Ef við skoðum það, hver ætti að sjá um það?
Ég hef stofnað mitt eigið miðstöð með nokkrum samstarfsfélögum, sem þýðir:
Miðstöð fyrir rannsóknir, endurmatið, réttarhöld og fyrirbyggingu glæpa gegn mannkyninu.
Margir spyrja alltaf: Af hverju glæpir gegn mannkyninu?
Vegna þess að það sem við upplifðum hér voru glæpir gegn mannkyninu.
Fólk hefur verið ofsótt. Læknar eru ennþá ofsóttir í dag.
Læknar eru sendir í fangelsi fyrir að sinna starfi sínu.
Samstarfsmaður minn Rainer Fuellmich er í fangelsi í Göttingen. Hann er einnig frábær kennari.
Samkomulag getur aðeins átt sér stað ef við breytum pólitísku ástandinu.
Vegna pólitískra aðstæðna sem við erum í, þar sem við einfaldlega afsala okkur völdum,
mun það aldrei leiða til sanngjarrar endurmats.
Vegna þess að, eins og ég sagði, þá yrðu gerendurnir sjálfir að sættast við það sem þeir höfðu gert.
Enginn getur gert ráð fyrir að þeir sem frömdu þessi glæpi gegn mannkyni muni standa upp og segja: Já, við gerðum það.
Og nú viljum við ganga fyrir dóm fyrir dómstólnum, fyrir dómurum sem við sjálf höfum valið, fyrir saksóknurum
sem við sjálf höfum valið, svo að þeir geti dæmt um hvort það sem við gerðum var rétt eða rangt.
Dómendur, sem fyrir þremur mánuðum, áður en RKI-skjölin voru lekið, sögðu mér allir enn að þeir hefðu gert allt rétt þá, eiga
nú skyndilega að endurskoða málið... Það mun heldur ekki ganga.
Það mun aðeins virka ef... – og Ralf Boes hefur einmitt tilkynnt það, og ég er sammála Ralf Boes og mörgum
öðrum. Vinsamlegast skoðaðu vefsíðuna sem hann nefndi.
Ég tel að við þurfum að fara í gegnum sambandsríkjunum.
Í hverju sambandsríki höfum við okkar eigin stjórnarskrá.
Og þar sem um aðskilin stjórnarskrár er að ræða, gerir hver stjórnarskrá í sambandsríkinu
okkur kleift að breyta þessum stjórnarskrám.
Völdin eru í okkar höndum. Þú veist það bara ekki...
Í dag býð ég lögmanninn Ralf Ludwig hjartanlega velkominn í Kla.TV-stúdíóið okkar.
Hæ.
Á mótmælastöðu í Berlín sagðir þú að við höfum vald í höndum okkar, en við vitum það ekki einu sinni.
Jæja, ég veit það heldur ekki. Ég veit ekki einu sinni hvaða kraft ég hef í höndunum.
Og ég veit ekki einu sinni hvernig ég eigi að hafa áhrif á pólitískar ákvarðanir, hvernig það virkar.
Geturðu hjálpað okkur, geturðu hjálpað mér, geturðu hjálpað áhorfendum aðeins?
Já, í meginatriðum er það ekki svo erfitt.
Við höfum sextán sambandslönd í Þýskalandi, og öll sambandslöndin hafa sína eigin stjórnarskrá.
Og hver ríkisskrá – með undantekningu Hessen, en í meginatriðum einnig Hessen – gerir
ráð fyrir möguleika á lýðræðislegri löggjöf.
Þetta þýðir að íbúar viðkomandi sambandslands geta sett sínar eigin lög.
Og þeir geta ekki aðeins sett lög, heldur einnig breytt stjórnarskránni, þ.e. stjórnarskrá hvers ríkis.
Svo geta þeir breytt reglum samveru, reglum um uppbyggingu, stjórnmálalegu uppbyggingu í sambandsríki sínu ef þeir vilja.
Þetta krefst ákveðinna meirihluta. Þetta þýðir að alltaf eru þrír þættir.
Fyrsta skrefið er borgarátak. Þetta þýðir að þú leggur fram hugmyndina.
Þú þarft að safna ákveðnum fjölda atkvæða.
Seinni kosturinn er það sem kallað er þjóðaratkvæðagreiðsla.
Þetta þýðir að þú þarft að sanna að ákveðið fjöldi fólks í landinu hafi áhuga á þessu máli.
Þetta er alltaf erfiðasta stigið, og þegar þú hefur yfirstigið það, er það eins og kosning, eins og við þekkjum hana, Þá á
sunnudögum eru borgarar kallaðir til kjörstaða og geta greitt atkvæði um þetta pólitíska mál eða um lög sem eru til umræðu eða
eitthvað álíka, og geta svo sagt: "Við, sem íbúar í þessu sambandsríki, viljum að þetta sé svona eða hinna, eða við viljum
að þessi lög gildi, eða að þessi reglugerð eða hin gildi."
Í meginatriðum er þetta kveðið á um í stjórnarskrá hvers ríkis.
Og það þýðir að ef við vildum gætum við sjálf gripið inn í pólitískar ákvarðanir, í stað þess að bara haka í reit
einu sinni á fjögurra eða fimm ára fresti og vona að réttir aðilar verði kosnir og taki réttar ákvarðanir.
Ah já. Og stjórnarskrár hinna einstöku ríkjanna – nú er ég dálítið ringlaður... Við höfum líka grunnlög.
Hvað er þetta? Einhvernig virkar það ekki á alríkisstigi, það virkar aðeins á ríkisstigi. Hvernig stendur á því?
Já, vel, auðvitað höfum við Grunnlögin, og Grunnlögin heita reyndar Grunnlögin – ekki
Þýskalandssambandslögin eða þýsku stjórnarskrána, heldur "Grunnlög sambandslýðveldisins Þýskalands".
Þetta hefur auðvitað sögulegar ástæður. Eftir seinni heimsstyrjöldina var Þýskaland skipt.
Þýskaland var hertekið, hertekið af mismunandi, raunar af hinum fjórum sigursælu veldunum, og
Þýskaland var í reynd skipt upp landfræðilega.
Þetta þýddi að landhelgi Þýska heimsveldisins var ekki lengur til.
Og þá hófst Kalda stríðið milli Vesturlanda og Austurlanda, í meginatriðum Rússlands – og á þeim tíma Sovétríkjanna.
Og vestrænu stórveldin höfðu ólíkar skoðanir á því hvernig ætti að fara með Þýskaland, hvernig ætti að
meðhöndla Þýskaland og hvaða framtíð Þýskalands ætti að vera.
Og já, það leiddi til stofnunar Sambandslýðveldis Þýskalands árið 1949, og Sambandslýðveldið
Þýskaland er auðvitað aðeins hluti af öllu þýska ríkinu.
Og á þeim tíma var enn gert ráð fyrir að lausn myndi að lokum finnast, lausn fyrir allt Þýskaland, og þess vegna var ekki búin
til þýsk stjórnarskrá, því stjórnarskráin hefði aðeins getað verið sett fyrir allt yfirráðasvæði Reichs, hið
fyrrum yfirráðasvæði Reichs, allt þýska yfirráðasvæðið, og þess vegna var hún kölluð Grunnlögin.
Þetta er í grundvallaratriðum lögmál hinna þriggja sigursælu bandamennaríkjanna, sem síðan var, meira og
minna, samið um við stjórnmálamennina í Herren-Chiemsee.
Og þessi grunnlög lifðu einnig af sameininguna.
Jafnvel þá, þrátt fyrir að það sé kveðið á um í Grunnalögum, var ekki búin til stjórnarskrá fyrir allt Þýskaland,
heldur var Grunnalögunum haldið áfram sem stjórnarskrá.
Og ég segi alltaf að stjórnarskrá geti aðeins verið stjórnarskrá ef hún hefur fullvalda.
Og fullvalda er ekki, eins og Carl Schmitt einfaldlega segir, sá sem ákveður neyðarástandið, heldur sá sem getur breytt reglum.
Og stjórnarskrá okkar gerir ekki ráð fyrir að fólk geti breytt reglum.
Þetta þýðir að Grunnalögin geta ekki verið stjórnarskrá í þessum skilningi, því Grunnalögin viðurkenna enga fullveldisvald.
Eða eina fullveldisathöfnin sem við þekkjum sem borgarar er einmitt kosningin – að kjósa
Bundestag einu sinni á fjögurra ára fresti.
Og það er eina þátttaka fólksins í Sambandslýðveldinu Þýskalandi.
Annars er ekkert áætlað. Engin vinsæl löggjöf er til.
Þó að 20. grein kveði enn á um að fullvalda ríkið ákvarði stefnuna með kosningum og þjóðaratkvæðagreiðslum,
eru engar þjóðaratkvæðagreiðslur í Þýskalandi.
Það er engin kosningalög, og því er engin atkvæðagreiðsla.
Síðan er 146. grein, sem kveður á um að þýski þjóðin geti samþykkt nýja stjórnarskrá eða stjórnarskrá.
Margir stjórnarskrárfræðingar segja að þessi málsgrein eða þessi grein gildi ekki, að þessi regla gildi ekki.
Maður gæti rætt þetta ítarlega, en í stjórnarskrám allra ríkja í Þýskalandi er fólki heimilt að grípa virkt inn í
löggjafarferlið með þeim þremur skrefum sem ég nefndi áðan, til að semja lögin sjálf og þar með breyta reglum sjálf.
Og ekki aðeins geta framkvæmdarreglur breytt lögum, heldur geta þær jafnvel – eins og ég sagði, með litla
vangaveltu um Hesse – breytt stjórnarskránni í hverju sambandsríki, þ.e. breytt reglum um samveru þeirra.
Það eru tvær grundvallargildi sem þarf að viðhalda.
Þetta er ætíð meginregla lýðræðisins, sem þýðir að allar pólitískar ákvarðanir verða að byggjast á vilja þjóðarinnar.
Annað er trygging mannhelgi. Þess vegna megum við ekki breyta reglum þannig að trygging mannhelgi verði afnumin.
En þetta eru einu reglurnar, og innan þeirra geta íbúar hvers sambandslands ákveðið sjálfir.
Svo, til dæmis, gætum við ákveðið að við viljum ekki lengur kjósa ríkisstjórnina eða ríkisþingið á fimm ára fresti (réttara sagt:
fjögurra ára fresti), heldur kjósa þau á tveggja ára fresti.
Eða við gætum ákveðið að við viljum ekki lengur ríkisstjórn, heldur að ríkisþingið skipi stjórnendur
til að sinna ákveðnum verkefnum og svo framvegis.
Við gætum líka fræðilega afnumið þingið ef við hefðum valkost sem, í stað þess að fulltrúa lýðræðislega viljann, tjáði hann.
Svo við getum breytt miklu, en aðeins á ríkisstigi, ekki raunverulega á landsvísu.
Já, mjög áhugavert. Og hvernig er hægt að hefja slíkan feril?
Segjum sem svo að við vildum breyta einhverju í þessu öllu pólitíska kerfi, eða að við vildum breyta skipun dómara,
til dæmis, eða jafnvel saksóknara, þannig að þeir væru ekki lengur skipaðir af dómsmálaráðuneytinu, heldur af almenningi.
Hvernig geturðu gert það? Hvernig geturðu tekið frumkvæði?
Í grundvallaratriðum, eins og ég sagði, er hægt að breyta öllum lögum, þar á meðal stjórnarskrám ríkjanna.
Og í meginatriðum getur hver sem er einfaldlega hafið frumkvæði; einn eða tveir geta hafið frumkvæði...
…Svo, við báðir?
Við gætum báðir – jæja, líklega ekki núna, því við búum ekki í sama ríki, en í meginatriðum, já.
Ef við bjuggum í sama sambandsríki, gætum við einfaldlega sagt að við viljum breytingu á lögunum.
Þá undirbúum við frumvarp, eins og við sjáum það fyrir okkur – með öðrum orðum, það sem við gerum.
Mhm.
Það eru líka munir. Þú getur líka lagt fram opinberar fyrirspurnir, sem þýðir að þingið þarf að fjalla um ákveðnar
fyrirspurnir og halda þingsetu til að takast á við málið.
En nú, samkvæmt lýðræðislegri löggjöf, semjum við báðir frumvarp, svo að segja, og leggjum það
fram, venjulega til forsætisnefndar ríkisþingsins.
Og þá verður það tilkynnt alveg eðlilega að borgarátak sé nú verið að hefja hér með þessari breytingu á lögunum.
Og þá getum við farið af stað og safnað atkvæðum fyrir þessa lagasetningabreytingu sem við höfum.
Og þegar við höfum náð ákveðnum kjörsóknarmarki – í fyrsta stigi er það tiltölulega lágt, í sumum löndum er það aðeins
6.000 eða 5.000 atkvæði – þegar við höfum þessi atkvæði er okkur heimilt að hefja svokallað þjóðaratkvæðagreiðslu.
Þetta þýðir að ríkisþingið mun þá taka erindi borgaranna til greina og gæti samþykkt það eða hafnað
því. Í því tilviki yrði engin þjóðaratkvæðagreiðsla.
Þá fer málið í þjóðaratkvæðagreiðslu, og fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu þarf að safna
ákveðnum fjölda undirskriftanna innan ákveðins tíma, venjulega á bilinu sex til átta mánuði.
Og þegar þetta kvórum er farið fram úr, mun ríkisþingið endurskoða málið og ákveða
hvort samþykkja skuli löggjafarátakið eða ekki.
Og ef hann samþykkir það ekki, þá verður þjóðaratkvæðagreiðsla, sem er eins og kosningar.
Þá eru borgararnir kallaðir til að kjósa á sunnudag.
Og þá er sagt: Allt í lagi. Borgurunum er spurt hvort þeir vilji þessa löggjöf, já eða nei.
Eins og þú sagðir á mótmælastöðunni í Berlín, verður lokaákvörðunin aftur tekin af fólkinu.
Þetta gæti því í framkvæmd verið hafið í gegnum þessi þjóðarskipulög.
Já, nákvæmlega. Á kórónuveirufaraldrinum höfum við séð hvernig stjórnmál hafa truflað líf fólks.
Og ég tel að það verði að vera mögulegt fyrir fólk að verja sig gegn þessum ífarandi stefnum.
Og það sem ég hef réttilega lýst, þessi skref, þessi þrjú skref, taka eilífð.
Og þar til þá gátum við auðvitað ekki komið í veg fyrir neitt.
Og þess vegna myndi ég leggja til að við skrifum fyrst og fremst svokallaðan neitunarétt inn í stjórnarskrár allra ríkja.
Svo segjum við í meginatriðum að hver lög og hver reglugerð sem ríkisstjórnin setur taki
gildi að minnsta kosti þremur mánuðum síðar.
Á þessum þremur mánuðum hafa þeir sem ná ákveðnum kjörkvóta tíma til að safna undirskriftum.
Og ef þeir safna ákveðnum fjölda undirskriftna, sem ég held að sé tvö og hálft prósent af íbúafjöldanum, en það gæti
breyst, þá verður þjóðaratkvæðagreiðsla um þessa löggjöf.
Því þá sögðu tvö og hálft prósent í raun: við viljum ekki þessa löggjöf.
Sem er ekki lítið. Ég meina, fimm prósent er fylking í ríkisþinginu.
Svo hér segja tvö og hálft prósent að við viljum þetta ekki.
Að allur íbúahópurinn, þ.e. borgarar viðkomandi sambandslands, kjósi svo um hvort þeir vilji þessa löggjöf eða þessa reglugerð.
En ef löggjafinn kynnir reglugerð eða lög – vegna þess að hann segir að það sé algjörlega brýnt, við verðum að gera það
núna strax – ef hann veitir ekki þriggja mánaða frest, þá er skylda að greiða atkvæði um þessi lög, um þessa reglugerð.
Svo að við lendum ekki í aðstæðum þar sem löggjafarþingmenn flýta sér með lögin.
Ég segi alltaf að ef fólk hefði getað greitt atkvæði um grímuskylduna, hefði hún ekki verið tekin upp.
Já, grímukröfunni var í raun komið á í leynilegri aðgerð, og það var þetta sem upphaflega skapaði óttann sem
síðar varð forsenda þess að fólk fækkist bólusett, til dæmis.
Og við verðum að segja að ef þeir vilja samþykkja lög undir dulargervi myrkurs, svo að segja, sem eiga að taka gildi innan
skamms, þá verða stjórnmálamenn strax og ávallt að leggja þessi lög undir atkvæði þjóðarinnar
svo að þjóðin geti sagt "nei" ef þörf krefur.
Þetta er neitunarétturinn, endanleg ákvörðunarvaldið, eins og ég segi alltaf. Já.
Að fólkið geti sagt "nei" og að ekki sé hægt að gera hlutina á þennan hátt.
Við getum gert það. Við getum gert það í hverju sambandsríki.
Og það myndi gera það ljóst fyrir stjórnmálamönnum að hverju lagasetningu sem þeir gera – nú, til dæmis á alríkisstigi,
voru það einmitt þessar skuldir sem þeir urðu fyrir.
En, til dæmis, væri líka hægt að segja... Jafnvel með alríkislögum þarf alríkisráðið að veita samþykki sitt.
Og ef við, sem íbúar sambandsríkjanna, segjum ríkisstjórninni að henni sé ekki heimilt að samþykkja
þetta, þá hefðu þessi skuldir til dæmis ekki myndast.
Og við, sem þjóðin, verðum að hafa þessa valdheimild, svo að við kjóðum ekki bara einu sinni og höfum síðan enga stjórn á því hvað
stjórnmálamenn gera í einstökum málum, hvaða stjórnarsamstæður myndast, hvernig stjórnmálamenn taka ákvarðanir,
heldur getum við, sem borgarar, hvenær sem er sagt um hvert einasta pólitískt mál: "Við viljum það ekki."
Eru þegar til aðgerðir í gangi, hópar sem vinna í þessu átt og hafa tekið frumkvæði?
Já, hugmyndin á bak við allt þetta er að gera það algjörlega dreifstýrt.
Þannig að við viljum ekki að einhver miðstöðvarsamtök geri það.
Í staðinn sögðum við í meginatriðum að tvö atriði væru okkur ómissandi.
Hóparnir og samtökin sem gera þetta verða sjálf að eiga samskipti sín á milli á lýðræðislegan hátt á ákveðinn hátt.
Við segjum: Taktu ávallt ákvarðanir sem byggja á samþykki.
Þetta þýðir að ef við viljum hafa raunverulegt lýðræði, verðum við fyrst að iðka það sjálf á smáum skala.
Þetta þýðir að við getum ekki krafist þess að samfélag okkar sé lýðræðislegt.
Og við sjálf, í litlum mæli á því sviði sem við störfum, hegðum okkur ekki lýðræðislega gagnvart hvor öðrum,
hegðum okkur ekki á þann hátt sem byggist á viðurkenningu.
Þetta er mikilvæg ákvörðun undir þessum kringumstæðum.
Og annar punkturinn er að íhuga hvernig við getum hvatt sem flesta til að tryggja að nægjanlegir undirskriftir fást fyrir
slíka þjóðaratkvæðagreiðslu eða upphaflega fyrir áskorunina.
Og þetta ætti að vera algjörlega dreifstýrt, framkvæmt af litlum einingum sem eru mun betur í stakk búnar til
að taka staðbundnar ákvarðanir en nokkur miðstöð um hvað málin eru, hvað er áhugavert o.s.frv.
Og svo mörg frumkvæði eru að myndast núna.
Við vorum eiginlega bara að leggja það til og segja: "Jæja, gerðu eitthvað."
Og nú höfum við verið boðin til Baden-Württemberg.
Það er gríðarlegur hringur verkefna sem vilja gera þetta, sem vilja innleiða það.
Ég er nýkominn frá Saxony-Anhalt, skömmu fyrir þessa viðtalsfund. Ég var í Güsten í Saxony-Anhalt.
Þar hittust fjöldi meðlima og staðbundinna félaga úr grasrótarsamtökunum DieBasis, sem einnig
hafa áhuga á þessari tegund grasrótar lýðræðis.
Og það er einmitt það sem við gerðum. Í grundvallaratriðum ræddum við bara hvers vegna einhver ætti að velja grunnvalkostinn.
Og óvænt var niðurstaðan einmitt sú:
Vegna þess að við erum þeir sem að lokum endurspegla þessa tegund grasrótar lýðræðis – þar sem ákvarðanir eru teknar subsidiarískt
frá grasrótinni og ekki lengur frá toppi til táar, þar sem vald er dreift, þar sem allar mikilvægar ákvarðanir eru teknar á
staðnum og þar sem allir taka þátt í öllum pólitískum ákvörðunum.
Þetta er í raun einstaka sölurök grunnsins. Og við viljum koma því sterkari skilaboðum til utansamfélagsins.
Nákvæmlega þessi hugmynd, nefnilega: ákvarðanir eru teknar neðst, ekki efst.
Við þurfum ekki höfuðstöðvar til að taka ákvarðanir fyrir okkur; í staðinn eru allar mikilvægar
ákvarðanir sem hafa áhrif á líf okkar teknar staðbundið.
Og í meginatriðum, ef þú átt stórt landspann og svo framvegis, er hægt að taka staðbundnar ákvarðanir
sameiginlega, svo að finna megi lausnir sem henta öllum.
Já, mjög áhugavert, því maður heyrir stöðugt fólk segja að þeir sem eru efst geri hvað sem þeim
lystir með okkur og við getum ekkert gert í því.
Þeir verða að þola allt þetta, rétt eins og rigningu og snjó.
Skuldabremsan er losuð og landið okkar er í frjálsu falli.
En það er virkilega áhugavert að nú sé þó að finnast leið.
Hvað gæti ég gert núna, til dæmis hvar gæti ég tekið þátt ef ég væri áhugasamur um, eins og þú orðaðir það, að
taka aftur vald sem er í raun mitt? Hvað gæti ég gert?
Jæja, fyrst og fremst er nóg að stofna einfaldlega hóp í hverfinu þínu.
Eða það þarf ekki einu sinni að vera hópur; við köllum það frumu.
Svo hittið bara vini í hverfinu ykkar – helst í hverfinu – komið saman með fólki.
Og lestu til dæmis "Af hverju eru lömbin þögul?" eftir Rainer Mausfeld.
Vegna þess að Rainer Mausfeld hefur í þessari bók greint mjög, mjög vel hvernig stjórnmálakerfi okkar virkar í raun, hvers vegna
við höfum ekkert um það að segja, hvers vegna við höfum fulltrúalýðræði sem hefur ekkert með lýðræði að
gera og leyfir okkur ekki að taka eigin ákvarðanir.
Hver er tilgangurinn? Hvað segir herra Mausfeld?
Jæja, herra Mausfeld er í grundvallaratriðum að segja að þetta sé, við stofnun Bandaríkja Ameríku, meira eða minna
fyrsta stjórnarskráin, fyrsta lýðræðislega stjórnarskráin.
Jæja, um það er dálítið deilt; pólska stjórnarskráin var fljótari.
En fyrsta mikla lýðræðislega stjórnarskráin var auðvitað bandaríska stjórnarskráin.
Og bandarísku föðurlandshöfðingjarnir rökræddu reyndar um þetta á sínum tíma:
Við viljum við að innleiða beint lýðræði, þar sem við tökum fólkið með í ákvarðanatöku, eða viljum
við fulltrúalýðræði – sem er í raun mótsögn í orðum.
Fulltrjáldemokrasía – annaðhvort er kerfið fulltrúa­legt eða lýðræðislegt – svo fulltrjáldemokrasía
er, þegar maður hugleiðir það nánar, mótsögn.
Og þá rann upp fyrir okkur að ef við hefðum raunverulegt lýðræðislegt vald frá grasrótinni, væri auður hinna
ríku í hættu, því fátæku gætu þá lýðræðislega ákveðið að peningarnir eða eignirnar yrðu dreifðar á annan hátt.
Þetta var auðvitað eingöngu efnahagslegur þáttur.
Og síðan hugleiddum við hvernig við gætum samt kallað það lýðræði, en skipulagt það þannig að það væri ekki lýðræði.
Og það er fulltrúalýðræðið sem við höfum núna.
Svo, eins og ég sagði, það sem þú sagðir rétt áðan, hvernig fólk upplifir það, er í raun hvernig það er.
Þeir sem eru efstir eru að gera eitthvað og við getum ekkert ákveðið.
Þessi tilfinning er ekki blekkjandi, heldur er hún svona: við tökum upp krossinn okkar, og það er allt...
Og það er allt, við vitum ekkert yfir höfuð!
Svo þeir sem kusu CDU-flokkinn gerðu nú líklega ekki ráð fyrir að enda með enn grænni stefnu en
áður með Græningjunum, sem þeir kusu úr embætti.
Það var kannski ekki það sem fólk vildi.
Ég veit það ekki, en ég geri ráð fyrir að þeir hafi ekki viljað, annars hefðu þeir kosið Græningjana en ekki CDU.
En þeir geta ekkert gert. Nú munu þeir sitja þar í fjögur ár, og síðan munu menn hugsa: "Allt í lagi, næst munum við sýna þeim."
En við erum ekki að kjósa CDU að þessu sinni, við erum að kjósa SPD.
Það er það sem við upplifum alltaf. Og svo breytist ekkert aftur.
Þá eru þeir alveg hissa á því að þegar hinir koma, breytist ekkert aftur.
Vegna þess að við getum ekki haft áhrif á einstök pólitískar ákvarðanir.
Og við getum gert það í meginatriðum samkvæmt stjórnarskrám ríkjanna, en við gerum það ekki.
Rainer Mausfeld segir þetta. Þeir eru eins og töframenn sem standa fyrir framan það.
Þessi dyr eru til, og blekkingalistamenn og töframenn standa fyrir framan þær og fela þær fyrir okkur,
þrátt fyrir að við gætum í raun gengið í gegnum þær.
Og fulltrúalýðræði má lýsa sem elítu-ólígarkíu, kosninga-ólígarkíu, aðalsstjórn eða hvað sem þér líkar.
Vegna þess að okkur er heimilt að velja úr ákveðnum hópi elítu þá sem munu stjórna okkur næstu fjögur árin.
En við höfum í raun enga valkosti til að breyta neinu.
Við getum aðeins gert það ef við getum gripið inn í einstök pólitískar ákvarðanir.
Og hindrunirnar eru bara mjög háar. Það er það sem við getum ekki gert núna.
Og hugmyndin um frelsi byrjar með engu.
Varðandi þetta verkefni sem ég hóf í Berlín, verður að segja að við verðum að færa ákvörðunarvaldið, hið endanlega
ákvörðunarvald um einstök pólitísk mál, í hendur almennings.
Við verðum að ákveða: viljum við aflétta skuldabröskunni?
Við verðum að ákveða hvernig menntakerfið okkar er uppbyggt.
Við verðum að ákveða hvernig réttarkerfi okkar er uppbyggt.
Við verðum að ákveða hvernig við viljum orkuna okkar og svo framvegis og svo framvegis.
Við getum tekið allar þessar ákvarðanir sjálf.
Og ég held því fram að enginn einstaklingur geti tekið verri ákvörðun en nokkur
sérfræðingur eða hver sá sem er nefndur sérfræðingur.
Þeir eru velkomnir til að veita ráð og gefa álit sitt á málinu.
En hvað mig varðar tel ég mig fullkomlega fær um að taka eigin ákvarðanir, og ég treysti öllum
hinum í Þýskalandi til að gera slíkt hið sama.
Jæja, miðað við stefnur síðustu ára ætti öllum að vera ljóst að þeir hefðu getað gert betur sjálfir.
Svo gæti ég byrjað að koma á fót frumstöð í mínu hverfi og einfaldlega tekið frumkvæðið þar.
En hvar gæti ég fengið hvata, til dæmis, eða fengið ábendingar?
Er til vefsíða þar sem hægt er að fræðast meira um þetta? Geturðu gefið okkur ábendingu?
Vefsíðan er enn ekki komin á netið, en "freiheit-beginnt-mit-nein.de" er til.
Eins og hér segir: Frelsi byrjar með nei.
Þessi síða gæti einnig verið á netinu þegar þessi viðtal verður birt.
Við erum nú í lokaáfanga við að ljúka því. Upplýsingar verða þá aðgengilegar.
En hugmyndin er til staðar, og það verður líka tækifæri til að mynda tengslanet.
En netvinnslumöguleikinn verður skipulagður þannig að þú verðir að vinna í neti á analogískan hátt.
Og það er hægt að endurgera það stafrænt. Svo við viljum ekki að fólk tengist stafrænt.
Svo að fólk, eins og við erum nú að upplifa, skrifist á samfélagsmiðlum og svo framvegis, tjái
reiði sína, hafi margar hugmyndir og skrifaði margt.
Í staðinn þurfa menn að mynda tengslanet staðbundið og persónulega.
Og ef þau eru tengd á sama hátt, geta þau líka sýnt á portálnum að við séum hópur eða
frumeining, við erum hér og viljum gera eitthvað.
Þeir geta þá einnig leitað til annarra um hjálp, boðið öðrum hjálp og svo framvegis.
En við erum fyrst og fremst uppteknir af analogtengingum.
Við viljum að fólk tengi sig við aðra á staðnum, byrji að ræða málin sín á milli og haldi þessari hugmynd í huga: við
getum breytt þessu samfélagi með því að safna að lokum nægum undirskriftum fyrir þessa þjóðaratkvæðagreiðslu.
Vegna þess að þetta annað stig er svo erfitt; að fá 200.000 undirskriftir er mjög erfitt. Í Saxlandi er það 450.000.
En við getum gert það ef fólk tengist fyrirfram.
Og þeir ættu að taka þátt í pólitískum umræðum sín á milli.
En þeir ættu einnig að læra hvernig á að skapa rými fyrir umræðu – þetta er eitthvað sem Rainer Mausfeld nefnir einnig – þar sem
hægt er að ræða málefni opinberlega, sanngjarnt og lýðræðislega, og þar sem jafnvel öfgakenndar skoðanir eru þoldar.
Það má ekki vera nein eldvegg. Öfgakenndar skoðanir eru mikilvægar til að móta skoðanir í
lýðræði. Öfgakenndar skoðanir sigra aldrei.
En þau eru nauðsynleg til að finna góða félagslega skoðun, gott félagslegt þversnið, óháð því hversu stórt samfélagið er.
Og það er það sem fólk lærir. Þetta er hugmynd okkar, að þau byrji að ræða hlutina sín á milli
á þennan hátt, svo að þau skilji á þennan hátt:
Hvernig náum við eiginlega að taka ákvarðanir sem allir geta stutt?
Og ef við getum gert það í smáum stíl, þá getum við líka gert það í stórum stíl.
Já, vel, ef ég skil rétt, er mikilvægt að læra aftur að tala saman, að þola aðrar skoðanir, að vinna saman að sameiginlegu
markmiði, og að vera tilbúinn að taka ábyrgð, að vera tilbúinn að taka ákvarðanir, að takast á við vandamál og svo framvegis.
En það þýðir ekki að fela það stjórnmálamönnum sem gera hvað sem þeim lystir með þig, heldur frekar að segja enn og aftur:
Ég er sannarlega sjálfsöruggur, ég tek ábyrgð aftur í mínar hendur.
Mikilvægasta málið er mjög mikilvægur punktur.
Þú sagðir í ræðu þinni að þú hefðir ekki tekið með mjög mikilvægan punkt, eða í raun
mikilvægustu punktinn fyrir mig, á lista þinn yfir punkta.
Þú hugsaðir vissulega um það, en sagðir það ekki, nefnilega: Mikilvægast er ekki að
tala saman, heldur að hlusta á hvorn annan.
Við tölum nokkuð oft. Þegar við horfum til dæmis á þessi spjallþætti sem eru alls staðar á sjónvarpinu,
eru margir að tala. En enginn hlustar á hvorn annan.
Og kerfið sem við leggjum til, þ.e. við leggjum til ákveðna leið fyrir frumurnar til að taka sameiginlegar ákvarðanir,
nefnilega með kerfisbundinni samstöðuuppbyggingu, snýst í grundvallaratriðum um að hlusta á hvorn annan í fyrsta lagi.
Allir hafa jafna möguleika á að tjá sig, og enginn má gagnrýna aðra fyrir það sem þeir segja.
Í staðinn stendur yfirlýsingin enn. Svo spyrjum við spurningu, við viljum leysa vandamál, og þá eru til svör við því.
Og allir mega gefa svar sitt, og enginn má gagnrýna svar annars.
Og þegar við spyrjum síðar, hversu sterkur er mótstaða þín?
Svo hvað finnur þú innra með þér þegar þú segir að þetta sé rétta svarið við þessari spurningu? Hvað finnur þú þá?
Og þess vegna segja þeir að frelsi byrji á nei. Því ef mér finnst eitthvað ekki gott fyrir mig, þá verð ég að geta sagt nei.
Ég verð að segja að ég vil það ekki – eins og með kórónuvexunarbólusetninguna eða grímuna.
Þegar ég átta mig á því að ég vil það ekki, verð ég að geta sagt nei. Því það er frelsi.
Frelsi er að geta sagt: Nei, ég vil það ekki. Það varðar aðeins mig.
Og frelsið byrjar alltaf með "nei". Þess vegna er það kallað það.
Vegna þess að hvenær sem ég segi "hættu", finn ég mótspyrnu hér og myndast hópálit, og ég átta mig á því að ég vil það
ekki, þá segi ég: "Hættu, nei, mér líður ekki vel með það!"
Og þá hlustar hópurinn! Og þá áttar hópurinn sig:
Allt í lagi, sá einstaklingur er í sársauka, svo kannski þurfum við að breyta ákvörðun okkar
örlítið svo sársauki hins einstaklings hverfi.
Og allt í einu finnur þú lausn sem er samþykkt af allri hópnum, frumunni, samfélaginu eða samfélagsheildinni.
Að lokum er neitunarétturinn enginn munur. Við finnum alltaf lausnir sem eru ásættanlegar fyrir þá sem málið varðar.
Vegna þess að við hlustum á "nei" hvers og eins sem segir: "Mér líður ekki vel með þetta."
Þetta er hugmyndin á bak við það. Og hver sem er getur gert það.
En þú getur aðeins gert það sjálfur.
Við getum hvorki skipulagt þetta né falið öðrum að sjá um það, heldur getum við aðeins hvatt til þess.
Og fólk gerir það. Og við getum einnig innleitt það í samfélaginu.
Já. Þú nefndir að við höfum ekki raunverulegt lýðræði vegna þess að við höfum fulltrúalýðræði.
Nú nefndir þú líka í lok þessa viðtals að það hefðu verið vandamál með þessar kosningar, að þær hefðu ekki raunverulega verið
framkvæmdar lýðræðislega. Augljóslega var einhver stjórnspilling.
Í fyrsta lagi gætirðu útskýrt fyrir mér og áhorfendum enn og aftur hvað hefur komið í ljós eða orðið
kunnugt, og hvernig megi bregðast við því í framtíðinni?
Svo, fyrst og fremst, er eina aðgerðin sem fullvalda þjóðin í Þýskalandi má grípa til (kosningarnar).
Ég sagði áður að, að mínu mati, er það ekki þjóðhöfðinginn, því honum er ekki heimilt að breyta reglum.
En svona er þetta: eina athæfið sem fullvalda má framkvæma er að kjósa, þ.e. að haka í reitinn.
Og það þýðir að þá verði í raun tryggt að aðgerð fullveldisvaldsins endurspegli í raun það sem ætlunin er.
Það þýðir að við ættum í raun að hugsa: Jæja, við erum í Þýskalandi, og Þýskaland er
lýðræðisríki og Þýskaland er stjórnarskrárríki.
Og í Þýskalandi mun þessi kosningaferill ganga fyrir sig á skipulagan hátt.
Við þurfum alls ekki að tala um stjórnun.
Fyrst og fremst getum við talað um þá staðreynd að engin uppbygging er til staðar til þess að það geti keyrt eðlilega.
Þegar alríkiskjörstjórinn tilkynnir opinberu, bráðabirgða endanlegu niðurstöðuna um kvöldið, hefur hún
enga hugmynd um hversu mörg kjördæmi eru í Þýskalandi.
Hún veit það ekki. Þau eru tilkynnt. En hún þarf að samþykkja allar tilkynningar sem berast,
en hún veit það ekki. Hún hefur enga yfirsýn.
Svo ef þú spyrð hana daginn fyrir kosningarnar hversu mörg kjördæmi fólk muni í raun kjósa í á
morgun, getur hún ekki sagt það því hún veit það ekki.
Svo eru til X kjördæmi, og enginn veit hvar þau eru í raun og veru fyrir kosningarnar.
Ekki er til miðlæg skrá yfir kjördæmi.
Svo hvernig geturðu athugað niðurstöðurnar þegar þú veist ekki einu sinni hvar fólk er að kjósa, hversu margir
eru að kjósa eða hvernig það er að kjósa? Enginn veit.
Þetta er að segja að við stofnuðum þessa stofnun sem kallast WABEO, sem stendur fyrir kosningaeftirlit.
Það átti í raun að setja það í gagnið í september, á tíma fyrirhugaðra alþingiskosninga, og svo þurftu þeir sem
unnu að því að setja það saman frá grunni á þremur mánuðum.
Ég tel að þú hafir einnig átt viðtal hér við Stephanie Tsomakaeva, sem hóf þetta allt frá grunni.
Svo, virkilega, virkilega frábær og sterk kona sem vann mjög hart til að láta þetta ganga.
Og fólk skráði sig, svo þú vissir að um raunverulegt fólk var að ræða, ekki einhverjar samfélagsmiðlazombíur eða vélmenni
eða neitt slíkt, heldur alvöru fólk – sem þurfti að skrá sig og láta skráningu sína staðfesta – fylgdist með kosningunum.
Alls voru 3.700 manns á ferð – eitthvað sem aldrei hefur gerst áður í sögu Sambandslýðveldisins
Þýskalands – til að sjá hvernig kosningarnar fara í raun fram.
Og nú eru til ákveðnar reglur sem þarf að fylgja þegar atkvæði er gefið.
Til dæmis að kjörstaðurinn sé opinn frá klukkan 8 að morgni til klukkan 6 síðdegis, að kosningarnar séu leynilegar, að engin
kosningaauglýsing sé inni á eða í kringum kjörstaðinn, að fólki sé ekki veitt ráðlegging um hvern eigi að kjósa á
kjörstaðnum og að enginn annar sé leyfður inn í kjörklefann.
Eða síðar lokar það klukkan sex síðdegis, og atkvæðin eru ekki talin fyrr en klukkan sex síðdegis.
Fólki er heimilt að vera viðstadd og fylgjast með öllu ferlinu.
Og síðar, þegar atkvæðin eru talin, er fólki einnig leyfilegt að vera þar og fylgjast með.
Skoðaðu á þann hátt að þau sjái hvað er að gerast.
Og þegar allar atkvæðin hafa verið talin, verður kjörstjórn þess kjördæmis að tilkynna kjörniðurstöðurnar upphátt.
Hann þarf að tilkynna kjörniðurstöðurnar í kjörstöð sinni svo almenningur viti að þetta séu kjörniðurstöðurnar, sem ég skila
síðan til næsta æðri yfirvalds, venjulega héraðskjörstjórnar.
Og þar voru frávik.
Nákvæmlega. Og nú kemur kjarni málsins.
Nú eru margir ójöfnur.
Þetta eru grundvallarreglur kosninga, lýðræðislegra kosninga.
Og þar er það. Fyrst og fremst verður að segja að við höfum fengið miklar endurgjöf, sem er mjög spennandi.
Og við getum sagt að í 80% endurgjafar hafi allt gengið vel.
Í 80% kjördæmum, svo langt sem við getum sagt á þessu stigi, fór kosningin fram eðlilega.
Þannig var fylgt öllum þessum grunnreglum, meginreglum og kosningareglum. Í 20% tilfella gerðist það ekki.
Í 20% tilfella lokuðu þeir kjörstöðvum klukkan 17:30, reku út kjörskoðendur því þeir
vildu þá ekki þar og settu þá 20 metra í burtu.
Sumar af þessum kjörstöðvum eru í raun líkamsræktarstöðvar.
Og svo voru þau einfaldlega færð tuttugu metra lengra í burtu, þar sem auðvitað er ekki
hægt að sjá neitt hvað gerist á hverjum hrúgu.
Í sumum tilfellum tilkynntu þeir ekki kjörniðurstöðurnar upphátt.
Já, svo margt gerðist þar sem ekki hefði átt að gerast.
Og ef við nú gerum ráð fyrir að bandalag Sahra Wagenknecht sé aðeins 9.000 atkvæðum frá því sem það þarf til að komast í
Bundestag, þá getum við nú, í meginatriðum, í þessu, það er að segja í heildina, aðeins þann fjölda sem við höfum nú tilkynnt,
sem eru 300 kjördæmi þar sem slík mistök hafa átt sér stað.
300, sem við höfum greint frá, 300 kjördæmi hafa þessar frávikanir.
Og við vitum ekki öll kjósendatölurnar í þessum kjördæmum, en af þeim sem við vitum um eru einungis 99.000 atkvæði þar sem þessar
frávik voru slík að við getum í meginatriðum ekki staðfest hvort niðurstöðurnar sem voru sendar séu þær sem raunverulega
var kosið um, vegna þess að, eins og ég sagði, Kosningaúrslitin voru ekki einu sinni kunngjörð í þessu kjördæmi.
Það þýðir að við höfum 99.000, að minnsta kosti 99.000 atkvæði, ef þú extrapólerar það – við
skoðuðum aðeins 3.000 kjördæmi, en það eru um 90.000.
Ef þú extrapólerar það, sérðu umfangið sem við erum að tala um hér.
Það þarf ekki að vera neinn undirleikur, enginn þarf að hafa svindlað né neitt annað.
En í meginatriðum höfum við enga leið til að staðfesta hvort það sem berst til skrifstofu alríkisendurkoðanda yfir
nóttina sé í raun niðurstaðan sem ákveðin var staðbundið.
Og það er engin endurtalning atkvæða né neitt slíkt. Svo í meginatriðum er þetta stórt happdrætti.
Svo vitum við ekki hvort bandalag Sahra Wagenknecht hafi fimm prósent eða ekki.
Ég geri ráð fyrir að hlutfallið sé fimm prósent, en það er ekki hægt að staðfesta því uppbyggingin sjálf
gerir það að ekki sé um lýðræðislega kosningu að ræða.
Og ef, til dæmis, úrslit þessa kosninga hafa ekki verið kunngjörð, hvernig eigum við þá að vita hvort niðurstaðan sem
síðar var ákveðin sé rétt, eða hvort einhver hafi bætt við nokkrum kjörseðlum eða fjarlægt nokkra kjörseðla eða eitthvað annað.
Við vitum það ekki, því hlutirnir eru síðan settir í umslag.
Auk þess var næsti punkturinn sá að sum kjörseðlana voru ekki settir í innsigluðum umslagum, eins og krafist er,
heldur einfaldlega í pokum sem voru lokaðir með gúmmíböndum, sem þýðir að hægt var að opna þá og breyta hvenær sem er.
Aldrei gera ráð fyrir að þeir geri það. En það er mögulegt að þeir geri það.
Og við getum ekki, í lýðræðislegum kosningum, einu sinni gefið til kynna að það sem hefur átt sér stað sé ekki rétt.
Sérstaklega þegar, eins og ég sagði, erum við aðeins 9.000 evrum á eftir Sahra Wagenknecht.
9.000 atkvæði!
9.000 atkvæði, nákvæmlega. Munur 9.000 atkvæða.
Og það er einmitt það sem þetta er. Það þýðir að kosningarnar okkar eru, ég veit ekki hvernig ég á að
orða það, en þær eru örugglega ekki lýðræðislegar.
Þau eru ekki samkvæm, þau eru ekki skiljanleg, þau eru ekki gagnsæ.
Í svo miklum mæli að það er örugglega, örugglega viðeigandi fyrir umboðið.
Og þetta hefur nú verið staðfest í fyrsta sinn þökk sé kerfisbundinni kosningaeftirliti WABEO.
Má ég gera enn eina tengingu? Við vorum einmitt að tala um þjóðaratkvæðagreiðslur áðan.
En ef við vitum nú að þessi þjóðaratkvæðagreiðslur eru framkvæmdar eins og kosningar, og við vitum að niðurstöðurnar eru
ekki ákvarðaðar í sanngjörnu ferli, og að hér er um að ræða mjög, mjög viðkvæmar meirihlutastöður – með spurningunni
um hvort eigi að breyta stjórnarskránni eða ekki – þá
Nákvæmlega, það hefði verið spurning mín.
Akkurat, sú eina spurning. Til að breyta stjórnarskrá þurfum við lágmarksþingsókn.
Þ.e. ákveðið fjöldi borgara sem raunverulega taka þátt í þessari atkvæðagreiðslu.
Og svo verður að vera tiltekinn meirihluti innan þessa fjölda þátttakenda.
Svo, ef þú einfaldlega lækkar kvóruminn aðeins á þennan hátt – það er að segja, við höfum fræðilega séð tveggja þriðju hluta
meirihluta fyrir stjórnarskrárbreytingu, en þú segir: já, en því miður kusu aðeins 39,8 prósent og ekki
40 prósent – þá fellur þessi stjórnarskrárbreyting.
Já, og við getum ekki haft stjórn á því ef kosningaúrslitin, fjöldi kjósenda og svo framvegis Með öðrum orðum, niðurstaðan í
þessum kjörstað er ekki opinberlega tilkynnt og við höfum að minnsta kosti einn mann í hverjum kjörstað eða hverju kjördæmi
sem hlustar, skráir niður og sendir okkur niðurstöðuna svo við getum staðfest hana; niðurstaðan sem að lokum
er ákveðin er í raun sú sem tilkynnt var á kjörstöðunum.
Svo, til að finna leið okkar inn í beint lýðræði.
Til þess að yfirhöfuð íhuga að breyta þjóðarstjórnarskrám verðum við að tryggja að við séum virk í að fylgjast með kosningunum.
Svo, ef ég skil rétt, þarf að hafa kosningaeftirlitsmenn alls staðar.
Já, þú spurðir áðan hvað ég gæti gert.
Fyrir utan að stofna þessa frumu, sem krefst mikillar fyrirhafnar, myndi ég hiklaust mæla með að heimsækja vefsíðuna wabeo.de.
Á næsta ári, held ég, verða ríkiskosningar í Baden-Württemberg, Mecklenburg-Vestur-Pómeraníu og Saxlandi-Anhalt.
Þessar kosningar verða fylgstar um allt land í fyrsta sinn.
Þú getur skráð þig þar, staðfest auðkenni þitt og það kostar £6,50.
6,50 evrur vegna þess að það er þessi staðfestingarferli sem er nokkuð flókið, en það gerir
það ljóst að þar baki raunveruleg manneskja.
Og þá getum við í raun og veru athugað allt yfir borðið:
Er það sem tilkynnt er í lokin í raun niðurstaðan sem kom fram í kjörstöðvunum eða í kjördæmunum? Og það er virkilega spennandi.
Og að svo kunni ekki að vera – héraðsstjóri, hún er borgarstjóri Speyer, sem síðan fékk bréf frá kosningaathuganda – ég verð að
nefna þetta hér sem smáfróðleik... Reyndar er þetta ekki smáatriði, heldur mjög sorglegt – hann skrifaði
til að kvarta yfir því hvernig honum var komið fyrir sem kosningaeftirlitsmanni á kjörstaðnum.
Og svo skrifaði þessi borgarstjóri í Speyer, í embætti sínu sem kjördæmisstjóri, í svari sínu að að hennar mati væri
algjörlega hræðilegt að fólk kæmi og fylgdist með kosningum.
Því það myndi í raun gefa í skyn að kosningarnar séu ekki framkvæmdar rétt, og þar
með ógilda lýðræði okkar. Ímyndaðu þér það.
Opinber eðli kosninga er einn af grundvallarreglum kosningalaga okkar og kosningareglugerða.
Og þá kemur hæfur kjördæmis-kjörstjóri og segir að, frá hennar sjónarhorni, að það að einhver vilji fylgjast með kosningunum, að
einhver vilji athuga hvort það sem hér fer fram – sem við köllum ætíð fullveldisathöfn,
eina fullveldisathöfnina – sé framkvæmt rétt.
Það myndi líta út eins og þeir treystu þeim ekki, bara af því að þeir stóðu þarna.
Og svona er þetta. Ímyndaðu þér það bara.
Borgarstjórinn hefur svo litla trú á þeim sem bera ábyrgð á því að hún komst í þessa stöðu í fyrsta lagi.
Mjög áhugavert. Mjög gott. Herra Ludwig, takk kærlega fyrir að tala við okkur!
Það var sannarlega augnopnandi reynsla. Fram yfir allt er nú hægt að sjá hvaða skref hver einstaklingur getur í raun tekið.
Í fyrsta lagi geturðu tekið þátt í að fylgjast með kosningunum.
Ég tel að þú getir haft samband við WABEO.
Þá geturðu einfaldlega séð hvernig þú getur stofnað frumu eða gengið í núverandi frumu.
Þá geturðu bara gert það. Frelsi byrjar með nei.
Ég held að þú hafir nú gefið okkur nokkur upphafleg skref um hvernig við getum í raun innleitt þetta, svo
að borgarar geti tekið völdin aftur í sínar hendur.
Þakka þér kærlega fyrir þetta mjög augnopnandi viðtal!
Takk kærlega fyrir að leyfa mér að vera hér.