Ако го погледнеме тоа, кој треба да ја заврши работата?
Со неколку колеги основав сопствен центар, што значи:
Центар за истражување, преиспитување, правно гонење и превенција на злосторства против човечноста.
Многу луѓе секогаш прашуваат, зошто злосторства против човечноста?
Бидејќи она што го доживеавме овде беа злосторства против човечноста.
Луѓето биле прогонувани. Лекарите и денес се прогонувани.
Лекарите се испраќаат во затвор затоа што ја вршат својата работа.
Мојот колега Рајнер Фуелмих е во затвор во Геттинген. Тој е исто така голем едукатор.
Помирувањето може да се случи само ако ја промениме политичката ситуација.
Бидејќи политичките околности во кои се наоѓаме, каде што едноставно се откажуваме од власта,
никогаш нема да доведат до правилно преиспитување.
Бидејќи, како што реков, тогаш сторителите самите ќе мора да се соочат со она што го направиле.
Никој не може да претпостави дека оние кои ги извршиле овие злосторства против човештвото ќе
станат и ќе кажат: Да, ние го направивме тоа.
И сега сакаме да се соочиме со судење пред судот, пред судиите кои самите ги избравме, пред обвинителите кои
самите ги избравме, за да можат да пресудат дали тоа што го направивме беше правилно или погрешно.
Судиите, кои пред три месеци, пред да бидат протечени документите на RKI, сите ми велеа дека тогаш направиле
сè како што треба, сега одеднаш треба да го преиспитаат случајот... Ни тоа нема да успее.
Тоа ќе функционира само ако... – и Ралф Боес штотуку го објави тоа, и јас се согласувам со Ралф Боес и со многумина
други. Ве молам погледнете ја веб-страницата што ја спомна.
Верувам дека треба да поминеме низ федералните држави.
Во секоја федерална држава имаме сопствен устав.
И бидејќи се одделни устави, секој од уставите во федералната држава ни овозможува да ги менуваме овие устави.
Моќта е во нашите раце. Само не знаеш тоа...
Денес топло го пречекувам адвокатот Ралф Лудвиг во нашето Kla.TV студио.
Здраво.
На демонстрацијата во Берлин, рековте дека моќта е во нашите раце, но дури и не знаеме за тоа.
Па, ни јас не знам. Дури и не знам каква моќ имам во рацете.
И дури не знам како треба да влијаам врз политичките одлуки, како тоа функционира.
Можете ли да ни помогнете, можете ли да ми помогнете, можете ли малку да им помогнете на гледачите?
Да, во принцип не е толку тешко.
Во Германија имаме 16 сојузни држави, и сите сојузни држави имаат свој државен устав.
И секој државен устав – со исклучок на Хесе, но во суштина вклучувајќи го и Хесе –
предвидува можност за народно законодавство.
Ова значи дека луѓето што живеат во соодветната сојузна држава можат да донесуваат свои закони.
И тие не само што можат да донесуваат закони, туку можат и да ја менуваат уставот, односниот државен устав.
За да можат да ги променат правилата на соживот, правилата на структурата, политичката
структура во нивната федерална држава, ако сакаат.
Ова бара одредени мнозинства. Ова значи дека секогаш се вклучени три чекори.
Првиот чекор е граѓанска иницијатива. Ова значи дека вие ја предлагате идејата.
Мора да соберете одреден број гласови.
Второто е она што е познато како референдум.
Ова значи дека мора да докажете дека одреден број луѓе во земјата се заинтересирани за оваа тема.
Ова е секогаш најтешката фаза, и штом ќе ја надминете, тоа е како избори, какви што ги знаеме, Потоа, во недела, луѓето се
повикуваат на избирачките места и можат да гласаат за ова политичко прашање или за закон што се воведува или нешто слично,
и потоа можат да кажат: "Ние, како народ во оваа федерална држава, сакаме да биде вака или така, или сакаме
овој закон да постои, или сакаме ова или она регулатива."
Во принцип, ова е предвидено во секој државен устав.
И тоа значи дека, ако сакаме, можеме самите да интервенираме во политичките одлуки, наместо само да штиклираме поле еднаш
на секои четири или пет години и да се надеваме дека ќе бидат избрани вистинските луѓе и ќе донесат вистински одлуки.
Ах, да. И државните устави – сега сум малку збунет... Имаме и Основен закон.
Што е тоа? Некој начин, тоа не функционира на федерално ниво, туку само на државно ниво. Како така?
Да, добро, секако, го имаме Основната закон, и Основната закон всушност се вика Основната закон – не Уставот
на Германија или германскиот устав, туку "Основната закон за Сојузната Република Германија".
Ова, секако, има историски причини. По Втората светска војна, Германија беше поделена.
Германија беше окупирана, окупирана од различни, всушност од четирите победнички
сили, и практично беше територијално поделена.
Тоа значеше дека територијалниот интегритет на Германската Империја повеќе не постоеше.
И потоа започна Студената војна, меѓу Западот и Истокот, во суштина Русија – и во тоа време Советскиот Сојуз.
И западните сили имаа различни ставови за тоа како да се справат со Германија, како да ја третираат
Германија и каква треба да биде иднината на Германија.
И да, тоа доведе до основањето на Сојузната Република Германија во 1949 година, а Сојузната Република
Германија е, секако, само дел од целиот Германски Рајх.
И во тоа време сè уште се претпоставуваше дека на крајот ќе се најде решение, решение за цела Германија, и затоа не беше
создаден германски устав, бидејќи устав можеше да се создаде само за целата територија на Рајхот, поранешната територија на Рајхот,
целата германска територија, и затоа беше наречен Основн закон.
Тоа е, во основа, основниот закон на трите победоносни сојузнички сили, кој потоа, повеќе или
помалку, беше преговаран со политичарите во Херрен-Кимзе.
И овој Основен закон потоа исто така ја преживеа обединувањето.
Дури и тогаш, иако е предвидено во Основната закон, не беше создадена устав за цела Германија,
туку Основната закон продолжи да важи како устав.
И јас секогаш велам дека устав може да биде устав само ако има суверен.
И суверенот не е, како што Карл Шмит само констатира, оној што ја прогласува вонредната
состојба, туку оној што може да ги промени правилата.
И нашиот устав не предвидува луѓето да ги менуваат правилата.
Ова значи дека Основната закон не може да биде устав во оваа смисла, бидејќи
Основната закон не признава никаква суверена власт.
Или единствениот суверен чин што го познаваме како граѓани е токму изборот – изборот на Бундестагот еднаш на секои четири години.
И тоа е единственото учество на луѓето во Сојузната Република Германија.
Во спротивно, ништо не е планирано. Нема популарно законодавство.
Иако член 20 сè уште пропишува дека суверенот ја одредува политиката преку избори и
референдуми, во Германија нема референдуми.
Нема закон за гласање, и затоа нема гласање.
Потоа постои член 146, кој предвидува дека германскиот народ може да усвои нов устав или устав.
Многу уставни правници велат дека овој пасус или овој член не се применуваат, дека оваа норма не се применува.
Може да се дискутира за ова долго, но во секој државен устав во Германија постои можност луѓето активно да интервенираат во
законодавството преку трите чекори што штотуку ги спомнав, да создаваат закони сами и така да ги менуваат правилата сами.
И не само што правилата за примена можат да ги менуваат законите, туку, како што реков, со мала забелешка за Хесе, можат
дури и да го менуваат уставот во секоја федерална држава, односно да ги менуваат правилата на нивното соживување.
Постојат две суштински вредности кои мора да се почитуваат.
Тоа е секогаш принципот на демократијата, што значи дека секоја политичка одлука мора да се заснова на волјата на народот.
Второто е гаранцијата на човечкото достоинство. Затоа не смееме да ги менуваме правилата на таков начин што
гаранцијата на човечкото достоинство би била елиминирана.
Но тоа се единствените правила, и во рамките на тие правила луѓето во секоја федерална држава можат сами да одлучуваат.
Значи, на пример, можеме да одлучиме дека повеќе не сакаме да ја избираме државната влада или државниот
парламент на секои пет (точно: четири) години, туку сакаме да ги избираме на секои две години.
Или можеме да одлучиме дека повеќе не сакаме државна влада, туку дека државниот парламент треба да именува
администратори кои ќе извршуваат одредени задачи и така натаму.
Теоретски би можеле да го укинеме и Парламентот ако имавме алтернатива која, наместо да ја
претставува демократската волја, би ја изразила.
Значи, можеме да промениме многу, но само на државно ниво, а не навистина на национално ниво.
Да, многу интересно. И како може да се иницира таков процес?
Да претпоставиме дека сакаме да промениме нешто во целата оваа политичка структура, или дека сакаме да го промениме именувањето
на судиите, на пример, или дури и на јавните обвинители, така што тие повеќе нема да бидат
именувани од Министерството за правда, туку од народот.
Како можеш да го направиш тоа? Како можеш да ја преземеш иницијативата?
Во основа, како што реков, сите закони, вклучувајќи ги и државните устави, можат да се менуваат.
И во принцип, секој може едноставно да покрене иницијатива; една или две лица можат да покренат иницијатива...
…Значи, и двајцата?
Можевме и двајцата – па, веројатно не сега, бидејќи не живееме во иста држава, но во принцип, да.
Ако живеевме во иста федерална држава, можевме едноставно да кажеме дека сакаме промена во законот.
Потоа подготвуваме нацрт-закон, како што го замислуваме – со други зборови, тоа што го правиме.
Мм-хм.
Исто така постојат разлики. Исто така можете да поднесете јавни прашања, што значи дека Парламентот мора да се
занимава со одредени прашања и да одржи седница, парламентарна седница, за да го реши тоа прашање.
Но сега, според народното законодавство, ние двајцата, така да се каже, пишуваме предлог-закон и го поднесуваме,
обично до претседателскиот комитет на државниот парламент.
И потоа сосема нормално ќе биде објавено дека тука се покренува граѓанска иницијатива со оваа измена на законот.
И потоа можеме да почнеме и да собереме гласови за овој законодавен амандман што го имаме.
И штом ќе достигнеме одреден кворум – во првата фаза тој е релативно низок, во некои земји изнесува само
6.000 или 5.000 гласа – штом ги добиеме тие гласови, ни е дозволено да покренеме таканаречен референдум.
Ова значи дека државниот парламент потоа ќе ја разгледа граѓанската петиција и може, но и не мора,
да ја одобри. Во тој случај нема да има референдум.
Потоа се оди на референдум, а за референдум треба да соберете одреден број потписи во одреден
временски период, обично меѓу шест и осум месеци.
И откако ќе се надмине овој кворум, државниот парламент повторно ќе го разгледа прашањето и ќе
одлучи дали да ја одобри законодавната иницијатива.
И ако тој не го одобри, тогаш ќе има референдум, кој е како избори.
Потоа граѓаните се повикуваат да гласаат во недела.
И потоа се вели: Добро. Граѓаните се прашуваат дали го сакаат овој закон, да или не.
Како што рековте на демонстрацијата во Берлин, конечната одлука повторно мора да ја донесат луѓето.
Ова би можело затоа да се иницира во пракса преку овие национални устави.
Да, точно. За време на пандемијата на коронавирусот, видовме како политиката навлезе во животите на луѓето.
И мислам дека мора да биде можно луѓето да се заштитат од овие наметливи политики.
И она што штотуку го опишав, овие чекори, овие три чекори, траат вечност.
И дотогаш, секако, не можевме да спречиме ништо.
И затоа мојот предлог е првенствено да вметнеме таканаречено право на вето во сите државни устави.
Значи, во основа велиме дека секој закон и секоја уредба донесени од државната влада ќе стапат во сила најрано по три месеци.
За време на овие три месеци, луѓето со одреден кворум имаат време да собираат потписи.
И ако имаат одреден број потписи, мислам дека тоа е два и пол проценти од населението, но тоа може да
се промени, тогаш ќе има референдум за овој закон.
Бидејќи тогаш два и пол проценти во основа рекоа: "Не го сакаме овој закон."
Што не е беззначајно. Мислам, пет проценти се фракција во државниот парламент.
Значи, тука два и пол проценти велат дека не го сакаме ова.
Целото население, односно граѓаните на соодветната сојузна држава, потоа гласаат дали го сакаат овој закон или регулатива.
Но ако законодавецот воведе уредба или закон – затоа што вели дека е апсолутно итно, мораме да го направиме брзо
сега – ако не го даде тримесечниот рок, тогаш е задолжително да се гласа за овој закон, за оваа уредба.
За да не завршиме во ситуација каде законодавците брзаат со донесување закони.
Секогаш велам дека ако луѓето можеа да гласаат за задолжителното носење маски, тоа немаше да биде воведено.
Да, барањето за носење маски всушност беше воведено во тајна операција, и токму тоа првично создаде страв кој
потоа стана предуслов луѓето да се вакцинираат, на пример.
И мораме да кажеме дека ако тие сакаат да донесат закони под прикритие на ноќта, така да се каже, кои треба да стапат на сила
во краток рок, тогаш политичарите мора веднаш и секогаш да ги стават овие закони на гласање пред
народот, за народот да може да каже "не" ако е потребно.
Тоа е ова право на вето, конечната власт за донесување одлуки, како што секогаш велам. Да.
Луѓето можат да кажат "не" и дека работите не можат да се прават на овој начин.
Можеме да го направиме тоа. Можеме да го направиме тоа во секоја сојузна држава.
И тоа ќе им стане јасно на политичарите дека секој закон што го донесуваат – сега, на пример,
на федерално ниво, токму тие долгови ги презедоа.
Но, на пример, би било можно да се каже... Дури и со федералните закони, Федералниот совет мора да даде своето одобрување.
И ако ние, како население на федералните држави, ѝ кажеме на владата дека не сме ѝ дозволиле да се согласи на ова,
тогаш овие долгови, на пример, немаше да бидат направени.
И ние, како население, мораме да ја имаме оваа моќ, за да не гласаме само еднаш и потоа да немаме контрола врз тоа што прават
политичарите во поединечни случаи, кои коалиции се формираат, како политичарите одлучуваат, туку за да
можеме ние, како граѓани, во секое време за секое политичко прашање да кажеме: "Не го сакаме тоа."
Дали веќе има знаци дека групите работат во оваа насока, дека ја презедоа иницијативата?
Да, идејата зад целата работа е да биде целосно децентрализирана.
Значи, не сакаме некаква централна организација да го прави тоа.
Наместо тоа, ние во основа рековме дека две работи се клучни за нас.
Групите и организациите што го прават ова мораат самите меѓусебно да соработуваат демократски на одреден начин.
Велиме, секогаш носете одлуки засновани на прифаќање.
Ова значи дека ако сакаме да имаме вистинска демократија, прво мораме самите да ја практикуваме на мала скала.
Ова значи дека не можеме да бараме нашето општество да биде демократско.
И ние самите, во мал обем, во областа во која дејствуваме, не постапуваме демократски едни со
други, не постапуваме на начин заснован на прифаќање.
Значи, тоа е важна одлука во овие околности.
А вториот пункт е да размислиме како да ги мотивираме што е можно повеќе луѓе за да се обезбедат доволно
потписи за таков референдум, или првично за петицијата.
И ова треба да биде целосно децентрализирано, спроведено од мали единици кои се многу подобро позиционирани да
одлучуваат локално отколку кој било централно за тоа кои се проблемите, што е интересно итн.
И толку многу иницијативи се формираат токму сега.
Ние навистина само го предложивме и рековме: "Ајде, направи нешто."
И сега сме поканети во Баден-Вуртемберг.
Постои огромен круг на иницијативи кои сакаат да го направат ова, кои сакаат да го спроведат.
Само што пристигнав од Саксонија-Анхалт, кратко пред ова интервју. Бев во Гјустен во Саксонија-Анхалт.
Голем број членови и локални здруженија од грасрут-организацијата DieBasis, која исто така е
заинтересирана за овој вид грасрут-демократија, се собраа таму.
И токму тоа го направивме. Во основа, само дискутиравме зошто некој би ја избрал основната опција.
И изненадувачки, тоа беше токму резултатот:
Бидејќи ние сме оние кои на крајот го олицетворуваат овој вид на демократија од долу нагоре – каде одлуките се носат супсидијарно
од долу нагоре, а не повеќе од горе надолу, каде сме децентрализирани, каде сите важни одлуки се носат
локално и каде секој е вклучен во сите политички одлуки.
Тоа е всушност единствената продажна предност на базата. И сакаме тоа посилно да го соопштиме на надворешниот свет.
Токму оваа идеја, имено: одлуките се носат на дното, а не на врвот.
Не ни треба централна канцеларија да носи одлуки за нас; наместо тоа, сите важни одлуки
што влијаат на нашите животи се носат локално.
И потоа, во принцип, ако имате голема површина земјиште и слично, локалните одлуки исто така можат да се донесуваат заеднички,
така што ќе се најдат решенија кои одговараат на сите.
Да, многу интересно, затоа што постојано слушате луѓе да велат дека оние на врвот прават што сакаат со нас
и нема ништо што можеме да направиме во врска со тоа.
Тие мораат да го трпат сето тоа, исто како дожд и снег.
Задолжувачкиот коч се ослободува и нашата земја е во слободен пад.
Но навистина е интересно што сепак сега се наоѓа начин.
Што би можел да направам сега, на пример, каде би можел да се приклучам ако би бил заинтересиран, како што ти рече, да ја
вратам моќта што всушност е моја? Што би можел да направам?
Па, пред сè, доволно е едноставно да започнете група во вашето соседство.
Или дури и не мора да биде група; го нарекуваме ќелија.
Па едноставно се сретнете со пријатели во вашето соседство – идеално во соседството – соберете се со луѓе.
И прочитајте, на пример, "Зошто јагнињата молчат?" од Рајнер Маусфелд.
Бидејќи Рајнер Маусфелд во оваа книга многу, многу добро анализирал како всушност функционира нашата политичка структура,
зошто немаме право на глас, зошто имаме репрезентативна демократија која нема никаква врска со демократијата и не
ни дозволува навистина да ги донесуваме сопствените одлуки.
Која е поентата? Што вели г-дин Маусфелд?
Па, г-дин Маусфелд во основа вели дека ова, при основањето на Соединетите Американски Држави, повеќе
или помалку е првиот устав, првиот демократски устав.
Па, постои одредена дебата за тоа; полската устав беше побрз.
Но првиот голем демократски устав беше, секако, американскиот устав.
И американските татковци-основачи навистина расправаа за ова во тоа време:
Дали сакаме да воведеме директна демократија, каде што ги вклучуваме луѓето во донесувањето одлуки, или сакаме
репрезентативна демократија – што всушност е оксиморон.
Представничка демократија – или е представничка, или е демократска – така што, кога ќе размислите
подетално, представничка демократија е противречност.
И тогаш стана јасно дека ако имавме вистинска демократска моќ на одлучување на основното ниво, богатството на богатите би
било загрозено, бидејќи сиромашните тогаш демократски би одлучиле парите или имотот да се распределат поинаку.
Значи, тоа беше исклучиво економско размислување, се разбира.
И потоа размислувавме како сепак би можеле да ја наречеме демократија, но да ја
структурираме на таков начин што таа не е демократија.
И тоа е претставничката демократија што ја имаме сега.
Значи, како што реков, она што штотуку го кажа, начинот на кој луѓето го доживуваат, всушност е така.
Тие што се на врвот прават нешто и ние не можеме да одлучиме ништо.
Ова чувство не е измамничко, туку е вака: го носиме својот крст и тоа е сè...
И тоа е сè, воопшто не знаеме ништо!
Значи, секој што гласаше за ЦДУ сега најверојатно не очекуваше дека ќе заврши со уште позелени политики
отколку порано со Зелените, кои ги изгласаа надвор од власта.
Тоа можеби не беше она што луѓето го сакаа.
Не знам, но претпоставувам дека не сакале, инаку ќе гласаа за Зелените, а не за ЦДУ.
Но нема што да направат. Сега ќе седат таму четири години, а потоа луѓето ќе мислат: добро, следниот пат ќе им покажеме.
Но овој пат не гласаме за ЦДУ, гласаме за СДП.
Тоа е она што секогаш го доживуваме. И потоа повторно ништо не се менува.
Потоа тие се целосно изненадени што, кога ќе дојдат другите, повторно ништо не се менува.
Бидејќи не можеме да влијаеме на поединечни политички одлуки.
И тоа можеме да го направиме во принцип според државните устави, но не го правиме.
Рајнер Маусфелд вели токму тоа. Тие се како илузионисти кои стојат пред него.
Овие врати постојат, а илузионистите, магионичарите стојат пред нив и практично ги прикриваат
од нас, низ кои всушност би можеле да поминеме.
А репрезентативната демократија може да се опише како елитна олигархија, изборна
олигархија, аристократија или како и да сакате.
Бидејќи ни е дозволено да избереме од одреден број елити оние кои ќе нè владеат во следните четири години.
Но ние навистина немаме избор да промениме ништо.
Можеме да го направиме тоа само ако можеме да интервенираме во поединечни политички одлуки.
И пречките се навистина многу високи. Тоа е она што во моментов не можеме да го направиме.
И идејата за слобода започнува со не.
Значи, во врска со овој проект што го иницирав во Берлин, треба да се каже дека треба да ја ставиме власта за
донесување одлуки, конечната власт за донесување одлуки за поединечни политички прашања, во рацете на народот.
Мораме да одлучиме: дали сакаме да ја укинеме кочницата за долгот?
Мораме да одлучиме како е структуриран нашиот образовен систем.
Мораме да одлучиме како е структуриран нашиот правосуден систем.
Мораме да одлучиме како ја сакаме нашата енергија и така натаму и така натаму.
Ние можеме сами да ги донесеме сите овие одлуки.
И јас тврдам дека ниту еден поединец не може да донесе полоша одлука од која било
експерт или од било кој што е назначен за експерт.
Тие се добредојдени да советуваат и да го дадат своето мислење за ова прашање.
Но, што се однесува до мене, верувам дека сум сосема способен да носам свои одлуки и им верувам на
сите други во Германија дека ќе го сторат истото.
Па, со оглед на политиките од последните години, на сите им е јасно дека тие самите можеа да направат подобра работа.
Значи, би можел да почнам да формирам ќелија во мојот крај и едноставно да ја преземам иницијативата таму.
Но каде би можел да добијам поттици, на пример, или да добијам повратни информации?
Дали постои веб-страница каде што може да се дознае повеќе за ова? Можете ли да ни дадете совет?
Значи, веб-страницата сè уште не е онлајн, но "freiheit-beginnt-mit-nein.de" постои.
Како што пишува овде: Слободата започнува со не.
Оваа страница може да биде онлајн и до моментот кога ќе биде објавено ова интервју.
Во моментов сме во завршните фази на неговото завршување. Информациите ќе бидат достапни тогаш.
Но идејата е таму, и ќе има можност за воспоставување контакти.
Но опцијата за вмрежување ќе биде организирана на таков начин што ќе мора да се вмрежувате во аналогна форма.
И тоа потоа може да се дигитално репродуцира. Значи, не сакаме луѓето да се поврзуваат дигитално.
За луѓето, како што сега доживуваме, да си пишуваат еден на друг на социјалните мрежи и така натаму, да го искажат
својот гнев, да имаат многу идеи, да пишуваат многу работи.
Наместо тоа, луѓето треба лично да воспоставуваат локални мрежи.
И ако се поврзани на ист начин, тогаш можат и на порталот да покажат дека ние сме група или
ќелија, дека сме тука и сакаме да направиме нешто.
Потоа тие исто така можат да побараат помош од други, да им понудат помош на други и така натаму.
Но ние првенствено се занимаваме со аналогно мрежно работење.
Сакаме луѓето да воспостават локални врски, да почнат да разговараат меѓусебно и да ја имаат на ум оваа
идеја: можеме да го промениме ова општество ако на крајот собереме доволно потписи за овој референдум.
Бидејќи оваа втора фаза е толку тешка; добивањето 200.000 потписи е многу тешко. Во Саксонија, тоа е 450.000.
Но можеме да го направиме тоа ако луѓето претходно воспостават мрежа.
И тие треба да водат политички дискусии меѓу себе.
Но тие исто така треба да научат како да создадат простор за дебата – ова е нешто што Рајнер Маусфелд исто така го споменува
– каде што можат отворено, праведно и демократски да дискутираат за прашања, и каде што дури и екстремните мислења се толерираат.
Не смее да има заштитни ѕидови. Екстремните мислења се важни за формирање мислења во
демократија. Екстремните мислења никогаш не преовладуваат.
Но тие се неопходни за да се добие добро социјално мислење, добар социјален пресек, без оглед колку е големо општеството.
И тоа е она што луѓето го учат. Тоа е нашата идеја, дека тие на овој начин почнуваат да
дискутираат меѓу себе, за да разберат на овој начин:
Како навистина успеваме да донесуваме одлуки зад кои сите можат да застанат?
И ако можеме да го направиме тоа на мала скала, тогаш можеме да го направиме и на голема скала.
Да, добро, ако добро разбирам, важно е повторно да научиме да разговараме меѓусебно, да научиме да ги толерираме туѓите
мислења, да научиме да работиме заедно кон заедничка цел, и да бидеме подготвени да преземеме одговорност, да бидеме подготвени
да носиме одлуки, да се соочиме со проблеми и така натаму.
Но тоа не значи да го делегирате на политичари кои прават што сакаат со вас, туку повторно да кажете:
Јас навистина сум самоуверен, ја преземам одговорноста во свои раце.
Најважното нешто е многу важна точка.
Вие во вашиот говор рековте дека не сте ја вклучиле една многу важна точка, или всушност
најважната точка за мене, во вашата листа на точки.
Сигурно си помислил на тоа, но не го кажа, имено: Најважното не е да зборуваме еден со друг, туку да се слушаме еден со друг.
Говориме прилично често. На пример, кога ги гледаме овие ток-шоуа, кои се насекаде на телевизија, многу
луѓе зборуваат. Но никој не се слуша еден со друг.
И системот што го предлагаме, односно начинот на кој предлагаме клетките да донесуваат одлуки заедно, имено
преку системско градење консензус, во суштина се однесува на меѓусебно слушање во прв ред.
Секој има иста можност да се изрази, и никој нема право да ги критикува другите за тоа што го кажуваат.
Наместо тоа, изјавата останува. Значи, поставуваме прашање, сакаме да решиме проблем, а потоа има одговори на него.
И секој има право да го даде својот одговор, и никој нема право да го критикува одговорот на другиот.
И кога потоа ќе прашаме, колку е силен вашиот отпор?
Па што чувствуваш внатре кога велиш дека тоа е вистинскиот одговор на ова прашање? Што чувствуваш тогаш?
И затоа велат дека слободата започнува со "не". Затоа што ако почувствувам дека нешто не е
добро за мене, тогаш морам да можам да кажам "не".
Морам да кажам, не сакам тоа – како со вакцината против коронавирусот или со маската.
Кога ќе сфатам дека не го сакам тоа, морам да можам да кажам не. Затоа што тоа е слобода.
Слободата е да можеш да кажеш: Не, не сакам тоа. Тоа ме засега само мене.
И слободата секогаш започнува со "не". Затоа така се нарекува.
Бидејќи секогаш кога ќе кажам "стоп", чувствувам отпор овде и се формира групно мислење, и сфаќам дека тоа не го
сакам, тогаш велам: "Стоп, не, не се чувствувам удобно со тоа!"
И потоа групата слуша! И потоа групата сфаќа:
Добро, таа личност е во болка, па можеби треба малку да ја промениме нашата одлука за да ѝ ја отстраниме болката.
И одеднаш наоѓаш решение што е прифатено од целата група, ќелија, општество или заедница.
На крајот, правото на вето не е ништо повеќе од тоа. Секогаш наоѓаме решенија кои се прифатливи за засегнатите.
Бидејќи го слушаме "не" на секој што вели: "Не се чувствувам добро со тоа."
Тоа е идејата зад тоа. И секој може да го направи тоа.
Но тоа можеш да го направиш само ти.
Не можеме да го организираме или делегираме ова на кој било начин, туку можеме само да го поттикнеме.
И луѓето го прават тоа. И ние можеме да го спроведеме тоа и во општеството.
Да. Вие спомнавте дека немаме вистинска демократија затоа што имаме претставничка демократија.
Сега, на крајот од ова интервју, вие исто така спомнавте, но ми кажавте дека имало и проблеми со овие избори,
дека тие навистина не биле спроведени демократски. Очигледно имало некаква манипулација.
Прво, дали би можеле уште еднаш да ми објасните и на гледачите што е откриено или станало
познато, и како тоа би можело да се спречи во иднина?
Значи, пред сè, единствената акција што суверениот народ во Германија смее да ја преземе е (изборите).
Претходно реков дека, според мене, тоа не е суверенот, бидејќи не му е дозволено да ги менува правилата.
Но така е: единствениот чин што суверенот смее да го изврши е да гласа, односно да ја означи кутијата.
И тоа значи дека потоа навистина треба да се обезбеди дека барем овој чин на суверенот
навистина го одразува она што е навистина мислено.
Тоа значи дека навистина треба да размислиме: добро, ние сме во Германија, а Германија е демократија и е уставна држава.
И во Германија, овој изборен процес ќе се одвива на уреден начин.
Воопшто не треба да зборуваме за манипулација.
Прво и основно, можеме да зборуваме за фактот дека воопшто нема никаква структура, која може да функционира правилно.
Кога федералниот изборен комесар вечерта го објавува официјалниот, привремен конечен резултат, таа
нема поим колку изборни окрузи има во Германија.
Таа не го знае тоа. Тие се пријавени. Но таа мора да ги прифати сите извештаи што
пристигнуваат, но таа не го знае тоа. Таа нема преглед.
Значи, ако ја прашате еден ден пред изборите во колку изборни единици луѓето всушност ќе
гласаат утре, таа не може да каже, бидејќи не знае.
Значи, постојат X изборни единици, и никој не знае каде се тие пред изборите.
Не постои централизирана евиденција на изборни единици.
Па како можеш да ги провериш резултатите кога дури и не знаеш каде луѓето гласаат, колку
луѓе гласаат или како гласаат? Никој не знае.
Тоа е, ја основавме оваа организација наречена WABEO, која значи набљудување на избори.
Всушност, требаше да биде лансирано во септември, во времето на планираните општи избори, а потоа оние што го
правеа мораа да го состават од нула во рок од три месеци.
Верувам дека и вие имавте интервју овде со Стефани Цомакаева, која го започна сето ова.
Значи, навистина, навистина одлична, силна жена која работеше многу напорно за да успее.
И луѓето се регистрираа, па знаевте дека се вистински луѓе, а не некои зомбија од социјалните мрежи или ботови или нешто
слично, туку вистински луѓе – кои мораа да се регистрираат и чија регистрација беше верификувана – ги набљудуваа изборите.
Вкупно 3.700 луѓе беа во движење – нешто што никогаш претходно не се случило во историјата на Сојузната Република
Германија – за да видат како всушност се одвиваат изборите.
И сега постојат одредени правила што треба да се следат при гласање.
На пример, дека избирачкото место е отворено од 8 часот наутро до 18 часот навечер, дека гласањето е тајно, дека нема изборно
рекламирање во или околу избирачкото место, дека на луѓето не им се даваат совети за кого да гласаат во избирачкото
место и дека никој друг не смее да влезе во гласачката кабина.
Или потоа, се затвора во 18 часот, и гласовите не се бројат пред 18 часот.
На луѓето им е дозволено да бидат присутни и да го гледаат целиот процес.
И потоа, кога се брои гласовите, луѓето исто така смеат да бидат таму и да гледаат.
Гледај на таков начин што тие ќе видат што се случува.
И кога сите гласови ќе бидат изброени, изборната комисија за тој изборен округ мора гласно да ги објави изборните резултати.
Тој мора да ги објави изборните резултати во својата изборна станица за јавноста да знае дека тоа се изборните
резултати, кои потоа ги пријавувам до следниот повисок орган, обично до окружниот изборен комисар.
И имаше неправилности.
Точно. И сега е поентата.
Сега има многу неправилности.
Ова се основните принципи на избори, на демократски избори.
И ете го. Прво и основно, треба да се каже дека добивме многу повратни информации, што е многу возбудливо.
И можеме да кажеме дека во 80% од повратните информации, сè помина добро.
Во 80% од изборните единици, колку што можеме да процениме во овој момент, изборите се одвиваа правилно.
Значи, сите овие основни правила, принципи, изборни принципи беа почитувани. Во 20% од случаите тоа не се случи.
Во 20% од случаите, ги затворија избирачките места во 17:30 часот, ги исфрлија набљудувачите на изборите затоа што не ги сакаа таму
и ги поставија набљудувачите на изборите на 20 метри подалеку.
Некои од овие избирачки места всушност се теретани.
И потоа ги преместија само 20 метри подалеку, каде, се разбира, воопшто не може да се види што се случува на секој столб.
Во некои случаи, тие не ги објавија изборните резултати на глас.
Да, таму се случија многу работи што не требаше да се случат.
И ако сега земеме предвид дека сојузот на Сара Вагенкнехт е само 9.000 гласови под потребното за да влезе во Бундестагот, тогаш,
во принцип, во овие, односно вкупно, само бројот што го имаме, кој штотуку го пријавивме, изнесува
300 изборни единици каде што се случиле такви грешки.
300, за кои веќе известивме, 300 изборни окрузи имаат овие неправилности.
И не ги знаеме сите броеви на гласачи во овие изборни единици, но од оние што ги знаеме, има само 99.000 гласови каде што овие
неправилности беа такви што, во принцип, не можеме да потврдиме дали резултатите што се проследени се резултатите за кои
навистина се гласало, бидејќи, како што реков, изборните резултати дури и не беа објавени во оваа изборна единица.
Тоа значи дека имаме 99.000, најмалку 99.000 гласови, ако екстраполирате – ние разгледавме
само 3.000 изборни единици, а има околу 90.000.
Ако го екстраполирате тоа, можете да ја видите скалата за која зборуваме овде.
Не мора да има никаква манипулација, никој не мора да измами или било што друго.
Но во принцип, немаме начин да провериме дали она што пристигнува во канцеларијата на Федералниот изборен комесар во текот
на ноќта е навистина резултатот што е утврден на локално ниво.
И нема пребројување на гласови или нешто слично. Значи, во принцип, тоа е голема лотарија.
Значи, не знаеме дали алијансата на Сара Вагенкнехт има пет проценти или не.
Претпоставувам дека имаат пет проценти, но тоа не може да се потврди бидејќи самата
структура значи дека не е демократски избор.
И ако, на пример, овој изборен резултат не е објавен, како треба да знаеме дали она што подоцна е утврдено како резултат е
точно, или дали некој сега додал неколку гласачки ливчиња или отстранил неколку гласачки ливчиња или нешто друго.
Не знаеме, бидејќи предметите потоа се ставаат во коверти.
Инаку, следната точка е дека некои од гласачките ливчиња не беа ставени во запечатени коверти, како што се бара, туку
едноставно во кеси затворени со гумени ленти, што значи дека можеа да се отворат и променат во секое време.
Никогаш не претпоставувај дека тие го прават тоа. Но е можно дека тие го прават тоа.
И не можеме, во демократски избори, дури ни да оставиме впечаток дека она што се случило не е во ред.
Особено кога, како што реков, имаме само разлика од 9.000 евра со Сахра Вагенкнехт.
9.000 гласа!
9.000 гласа, точно. Разлика од 9.000 гласа.
И токму тоа е. Тоа значи дека нашите избори се, не знам како да го кажам, но дефинитивно не се демократски.
Тие не се доследни, не се разбирливи, не се транспарентни.
Во толку голема мера што е дефинитивно, дефинитивно релевантно за мандатот.
И ова сега е утврдено за првпат благодарение на систематското набљудување на изборите од страна на WABEO.
И можам ли да направам уште една поврзаност? Само што претходно зборувавме за референдуми.
Но ако сега знаеме дека овие референдуми се спроведуваат како избори, и знаеме дека резултатите не се одредуваат по фер процес,
и дека тука се работи за многу, многу чувствителни мнозинства – со прашањето дали да се измени уставот или не – тогаш
Точно, тоа ќе беше моето прашање.
Точно, токму тоа прашање. Значи, за да се измени уставот, ни треба кворум.
Тоа е, одреден број граѓани кои навистина учествуваат во ова гласање.
И потоа мора да постои одредено мнозинство во рамките на овој број учесници.
Значи, ако едноставно го намалите кворумот малку на овој начин – односно, теоретски имаме двотретинско мнозинство за уставна
измена, но вие велите: "Да, но за жал гласаа само 39,8 проценти од луѓето, а не 40
проценти" – тогаш оваа уставна измена е неуспешна.
Да, и не можеме да го контролираме ако резултатите од изборите, бројот на гласачи и така натаму Со други зборови, резултатот во
ова избирачко место не се објавува јавно и имаме барем по една личност во секое избирачко место или во секоја изборна единица
која слуша, го запишува и потоа ни го дава резултатот за да можеме да го провериме; резултатот што на крајот се
утврдува е всушност оној што го објавиле во избирачките места.
Значи, за да го најдеме нашиот пат кон директна демократија.
За да можеме воопшто да размислиме за промена на националните устави, мораме да обезбедиме активно набљудување на изборите.
Значи, ако добро разбирам, набљудувачи на избори се потребни насекаде.
Да, претходно прашавте што можам да направам.
Покрај формирањето на оваа ќелија, што бара голем напор, дефинитивно би препорачал да ја посетите веб-страницата wabeo.de.
Следната година, верувам, ќе има државни избори во Баден-Виртемберг,
Мекленбург-Западна Померанија и Саксонија-Анхалт.
Овие избори за првпат ќе се набљудуваат низ целата земја.
Можете да се регистрирате таму, да го потврдите вашиот идентитет и тоа чини 6,50 фунти.
6,50 евра затоа што постои овој процес на верификација, кој е прилично комплициран, но
јасно покажува дека зад него стои вистинско лице.
И потоа навистина можеме да провериме сè низ целата табла:
Дали она што се објавува на крајот навистина е резултатот што излезе на избирачките места или во
изборните единици? И тоа е навистина возбудливо.
И тоа можеби не е така – окружната администраторка, која е градоначалничка на Шпајер, а на која потоа ѝ пиша изборен
набљудувач – морам да го споменам ова овде како мала занимливост... Всушност, тоа не е ситница, туку
навистина е многу тажно – тој напиша за да се пожали како бил третиран како изборен набљудувач на избирачкото место.
И потоа оваа градоначалничка од Шпајер, во својата улога на окружна изборна комисиarka, навистина одговори со
писмо во кое напиша дека, според нејзино мислење, е апсолутно ужасно што луѓето доаѓаат и набљудуваат избори.
Бидејќи тоа во суштина би значело дека изборите не се спроведуваат правилно, со што се
делегитимира нашата демократија. Само замисли го тоа.
Јавната природа на изборите е еден од основните принципи на нашиот изборен закон и изборните регулативи.
И потоа доаѓа компетентна окружна изборна службеничка и вели дека, од нејзина гледна точка, фактот што некој сака да ја
набљудува изборната постапка, што некој сака да провери дали она што се случува овде – она што секогаш го
нарекуваме чин на суверенитет, единствениот чин на суверенитет – се спроведува правилно.
Тоа би изгледало како да не им веруваат само затоа што стоеја таму.
И така е. Само замисли го тоа.
Градоначалничката има такво мислење за луѓето кои се одговорни што таа воопшто се наоѓа на оваа позиција.
Многу интересно. Многу убаво. Господине Лудвиг, многу ви благодариме што разговаравте со нас!
Тоа навистина беше отворање на очите. Пред сè, сега можете да видите какви чекори навистина може да преземе секој поединец.
Прво, можете да се вклучите во набљудување на изборите.
Верувам дека можете да контактирате со WABEO.
Потоа можете едноставно да видите како можете да формирате ќелија или да се приклучите на постоечка ќелија.
Потоа можеш само да го направиш тоа. Слободата започнува со "не".
Мислам дека сега ни дадовте неколку почетни чекори за тоа како навистина можеме да го спроведеме
ова, за граѓаните да ја вратат моќта во свои раце.
Многу ви благодарам за многу поучното интервју!
Многу ви благодарам што ми дозволивте да бидам тука.