خواهیم این مقرره یا آن مقرره وجود داشته باشد.»
به‌طور اصولی، این موضوع در هر قانون اساسی پیش‌بینی شده است.
و این بدان معناست که اگر بخواهیم، می‌توانیم خودمان در تصمیمات سیاسی مداخله کنیم، به‌جای اینکه فقط هر چهار یا
پنج سال یک‌بار تیک یک گزینه را بزنیم و امیدوار باشیم افراد مناسب انتخاب شوند و تصمیمات درستی بگیرند.
آه بله. و قانون‌های اساسی ایالتی – حالا کمی گیج شده‌ام... ما همچنین یک قانون اساسی پایه داریم.
آن چیست؟ به نحوی در سطح فدرال کار نمی‌کند، فقط در سطح ایالتی کار می‌کند. چطور ممکن است؟
بله، خب، البته ما قانون اساسی داریم، و این قانون در واقع «قانون اساسی» نامیده می‌شود – نه «قانون اساسی آلمان» یا
«قانون اساسی آلمانی»، بلکه «قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان».
این موضوع، البته، دلایل تاریخی دارد. پس از جنگ جهانی دوم، آلمان تقسیم شد.
آلمان اشغال شده بود، اشغال‌شده توسط نیروهای مختلف، در واقع توسط چهار قدرت پیروز، و عملاً از نظر سرزمینی تقسیم شده بود.
این بدان معنا بود که تمامیت ارضی امپراتوری آلمان دیگر وجود نداشت.
و سپس جنگ سرد بین غرب و شرق، اساساً روسیه – و در آن زمان، اتحاد جماهیر شوروی – آغاز شد.
و قدرت‌های غربی دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ نحوهٔ برخورد با آلمان، نحوهٔ رفتار با آلمان و آیندهٔ آلمان داشتند.
و بله، این امر به تأسیس جمهوری فدرال آلمان در سال ۱۹۴۹ انجامید، و جمهوری فدرال آلمان البته تنها بخشی از کل رایش آلمان است.
و در آن زمان هنوز فرض بر این بود که سرانجام راه‌حلی برای کل آلمان یافت خواهد شد، و به همین دلیل قانون اساسی آلمانی تدوین نشد، زیرا
قانون اساسی تنها می‌توانست برای تمام قلمرو رایش، قلمرو سابق رایش، یعنی کل قلمرو آلمان تدوین
شود و به همین دلیل آن را «قانون اساسی» نامیدند.
این اساساً قانون بنیادین سه قدرت متفق پیروز است که سپس، به نوعی، با سیاستمداران در هرن-کیمزه مذاکره شد.
و این قانون اساسی سپس نیز از ادغام مجدد جان سالم به در برد.
حتی در آن زمان، اگرچه در قانون اساسی پیش‌بینی شده بود، برای سراسر آلمان قانون اساسی‌ای تدوین نشد؛ در
عوض، قانون اساسی به عنوان قانون اساسی ادامه یافت.
و من همیشه می‌گویم که یک قانون اساسی تنها زمانی می‌تواند قانون اساسی باشد که حاکم مطلقی داشته باشد.
و حاکم آن نیست که، چنان‌که کارل اشمیت صرفاً بیان می‌کند، کسی باشد که وضعیت اضطراری را تعیین
می‌کند، بلکه کسی است که می‌تواند قواعد را تغییر دهد.
و قانون اساسی ما پیش‌بینی نکرده است که مردم بتوانند قوانین را تغییر دهند.
این بدان معناست که قانون اساسی در این معنا نمی‌تواند قانون اساسی باشد، زیرا قانون اساسی هیچ قدرت حاکمیتی را به رسمیت نمی‌شناسد.
یا تنها عمل حاکمیتی که ما به‌عنوان شهروندان می‌شناسیم دقیقاً انتخابات است – انتخاب بوندستاگ هر چهار سال یک‌بار.
و این تنها مشارکت مردم در جمهوری فدرال آلمان است.
در غیر این صورت، هیچ برنامه‌ای وجود ندارد. هیچ قانون‌گذاری محبوبی وجود ندارد.
اگرچه ماده ۲۰ همچنان مقرر می‌دارد که حاکم از طریق انتخابات و همه‌پرسی‌ها سیاست را تعیین
می‌کند، اما در آلمان هیچ همه‌پرسی‌ای وجود ندارد.
قانون رأی‌گیری وجود ندارد و بنابراین رأی‌گیری صورت نمی‌گیرد.
سپس مادهٔ 146 وجود دارد که مقرر می‌دارد مردم آلمان می‌توانند یک قانون اساسی جدید یا یک قانون اساسی را تصویب کنند.
بسیاری از حقوق‌دانان قانون اساسی می‌گویند که این بند یا این ماده قابل اجرا نیست و این قاعده اعمال نمی‌شود.
می‌توان در این باره به تفصیل بحث کرد، اما در هر قانون اساسی ایالتی در آلمان این امکان وجود دارد که مردم از طریق سه مرحله‌ای
که همین‌الان ذکر کردم، به‌طور فعال در قانون‌گذاری مداخله کنند، خودشان قوانین را وضع
کنند و بدین ترتیب قواعد را خودشان تغییر دهند.
و نه تنها قواعد اعمال می‌توانند قوانین را تغییر دهند، بلکه – همان‌طور که گفتم، با یک اشاره کوتاه درباره
هسه – حتی می‌توانند قانون اساسی هر ایالت فدرال را تغییر دهند، یعنی قواعد هم‌زیستی‌شان را.
دو ارزش اساسی وجود دارد که باید حفظ شوند.
این همواره اصل دموکراسی است، به این معنی که هر تصمیم سیاسی باید بر اساس اراده مردم باشد.
دومین، تضمین کرامت انسانی است. بنابراین نباید قوانین را طوری تغییر دهیم که تضمین کرامت انسانی از بین برود.
اما این‌ها تنها قوانین هستند و در چارچوب این قوانین، مردم در هر ایالت فدرال می‌توانند خودشان تصمیم بگیرند.
بنابراین، برای مثال، می‌توانیم تصمیم بگیریم که دیگر هر پنج سال (درست: چهار) یک‌بار دولت ایالتی یا پارلمان ایالتی را
انتخاب نکنیم، بلکه هر دو سال یک‌بار آن‌ها را انتخاب کنیم.
یا می‌توانیم تصمیم بگیریم که دیگر دولت ایالتی نمی‌خواهیم، اما مجلس ایالتی باید مدیرانی را برای انجام وظایف معین و غیره منصوب کند.
ما می‌توانستیم از نظر تئوری پارلمان را نیز منحل کنیم اگر جایگزینی داشتیم که به جای نمایندگی اراده دموکراتیک، آن را بیان می‌کرد.
پس ما می‌توانیم تغییرات زیادی ایجاد کنیم، اما فقط در سطح ایالتی، نه در سطح ملی.
بله، بسیار جالب. و چگونه می‌توان چنین فرایندی را آغاز کرد؟
فرض کنیم که بخواهیم چیزی را در کل این ساختار سیاسی تغییر دهیم، یا مثلاً بخواهیم نحوه انتصاب قضات یا حتی دادستان‌های
عمومی را تغییر دهیم، به‌گونه‌ای که دیگر توسط وزارت دادگستری منصوب نشوند، بلکه توسط مردم انتخاب شوند.
چگونه می‌توانید این کار را انجام دهید؟ چگونه می‌توانید ابتکار عمل را به دست بگیرید؟
اساساً، همان‌طور که گفتم، همهٔ قوانین، از جمله قانون‌های اساسی ایالتی، قابل تغییر هستند.
و اصولاً هر کسی می‌تواند به‌سادگی یک ابتکار را راه‌اندازی کند؛ یک یا دو نفر می‌توانند یک ابتکار را راه‌اندازی کنند... ۱۲۳۴۳۲۱
…پس، هر دوی ما؟
ما می‌توانستیم هر دو – خب، احتمالاً الان نه، چون در یک ایالت زندگی نمی‌کنیم، اما از نظر اصولی بله.
اگر در یک دولت فدرال زندگی می‌کردیم، می‌توانستیم به‌سادگی بگوییم که می‌خواهیم در قانون تغییری ایجاد شود.
سپس ما پیش‌نویس لایحه‌ای را آن‌گونه که تصور می‌کنیم تهیه می‌کنیم – به عبارت دیگر، کاری که انجام می‌دهیم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ممم.
تفاوت‌هایی هم وجود دارد. شما همچنین می‌توانید استعلام‌های عمومی ارائه دهید، که به این معنی است که پارلمان سپس باید
به استعلام‌های مشخصی رسیدگی کند و یک جلسه، یک جلسه پارلمانی، برای رسیدگی به این موضوع برگزار نماید.
اما اکنون، طبق قانون‌گذاری مردمی، ما هر دو، به اصطلاح، لایحه‌ای می‌نویسیم و آن را
معمولاً به کمیتهٔ ریاست مجلس ایالتی ارائه می‌کنیم.
و سپس به‌طور کاملاً عادی اعلام خواهد شد که با این تغییر در قانون، یک ابتکار مردمی اکنون در اینجا راه‌اندازی می‌شود.
و سپس می‌توانیم شروع کنیم و برای این اصلاحیهٔ قانونی که داریم رأی جمع‌آوری کنیم.
و به محض اینکه به نصاب معینی برسیم – در مرحلهٔ اول این نصاب نسبتاً کم است، در برخی کشورها تنها ۶۰۰۰ یا ۵۰۰۰ رأی است – به محض
کسب این آرا، مجازیم آنچه «همه‌پرسی» نامیده می‌شود را برگزار کنیم.
این بدان معناست که پارلمان ایالتی سپس دادخواست شهروندان را بررسی خواهد کرد و ممکن است آن را تصویب
کند یا نکند. در این صورت، همه‌پرسی برگزار نخواهد شد.
سپس به همه‌پرسی می‌رود و برای همه‌پرسی باید در یک بازه زمانی مشخص، معمولاً بین شش تا هشت ماه، تعداد معینی امضا جمع‌آوری کنید.
و به محض آنکه این نصاب فراتر رود، مجلس ایالتی مجدداً به این موضوع رسیدگی خواهد کرد و تصمیم خواهد
گرفت که آیا ابتکار قانون‌گذاری را تصویب کند یا خیر.
و اگر او آن را تأیید نکند، آنگاه همه‌پرسی برگزار خواهد شد که مانند یک انتخابات است.
سپس شهروندان برای رأی‌گیری در روز یکشنبه فراخوانده می‌شوند.
و سپس گفته می‌شود: «بسیار خب. از شهروندان پرسیده می‌شود که آیا این قانون را می‌خواهند یا نه.»
همان‌طور که در تظاهرات برلین گفتید، تصمیم نهایی باید بار دیگر توسط مردم گرفته شود.
بنابراین می‌توان این را در عمل از طریق این قانون‌های اساسی ملی آغاز کرد.
بله، دقیقاً. در جریان همه‌گیری ویروس کرونا، دیده‌ایم که چگونه سیاست به زندگی مردم رخنه کرده است.
و من فکر می‌کنم که باید برای مردم امکان دفاع از خود در برابر این سیاست‌های مزاحم وجود داشته باشد.
و آنچه همین حالا توصیف کردم، این مراحل، این سه مرحله، ابدی طول می‌کشند.
و تا آن زمان، البته، نمی‌توانستیم هیچ‌چیز را جلوگیری کنیم.
و به همین دلیل پیشنهاد من این است که اول از همه یک حق وتوی به‌اصطلاح را در تمام قانون‌های اساسی ایالتی بگنجانیم.
پس ما اساساً می‌گوییم که هر قانون و هر مقرراتی که توسط دولت ایالتی وضع می‌شود، زودترین زمان
برای لازم‌الاجرا شدن آن سه ماه پس از صدور است.
در این سه ماه، افرادی که دارای نصاب معینی هستند، فرصت دارند امضاها را جمع‌آوری کنند.
و اگر آنها به تعداد مشخصی امضا جمع‌آوری کنند، که فکر می‌کنم معادل دو و نیم درصد جمعیت باشد، اما این رقم قابل
تغییر است، آنگاه همه‌پرسی درباره این قانون برگزار خواهد شد.
زیرا در آن صورت دو و نیم درصد اساساً گفتند که ما این قانون را نمی‌خواهیم.
که کم‌اهمیت نیست. منظورم این است که پنج درصد یک فراکسیون در مجلس ایالتی است.
پس در اینجا دو و نیم درصد می‌گویند که ما این را نمی‌خواهیم.
که کل جمعیت، یعنی شهروندان ایالت فدرال مربوطه، سپس رأی دهند که آیا می‌خواهند این قانون یا مقرره را داشته باشند یا خیر.
اما اگر قانون‌گذار مقرره‌ای یا قانونی را ارائه کند – چون می‌گوید کاملاً فوری است و باید فوراً انجام شود – و اگر
دورهٔ سه‌ماهه را در نظر نگیرد، در این صورت رأی‌گیری دربارهٔ این قانون یا این مقرره اجباری است.
تا به وضعیتی نرسیم که قانون‌گذاران در تصویب قوانین عجله کنند.
من همیشه می‌گویم که اگر مردم می‌توانستند در مورد الزام استفاده از ماسک رأی بدهند، این الزام معرفی نمی‌شد.
بله، الزام استفاده از ماسک اساساً در یک عملیات پنهان‌کارانه و مرموزانه معرفی شد، و همین امر بود که در ابتدا آن ترسی را
ایجاد کرد که سپس، برای مثال، پیش‌نیاز واکسیناسیون مردم شد.
و باید بگوییم که اگر آن‌ها بخواهند، به اصطلاح، قوانینی را در تاریکی شب تصویب کنند که قرار است در مدت کوتاهی لازم‌الاجرا
شوند، سیاستمداران باید فوراً و همیشه این قوانین را برای رأی‌گیری به مردم ارائه دهند تا مردم در صورت لزوم بتوانند «نه» بگویند.
این همان حق وتو است، مرجع نهایی تصمیم‌گیری، همان‌طور که همیشه می‌گویم. بله.
مردم می‌توانند بگویند «نه» و نمی‌توان کارها را به این شکل انجام داد.
ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم. ما می‌توانیم این کار را در هر ایالت فدرال انجام دهیم.
و این برای سیاستمداران روشن می‌کرد که هر قانونی که وضع می‌کنند – اکنون، برای مثال در سطح
فدرال، دقیقاً همین بدهی‌ها را به بار آوردند.
اما، برای مثال، می‌توان گفت... حتی با وجود قوانین فدرال، شورای فدرال باید موافقت خود را اعلام کند.
و اگر ما، به‌عنوان جمعیت کشورهای فدرال، به دولت بگوییم که اجازه ندارد با این موضوع موافقت
کند، آنگاه این بدهی‌ها، برای مثال، ایجاد نمی‌شدند.
و ما به‌عنوان مردم باید این قدرت را داشته باشیم تا صرفاً یک‌بار رأی ندهیم و سپس هیچ کنترلی بر کارهای سیاستمداران در موارد خاص،
ائتلاف‌هایی که شکل می‌گیرند و نحوه تصمیم‌گیری آن‌ها نداشته باشیم، بلکه بتوانیم به‌عنوان شهروندان در هر زمان
درباره هر موضوع سیاسی بگوییم: «ما این را نمی‌خواهیم.»
آیا تاکنون نشانه‌هایی وجود دارد که گروه‌ها در این جهت کار می‌کنند و ابتکاراتی انجام شده است؟
بله، ایدهٔ پشت کل ماجرا این است که آن را کاملاً غیرمتمرکز کند.
پس ما نمی‌خواهیم یک سازمان مرکزی این کار را انجام دهد.
در عوض، ما اساساً گفتیم که دو چیز برای ما حیاتی است.
گروه‌ها و سازمان‌هایی که این کار را انجام می‌دهند، خود باید به شیوه‌ای دموکراتیک با یکدیگر تعامل کنند.
ما می‌گوییم، همیشه تصمیمات مبتنی بر پذیرش بگیرید.
این بدان معناست که اگر بخواهیم دموکراسی واقعی داشته باشیم، ابتدا باید خودمان آن را در مقیاس کوچک تمرین کنیم.
این بدان معناست که ما نمی‌توانیم از جامعهٔ خود دموکراتیک بودن را مطالبه کنیم.
و خود ما نیز در مقیاسی کوچک، در حوزه‌ای که در آن فعالیت می‌کنیم، با یکدیگر به‌طور دموکراتیک
رفتار نمی‌کنیم و بر اساس پذیرش عمل نمی‌کنیم.
بنابراین در این شرایط این یک تصمیم مهم است.
و نکته دوم این است که بررسی کنیم چگونه می‌توانیم هرچه بیشتر مردم را ترغیب کنیم تا اطمینان حاصل شود که برای چنین
همه‌پرسی، یا در ابتدا برای دادخواست، امضاهای کافی جمع‌آوری شود.
و این باید کاملاً غیرمتمرکز باشد و توسط سلول‌های کوچک انجام شود که برای تصمیم‌گیری محلی دربارهٔ مسائل،
موارد جالب و غیره، بسیار بهتر از هر نهاد مرکزی قرار دارند.
و در حال حاضر ابتکارات زیادی در حال شکل‌گیری هستند.
ما واقعاً فقط پیشنهادش را دادیم و گفتیم: «بیا، کاری بکن.»
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ و اکنون ما به بادن-وورتمبرگ دعوت شده‌ایم.
دایرهٔ وسیعی از ابتکارات وجود دارد که می‌خواهند این کار را انجام دهند و آن را پیاده‌سازی کنند.
من همین‌الان از زاکسن-آناهالت رسیده‌ام، کمی پیش از این مصاحبه. من در گوستن در زاکسن-آناهالت بودم.
تعداد زیادی از اعضا و انجمن‌های محلی سازمان مردمی «دی‌باسیس»، که به این نوع دموکراسی
مردمی نیز علاقه‌مند است، در آنجا گرد هم آمدند.
و دقیقاً همین کار را کردیم. در اصل، ما فقط درباره‌ی اینکه چرا کسی باید گزینه‌ی پایه را انتخاب کند بحث کردیم.
و به‌طور شگفت‌آوری، دقیقاً همین نتیجه بود:
زیرا ما کسانی هستیم که در نهایت این نوع دموکراسی مردمی را تجسم می‌بخشیم – جایی که تصمیم‌گیری‌ها از پایین به بالا و به صورت
subsidiarily اتخاذ می‌شوند و دیگر از بالا به پایین نیستند، جایی که ساختار ما غیرمتمرکز است، جایی که همه تصمیمات مهم به‌صورت
محلی اتخاذ می‌شوند و همه در تمام تصمیمات سیاسی مشارکت دارند.
در واقع این نقطهٔ فروش منحصربه‌فرد پایگاه است. و ما می‌خواهیم این را قوی‌تر به دنیای خارج منتقل کنیم.
دقیقاً همین ایده، یعنی: تصمیم‌ها در پایین گرفته می‌شوند، نه در بالا.
ما نیازی به دفتر مرکزی برای اتخاذ تصمیمات نداریم؛ در عوض، تمام تصمیمات مهم که بر زندگی ما
تأثیر می‌گذارند، به‌صورت محلی اتخاذ می‌شوند.
و سپس، اصولاً، اگر شما یک منطقه وسیع زمین و غیره داشته باشید، تصمیمات محلی نیز می‌توانند به‌طور مشترک اتخاذ
شوند، تا تصمیماتی یافت شوند که برای همه مناسب باشند.
بله، خیلی جالب است، چون مدام می‌شنوید مردم می‌گویند کسانی که در رأس هستند هر کاری که بخواهند با ما
می‌کنند و ما هیچ کاری نمی‌توانیم در این باره انجام دهیم.
آنها باید همهٔ این‌ها را تحمل کنند، درست مثل باران و برف.
ترمز بدهی در حال رها شدن است و کشور ما در سقوط آزاد قرار دارد.
اما واقعاً جالب است که بالاخره راهی پیدا شده است.
حالا چه کاری می‌توانم انجام دهم؟ برای مثال، اگر علاقه‌مند باشم، کجا می‌توانم بپیوندم تا همان‌طور که شما گفتید قدرت را که
در واقع متعلق به من است پس بگیرم؟ چه کاری می‌توانم انجام دهم؟
خب، اول از همه، کافی است به سادگی یک گروه در محله‌تان راه‌اندازی کنید.
یا حتی لازم نیست که یک گروه باشد؛ ما آن را سلول می‌نامیم.
پس فقط با دوستان محله‌تان ملاقات کنید – ترجیحاً در همان محله – با مردم دور هم جمع شوید. ۱۲۳۴۳۲۱
و برای مثال، «چرا بره‌ها ساکت‌اند؟» اثر راینر ماوسفلد را بخوانید.
زیرا راینر ماوسفلد در این کتاب بسیار، بسیار خوب تحلیل کرده است که ساختار سیاسی ما در واقع چگونه عمل می‌کند، چرا ما هیچ نقشی نداریم،
چرا دموکراسی نمایندگی‌ای داریم که هیچ ربطی به دموکراسی ندارد و به ما اجازه نمی‌دهد که واقعاً تصمیم‌های خودمان را بگیریم.
هدف چیست؟ آقای ماوسفلد چه می‌گوید؟
خب، آقای ماوسفلد اساساً می‌گوید که این، در تأسیس ایالات متحدهٔ آمریکا، کم‌وبیش نخستین
قانون اساسی، نخستین قانون اساسی دموکراتیک است.
خب، در این مورد بحث‌هایی وجود دارد؛ قانون اساسی لهستان سریع‌تر بود.
اما نخستین قانون اساسی بزرگ دموکراتیک، البته، قانون اساسی آمریکا بود.
و پدران بنیان‌گذار آمریکا در واقع در آن زمان در این باره بحث کردند:
آیا می‌خواهیم دموکراسی مستقیم را معرفی کنیم، جایی که مردم را در تصمیم‌گیری‌ها مشارکت می‌دهیم، یا
دموکراسی نمایندگی – که در واقع تناقضی در اصطلاح است.
دموکراسی نمایندگی – یا نمایندگی است یا دموکراتیک – بنابراین دموکراسی نمایندگی، وقتی دقیق‌تر به آن فکر می‌کنید، یک تناقض است.
و در آن زمان بود که این درک پدید آمد که اگر ما قدرت تصمیم‌گیری دموکراتیک واقعی در سطح پایه را داشتیم، ثروت ثروتمندان در
معرض خطر قرار می‌گرفت، زیرا فقرا ممکن بود به‌صورت دموکراتیک تصمیم بگیرند که پول یا دارایی‌ها باید به‌طور متفاوتی تقسیم شوند.
پس این کاملاً یک ملاحظه اقتصادی بود، البته.
و سپس در نظر گرفتیم که چگونه می‌توانیم همچنان آن را دموکراسی بنامیم، اما آن را طوری ساختار دهیم که دموکراسی نباشد.
و این همان دموکراسی نمایندگی است که اکنون داریم.
پس، همان‌طور که گفتم، آنچه شما همین الان گفتید، همان‌طور که مردم آن را تجربه می‌کنند، در واقع همان است.
کسانی که در رأس هستند کاری انجام می‌دهند و ما نمی‌توانیم هیچ تصمیمی بگیریم.
این احساس فریبنده نیست، بلکه این‌گونه است: ما صلیب خود را برمی‌داریم و بس...
و همین است، ما اصلاً هیچ چیز نمی‌دانیم!
پس هر کسی که به CDU رأی داد، اکنون به احتمال زیاد انتظار نداشت که به سیاست‌هایی حتی سبزتر از قبل با حزب
سبزها، که آن‌ها را از قدرت بیرون کرده بودند، برسد.
شاید این همان چیزی نبود که مردم می‌خواستند.
نمی‌دانم، اما فرض می‌کنم که نمی‌خواستند؛ وگرنه به سبزها رأی می‌دادند نه به CDU.
اما آنها نمی‌توانند کاری در این مورد انجام دهند. حالا آنها چهار سال آنجا خواهند نشست و بعد مردم فکر
می‌کنند: «باشه، دفعه بعد به آنها نشان خواهیم داد.»
اما این بار به CDU رأی نمی‌دهیم، به SPD رأی می‌دهیم.
همیشه همین را تجربه می‌کنیم. و بعد دوباره هیچ چیز تغییر نمی‌کند.
سپس کاملاً شگفت‌زده می‌شوند که وقتی دیگران می‌آیند، دوباره هیچ چیز تغییر نمی‌کند.
زیرا ما نمی‌توانیم بر تصمیمات سیاسی فردی تأثیر بگذاریم.
و ما اصولاً می‌توانیم این کار را طبق قانون اساسی ایالتی انجام دهیم، اما انجام نمی‌دهیم.
راینر ماوسفلد همین را می‌گوید. آن‌ها مانند شعبده‌بازانی هستند که در برابر آن ایستاده‌اند.
این درها وجود دارند و شعبده‌بازان و جادوگران در برابرشان می‌ایستند و عملاً آن‌ها را از ما پنهان
می‌کنند؛ درهایی که ما می‌توانیم از آن‌ها عبور کنیم.
و دموکراسی نمایندگی را می‌توان به‌عنوان الیگارشی نخبگان، الیگارشی انتخاباتی، اشرافیت یا هر چیز دیگری که بخواهید توصیف کرد.
چون به ما اجازه داده شده است از میان تعداد معینی از نخبگان، کسانی را که برای چهار سال آینده بر ما حکومت خواهند کرد، انتخاب کنیم.
اما ما واقعاً انتخابی برای تغییر هیچ‌چیز نداریم.
ما فقط در صورتی می‌توانیم این کار را انجام دهیم که بتوانیم در تصمیمات سیاسی فردی مداخله کنیم.
و موانع خیلی بالاست. این کاری است که در حال حاضر نمی‌توانیم انجام دهیم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ و ایدهٔ آزادی با نه آغاز می‌شود.
بنابراین، در مورد این پروژه‌ای که من در برلین آغاز کردم، باید گفت که ما باید اختیار تصمیم‌گیری، اختیار نهایی
تصمیم‌گیری برای مسائل سیاسی فردی را در دست مردم قرار دهیم.
ما باید تصمیم بگیریم: آیا می‌خواهیم ترمز بدهی را برداریم؟
ما باید تصمیم بگیریم که ساختار نظام آموزشی ما چگونه باشد.
ما باید تصمیم بگیریم که ساختار نظام عدالت ما چگونه باشد.
ما باید تصمیم بگیریم که انرژی‌مان را چگونه می‌خواهیم و الی آخر.
ما می‌توانیم همهٔ این تصمیم‌ها را خودمان بگیریم.
و من معتقدم که هیچ فردی نمی‌تواند تصمیم بدتری از هر کارشناس یا هر کسی که به‌عنوان کارشناس تعیین شده است، بگیرد.
آنها آزادند که در این مورد مشورت دهند و نظر خود را بیان کنند.
اما از نظر من، معتقدم کاملاً قادر هستم تصمیمات خودم را بگیرم و به همهٔ دیگران در آلمان نیز اعتماد دارم که همین کار را انجام دهند.
خب، با توجه به سیاست‌های سال‌های اخیر، برای همه روشن است که آن‌ها می‌توانستند خودشان کار بهتری انجام دهند.
۱۲۳۴۳۲۱ پس می‌توانم در منطقه‌ام یک سلول راه‌اندازی کنم و ابتکار عمل را به دست بگیرم.
اما برای مثال، از کجا می‌توانم مشوق‌ها را دریافت کنم یا بازخورد بگیرم؟
آیا وب‌سایتی وجود دارد که بتوان در آن بیشتر دربارهٔ این موضوع یاد گرفت؟ می‌توانید به ما نکته‌ای بدهید؟
بنابراین وب‌سایت هنوز آنلاین نیست، اما «freiheit-beginnt-mit-nein.de» وجود دارد.
همان‌طور که اینجا گفته شده است: آزادی با نه آغاز می‌شود.
ممکن است این صفحه تا زمان انتشار این مصاحبه نیز آنلاین باشد.
ما در حال حاضر در مراحل پایانی تکمیل آن هستیم. اطلاعات در آن زمان در دسترس خواهد بود.
اما ایده وجود دارد و فرصتی برای شبکه‌سازی نیز فراهم خواهد بود.
اما گزینهٔ شبکه‌سازی به‌گونه‌ای سازمان‌دهی خواهد شد که مجبور باشید به‌صورت آنالوگ شبکه‌سازی کنید.
و سپس می‌توان آن را به‌صورت دیجیتال بازتولید کرد. بنابراین ما نمی‌خواهیم مردم به‌صورت دیجیتال شبکه‌سازی کنند.
تا مردم، همان‌طور که اکنون تجربه می‌کنیم، در شبکه‌های اجتماعی و غیره برای یکدیگر بنویسند، خشم خود را ابراز
کنند، ایده‌های زیادی داشته باشند و مطالب زیادی بنویسند.
در عوض، مردم باید به‌صورت حضوری در سطح محلی شبکه‌سازی کنند.
و اگر به همان شیوه به هم متصل باشند، می‌توانند در پرتال نشان دهند که ما یک گروه یا یک سلول
هستیم، ما اینجا هستیم و می‌خواهیم کاری انجام دهیم.
آن‌ها سپس می‌توانند از دیگران کمک بخواهند، به دیگران کمک کنند و غیره.
اما ما عمدتاً به شبکه‌سازی آنالوگ می‌پردازیم.
ما می‌خواهیم مردم در سطح محلی با یکدیگر شبکه‌سازی کنند، گفت‌وگوها را آغاز کنند و این ایده را در ذهن داشته
باشند: ما می‌توانیم این جامعه را با جمع‌آوری نهایی امضاهای کافی برای این همه‌پرسی تغییر دهیم.
چون این مرحله دوم بسیار دشوار است؛ جمع‌آوری ۲۰۰٬۰۰۰ امضا بسیار دشوار است. در زاکسن ۴۵۰٬۰۰۰ امضا است.
اما اگر مردم از قبل شبکه‌سازی کنند، می‌توانیم این کار را انجام دهیم.
و آنها باید با یکدیگر در بحث‌های سیاسی شرکت کنند.
اما آنها همچنین باید بیاموزند چگونه فضایی برای مباحثه ایجاد کنند – این چیزی است که راینر ماوسفلد نیز به آن اشاره می‌کند –
جایی که بتوانند مسائل را به‌طور آزاد، منصفانه و دموکراتیک مورد بحث قرار دهند و حتی نظرات افراطی نیز تحمل شوند.
نباید هیچ فایروالی وجود داشته باشد. نظرات افراطی برای شکل‌گیری دیدگاه‌ها در یک دموکراسی
مهم هستند. نظرات افراطی هرگز غالب نمی‌شوند.
اما آن‌ها برای یافتن یک نظر اجتماعی خوب و یک مقطع عرضی اجتماعی مناسب ضروری هستند، صرف‌نظر از بزرگی جامعه.
و این چیزی است که مردم می‌آموزند. ایدهٔ ما این است که آن‌ها به این شکل با یکدیگر دربارهٔ مسائل بحث کنند تا به این ترتیب بفهمند:
واقعاً چگونه می‌توانیم تصمیم‌هایی بگیریم که همه بتوانند از آن‌ها حمایت کنند؟
و اگر بتوانیم آن را در مقیاس کوچک انجام دهیم، پس می‌توانیم آن را در مقیاس بزرگ هم انجام دهیم.
۱۲۳۴۳۲۱ بله، خوب، اگر درست فهمیده باشم، مهم است که دوباره یاد بگیریم با یکدیگر صحبت کنیم، نظرات دیگران را تحمل کنیم،
برای رسیدن به یک هدف مشترک با هم کار کنیم و مایل باشیم مسئولیت بپذیریم، تصمیم‌گیری کنیم، با مشکلات روبه‌رو شویم و غیره.
اما این به معنای واگذاری آن به سیاستمدارانی نیست که هر طور که بخواهند با شما رفتار می‌کنند، بلکه به معنای گفتن دوبارهٔ این است:
من واقعاً با اعتمادبه‌نفس هستم، مسئولیت را دوباره به دستان خودم می‌سپارم.
مهم‌ترین چیز یک نکته بسیار مهم است.
شما در سخنرانی‌تان گفتید که یک نکتهٔ بسیار مهم، یا در واقع مهم‌ترین نکته برای من، را در فهرست نکات‌تان گنجانده‌اید.
شما قطعاً به آن فکر کردید، اما نگفتید؛ یعنی مهم‌ترین چیز نه صحبت کردن با یکدیگر، بلکه گوش دادن به یکدیگر است.
ما خیلی با هم صحبت می‌کنیم. برای مثال وقتی این برنامه‌های گفت‌وگومحور را که در تلویزیون همه‌جا پخش می‌شوند تماشا می‌کنیم،
افراد زیادی حرف می‌زنند اما هیچ‌کس به حرف‌های یکدیگر گوش نمی‌دهد.
و سیستمی که ما پیشنهاد می‌کنیم، یعنی راهی مشخص برای اینکه سلول‌ها با هم به تصمیم برسند، یعنی از طریق دستیابی به اجماع
سیستمی، اساساً در وهلهٔ اول دربارهٔ گوش دادن به یکدیگر است.
همه فرصت یکسانی برای ابراز وجود دارند و هیچ‌کس نباید دیگران را به‌خاطر آنچه می‌گویند، مورد انتقاد قرار دهد.
در عوض، گزاره برقرار می‌ماند. پس ما یک سؤال مطرح می‌کنیم، می‌خواهیم یک مسئله را حل کنیم و سپس پاسخ‌هایی برای آن وجود دارد.
و همه مجازند پاسخ خود را بدهند و هیچ‌کس مجاز نیست پاسخ دیگران را نقد کند.
و وقتی بعداً می‌پرسیم، مقاومت شما چقدر قوی است؟
پس وقتی می‌گویید این پاسخ درست برای این سؤال است، درون‌تان چه حسی دارید؟ آن موقع چه احساسی دارید؟
و به همین دلیل می‌گویند آزادی با نه شروع می‌شود. چون اگر احساس کنم چیزی برای من خوب نیست، باید بتوانم بگویم نه.
باید بگویم، من آن را نمی‌خواهم – مثل واکسیناسیون کرونا یا ماسک.
وقتی بفهمم که آن را نمی‌خواهم، باید بتوانم بگویم نه. چون این آزادی است.
آزادی یعنی اینکه بتوانی بگویی: نه، من آن را نمی‌خواهم. این فقط مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد.
و آزادی همیشه با «نه» آغاز می‌شود. به همین دلیل است که به آن آزادی می‌گویند.
چون هر وقت می‌گویم «ایست»، اینجا مقاومت حس می‌کنم و یک نظر جمعی شکل می‌گیرد و می‌فهمم که آن را
نمی‌خواهم، بعد می‌گویم: «ایست، نه، با این راحت نیستم!»
و سپس گروه گوش می‌دهد! و سپس گروه درمی‌یابد:
خب، آن شخص درد دارد، پس شاید لازم باشد تصمیم‌مان را کمی تغییر دهیم تا درد او از بین برود.
و ناگهان راه حلی را می‌یابید که توسط کل گروه یا سلول یا جامعه یا جماعت پذیرفته می‌شود.
در نهایت، حق وتو چیزی بیش از این نیست. ما همیشه راه‌حل‌هایی پیدا می‌کنیم که برای افراد ذی‌نفع قابل قبول باشند.
چون ما به «نه» هر کسی که می‌گوید «با این موضوع راحت نیستم» گوش می‌دهیم.
این ایدهٔ پشت آن است. و هر کسی می‌تواند آن را انجام دهد.
اما شما فقط می‌توانید خودتان این کار را انجام دهید.
ما نمی‌توانیم این را به هیچ شکلی سازماندهی یا واگذار کنیم، بلکه تنها می‌توانیم آن را تشویق کنیم.
و مردم این کار را انجام می‌دهند. و ما می‌توانیم آن را در جامعه نیز اجرا کنیم.
بله. شما اشاره کردید که ما دموکراسی واقعی نداریم چون دموکراسی نمایندگی داریم.
حالا شما هم در پایان این مصاحبه اشاره کردید، اما به من گفتید که در این انتخابات هم مشکلاتی وجود داشت و واقعاً به‌صورت
دموکراتیک برگزار نشده بودند. ظاهراً دستکاری‌هایی صورت گرفته بود.
ابتدا، آیا می‌توانید بار دیگر برای من و بینندگان توضیح دهید چه چیزهایی روشن یا مشخص شده
است و چگونه می‌توان در آینده با آن مقابله کرد؟
پس، اول از همه، تنها اقدامی که مردم صاحب‌اختیار در آلمان مجاز به انجام آن هستند، (انتخابات) است.
قبلاً گفتم که به نظر من حاکم نیست، چون اجازه ندارد قوانین را تغییر دهد.
اما همین است: تنها کاری که حاکم مجاز به انجام آن است، انتخابات است، یعنی رأی دادن.
و این بدان معناست که باید اطمینان حاصل شود که دست‌کم این عملِ حاکم در واقع بازتاب‌دهندهٔ آنچه واقعاً منظور است باشد.
این بدان معناست که ما باید واقعاً فکر کنیم که خوب، ما در آلمان هستیم و آلمان یک دموکراسی است و یک دولت مبتنی بر قانون اساسی است.
و در آلمان، این روند انتخاباتی به‌طور منظم پیش خواهد رفت.
ما اصلاً نیازی به صحبت در مورد دستکاری نداریم.
ابتدا می‌توانیم این موضوع را مطرح کنیم که هیچ ساختاری اصلاً وجود ندارد تا بتواند به‌درستی اجرا شود.
وقتی مأمور فدرال بازگرداندن آراء در غروب نتیجه رسمی و موقت نهایی را اعلام می‌کند، او هیچ
ایده‌ای ندارد که در آلمان چند حوزه انتخابیه وجود دارد.
او این را نمی‌داند. آن‌ها گزارش شده‌اند. اما او باید هر گزارشی را که می‌رسد بپذیرد، اما او این را نمی‌داند. او هیچ دید کلی ندارد.
پس اگر روز قبل از انتخابات از او بپرسید که فردا مردم در چند حوزهٔ انتخابیه رأی خواهند داد، نمی‌تواند بگوید چون نمی‌داند.
بنابراین تعداد X حوزهٔ انتخابیه وجود دارد و هیچ‌کس قبل از انتخابات نمی‌داند کجا هستند.
ثبت‌نام متمرکزی برای حوزه‌های انتخابیه وجود ندارد.
پس چطور می‌توانید نتایج را بررسی کنید وقتی حتی نمی‌دانید مردم کجا رأی می‌دهند، چند نفر رأی
می‌دهند یا چگونه رأی می‌دهند؟ هیچ‌کس نمی‌داند.
یعنی ما این سازمان به نام WABEO را تأسیس کردیم که مخفف نظارت بر انتخابات است.
در واقع قرار بود در سپتامبر، هم‌زمان با انتخابات عمومی برنامه‌ریزی‌شده، راه‌اندازی شود و سپس توسط کسانی که
آن را انجام دادند، باید ظرف سه ماه از صفر ساخته می‌شد.
من معتقدم شما همچنین اینجا با استفانی تسوماکایفا، کسی که این ماجرا را از صفر شروع کرد، مصاحبه‌ای داشتید.
پس، یک زن واقعاً، واقعاً عالی و سرسخت که خیلی سخت تلاش کرد تا موفق شود.
و مردم ثبت‌نام کردند، بنابراین می‌دانستید که آن‌ها انسان‌های واقعی هستند، نه زامبی‌های شبکه‌های اجتماعی یا ربات‌ها یا
چیزهایی شبیه آن، بلکه انسان‌های واقعی – که باید ثبت‌نام می‌کردند و ثبت‌نام‌شان تأیید می‌شد – انتخابات را زیر نظر داشتند.
در مجموع ۳۷۰۰ نفر در حرکت بودند – امری که در تاریخ جمهوری فدرال آلمان هرگز رخ نداده بود –
تا ببینند انتخابات چگونه واقعاً برگزار می‌شود.
و اکنون هنگام رأی‌گیری باید از قوانین مشخصی پیروی کرد.
برای مثال، اینکه محل رأی‌گیری از ساعت ۸ صبح تا ۶ عصر باز است، اینکه رأی‌گیری مخفی است، اینکه هیچ تبلیغ انتخاباتی در داخل یا
اطراف محل رأی‌گیری وجود ندارد، یا اینکه به افراد در محل رأی‌گیری توصیه‌ای دربارهٔ اینکه به چه کسی رأی دهند نمی‌شود،
یا اینکه هیچ‌کس دیگری اجازهٔ ورود به صندوق رأی را ندارد.
یا بعد از آن، ساعت ۶ بعدازظهر بسته می‌شود و آراء قبل از ساعت ۶ بعدازظهر شمارش نمی‌شوند.
مردم مجازند حضور داشته باشند و کل فرایند را تماشا کنند.
و بعد از آن، وقتی رأی‌ها شمرده می‌شوند، مردم نیز اجازه دارند آنجا باشند و تماشا کنند.
به گونه‌ای تماشا کن که ببینند چه اتفاقی می‌افتد.
و هنگامی که همه آراء شمرده شدند، کمیته انتخابات حوزه انتخابیه مربوطه باید نتیجه انتخابات را با صدای بلند اعلام کند.
او باید نتایج انتخابات را در حوزه‌ی انتخابیه‌اش اعلام کند تا مردم بدانند این‌ها نتایج انتخابات هستند، که سپس من آن‌ها را به مرجع
بالاتر بعدی، معمولاً مأمور بازگرداندن آراء ناحیه، گزارش می‌کنم.
و بی‌نظمی‌هایی وجود داشت.
دقیقاً. و حالا نوبت به نکته می‌رسد.
حالا بی‌نظمی‌های زیادی وجود دارد.
این‌ها اصول اساسی یک انتخابات، یک انتخابات دموکراتیک هستند.
و این هم از این. اول از همه باید گفت که ما بازخورد زیادی دریافت کرده‌ایم که بسیار هیجان‌انگیز است.
و می‌توانیم بگوییم که در ۸۰٪ بازخوردها، همه‌چیز خوب پیش رفت.
در ۸۰ درصد حوزه‌های انتخابیه، تا جایی که در حال حاضر می‌توانیم تشخیص دهیم، انتخابات به‌درستی پیش رفته است.
پس همهٔ این قوانین اساسی، اصول و اصول انتخابات رعایت شدند. در ۲۰٪ موارد این اتفاق نیفتاد.
در ۲۰٪ موارد، آنها شعبه‌های اخذ رأی را ساعت ۵:۳۰ بعدازظهر بستند، ناظران انتخابات را بیرون انداختند چون
نمی‌خواستند آنجا باشند و ناظران را ۲۰ متر دورتر قرار دادند.
برخی از این حوزه‌های رأی‌گیری در واقع باشگاه‌های ورزشی هستند.
و سپس آن‌ها را فقط بیست متر دورتر منتقل کردند، جایی که البته اصلاً نمی‌توان دید روی هر تپه چه می‌گذرد.
در برخی موارد، نتایج انتخابات را با صدای بلند اعلام نکردند.
بله، آنجا اتفاقات زیادی افتاد که نباید می‌افتاد.
و اگر اکنون در نظر بگیریم که ائتلاف ساره واگن‌کنشت تنها ۹۰۰۰ رأی با آنچه برای ورود به بوندستاگ نیاز دارد فاصله دارد، می‌توانیم
اکنون، اصولاً، در این موارد، یعنی در مجموع، تنها به تعداد حوزه‌های انتخاباتی که اکنون گزارش کرده‌ایم، یعنی ۳۰۰
حوزه انتخاباتی، که در آن‌ها چنین اشتباهاتی رخ داده است.
۳۰۰، که ما گزارش کرده‌ایم، ۳۰۰ حوزهٔ انتخاباتی این تخلفات را دارند.
و ما همهٔ شمارش آراء در این حوزه‌ها را نمی‌دانیم، اما از میان آنچه می‌دانیم، تنها در ۹۹٬۰۰۰ رأی این بی‌نظمی‌ها به گونه‌ای بوده
که از نظر اصولی نمی‌توانیم تأیید کنیم که نتایجی که ارسال شده‌اند، همان نتایجی هستند که واقعاً برایشان رأی داده شده، زیرا، همان‌طور
که گفتم، نتایج انتخابات حتی در این حوزه انتخابیه اعلام نشد.»
این یعنی ما ۹۹٬۰۰۰ رأی داریم، حداقل ۹۹٬۰۰۰ رأی؛ اگر این را تعمیم دهیم – ما فقط به ۳٬۰۰۰ حوزهٔ انتخابیه
نگاه کردیم، در حالی که حدود ۹۰٬۰۰۰ حوزه وجود دارد.
اگر آن را برون‌یابی کنید، می‌توانید مقیاسی را که در اینجا در مورد آن صحبت می‌کنیم ببینید.
لازم نیست هیچ دست‌کاری‌ای صورت گرفته باشد، هیچ‌کس مجبور نیست دروغ گفته باشد یا کار دیگری انجام داده باشد.
اما از نظر اصول، ما هیچ راهی برای تأیید نداریم که آنچه در طول شب به دفتر مأمور فدرال بازگرداندن آراء
می‌رسد، واقعاً نتیجه‌ای است که در سطح محلی تعیین شده است.
و هیچ بازشماری آرایی یا چیزی شبیه آن وجود ندارد. بنابراین، از نظر اصول، این یک بازی بزرگ لاتاری است.
پس ما نمی‌دانیم که آیا ائتلاف ساره واگن‌کنشت پنج درصد را کسب کرده است یا نه.
من فرض می‌کنم که آن‌ها پنج درصد دارند، اما این قابل تأیید نیست زیرا از نظر ساختاری یک انتخابات دموکراتیک نیست.
و اگر، برای مثال، نتیجه این انتخابات اعلام نشده باشد، چگونه باید بدانیم که آنچه بعداً به‌عنوان نتیجه تعیین شده درست است یا
اینکه کسی چند رأی اضافه کرده یا چند رأی کم کرده یا چیز دیگری.
ما نمی‌دانیم، چون اقلام سپس داخل پاکت‌ها گذاشته می‌شوند.
ضمناً نکته بعدی این است که برخی از برگه‌های رأی، برخلاف الزام قانونی، در پاکت‌های مهر و موم‌شده قرار داده نشده بودند، بلکه
صرفاً در کیسه‌هایی بسته شده با کش‌های لاستیکی گذاشته شده بودند که این امکان را فراهم می‌کرد هر زمان باز و تغییر یابند.
هرگز فرض نکنید که آنها این کار را انجام می‌دهند. اما ممکن است که آنها این کار را انجام دهند.
و ما نمی‌توانیم در یک انتخابات دموکراتیک حتی این تصور را ایجاد کنیم که آنچه رخ داده درست نیست.
به‌ویژه وقتی که، همان‌طور که گفتم، ما با ساره واگن‌کنشت تنها ۹۰۰۰ یورو اختلاف داریم.
۹۰۰۰ رأی!
دقیقاً ۹۰۰۰ رأی. تفاوتی معادل ۹۰۰۰ رأی.
و دقیقاً همین است. این یعنی انتخابات ما، نمی‌دانم چطور بیانش کنم، اما قطعاً دموکراتیک نیستند.
آنها سازگار نیستند، قابل درک نیستند، شفاف نیستند.
تا حدی که قطعاً، قطعاً با مأموریت مرتبط است.
و این برای اولین بار به لطف نظارت سیستماتیک WABEO بر انتخابات به اثبات رسیده است.
۱۲۳۴۳۲۱ و آیا می‌توانم یک ارتباط دیگر برقرار کنم؟ ما قبلاً درباره همه‌پرسی‌ها صحبت می‌کردیم.
اما اگر اکنون بدانیم که این همه‌پرسی‌ها مانند انتخابات برگزار می‌شوند و بدانیم که نتایج در فرآیندی عادلانه تعیین
نمی‌شوند و با اکثریت‌های بسیار، بسیار حساسی روبه‌رو هستیم – با این پرسش که آیا قانون اساسی را اصلاح کنیم یا نه – پس
دقیقاً، این همان سؤالی بود که می‌خواستم بپرسم.
دقیقاً، همان یک سؤال. پس برای اصلاح قانون اساسی به نصاب نیاز داریم.
یعنی تعداد معینی از شهروندانی که واقعاً در این رأی‌گیری شرکت می‌کنند.
و سپس باید اکثریتی مشخص در میان این تعداد شرکت‌کننده وجود داشته باشد.
پس اگر شما صرفاً به این شکل نصاب را کمی پایین بیاورید – یعنی از نظر تئوری برای اصلاح قانون اساسی اکثریت دو‌سوم را داریم، اما شما
می‌گویید بله، اما متأسفانه تنها ۳۹٫۸ درصد از مردم رأی دادند و نه ۴۰ درصد – در این صورت این اصلاح قانون اساسی شکست خورده است.
بله، و ما نمی‌توانیم آن را کنترل کنیم اگر نتایج انتخابات، تعداد رأی‌دهندگان و غیره به عبارت دیگر، نتیجه در این شعبهٔ اخذ رأی
به‌طور عمومی اعلام نمی‌شود و ما حداقل یک نفر در هر شعبهٔ اخذ رأی یا در هر حوزهٔ انتخابیه داریم که گوش می‌دهد، آن را یادداشت می‌کند
و سپس نتیجه را در اختیار ما قرار می‌دهد تا بتوانیم آن را بررسی کنیم؛ نتیجه‌ای که در نهایت تعیین می‌شود، در واقع
همان نتیجه‌ای است که در شعبه‌های اخذ رأی اعلام شده است.
بنابراین، برای یافتن راه خود به سوی دموکراسی مستقیم.
برای اینکه حتی بتوانیم تغییر قانون اساسی‌های ملی را مد نظر قرار دهیم، باید اطمینان حاصل کنیم که در نظارت بر انتخابات فعال هستیم.
پس، اگر درست فهمیده باشم، در همه‌جا به ناظران انتخابات نیاز است.
بله، شما قبلاً پرسیدید که چه کاری می‌توانم انجام دهم.
به جز راه‌اندازی این سلول که مستلزم تلاش زیادی است، من قطعاً بازدید از وب‌سایت wabeo.de را توصیه می‌کنم.
سال آینده، به باور من، در بادن-وورتمبرگ، مک‌لنبورگ-پومرانین غربی و زاکسن-آناهالت انتخابات ایالتی برگزار خواهد شد.
این انتخابات برای اولین بار در سراسر کشور تحت نظارت قرار می‌گیرند.
می‌توانید در آنجا ثبت‌نام کنید، هویت خود را تأیید کنید و هزینه‌اش ۶.۵۰ پوند است.
۶.۵۰ یورو به این دلیل که این فرآیند تأیید وجود دارد که نسبتاً پیچیده است، اما مشخص می‌کند که یک شخص واقعی پشت آن قرار دارد.
و سپس ما می‌توانیم در واقع همه چیز را به طور کامل بررسی کنیم:
آیا آنچه در پایان اعلام می‌شود، واقعاً نتیجه‌ای است که در حوزه‌های رأی‌گیری یا حوزه‌های
انتخابیه به‌دست آمده؟ و این واقعاً هیجان‌انگیز است.
و اینکه ممکن است این‌طور نباشد – یک مدیر ناحیه، او شهردار اشپیر است، که سپس یک ناظر انتخاباتی با او تماس گرفت – باید این را
به‌عنوان یک نکتهٔ جالب ذکر کنم... در واقع این یک نکتهٔ جزئی نیست، بلکه بسیار غم‌انگیز است – او از نحوهٔ برخورد با
خود به‌عنوان ناظر انتخاباتی در حوزۀ رأی‌گیری شکایت می‌کند.
و سپس این شهردار اسپیر، در مقام رئیس حوزهٔ انتخابیه، در واقع پاسخ داد که به نظر او کاملاً
وحشتناک است که مردم بیایند و انتخابات را مشاهده کنند.
زیرا این اساساً به این معناست که انتخابات به‌درستی برگزار نمی‌شوند و بدین ترتیب مشروعیت
دموکراسی ما را زیر سؤال می‌برد. فقط تصور کنید.
ماهیت عمومی انتخابات یکی از اصول بنیادین انتخاباتی است که در قانون انتخابات و
آیین‌نامه‌های اجرایی انتخابات ما به رسمیت شناخته شده است.
و سپس یک مأمور واجد شرایط حوزهٔ انتخابیه می‌آید و می‌گوید که از دیدگاه او، این که کسی بخواهد انتخابات را زیر نظر بگیرد، یعنی کسی
بخواهد بررسی کند که آیا آنچه در اینجا در جریان است – آنچه ما همیشه آن را «عمل حاکمیتی»، یعنی
تنها عمل حاکمیتی، می‌نامیم – به درستی اجرا می‌شود.
این طوری به نظر می‌رسید که آن‌ها به آن‌ها اعتماد ندارند، فقط به این خاطر که آنجا ایستاده بودند.
و این هم از این. فقط تصور کن.
شهردار چنین نظری دربارهٔ افرادی دارد که در وهلهٔ اول مسئول قرار گرفتن او در این سمت هستند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ خیلی جالب. خیلی خوب. آقای لودویگ، از اینکه با ما صحبت کردید بسیار سپاسگزاریم!
واقعاً چشم‌گشا بود. مهم‌تر از همه، اکنون می‌توانید ببینید هر فرد واقعاً چه اقداماتی می‌تواند انجام دهد.
ابتدا، شما می‌توانید در نظارت بر انتخابات مشارکت کنید.
من معتقدم شما می‌توانید با WABEO تماس بگیرید.
سپس می‌توانید ببینید که چگونه می‌توانید یک سلول بسازید یا به یک سلول موجود بپیوندید.
سپس می‌توانید همین حالا آن را انجام دهید. آزادی با نه آغاز می‌شود.
فکر می‌کنم شما اکنون چند گام اولیه را در مورد چگونگی اجرای عملی این موضوع به ما ارائه داده‌اید، تا
شهروندان بتوانند قدرت را دوباره در دستان خود بگیرند.
از شما برای این مصاحبه بسیار روشنگرانه بسیار سپاسگزارم!
از اینکه به من اجازه دادید اینجا باشم، بسیار سپاسگزارم.