თუ ამას შევხედოთ, ვინ უნდა მიხედოს ამას?
მე და ჩემმა რამდენიმე კოლეგამ საკუთარი ცენტრი დავაარსეთ, რაც ნიშნავს:
კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულების გამოძიების, გადაფასების, სამართლებრივი დევნისა და პრევენციის ცენტრი.
ბევრი ადამიანი ყოველთვის კითხულობს, რატომ ადამიანურობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულები?
რადგან ის, რაც აქ განვიცადეთ, იყო დანაშაულები კაცობრიობის წინააღმდეგ.
ხალხს დევნიდნენ. ექიმებს დღესაც დევნიან.
ექიმებს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისთვის ციხეში იგზავნიან.
ჩემი კოლეგა რაინერ ფიულმიხი გიოტინგენის ციხეშია. ის ასევე შესანიშნავი პედაგოგია.
შერიგება მხოლოდ იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, თუ პოლიტიკურ ვითარებას შევცვლით.
იმიტომ, რომ პოლიტიკური ვითარება, რომელშიც აღმოვჩნდით და რომლის დროსაც უბრალოდ ვთმობთ
ძალაუფლებას, არასდროს მიგვიყვანს სათანადო გადაფასებამდე.
რადგან, როგორც ვთქვი, მაშინ თავად დამნაშავეებს მოუწევდათ შეგუებოდნენ იმას, რაც ჩაიდინეს.
ვერავინ იფიქრებს, რომ ისინი, ვინც ეს დანაშაულები კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩაიდინეს, ადგებიან და იტყვიან: "დიახ, ჩვენ გავაკეთეთ".
ახლა კი ჩვენ გვსურს სასამართლო პროცესი გვქონდეს იმ სასამართლოს წინაშე, იმ მოსამართლეების წინაშე, რომლებიც თავად
ავირჩიეთ, იმ პროკურორების წინაშე, რომლებიც თავად ავირჩიეთ, რათა მათ განსაჯონ, სწორი იყო თუ მცდარი ჩვენი ქმედება.
მოსამართლეები, რომლებიც სამი თვის წინ, RKI-ის ფაილების გაჟონვამდე, ერთხმად ამბობდნენ, რომ მაშინ ყველაფერი სწორად
გააკეთეს, ახლა უცებ საქმეს უნდა გადახედონ... ესეც არ გამოვა.
ეს მხოლოდ იმუშავებს... – და რალფ ბოესმა ეს ახლახან გამოაცხადა, და მე ვეთანხმები რალფ ბოესსა და ბევრ
სხვას. გთხოვთ, გაეცნოთ მის მიერ ნახსენებ ვებსაიტს.
ვფიქრობ, ფედერალური შტატების გავლის გვიწევს.
ყველა ფედერალურ შტატს საკუთარი კონსტიტუცია აქვს.
და რადგან ისინი ცალკეული კონსტიტუციებია, ფედერალურ სახელმწიფოში თითოეულ კონსტიტუციას შეგვიძლია შევცვალოთ.
ძალა ჩვენს ხელშია. შენ უბრალოდ არ იცი...
დღეს, თბილად მივესალმები სოლისიტორ რალფ ლუდვიგს ჩვენს Kla.TV-ის სტუდიაში.
გამარჯობა.
ბერლინში გამართულ დემონსტრაციაზე თქვით, რომ ძალაუფლება ხელთ გვაქვს, მაგრამ ეს არც კი ვიცით.
ჰოდა, მეც არ ვიცი. არც კი ვიცი, რა ძალა მაქვს ხელში.
და მე არც კი ვიცი, როგორ უნდა იმოქმედო პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებზე, როგორ მუშაობს ეს.
შეგიძლიათ დაგვეხმაროთ, შეგიძლიათ დამეხმაროთ, შეგიძლიათ მაყურებელს ცოტათი დაეხმაროთ?
დიახ, პრინციპში ეს არც ისე რთულია.
გერმანიაში 16 ფედერალური მიწაა და ყველა ფედერალურ მიწას საკუთარი კონსტიტუცია აქვს.
და ყველა შტატის კონსტიტუცია – ჰესეს გამოკლებით, თუმცა არსებითად მისი ჩართვითაც –
ითვალისწინებს სახალხო კანონმდებლობის შესაძლებლობას.
ეს ნიშნავს, რომ შესაბამის ფედერალურ შტატში მცხოვრებ ადამიანებს შეუძლიათ საკუთარი კანონების მიღება.
და მათ შეუძლიათ არა მხოლოდ კანონების მიღება, არამედ შესაბამისი შტატის კონსტიტუციის შესწორებაც.
რომ შეძლონ საკუთარ ფედერალურ სახელმწიფოში, სურვილის შემთხვევაში, შეცვალონ თანაარსებობის
წესები, სტრუქტურის, პოლიტიკური სტრუქტურის წესები.
ეს გარკვეულ უმრავლესობებს მოითხოვს. ეს ნიშნავს, რომ ყოველთვის სამი ეტაპია.
პირველი ნაბიჯი მოქალაქეთა ინიციატივაა. ეს ნიშნავს, რომ თქვენ წარმოადგენთ იდეას.
თქვენ უნდა შეაგროვოთ გარკვეული რაოდენობის ხმები.
მეორე არის ის, რაც ცნობილია, როგორც რეფერენდუმი.
ეს ნიშნავს, რომ თქვენ უნდა დაამტკიცოთ, რომ ქვეყანაში გარკვეულ რაოდენობას ადამიანების ამ თემით დაინტერესებული არიან.
ეს ყოველთვის ყველაზე რთული ეტაპია და როგორც კი მას გადალახავთ, ეს არის არჩევნები, როგორიც ჩვენთვისაა ცნობილი, შემდეგ, კვირას, ხალხი
საარჩევნო უბნებზე მიდის და შეუძლია ხმა მისცეს ამ პოლიტიკურ საკითხს, შემოთავაზებულ კანონს ან მსგავს რამეს, და შემდეგ შეუძლია
თქვას: "ჩვენ, როგორც ამ ფედერალურ შტატში მცხოვრებ ხალხს, გვინდა, რომ ეს ასე ან ისე იყოს, ან გვინდა, რომ ეს კანონი
არსებობდეს, ან გვინდა, რომ ეს თუ ის რეგულაცია მოქმედებდეს".
პრინციპში, ეს ყველა სახელმწიფოს კონსტიტუციით არის გათვალისწინებული.
და ეს ნიშნავს, რომ თუ მოვისურვებთ, შეგვიძლია თავად ჩავერიოთ პოლიტიკური გადაწყვეტილებების მიღებაში, იმის ნაცვლად, რომ ყოველ
ოთხ ან ხუთ წელიწადში ერთხელ უბრალოდ მოვნიშნოთ ველი და ვიმედოვნოთ, რომ აირჩევიან სწორი ადამიანები და მიიღებენ სწორ გადაწყვეტილებებს.
აჰ, დიახ. და შტატების კონსტიტუციები – ახლა ცოტა დავიბენი... ჩვენ ასევე გვაქვს ძირითადი კანონი.
ეს რა არის? რატომღაც, ის ფედერალურ დონეზე არ მუშაობს, მხოლოდ შტატის დონეზე მუშაობს. რატომ?
დიახ, რა თქმა უნდა, ჩვენ გვაქვს ფუძემდებლური კანონი, და ფუძემდებლური კანონი სინამდვილეში ფუძემდებლური კანონი ჰქვია –
და არა გერმანიის კონსტიტუცია ან გერმანული კონსტიტუცია, არამედ "გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ფუძემდებლური კანონი".
რა თქმა უნდა, ამას ისტორიული მიზეზები აქვს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გერმანია გაიყო.
გერმანია ოკუპირებული იყო, სხვადასხვა, სინამდვილეში კი ოთხი გამარჯვებული ძალის მიერ,
და გერმანია ფაქტობრივად ტერიტორიულად გაიყო.
ეს ნიშნავდა, რომ გერმანიის იმპერიის ტერიტორიული მთლიანობა აღარ არსებობდა.
და შემდეგ დაიწყო ცივი ომი დასავლეთსა და აღმოსავლეთს შორის, რომელიც, არსებითად, რუსეთს
— და იმ დროისთვის საბჭოთა კავშირს — ეწეოდა.
დასავლურ ძალებს განსხვავებული შეხედულებები ჰქონდათ იმის შესახებ, თუ როგორ მოქცეოდნენ
გერმანიას, როგორი უნდა ყოფილიყო მისი მომავალი.
და დიახ, ამან 1949 წელს გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის დაარსება გამოიწვია, და გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა,
რა თქმა უნდა, მთლიანი გერმანიის რაიხის მხოლოდ ნაწილია.
და იმ დროს ჯერ კიდევ მიიჩნეოდა, რომ საბოლოოდ მოხდებოდა გამოსავლის პოვნა, გამოსავლის მთელი გერმანიისთვის, და სწორედ ამიტომ არ
შეიქმნა გერმანიის კონსტიტუცია, რადგან კონსტიტუცია შეიძლებოდა შექმნილიყო მხოლოდ რაიხის მთელი ტერიტორიისთვის,
რაიხის ყოფილი ტერიტორიისთვის, მთელი გერმანიის ტერიტორიისთვის, და ამიტომაც ეწოდა მას ძირითადი კანონი.
ეს, ფაქტობრივად, სამი გამარჯვებული მოკავშირე ძალის ფუნდამენტური კანონია, რომელიც შემდეგ,
მეტ-ნაკლებად, ჰერენ-კიემზეს პოლიტიკოსებთან იქნა შეთანხმებული.
და ეს საბაზისო კანონი გაერთიანებასაც გადაურჩა.
მაშინაც კი, მიუხედავად იმისა, რომ ეს გათვალისწინებული იყო ძირითად კანონში, მთლიანი გერმანიის კონსტიტუცია არ შექმნილა; ამის
ნაცვლად, ძირითადი კანონი განაგრძო არსებობა, როგორც კონსტიტუცია.
და მე ყოველთვის ვამბობ, რომ კონსტიტუცია კონსტიტუცია მხოლოდ მაშინ შეიძლება იყოს, თუ მას სუვერენი ჰყავს.
სუვერენი კი არ არის, როგორც კარლ შმიტი მხოლოდ აღნიშნავს, ის, ვინც საგანგებო მდგომარეობას
აცხადებს, არამედ ის, ვისაც წესების შეცვლა შეუძლია.
და ჩვენი კონსტიტუცია არ ითვალისწინებს იმ შესაძლებლობას, რომ ადამიანებმა შეძლონ წესების შეცვლა.
ეს ნიშნავს, რომ ძირითადი კანონი ამ გაგებით ვერ იქნება კონსტიტუცია, რადგან ძირითადი
კანონი არ აღიარებს არანაირ სუვერენულ ძალაუფლებას.
ანუ, ერთადერთი სუვერენული აქტი, რომელიც ჩვენ, როგორც მოქალაქეებს, ვიცით, სწორედ არჩევნებია –
ბუნდესტაგის ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ არჩევა.
და ეს არის გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში ხალხის ერთადერთი ჩართულობა.
სხვა შემთხვევაში, არაფერია დაგეგმილი. არ არსებობს პოპულარული კანონმდებლობა.
მიუხედავად იმისა, რომ მე-20 მუხლი კვლავ ითვალისწინებს, რომ სუვერენი პოლიტიკას არჩევნებისა და რეფერენდუმების
გზით განსაზღვრავს, გერმანიაში რეფერენდუმები არ ტარდება.
არ არსებობს საარჩევნო კანონი და, შესაბამისად, ხმის მიცემა არ ხდება.
შემდეგ არის 146-ე მუხლი, რომელიც ითვალისწინებს, რომ გერმანელ ხალხს შეუძლია მიიღოს ახალი კონსტიტუცია ან კონსტიტუცია.
ბევრი კონსტიტუციონალისტი იურისტი ამბობს, რომ ეს აბზაცი ან ეს მუხლი არ ვრცელდება, რომ ეს ნორმა არ ვრცელდება.
ამაზე დიდხანს შეიძლება კამათი, მაგრამ გერმანიის ყველა შტატის კონსტიტუციაში არსებობს შესაძლებლობა, რომ ხალხმა სამი ზემოხსენებული
ნაბიჯის მეშვეობით აქტიურად ჩაერიოს კანონმდებლობის შექმნაში, თავად შეიმუშაოს კანონები და, ამგვარად, თავად შეცვალოს წესები.
და აპლიკაციის წესებს არა მხოლოდ კანონების შეცვლა შეუძლიათ, არამედ — როგორც ვთქვი, ჰესეს შესახებ მცირე გადახვევით — მათ
შეუძლიათ საკონსტიტუციო ცვლილებების შეტანაც თითოეულ ფედერალურ შტატში, ანუ მათი თანაარსებობის წესების შეცვლა.
არსებობს ორი აუცილებელი ღირებულება, რომლებიც უნდა დაცული იყოს.
ეს ყოველთვის დემოკრატიის პრინციპია, რაც ნიშნავს, რომ ყოველი პოლიტიკური გადაწყვეტილება ხალხის ნებაზე უნდა იყოს დაფუძნებული.
მეორეა ადამიანის ღირსების გარანტია. ამიტომ, ჩვენ არ უნდა შევცვალოთ წესები ისე, რომ ადამიანის ღირსების გარანტია გაუქმდეს.
მაგრამ ეს ერთადერთი წესებია და ამ წესების ფარგლებში, თითოეულ ფედერალურ შტატში ადამიანებს შეუძლიათ თავად მიიღონ გადაწყვეტილება.
ასე რომ, მაგალითად, შეგვიძლია გადავწყვიტოთ, რომ შტატის მთავრობას ან შტატის პარლამენტს ყოველ ხუთ (სწორია: ოთხ) წელიწადში
ერთხელ აღარ ავირჩევთ, არამედ ყოველ ორ წელიწადში ერთხელ.
ან შეგვიძლია გადავწყვიტოთ, რომ შტატის მთავრობა აღარ გვინდა, მაგრამ შტატის პარლამენტმა უნდა დანიშნოს ადმინისტრატორები
გარკვეული ამოცანების შესასრულებლად და ასე შემდეგ.
თეორიულად პარლამენტის გაუქმებაც შეგვეძლო, თუკი გვეყოლებოდა ალტერნატივა, რომელიც დემოკრატიულ ნებას
უბრალოდ წარმოდგენის ნაცვლად, სინამდვილეში გამოხატავდა.
ასე რომ, ჩვენ შეგვიძლია ბევრის შეცვლა, მაგრამ მხოლოდ შტატის დონეზე, და არა ფაქტობრივად ეროვნულ დონეზე.
დიახ, ძალიან საინტერესოა. და როგორ შეიძლება ასეთი პროცესის დაწყება?
ვთქვათ, რომ გვინდოდა რამის შეცვლა მთელ ამ პოლიტიკურ სტრუქტურაში, ან, მაგალითად, სასამართლო მოსამართლეების დანიშვნის წესის
შეცვლა, ან თუნდაც საზოგადოებრივი პროკურორების, რათა ისინი აღარ დაინიშნებოდნენ იუსტიციის სამინისტროს მიერ, არამედ ხალხის მიერ.
როგორ შეგიძლია ამის გაკეთება? როგორ შეგიძლია ინიციატივის აღება?
ძირითადად, როგორც ვთქვი, ყველა კანონი, მათ შორის შტატების კონსტიტუციებიც, შეიძლება შეიცვალოს.
და პრინციპში, ნებისმიერს შეუძლია უბრალოდ წამოიწყოს ინიციატივა; ერთმა ან ორმა ადამიანმა შეიძლება წამოიწყოს ინიციატივა...
…მაშ, ორივე?
ორივეს შეგვეძლო – ისე, ალბათ ახლა არა, რადგან სხვადასხვა შტატში ვცხოვრობთ, მაგრამ პრინციპში, კი.
თუ ერთსა და იმავე ფედერალურ სახელმწიფოში ვცხოვრობდეთ, შეგვეძლო უბრალოდ გვეთქვა, რომ კანონის ცვლილება გვინდა.
შემდეგ ჩვენ ვამზადებთ კანონპროექტის პროექტს, ისე, როგორც ჩვენ მას წარმოგვიდგენია – სხვა
სიტყვებით რომ ვთქვათ, ჩვენს მიერ შესრულებულ სამუშაოს.
ჰმმ.
ასევე არსებობს განსხვავებები. თქვენ ასევე შეგიძლიათ წარადგინოთ საჯარო მოთხოვნები, რაც ნიშნავს, რომ პარლამენტმა
უნდა განიხილოს გარკვეული მოთხოვნები და ჩაატაროს სესია, საპარლამენტო სესია, ამ საკითხის განსახილველად.
მაგრამ ახლა, სახალხო კანონმდებლობის ფარგლებში, ჩვენ ორივე, ასე ვთქვათ, ვწერთ კანონპროექტს და წარვადგენთ მას,
როგორც წესი, შტატის პარლამენტის თავმჯდომარის კომიტეტს.
და შემდეგ, სრულიად ჩვეულებრივად გამოცხადდება, რომ აქ, კანონში ამ ცვლილების შეტანით, მოქალაქეთა ინიციატივა იწყება.
და შემდეგ შეგვიძლია დავიწყოთ და შევაგროვოთ ხმები ჩვენი საკანონმდებლო ცვლილებისთვის.
და როგორც კი გარკვეულ კვორუმს მივაღწევთ – პირველ ეტაპზე ის შედარებით დაბალია, ზოგიერთ ქვეყანაში ის მხოლოდ 6000
ან 5000 ხმას შეადგენს – როგორც კი ამ ხმებს მივიღებთ, უფლება გვაქვს, წამოვიწყოთ ეგრეთ წოდებული რეფერენდუმი.
ეს ნიშნავს, რომ შტატის პარლამენტი შემდეგ განიხილავს მოქალაქეთა პეტიციას და შესაძლოა, დაამტკიცოს ან არ
დაამტკიცოს ის. ამ შემთხვევაში რეფერენდუმი არ გაიმართება.
შემდეგ საკითხი რეფერენდუმზე გადადის, და რეფერენდუმისთვის საჭიროა გარკვეულ დროში, როგორც წესი, ექვსიდან რვა
თვემდე პერიოდში, გარკვეული რაოდენობის ხელმოწერების შეგროვება.
და როგორც კი კვორუმი გადააჭარბდება, შტატის პარლამენტი ხელახლა განიხილავს საკითხს და
გადაწყვეტს, დაამტკიცოს თუ არა საკანონმდებლო ინიციატივა.
და თუ ის ამას არ დაამტკიცებს, მაშინ რეფერენდუმი გაიმართება, რომელიც არჩევნების მსგავსია.
შემდეგ მოქალაქეებს კვირას ხმის მისაცემად იწვევენ.
და შემდეგ ითქვება: კარგი. მოქალაქეებს ეკითხებიან, სურთ თუ არა ეს კანონი, დიახ თუ არა.
როგორც ბერლინში დემონსტრაციაზე თქვით, საბოლოო გადაწყვეტილება კვლავ ხალხმა უნდა მიიღოს.
ამგვარად, ეს პრაქტიკაში შეიძლება დაიწყოს ამ ეროვნული კონსტიტუციების მეშვეობით.
დიახ, ზუსტად. კორონავირუსის პანდემიის დროს ჩვენ ვნახეთ, თუ როგორ შეიჭრა პოლიტიკა ადამიანების ცხოვრებაში.
და ვფიქრობ, ადამიანებს უნდა შეეძლოთ თავი დაიცვან ამ შემოჭრის პოლიტიკისგან.
და ის, რაც ახლახან აღვწერე, ეს ნაბიჯები, ეს სამი ნაბიჯი, მარადისობას საჭიროებს.
და მანამდე, რა თქმა უნდა, ვერაფერს შევძლებდით.
და სწორედ ამიტომ, ჩემი წინადადება იქნება, რომ, უპირველეს ყოვლისა, ყველა სახელმწიფოს
კონსტიტუციაში ჩავწეროთ ეგრეთ წოდებული ვეტოს უფლება.
ასე რომ, ჩვენ, ფაქტობრივად, ვამბობთ, რომ შტატის მთავრობის მიერ მიღებული ყოველი კანონი და რეგულაცია,
ადრეულ შემთხვევაში, ძალაში სამი თვის შემდეგ შევა.
ამ სამი თვის განმავლობაში, გარკვეული კვორუმის მქონე ადამიანებს აქვთ დრო ხელმოწერების შესაგროვებლად.
და თუ მათ გარკვეული რაოდენობის ხელმოწერა შეაგროვეს, რომელიც, ვფიქრობ, მოსახლეობის ორ პროცენტ ნახევარს
შეადგენს, თუმცა ეს შეიძლება შეიცვალოს, მაშინ ამ კანონთან დაკავშირებით რეფერენდუმი ჩატარდება.
რადგან მაშინ ორმა და ნახევარმა პროცენტმა, ფაქტობრივად, თქვა, რომ არ გვინდა ეს კანონი.
რაც არც ისე უმნიშვნელოა. ანუ, ხუთი პროცენტი შტატის პარლამენტში ფრაქციაა.
ასე რომ, აქ ორი პროცენტი და ორმოცდაათი პროცენტი ამბობს, რომ ეს არ გვინდა.
რომ მთელმა მოსახლეობამ, ანუ შესაბამისი ფედერალური შტატის მოქალაქეებმა, შემდეგ ხმა მისცენ იმის
შესახებ, სურთ თუ არა მათ ეს კანონი ან რეგულაცია.
მაგრამ თუ კანონმდებელი შემოაქვს რეგულაციას ან კანონს – იმიტომ, რომ ამბობს, ეს აბსოლუტურად გადაუდებელია, ჩვენ ეს ახლავე,
სწრაფად უნდა გავაკეთოთ – თუ ის არ იძლევა სამთვიან პერიოდს, მაშინ ამ კანონზე, ამ რეგულაციაზე ხმის მიცემა სავალდებულოა.
იმისათვის, რომ არ აღმოვჩნდეთ სიტუაციაში, როდესაც კანონმდებლები კანონებს იჩქარებენ.
მე ყოველთვის ვამბობ, რომ ხალხს რომ მასკების ტარების მოთხოვნაზე ხმის მიცემა შეეძლოს, ის არ შემოიღებოდა.
დიახ, პირბადის ტარების მოთხოვნა, ფაქტობრივად, ფარული და საიდუმლო ოპერაციის შედეგად შემოიღეს და სწორედ ამან
გამოიწვია თავდაპირველად ის შიში, რომელიც, მაგალითად, შემდეგ ხალხის აცრის წინაპირობა გახდა.
და უნდა ვთქვათ, რომ თუ მათ სურთ, ასე ვთქვათ, სიბნელეში მიიღონ კანონები, რომლებიც ხანმოკლე დროში უნდა შევიდეს ძალაში, მაშინ
პოლიტიკოსებმა დაუყოვნებლივ და ყოველთვის ხალხის კენჭისყრას უნდა უგზავნონ ეს კანონები,
რათა ხალხმა საჭიროების შემთხვევაში "არა" თქვას.
ეს არის ვეტოს ეს უფლება, საბოლოო გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილება, როგორც ყოველთვის ვამბობ. დიახ.
რომ ხალხს შეუძლია თქვას "არა" და რომ საქმეები ასე არ კეთდება.
ჩვენ შეგვიძლია ამის გაკეთება. ჩვენ შეგვიძლია ამის გაკეთება ყველა ფედერალურ შტატში.
და ეს პოლიტიკოსებს ნათლად აჩვენებდა, რომ ყოველი კანონი, რომელსაც ისინი იღებდნენ – ახლა, მაგალითად,
ფედერალურ დონეზე, სწორედ ეს ვალები დააკისრეს მათ.
მაგრამ, მაგალითად, ასევე შეიძლებოდა ითქვას... ფედერალური კანონების შემთხვევაშიც კი, ფედერალურმა საბჭომ თანხმობა უნდა გასცეს.
და თუ ჩვენ, როგორც ფედერალური სახელმწიფოების მოსახლეობა, მთავრობას ვეტყვით, რომ მას ამაზე თანხმობის უფლება არ
აქვს, მაშინ ეს ვალები, მაგალითად, არ იქნებოდა დაგროვილი.
და ჩვენ, როგორც მოსახლეობას, უნდა გვქონდეს ეს ძალა, რათა მხოლოდ ერთხელ არ დავუჭიროთ მხარი და შემდეგ აღარ გვქონდეს კონტროლი იმაზე,
თუ რას აკეთებენ პოლიტიკოსები კონკრეტულ შემთხვევებში, რომელი კოალიციები ყალიბდება, როგორ იღებენ პოლიტიკოსები გადაწყვეტილებებს,
არამედ რათა ჩვენ, როგორც მოქალაქეებს, შევძლოთ ნებისმიერ დროს, ყველა პოლიტიკურ საკითხზე ვთქვათ: "ჩვენ ეს არ გვინდა".
უკვე თუ არსებობს ნიშნები, რომ ჯგუფები ამ მიმართულებით მუშაობენ, რომ მათ ინიციატივა აიღეს?
დიახ, მთელი ამ საქმის იდეა სრულიად დეცენტრალიზებული გახადოს.
ასე რომ, ჩვენ არ გვინდა, რომ ამას რაიმე ცენტრალური ორგანიზაცია აკეთებდეს.
ამის ნაცვლად, ჩვენ, ფაქტობრივად, ვთქვით, რომ ჩვენთვის ორი რამ არის გადამწყვეტი.
ჯგუფები და ორგანიზაციები, რომლებიც ამას აკეთებენ, თავად უნდა ურთიერთობდნენ ერთმანეთთან გარკვეული წესით, დემოკრატიულად.
ჩვენ ვამბობთ, ყოველთვის მიიღეთ მიმღები გადაწყვეტილებები.
ეს ნიშნავს, რომ თუ გვსურს, გვქონდეს ნამდვილი დემოკრატია, პირველ რიგში, თავად უნდა ვივარჯიშოთ მასში, მცირე მასშტაბით.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ არ შეგვიძლია მოვითხოვოთ, რომ ჩვენი საზოგადოება დემოკრატიული იყოს.
და ჩვენ თვითონაც, მცირე მასშტაბით, იმ არეალში, სადაც ვმოღვაწეობთ, ერთმანეთის მიმართ დემოკრატიულად
არ ვიქცევით, არ ვიქცევით მიმღებლობაზე დაფუძნებულად.
ასე რომ, ამ გარემოებებში ეს მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებაა.
და მეორე საკითხია იმის განხილვა, თუ როგორ შევძლოთ რაც შეიძლება მეტი ადამიანის მოტივირება, რათა შეგროვდეს საკმარისი ხელმოწერები
ასეთი რეფერენდუმისთვის, ან თავდაპირველად პეტიციისთვის.
და ეს სრულად დეცენტრალიზებული უნდა იყოს, განხორციელდეს მცირე ჯგუფების მიერ, რომლებსაც ბევრად უკეთ შეუძლიათ
ადგილობრივ დონეზე გადაწყვიტონ, ვიდრე ვინმემ ცენტრალურად, თუ რა არის საკითხები, რა არის საინტერესო და ა.შ.
და ამჟამად იმდენი ინიციატივა იქმნება.
ჩვენ უბრალოდ ვურჩიეთ და ვთქვით: "მოდი, რამე გააკეთე".
და ახლა ჩვენ ბადენ-ვიურტემბერგში მიგვიწვიეს.
არსებობს ინიციატივების ფართო წრე, რომლებსაც სურთ ამის გაკეთება, რომლებსაც სურთ ამის განხორციელება.
მე ახლახან ჩამოვედი საქსონია-ანჰალტიდან, ამ ინტერვიუამდე ცოტა ხნით ადრე. მე ვიყავი გიუსტენში, საქსონია-ანჰალტში.
იქ შეიკრიბა ბაზისური ორგანიზაცია DieBasis-ის დიდი რაოდენობის წევრი და ადგილობრივი ასოციაცია, რომელიც
ასევე დაინტერესებულია ამ ტიპის ბაზისური დემოკრატიით.
და სწორედ ეს გავაკეთეთ. ძირითადად, ჩვენ უბრალოდ განვიხილეთ, თუ რატომ უნდა აირჩიოს ვინმემ საბაზისო ვარიანტი.
და გასაკვირად, ეს ზუსტად ასეთი შედეგი იყო:
რადგან ჩვენ ვართ ისინი, ვინც საბოლოოდ განასახიერებს ამ ტიპის საზოგადოებრივ დემოკრატიას – სადაც გადაწყვეტილებები მიიღება
სუბსიდიარულად, ქვემოდან ზემოთ და არა პირიქით, სადაც ჩვენ დეცენტრალიზებულები ვართ, სადაც ყველა მნიშვნელოვანი
გადაწყვეტილება ადგილობრივ დონეზე მიიღება და სადაც ყველა ჩართულია ყველა პოლიტიკური გადაწყვეტილების მიღებაში.
ეს, ფაქტობრივად, ბაზის უნიკალური გამორჩეულობაა. და ჩვენ გვსურს, ეს გარე სამყაროსთვის უფრო მკაფიოდ გადმოვცეთ.
სწორედ ეს იდეა, კერძოდ: გადაწყვეტილებები მიიღება ქვემოთ და არა ზემოდან.
ჩვენ არ გვჭირდება ცენტრალური ოფისი, რომელიც ჩვენ მაგივრად მიიღებს გადაწყვეტილებებს; ამის ნაცვლად, ყველა
მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება, რომელიც ჩვენს ცხოვრებაზე მოქმედებს, ადგილობრივ დონეზე მიიღება.
და შემდეგ, პრინციპში, თუ თქვენ გაქვთ დიდი მიწის ფართობი და ასე შემდეგ, ადგილობრივი გადაწყვეტილებები ასევე
შეიძლება ერთობლივად იქნას მიღებული, რათა მოიძებნოს ყველასთვის მისაღები გადაწყვეტილებები.
დიახ, ძალიან საინტერესოა, რადგან მუდმივად გესმით, რომ ხალხი ამბობს, თითქოს ზემოთ მყოფებს ჩვენთან რაც
სურთ, იმას აკეთებენ და ჩვენ ამას ვერაფერს ვუზამთ.
მათ ეს ყველაფერი უნდა მოითმინონ, ისევე როგორც წვიმა და თოვლი.
ვალიანობის მუხრუჭს უშვებენ და ჩვენი ქვეყანა თავისუფალ ვარდნაშია.
მაგრამ მართლაც საინტერესოა, რომ ბოლოს და ბოლოს მაინც იპოვეს გამოსავალი.
რა შემეძლო გამეკეთებინა ახლა, მაგალითად, სად შემეძლო ჩავრთულიყავი, თუკი დაინტერესებული ვიქნებოდი,
როგორც თქვენ თქვით, ჩემთვის კანონიერად განკუთვნილი ძალაუფლების დაბრუნებით? რა შემეძლო გამეკეთებინა?
ასე რომ, უპირველეს ყოვლისა, თქვენთვის საკმარისია, უბრალოდ შექმნათ ჯგუფი თქვენს სამეზობლოში.
ან ის ჯგუფიც კი არ არის; ჩვენ მას უჯრედს ვუწოდებთ.
უბრალოდ შეხვდი მეგობრებს შენს სამეზობლოში – იდეალურ შემთხვევაში, სამეზობლოშივე – შეიკრიბე ხალხთან ერთად.
და წაიკითხეთ, მაგალითად, რაინერ მაუსფელდის "რატომ არიან ცხვრები ჩუმად?"
რადგან რაინერ მაუსფელდმა ამ წიგნში ძალიან, ძალიან კარგად გააანალიზა, თუ როგორ მუშაობს სინამდვილეში ჩვენი პოლიტიკური
სტრუქტურა, რატომ არ გვაქვს ხმის უფლება, რატომ გვაქვს წარმომადგენლობითი დემოკრატია, რომელსაც
დემოკრატიასთან საერთო არაფერი აქვს და რომელიც არ გვაძლევს საშუალებას, რომ რეალურად თავად მივიღოთ გადაწყვეტილებები.
რა არის ამის აზრი? რას ამბობს ბატონი მაუსფელდი?
ისე, ბატონი მაუსფელდი, ფაქტობრივად, ამბობს, რომ ეს, ამერიკის შეერთებული შტატების დაარსებისას, მეტ-ნაკლებად
პირველი კონსტიტუციაა, პირველი დემოკრატიული კონსტიტუცია.
ისე, ამაზე გარკვეული დავა არსებობს; პოლონეთის კონსტიტუცია უფრო სწრაფი იყო.
მაგრამ პირველი დიდი დემოკრატიული კონსტიტუცია, რა თქმა უნდა, ამერიკის კონსტიტუცია იყო.
და ამერიკის დამფუძნებელ მამებს ამაზე მართლაც კამათი ჰქონდათ იმ დროს:
გვინდა თუ არა პირდაპირი დემოკრატიის შემოღება, სადაც ხალხი გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობს, თუ წარმომადგენლობითი
დემოკრატია – რომელიც, სინამდვილეში, ტერმინთა წინააღმდეგობაა.
წარმომადგენლობითი დემოკრატია – ან წარმომადგენლობითი ხარ, ან დემოკრატიული – ასე რომ, წარმომადგენლობითი
დემოკრატია, თუ მას კარგად დაუკვირდებით, წინააღმდეგობაა.
და სწორედ მაშინ გააცნობიერეს, რომ თუ გვექნებოდა ნამდვილი, ფუძემდებლური დემოკრატიული გადაწყვეტილების მიღების ძალა, მდიდრების
სიმდიდრე საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდებოდა, რადგან ღარიბებს შეეძლოთ დემოკრატიულად გადაეწყვიტათ, რომ
ფული ან აქტივები სხვანაირად გადანაწილებულიყო.
რა თქმა უნდა, ეს წმინდად ეკონომიკური მოსაზრება იყო.
და შემდეგ განვიხილეთ, როგორ შეგვეძლო მას მაინც დემოკრატია დავერქმია, მაგრამ ისე
დაგვესტრუქტურირებინა, რომ დემოკრატია არ ყოფილიყო.
და ეს არის წარმომადგენლობითი დემოკრატია, რომელიც ახლა გვაქვს.
ასე რომ, როგორც ვთქვი, ის, რაც ახლახან თქვი, ისე, როგორც ადამიანები ამას განიცდიან, სინამდვილეში სწორედ ასეა.
ზევით ვინმე რაღაცას აკეთებს და ჩვენ ვერაფერზე ვწყვეტთ.
ეს გრძნობა არ არის მცდარი, არამედ ასეა: ჩვენ ვიღებთ ჩვენს ჯვარს და სულ ესაა...
და ეს არის, ჩვენ არაფერი ვიცით!
ასე რომ, ისინი, ვინც CDU-ს მისცეს ხმა, ახლა, დიდი ალბათობით, არ ელოდნენ, რომ მწვანეთა პარტიაზე უფრო მწვანე პოლიტიკას მიიღებდნენ,
სწორედ იმ მწვანეებზე, რომლებიც მათ ხმით მოიცილეს ხელისუფლებიდან.
ეს შეიძლება არ ყოფილიყო ის, რაც ხალხს სურდა.
არ ვიცი, მაგრამ ვვარაუდობ, რომ არ უნდოდათ, თორემ მწვანეებს მისცემდნენ ხმას და არა ქდუ-ს.
მაგრამ მათ ვერაფერს იზამენ. ახლა ოთხი წელი ისხდებიან, შემდეგ კი ხალხი იფიქრებს: კარგი, შემდეგ ჯერზე ჩვენ დავანახვებთ.
მაგრამ ამჯერად ჩვენ CDU-ს კი არ ვუყრით ხმას, არამედ SPD-ს.
ჩვენ ყოველთვის ამას განვიცდით. და შემდეგ ისევ არაფერი იცვლება.
მაშინ ისინი სრულიად გაოცდებიან, რომ როდესაც სხვები მოდიან, ისევ არაფერი იცვლება.
რადგან ჩვენ არ შეგვიძლია გავლენა მოვახდინოთ ინდივიდუალურ პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებზე.
და პრინციპში, სახელმწიფო კონსტიტუციების თანახმად, ამის გაკეთება შეგვიძლია, მაგრამ არ ვაკეთებთ.
რაინერ მაუსფელდი სწორედ ამას ამბობს. ისინი მის წინ მდგომ ილუზიონისტებს ჰგვანან.
ეს კარები არსებობს, და ილუზიონისტები, ჯადოქრები დგანან მათ წინ და ფაქტობრივად მალავენ მათ ჩვენგან,
კარებს, რომელთა გავლითაც ჩვენ სინამდვილეში შეგვეძლო გავლა.
წარმომადგენლობითი დემოკრატია შეიძლება აღწერილი იყოს, როგორც ელიტური ოლიგარქია,
საარჩევნო ოლიგარქია, არისტოკრატია ან რაც გინდათ, ის.
რადგან ჩვენ გვაქვს უფლება, შევარჩიოთ გარკვეული რაოდენობის ელიტებიდან ისინი, ვინც
მომდევნო ოთხი წლის განმავლობაში მართავენ ჩვენ.
მაგრამ სინამდვილეში არაფრის შეცვლის საშუალება არ გვაქვს.
ჩვენ ამას მხოლოდ იმ შემთხვევაში შევძლებთ, თუ ინდივიდუალურ პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებში ჩარევის საშუალება გვექნება.
და დაბრკოლებები უბრალოდ ძალიან მაღალია. ეს ის არის, რასაც ამჟამად ვერ ვახერხებთ.
და თავისუფლების იდეა არაფრით იწყება.
ასე რომ, რაც შეეხება ამ პროექტს, რომელიც ბერლინში წამოვიწყე, უნდა ითქვას, რომ ინდივიდუალური პოლიტიკური საკითხების
გადაწყვეტის უფლებამოსილება, საბოლოო გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილება, ხალხის ხელში უნდა იყოს.
უნდა გადავწყვიტოთ: გვინდა თუ არა ვალის მუხრუჭის მოხსნა?
უნდა გადავწყვიტოთ, როგორ იქნება დაწესრიგებული ჩვენი განათლების სისტემა.
უნდა გადავწყვიტოთ, როგორ უნდა იყოს დაწესებული ჩვენი მართლმსაჯულების სისტემა.
უნდა გადავწყვიტოთ, როგორ გვინდა ჩვენი ენერგია და ასე შემდეგ.
ჩვენ შეგვიძლია მივიღოთ ყველა ეს გადაწყვეტილება თავად.
და მე ვამტკიცებ, რომ ვერც ერთი ინდივიდი ვერ მიიღებს ისეთ უარეს გადაწყვეტილებას, როგორიც
ნებისმიერ ექსპერტს ან ექსპერტად დანიშნულ პირს.
მათ შეუძლიათ, გაგვიწიონ რჩევა და გამოთქვან თავიანთი აზრი ამ საკითხზე.
რაც შემეხება მე, მჯერა, რომ საკუთარი გადაწყვეტილებების მიღება სრულიად შემიძლია და ვენდობი,
რომ გერმანიაში ყველა დანარჩენიც ასე მოიქცევა.
ისე, ბოლო წლების პოლიტიკის გათვალისწინებით, ყველასთვის ნათელი უნდა იყოს, რომ მათ თავად უკეთესად შეეძლოთ საქმის კეთება.
ასე რომ, შემეძლო ჩემს ტერიტორიაზე ფილიალი შემექმნა და ინიციატივა ხელში ჩამეგდო.
მაგრამ სად შემეძლო, მაგალითად, წახალისების მიღება ან რჩევების მოსმენა?
არსებობს ვებსაიტი, სადაც ამის შესახებ მეტის გაგება შეიძლება? შეგიძლიათ რჩევა მოგვცეთ?
ასე რომ, ვებსაიტი ჯერ არ არის ონლაინ, მაგრამ "freiheit-beginnt-mit-nein.de" არსებობს.
როგორც აქ წერია: თავისუფლება უარით იწყება.
ეს გვერდი შესაძლოა ასევე ონლაინ იყოს ამ ინტერვიუს გამოქვეყნების დროისთვის.
ამჟამად მის დასრულების საბოლოო ეტაპზე ვართ. ინფორმაცია მაშინ იქნება ხელმისაწვდომი.
მაგრამ იდეა არსებობს და ასევე იქნება კავშირების დამყარების შესაძლებლობა.
მაგრამ ქსელური კავშირის ვარიანტი ისე იქნება ორგანიზებული, რომ თქვენ მოგიწევთ ანალოგური ფორმით დაკავშირება.
და შემდეგ მისი ციფრულად რეპროდუცირება იქნება შესაძლებელი. ასე რომ, ჩვენ არ გვინდა, რომ
ადამიანები ციფრულად დაუკავშირდნენ ერთმანეთს.
რათა ადამიანებმა, როგორც ახლა ვხედავთ, ერთმანეთს სოციალურ ქსელებში წერონ და ასე შემდეგ, გამოხატონ
თავიანთი აღშფოთება, ბევრი იდეა ჰქონდეთ, ბევრ რამეს წერდნენ.
ამის ნაცვლად, ადამიანებმა ადგილობრივ დონეზე, პირადად უნდა დაამყარონ კავშირები.
და თუ ისინი ასევე ერთმანეთთან არიან დაკავშირებულნი, მაშინ მათ ასევე შეუძლიათ პორტალზე აჩვენონ, რომ ჩვენ ვართ ჯგუფი
ან უჯრედული ერთეული, ჩვენ აქ ვართ და გვინდა რამის გაკეთება.
შემდეგ მათ ასევე შეუძლიათ სხვებისგან დახმარების ძიება, სხვების დახმარების შეთავაზება და ა.შ.
მაგრამ ჩვენ უპირატესად ანალოგურ ქსელებთან გვაქვს საქმე.
ჩვენ გვინდა, რომ ადამიანებმა ადგილობრივ დონეზე დაამყარონ კავშირები, დაიწყონ ერთმანეთთან დისკუსიები და
გვახსოვდეთ, რომ საბოლოოდ, ამ რეფერენდუმისთვის საკმარისი ხელმოწერების შეგროვებით, ჩვენ შეგვიძლია ამ საზოგადოების შეცვლა.
რადგან ეს მეორე ეტაპი ძალიან რთულია; 200 000 ხელმოწერის შეგროვება ძალიან რთულია. საქსონიაში კი 450 000-ია.
მაგრამ ჩვენ ამას შევძლებთ, თუ ადამიანები წინასწარ დაამყარებენ კავშირებს.
და მათ ერთმანეთთან პოლიტიკური დისკუსიები უნდა აწარმოონ.
მაგრამ მათ ასევე უნდა ისწავლონ დებატებისთვის სივრცის შექმნა, სადაც ადამიანებს საკითხების ღიად, სამართლიანად და
დემოკრატიულად განხილვის საშუალება ექნებათ და სადაც ექსტრემალურ აზრებსაც კი იტანენ — რაზეც რაინერ მაუსფელდიც საუბრობს.
ფეირვოლები არ უნდა არსებობდეს. ექსტრემალური მოსაზრებები დემოკრატიაში აზრის ფორმირებისთვის
მნიშვნელოვანია. ექსტრემალური მოსაზრებები არასდროს იმარჯვებს.
მაგრამ ისინი აუცილებელია იმისთვის, რომ მივიღოთ საზოგადოებრივი აზრის კარგი სურათი, საზოგადოების კარგი
კვეთა, მიუხედავად იმისა, თუ რაოდენ დიდია საზოგადოება.
და სწორედ ამას სწავლობენ ადამიანები. ეს არის ჩვენი იდეა, რომ მათ ერთმანეთთან ამგვარად დაიწყონ დისკუსია, რათა სწორედ ასე გაიგონ:
როგორ ვმართლაც ვახერხებთ ისეთი გადაწყვეტილებების მიღებას, რომლებსაც ყველა დაუჭერს მხარს?
და თუ ამას მცირე მასშტაბით შევძლებთ, მაშინ დიდ მასშტაბზეც შევძლებთ.
დიახ, თუ სწორად მესმის, მნიშვნელოვანია, რომ ისევ ვისწავლოთ ერთმანეთთან საუბარი, ვისწავლოთ სხვისი აზრის ატანა, ვისწავლოთ
ერთად მუშაობა საერთო მიზნისთვის და მზად ვიყოთ პასუხისმგებლობის აღებისთვის, გადაწყვეტილებების
მიღებისთვის, პრობლემებთან შეჯახებისთვის და ასე შემდეგ.
მაგრამ ეს არ ნიშნავს მის პოლიტიკოსებისთვის დელეგირებას, რომლებიც თქვენით სურვილისამებრ
იმოქმედებენ, არამედ კიდევ ერთხელ იმის თქმას:
მე ნამდვილად დარწმუნებული ვარ, პასუხისმგებლობას ხელთ ვიბრუნებ.
ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ არის ძალიან მნიშვნელოვანი საკითხი.
თქვენ თქვენს გამოსვლაში თქვით, რომ თქვენს პუნქტების სიაში არ შეგიტანიათ ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი, ან,
სინამდვილეში, ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხი.
თქვენ, რა თქმა უნდა, იფიქრეთ ამაზე, მაგრამ არ თქვით, კერძოდ: ყველაზე მთავარი ერთმანეთთან საუბარი კი არა, ერთმანეთის მოსმენაა.
ჩვენ საკმაოდ ხშირად ვსაუბრობთ. მაგალითად, როდესაც ვუყურებთ ამ ტოკ-შოუებს, რომლებიც ტელევიზიით ყველგანაა,
ბევრი ადამიანი საუბრობს. მაგრამ ერთმანეთს არავინ უსმენს.
და სისტემა, რომელსაც ჩვენ ვთავაზობთ, ანუ უჯრედების მიერ ერთობლივი გადაწყვეტილების მიღების კონკრეტული გზა —
სისტემური კონსენსუსის მიღწევა — არსებითად, უპირველეს ყოვლისა, ერთმანეთის მოსმენას გულისხმობს.
ყველას აქვს თვითგამოხატვის თანაბარი შესაძლებლობა და არავის აქვს უფლება, გააკრიტიკოს სხვები იმის გამო, რასაც ისინი ამბობენ.
ამის ნაცვლად, დებულება ძალაში რჩება. ასე რომ, ჩვენ ვსვამთ კითხვას, გვსურს პრობლემის გადაჭრა და შემდეგ მას პასუხები მოჰყვება.
და ყველას აქვს პასუხის გაცემის უფლება, ხოლო არავის აქვს უფლება, გააკრიტიკოს სხვისი პასუხი.
და როდესაც მოგვიანებით ვიკითხავთ, რამდენად ძლიერია თქვენი წინააღმდეგობა?
მაშ, რას გრძნობთ შინაგანად, როდესაც ამბობთ, რომ ამ კითხვაზე სწორი პასუხია ეს? მაშინ რას გრძნობთ?
და სწორედ ამიტომ ამბობენ, რომ თავისუფლება "არას" თქმით იწყება. რადგან თუ ვგრძნობ, რომ რაღაც
ჩემთვის კარგი არ არის, მაშინ უნდა შევძლო ვთქვა "არა".
უნდა ვთქვა, რომ არ მინდა – ისევე, როგორც კორონავირუსის ვაქცინაცია ან ნიღაბი.
როდესაც ვაცნობიერებ, რომ ამას არ ვნატრობ, უნდა შევძლო ვთქვა "არა". რადგან ეს თავისუფლებაა.
თავისუფლება არის იმის უნარი, რომ თქვა: "არა, მე ეს არ მინდა". ის მხოლოდ მე მეხება.
თავისუფლება ყოველთვის "არა"-თი იწყება. სწორედ ამიტომაც ჰქვია ასე.
რადგან ყოველთვის, როცა ვამბობ "გაჩერდით", ვგრძნობ წინააღმდეგობას, ჩნდება ჯგუფური აზრი და ვხვდები, რომ ეს არ მინდა, მაშინ
ვამბობ: გაჩერდით, არა, მე ამით კომფორტულად არ ვგრძნობ თავს!
და შემდეგ ჯგუფი უსმენს! და შემდეგ ჯგუფი ხვდება:
კარგი, იმ ადამიანს ტკივა, ასე რომ, ალბათ, ჩვენი გადაწყვეტილება ცოტათი უნდა შევცვალოთ, რომ მეორე ადამიანის ტკივილი გაქრეს.
და უცებ პოულობ გადაწყვეტას, რომელსაც მთელი ჯგუფი, უჯრედული ერთეული, საზოგადოება ან თემი იღებს.
ასე რომ, საბოლოო ჯამში, ვეტოს უფლება ამაზე მეტი არაფერია. ჩვენ ყოველთვის ვპოულობთ ისეთ გადაწყვეტილებებს,
რომლებიც მისაღებია დაინტერესებული მხარეებისთვის.
რადგან ვუსმენთ ყველას "არას", ვინც ამბობს: "ეს ჩემთვის მისაღები არ არის".
სწორედ ეს არის ამის იდეა. და ამის გაკეთება ყველას შეუძლია.
მაგრამ ამას მხოლოდ თავად შეძლებ.
ჩვენ ამის ორგანიზება ან დელეგირება არ შეგვიძლია, მაგრამ შეგვიძლია მხოლოდ წავახალისოთ.
და ადამიანები ამას აკეთებენ. და ჩვენ ამის დანერგვა საზოგადოებაშიც შეგვიძლია.
დიახ. თქვენ აღნიშნეთ, რომ ჩვენ არ გვაქვს ჭეშმარიტი დემოკრატია, რადგან გვაქვს წარმომადგენლობითი დემოკრატია.
ახლა თქვენ ასევე ახსენეთ, ამ ინტერვიუს ბოლოს, რომ ამ არჩევნებთან დაკავშირებით პრობლემები იყო, რომ ისინი სინამდვილეში დემოკრატიულად
არ ჩატარებულა. როგორც ჩანს, გარკვეული მანიპულაციები იყო.
პირველ რიგში, შეგიძლიათ კიდევ ერთხელ ამიხსნათ მე და მაყურებელს, რა გახდა ცნობილი და როგორ შეიძლება ამის აღკვეთა მომავალში?
ასე რომ, უპირველეს ყოვლისა, ერთადერთი ქმედება, რომლის განხორციელების უფლებაც
გერმანიის სუვერენულ ხალხს აქვს, არის (არჩევნები).
მე ადრე ვთქვი, რომ, ჩემი აზრით, სუვერენი არ არის, რადგან მას წესების შეცვლის უფლება არ აქვს.
მაგრამ ასეთია წესი: ერთადერთი ქმედება, რომლის შესრულების უფლებაც სუვერენს აქვს, არის ხმის მიცემა, ანუ უჯრის მონიშვნეობა.
და ეს ნიშნავს, რომ შემდეგ რეალურად უნდა იქნას უზრუნველყოფილი, რომ სუვერენის ამ აქტს სულ
მცირე ასახავდეს ის, რასაც ის ფაქტობრივად ნიშნავს.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ ნამდვილად უნდა დავფიქრდეთ, რომ ჩვენ გერმანიაში ვართ, გერმანია
დემოკრატიაა და გერმანია კონსტიტუციური სახელმწიფოა.
და გერმანიაში ეს საარჩევნო პროცესი წესრიგის დაცვით წარიმართება.
მანიპულაციაზე საუბარი საერთოდ არ გვჭირდება.
პირველ რიგში, შეგვიძლია ვისაუბროთ იმაზე, რომ მას საერთოდ არ გააჩნია სტრუქტურა, რომელიც გამართულად იმუშაოს.
როდესაც ფედერალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარე საღამოს ოფიციალურ, წინასწარ საბოლოო შედეგს აცხადებს, მას
წარმოდგენა არ აქვს, რამდენი საარჩევნო ოლქია გერმანიაში.
ის ამას არ იცის. მათზე ანგარიშია შეტანილი. მაგრამ მან უნდა მიიღოს ყველა შემოსული ანგარიში, თუმცა
ამის შესახებ არაფერი იცის. მას სრული სურათი არ აქვს.
ასე რომ, თუ არჩევნებამდე ერთი დღით ადრე ჰკითხავთ, ხვალ რამდენი საარჩევნო ოლქში მისცემენ
ხმას ადამიანები, ის ვერ გეტყვით, რადგან არ იცის.
ასე რომ, არსებობს X რაოდენობის საარჩევნო ოლქი და არჩევნებამდე არავინ იცის, სინამდვილეში სად მდებარეობენ ისინი.
საარჩევნო ოლქების ცენტრალიზებული რეგისტრაცია არ არსებობს.
მაშ, როგორ შეგიძლიათ შედეგების შემოწმება, როდესაც არც კი იცით, სად, რამდენი და როგორ ხმას აძლევენ ადამიანები? არავინ იცის.
ანუ, ჩვენ დავაარსეთ ორგანიზაცია სახელად WABEO, რომელიც საარჩევნო დაკვირვებას ნიშნავს.
ის სინამდვილეში სექტემბერში უნდა გაეშვათ, დაგეგმილი საყოველთაო არჩევნების დროს, შემდეგ კი მის შემქმნელებს
სამი თვის განმავლობაში ნულიდან მოუწიათ მისი შექმნა.
მგონი, თქვენ აქ ინტერვიუც ჩაწერეთ სტეფანი ცომაკაევასთან, რომელმაც ეს ყველაფერი ნულიდან დაიწყო.
ასე რომ, მართლაც ძალიან მაგარი, ძლიერი ქალი, რომელმაც ძალიან ბევრი იშრომა, რომ ყველაფერი გამოვსულიყო.
და ხალხი დარეგისტრირდა, ასე რომ, იცოდით, რომ ისინი რეალური ადამიანები იყვნენ და არა სოციალური მედიის ზომბები, ბოტები ან
რაიმე მსგავსი, არამედ ნამდვილი ადამიანები – რომლებსაც უნდა დარეგისტრირებოდნენ და
რეგისტრაცია დაედასტურებინათ – აკვირდებოდნენ არჩევნებს.
სულ 3,700 ადამიანი იმყოფებოდა მოძრაობაში — რაც არასდროს მომხდარა გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ისტორიაში
— რათა ენახათ, თუ როგორ ტარდება არჩევნები სინამდვილეში.
და ახლა ხმის მიცემისას გარკვეული წესებია დაცული.
მაგალითად, რომ საარჩევნო უბანი ღიაა დილის 8-დან საღამოს 6 საათამდე, რომ არჩევნები საიდუმლოა, რომ საარჩევნო უბანში ან მის
გარშემო არ არის საარჩევნო რეკლამა, ან რომ საარჩევნო უბანში ადამიანებს არ აძლევენ რჩევას, ვის მისცენ ხმა, ან რომ
არავის სხვა არ ჰქონდეს ხმის მიცემის კაბინაში შესვლის უფლება.
ან შემდეგ, ის საღამოს 6 საათზე იხურება და ხმები საღამოს 6 საათამდე არ ითვლება.
ადამიანებს შეუძლიათ დასწრება და მთელი პროცესის დაკვირვება.
და შემდგომ, როდესაც ხმებს ითვლიან, ხალხს ასევე შეუძლია იქ ყოფნა და დაკვირვება.
უყურეთ ისე, რომ დაინახონ, რა ხდება.
და როდესაც ყველა ხმა დაითვლება, ამ საარჩევნო ოლქის საარჩევნო კომისიამ არჩევნების შედეგები ხმამაღლა უნდა გამოაცხადოს.
მან თავის საარჩევნო უბანზე უნდა გამოაცხადოს საარჩევნო შედეგები, რათა საზოგადოებამ იცოდეს, რომ ეს არის საარჩევნო
შედეგები, რომლებსაც მე შემდეგ ვატყობინებ უმაღლეს ორგანოს, როგორც წესი, ოლქის საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარეს.
და იყო დარღვევები.
ზუსტად. და აი, მთავარი საკითხი.
ახლა ბევრი დარღვევაა.
ეს არის არჩევნების, დემოკრატიული არჩევნების, ძირითადი პრინციპები.
აი, ასე. პირველ რიგში, უნდა ითქვას, რომ უამრავი უკუკავშირი მივიღეთ, რაც ძალიან ამაღელვებელია.
და შეგვიძლია ვთქვათ, რომ უკუკავშირის 80%-ში ყველაფერი კარგად წავიდა.
80%-იან საარჩევნო ოლქებში, იმისდა მიუხედავად, თუ რა შეიძლება ითქვას ამ ეტაპზე, არჩევნები გამართულად წარიმართა.
ასე რომ, დაცული იყო ყველა ეს ძირითადი წესი, პრინციპი, საარჩევნო პრინციპი. შემთხვევების 20%-ში ეს არ მომხდარა.
შემთხვევათა 20%-ში საარჩევნო უბნები საღამოს 5:30 საათზე დახურეს, საარჩევნო დამკვირვებლები იქ არ
სურდათ, ამიტომ გააგდეს და 20 მეტრის დაშორებით განათავსეს.
ზოგიერთი ამ საარჩევნო უბნის ნამდვილი დანიშნულება სავარჯიშო დარბაზია.
და შემდეგ ისინი უბრალოდ 20 მეტრით უფრო შორს გადაიყვანეს, სადაც, რა თქმა უნდა, სულაც არ ჩანს, თუ რა ხდება თითოეულ ბურჯთან.
ზოგიერთ შემთხვევაში, არჩევნების შედეგები ხმამაღლა არ გამოაცხადეს.
დიახ, იქ იმდენი რამ მოხდა, რაც არ უნდა მომხდარიყო.
და თუ ახლა გავითვალისწინებთ, რომ სარა ვაგენკნეხტის ალიანსს ბუნდესტაგში შესასვლელად საჭირო ხმების რაოდენობამდე მხოლოდ 9000
ხმა აკლია, მაშინ, პრინციპში, ჩვენ შეგვიძლია ვთქვათ, რომ სულ, მხოლოდ იმ მონაცემებით, რომლებიც ახლახან გამოვაქვეყნეთ,
300 საარჩევნო ოლქია, სადაც მსგავსი შეცდომები დაფიქსირდა.
300, როგორც უკვე ვახსენეთ, 300 საარჩევნო ოლქში დაფიქსირდა ეს დარღვევები.
და ჩვენ ჯერ კიდევ არ ვიცით ამ ოლქებში ამომრჩეველთა ყველა რაოდენობა, მაგრამ იმის მიხედვით, რაც ვიცით, მხოლოდ 99 000 ხმაა
ისეთი, სადაც დარღვევები იმდენად სერიოზული იყო, რომ, პრინციპში, ვერ ვამოწმებთ, რეალურად ხომ არ დაემთხვა
გაგზავნილ შედეგებს, რადგან, როგორც ვთქვი, ამ საარჩევნო ოლქში საარჩევნო შედეგები არც კი გამოცხადებულა.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ გვაქვს 99,000, სულ მცირე 99,000 ხმა, თუ ამას ექსტრაპოლირებას მოვახდენთ – ჩვენ მხოლოდ 3,000 საარჩევნო ოლქი
შევისწავლეთ, მაშინ როცა მათი რაოდენობა დაახლოებით 90,000-ია.
თუ ამას ექსტრაპოლაციას მოახდენთ, დაინახავთ მასშტაბს, რომელზეც აქ საუბარია.
არ არის აუცილებელი რაიმე მანიპულაცია, არავინ არ უნდა მოტყუებილიყო ან სხვა რამ.
მაგრამ, პრინციპში, ჩვენ არ გვაქვს საშუალება, გადავამოწმოთ, არის თუ არა ის, რაც ღამის განმავლობაში ფედერალური შემაჯამებელი
ოფისის ოფისში შემოდის, რეალურად ადგილობრივად დადგენილი შედეგი.
და ხმების ხელახლა დათვლა ან რაიმე მსგავსი არ ხდება. ასე რომ, პრინციპში, ეს ერთი დიდი ლატარიაა.
ასე რომ, არ ვიცით, სავარაუდოდ, საჰრა ვაგენკნეხტის ალიანსს ხუთი პროცენტი აქვს თუ არა.
ვვარაუდობ, რომ მათ ხუთი პროცენტი აქვთ, მაგრამ ამის გადამოწმება შეუძლებელია, რადგან თავად
სტრუქტურა ნიშნავს, რომ ეს დემოკრატიული არჩევნები არ არის.
და თუ, მაგალითად, ამ არჩევნების შედეგი არ გამოცხადებულა, როგორ უნდა ვიცოდეთ, სწორია თუ არა შემდგომში
დადგენილი შედეგი, ან იქნებ ვინმემ რამდენიმე ბიულეტენი დაამატა, ან რამდენიმე ამოიღო, ან რამე სხვა.
არ ვიცით, რადგან ნივთები შემდეგ კონვერტებში იდება.
სხვათა შორის, ეს ჩემს შემდეგ საკითხს მიმიყვანს, რომელიც იმაში მდგომარეობს, რომ ზოგიერთ შემთხვევაში საარჩევნო ბიულეტენები არ იყო
მოთავსებული დალუქულ კონვერტებში, როგორც ამას მოითხოვს კანონი, არამედ უბრალოდ ჩასმული იყო რეზინის რეზინებით
დახურულ პარკებში, რაც იმას ნიშნავს, რომ მათი გახსნა და შეცვლა ნებისმიერ დროს იყო შესაძლებელი.
არასდროს ივარაუდო, რომ ისინი ამას აკეთებენ. მაგრამ შესაძლებელია, რომ აკეთებენ.
და ჩვენ, დემოკრატიულ არჩევნებში, არც კი შეგვიძლია შევქმნათ შთაბეჭდილება, რომ მომხდარი არასწორია.
განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც, როგორც ვთქვი, საჰრა ვაგენკნეხტისთვის ჩვენ მხოლოდ 9,000 ევროს სხვაობა გვაქვს.
9,000 ხმა!
9,000 ხმა, ზუსტად. 9,000 ხმის სხვაობა.
და ეს ზუსტად ის არის. ეს ნიშნავს, რომ ჩვენი არჩევნები, არ ვიცი როგორ ვთქვა, მაგრამ ისინი ნამდვილად არ არის დემოკრატიული.
ისინი არიან არათანმიმდევრულები, გაუგებარები, არათავდადებულები.
იმდენად, რომ ეს ნამდვილად, ნამდვილად შეესაბამება მანდატს.
და ეს ახლა პირველად დადგინდა WABEO-ს მიერ სისტემატური საარჩევნო მონიტორინგის წყალობით.
და შეიძლება კიდევ ერთი კავშირი დავამყარო? ჩვენ ხომ ცოტა ხნის წინ რეფერენდუმებზე ვსაუბრობდით.
მაგრამ თუ ახლა ვიცით, რომ ეს რეფერენდუმები არჩევნების მსგავსად ტარდება, და ვიცით, რომ შედეგები სამართლიანი პროცესით არ
განისაზღვრება, და რომ საქმე გვაქვს ძალიან, ძალიან მგრძნობიარე უმრავლესობებთან – საკითხთან
დაკავშირებით, შევიტანოთ თუ არა ცვლილება კონსტიტუციაში – მაშინ
ზუსტად, სწორედ ეს იქნებოდა ჩემი კითხვა.
ზუსტად, სწორედ ეს ერთი კითხვა. ასე რომ, კონსტიტუციის შესატანად ცვლილება, ჩვენ გვჭირდება კვორუმი.
ანუ, ამ ხმის მიცემაში ფაქტობრივად მონაწილე მოქალაქეთა გარკვეული რაოდენობა.
და შემდეგ ამ მონაწილეთა რაოდენობაში უნდა იყოს გარკვეული უმრავლესობა.
ასე რომ, თუ თქვენ უბრალოდ ასე, მცირედით, შეამცირებთ კვორუმს – ანუ, თეორიულად კონსტიტუციური ცვლილებისთვის გვაქვს ორმესამედი
უმრავლესობა, მაგრამ თქვენ ამბობთ, დიახ, მაგრამ, სამწუხაროდ, ხმა მისცა მხოლოდ 39.8 პროცენტმა მოსახლეობისა და არა
40 პროცენტმა – მაშინ ეს კონსტიტუციური ცვლილება ჩავარდება.
დიახ, და ჩვენ ვერ ვაკონტროლებთ, თუ არჩევნების შედეგები, ამომრჩეველთა რაოდენობა და ა.შ. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ამ
საარჩევნო უბანზე შედეგი საჯაროდ არ ცხადდება და თითოეულ საარჩევნო უბანში ან საარჩევნო ოლქში გვყავს სულ მცირე ერთი ადამიანი, რომელიც
უსმენს, იწერს და შემდეგ გვაწვდის შედეგს, რათა ჩვენ შევძლოთ მისი გადამოწმება. საბოლოოდ დადგენილი შედეგი, ფაქტობრივად,
არის ის შედეგი, რომელსაც ისინი საარჩევნო უბნებში აცხადებენ.
ასე რომ, პირდაპირი დემოკრატიისკენ გზის პოვნისთვის.
იმისათვის, რომ ეროვნული კონსტიტუციების შეცვლის საკითხი განვიხილოთ, ჩვენ უნდა უზრუნველვყოთ საარჩევნო პროცესის აქტიური დაკვირვება.
მაშ, თუ სწორად ვხვდები, საარჩევნო დამკვირვებლები ყველგანაა საჭირო.
დიახ, თქვენ ადრე იკითხეთ, რა შემეძლო გამეკეთებინა.
ამ უჯრედის მოწყობის გარდა, რასაც დიდი ძალისხმევა სჭირდება, ნამდვილად გირჩევთ ეწვიოთ ვებგვერდს wabeo.de.
მომავალ წელს, ვფიქრობ, შტატის არჩევნები გაიმართება ბადენ-ვიურტემბერგში,
მექელენბურგ-წინა პომერანიასა და საქსონია-ანჰალტში.
ამ არჩევნებს ქვეყნის მასშტაბით პირველად აკვირდებიან.
იქ შეგიძლიათ დარეგისტრირდეთ, დაადასტუროთ თქვენი ვინაობა და ეს 6.50 ფუნტი ღირს.
6.50 ევრო, რადგან არსებობს ვერიფიკაციის პროცესი, რომელიც საკმაოდ რთულია, მაგრამ ნათელს
ჰფენს, რომ ამის უკან რეალური ადამიანი დგას.
და შემდეგ შეგვიძლია რეალურად შევამოწმოთ ყველაფერი კომპლექსურად:
ის, რაც ბოლოს ይცხადდება, ნამდვილად ის შედეგია, რომელიც საარჩევნო უბნებსა თუ ოლქებში დაფიქსირდა? და ეს მართლაც ამაღელვებელია.
და რომ ეს შეიძლება ასე არ იყოს – რაიონის ადმინისტრატორი, რომელიც სპეიერის მერია, რომელსაც შემდეგ საარჩევნო დამკვირვებელი მისწერა –
უნდა აღვნიშნო ეს აქ, როგორც საინტერესო დეტალი... სინამდვილეში, ეს უბრალო ამბავი არ არის, ეს საშინლად
სამწუხაროა – ის ჩიოდა, თუ როგორ მოეპყრნენ მას, როგორც საარჩევნო დამკვირვებელს, საარჩევნო უბანზე.
და შემდეგ სპეიერის ამ მერმა, როგორც ოლქის საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარემ, ფაქტობრივად, საპასუხო წერილი გამოაგზავნა,
სადაც ეწერა, რომ მისი აზრით, აბსოლუტურად საშინელებაა, როდესაც ადამიანები არჩევნების დასაკვირვებლად მოდიან.
რადგან ეს, ფაქტობრივად, ნიშნავს, რომ არჩევნები სათანადოდ არ ტარდება, რითაც არალეგიტიმური
ხდება ჩვენი დემოკრატია. უბრალოდ წარმოიდგინეთ.
არჩევნების საჯაროობა ჩვენი საარჩევნო კანონმდებლობისა და საარჩევნო რეგულაციების ერთ-ერთი ფუნდამენტური პრინციპია.
და შემდეგ ჩნდება კომპეტენტური ოლქის საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარე და ამბობს, რომ მისი აზრით, ის ფაქტი, რომ ვიღაცას სურს
საარჩევნო პროცესის დაკვირვება, რომ ვიღაცას სურს შეამოწმოს, თუ ის, რაც აქ ხდება – რასაც ჩვენ ყოველთვის სუვერენიტეტის
აქტს, ერთადერთ სუვერენიტეტის აქტს ვუწოდებთ – სწორად სრულდება.
ეს ისე გამოჩნდებოდა, თითქოს არ ენდობოდნენ მათ, მხოლოდ იმიტომ, რომ ისინი იქ იდგნენ.
და ასეა. უბრალოდ წარმოიდგინე.
მერის ასეთი აზრი აქვს იმ ხალხზე, რომელთა წყალობითაც ის თავდაპირველად ამ თანამდებობაზე აღმოჩნდა.
ძალიან საინტერესოა. ძალიან კარგია. ბატონო ლუდვიგ, დიდი მადლობა, რომ გვესაუბრეთ!
ეს ნამდვილად თვალის ამხელია გამოცდილება იყო. უპირველეს ყოვლისა, ახლა შესაძლებელია იმის დანახვა,
თუ რა ნაბიჯების გადადგმა შეუძლია თითოეულ ადამიანს.
პირველ რიგში, შეგიძლიათ საარჩევნო პროცესის დაკვირვებაში ჩაერთოთ.
ვფიქრობ, შეგიძლიათ WABEO-ს დაუკავშირდეთ.
შემდეგ უბრალოდ დაინახავთ, როგორ შეგიძლიათ შექმნათ უჯრედი ან შეუერთდეთ არსებულ უჯრედს.
მაშინ შეგიძლია, უბრალოდ გააკეთო. თავისუფლება უარით იწყება.
ვფიქრობ, თქვენ ახლა მოგვაწოდეთ პირველადი ნაბიჯები იმის შესახებ, თუ როგორ შეგვიძლია ამის რეალურად განხორციელება,
რათა მოქალაქეებმა ძალაუფლება საკუთარ ხელში დაიბრუნონ.
დიდი მადლობა ამ ძალიან თვალის ამხელია ინტერვიუსთვის!
დიდი მადლობა, რომ აქ ყოფნის საშუალება მომეცით.