"Jeśli tam zajrzymy, kto powinien wykonać tę pracę?
Założyłem własne centrum z kilkoma kolegami:
Centrum Dochodzeń, Oceny, Ścigania i Zapobiegania Zbrodniom przeciwko Ludzkości.
Wiele osób zawsze pyta, dlaczego zbrodnie przeciwko ludzkości?
Ponieważ to, czego tu doświadczyliśmy, było zbrodnią przeciwko ludzkości.
Ludzie byli prześladowani. Lekarze nadal są prześladowani.
Lekarze są więzieni za wykonywanie swojej pracy.
Mój kolega Rainer Fuellmich przebywa w więzieniu w Getyndze. On również jest wielkim oświeceniowcem.
Ponowna ocena może nastąpić tylko wtedy, gdy zmienimy sytuację polityczną.
Ponieważ te warunki polityczne, które mamy, w których po prostu przekazujemy władzę, nigdy nie doprowadzą do przewartościowania.
Ponieważ, jak powiedziałem, wtedy sprawcy sami by się z tym pogodzili.
Nikt nie może zakładać, że ci, którzy popełnili te zbrodnie przeciwko ludzkości, wstaną i powiedzą: Tak, zrobiliśmy to.
A teraz chcemy sami stanąć przed sądem, przed sędziami, których sami wybraliśmy, przed prokuratorami, których sami wybraliśmy,
aby osądzili, czy to, co zrobiliśmy, było dobre, czy złe.
Sędziowie, którzy trzy miesiące temu, przed wyciekiem akt RKI, wciąż mówili mi, że wtedy wszystko robili dobrze, a teraz
powinni nagle pogodzić się z sytuacją... To też nie zadziała.
Będzie działać tylko wtedy... - i Ralf Boes właśnie to ogłosił, a ja zgadzam się z Ralfem Boesem, z wieloma ludźmi,
wystarczy spojrzeć na stronę internetową, o której wspomniał.
Myślę, że musimy przejść przez stany federalne.
W każdym kraju związkowym mamy własną konstytucję.
A ponieważ są to odrębne konstytucje, każda z konstytucji w państwie federalnym pozwala nam zmieniać te konstytucje.
Mamy władzę w naszych rękach. Po prostu o tym nie wiesz..."
Chciałbym powitać Ralfa Ludwiga, prawnika, w naszym dzisiejszym studiu Kla.TV.
Witam.
Na demonstracji w Berlinie powiedziałeś, że mamy władzę w naszych rękach, ale nawet o tym nie wiemy.
Więc ja też nie wiem. Nie wiem nawet, jaką mocą dysponuję.
I nawet nie wiem, jak powinienem wpływać na decyzje polityczne, jak to działa.
Czy możesz nam pomóc, czy możesz mi pomóc, czy możesz trochę pomóc widzom?
Tak, w zasadzie nie jest to takie trudne.
W Niemczech mamy 16 krajów związkowych, a każdy z nich ma własną konstytucję.
I każda konstytucja stanowa - pomijając na chwilę Hesję, ale w zasadzie Hesję też - każda
konstytucja stanowa ma opcję ustawodawstwa ludowego.
Oznacza to, że mieszkańcy danego kraju związkowego mogą ustanawiać własne prawa.
Mogą nie tylko ustanawiać prawa, ale także zmieniać konstytucję, odpowiednią konstytucję stanową.
Mogą więc zmienić zasady współistnienia, zasady struktury, struktury politycznej w swoim państwie federalnym, jeśli chcą.
Wymaga to określonych większości. Innymi słowy, zawsze są trzy kroki.
Pierwszym krokiem jest wniosek powszechny. Oznacza to, że pomysł zostaje przedstawiony.
Musisz zebrać określoną, niewielką liczbę głosów.
Drugi to tak zwane referendum.
Oznacza to, że musisz udowodnić, że określona liczba osób w kraju jest zainteresowana tym tematem.
Jest to również zawsze najtrudniejszy etap, a po pokonaniu tego etapu odbywają się wybory, jak wiemy w wyborach, a następnie w
niedzielę ludzie są wzywani do lokali wyborczych i mogą głosować nad tą kwestią polityczną lub prawem, które wprowadzasz lub czymś
podobnym, a następnie mogą powiedzieć, czy my, jako ludzie w tej prowincji, chcemy, aby poszło to w ten lub inny sposób
lub aby istniało to prawo, ta regulacja lub ta regulacja nie.
Zasadniczo jest to przewidziane w każdej konstytucji stanowej.
A to oznacza, że gdybyśmy chcieli, moglibyśmy sami interweniować w decyzje polityczne - poza zaznaczaniem pola raz
na cztery lub pięć lat i mając nadzieję, że wyjdą z niego właściwi ludzie i podejmą właściwe decyzje.
Ach tak. A konstytucje stanowe - teraz się trochę pogubiłam... My też mamy konstytucję.
Co to jest? W jakiś sposób nie działa to na poziomie federalnym, tylko na poziomie stanowym. Jak to działa?
Tak, więc oczywiście mamy Ustawę Zasadniczą, a Ustawa Zasadnicza jest już nazywana Ustawą Zasadniczą - a nie
Konstytucją Niemiec lub Konstytucją Niemiec, ale nazywa się: "Ustawa Zasadnicza dla Republiki Federalnej Niemiec".
Istnieją oczywiście ku temu powody historyczne. Niemcy zostały podzielone po II wojnie światowej.
Niemcy były okupowane, były okupowane przez różne, w rzeczywistości przez cztery zwycięskie mocarstwa, a
Niemcy zostały podzielone terytorialnie, że tak powiem.
Innymi słowy, integralność terytorialna Rzeszy Niemieckiej już nie istniała.
A potem rozpoczęła się zimna wojna, że tak powiem, między Zachodem a Wschodem, zasadniczo
Rosją - a w tamtym czasie Związkiem Radzieckim.
A mocarstwa zachodnie miały różne poglądy na to, jak postępować z Niemcami, jak radzić sobie z
Niemcami, jaka powinna być przyszłość Niemiec.
I tak, Republika Federalna Niemiec została utworzona w 1949 roku, że tak powiem, a Republika Federalna Niemiec
jest oczywiście tylko częścią całej Rzeszy Niemieckiej.
W tym czasie nadal zakładano, że w pewnym momencie zostanie znalezione rozwiązanie, rozwiązanie dla całych Niemiec, i dlatego
nie stworzono niemieckiej konstytucji, ponieważ konstytucja mogła zostać stworzona tylko dla całego terytorium
Rzeszy, byłego terytorium Rzeszy, całego terytorium Niemiec, i nazywała się Ustawą Zasadniczą.
Zasadniczo jest to podstawowe prawo trzech zwycięskich mocarstw alianckich, które zostało następnie
wynegocjowane z politykami w Herren-Chiemsee, mniej więcej.
I ta ustawa zasadnicza również przetrwała zjednoczenie.
W tym czasie również nie stworzono ogólnoniemieckiej konstytucji, chociaż przewidywała to Ustawa Zasadnicza, ale Ustawa
Zasadnicza była kontynuowana w taki sam sposób jak konstytucja.
Zawsze powtarzam, że konstytucja może być konstytucją tylko wtedy, gdy ma suwerena.
A suweren nie jest, jak mówi tylko Carl Schmitt, tym, który decyduje o stanie wyjątkowym,
ale suwerenem jest ten, kto może zmienić zasady.
A nasza konstytucja nie pozwala ludziom zmieniać zasad.
Oznacza to, że ustawa zasadnicza w tym sensie nie może być konstytucją, ponieważ ustawa zasadnicza nie uznaje suwerena.
Albo jedynym suwerennym aktem, jaki znamy jako obywatele, jest głosowanie - wybieranie Bundestagu raz na cztery lata.
I to jest jedyny udział ludzi w Republice Federalnej Niemiec.
Nic innego nie jest planowane. Nie ma popularnego ustawodawstwa.
W art. 20 nadal istnieje zapis, że suweren określa politykę poprzez wybory i głosowania, ale w Niemczech nie ma głosowań.
Nie ma prawa wyborczego, a zatem nie ma głosowania.
Następnie jest artykuł 146, który stanowi, że naród niemiecki może przyjąć nową konstytucję lub konstytucję.
Wielu prawników konstytucyjnych twierdzi, że ten paragraf lub ten artykuł nie ma zastosowania, ta norma nie ma zastosowania.
Można o tym długo dyskutować, ale z drugiej strony w każdej konstytucji stanowej w Niemczech istnieje możliwość aktywnej
ingerencji w ustawodawstwo poprzez trzy kroki, o których właśnie wspomniałem, w celu
samodzielnego tworzenia prawa, tj. samodzielnej zmiany zasad.
I nie tylko mogą zmienić zasady stosowania, takie jak prawa, ale mogą nawet - jak powiedziałem w nawiasie wokół
Hesji - zmienić konstytucję w każdym kraju związkowym, tj. zmienić zasady ich współistnienia.
Istnieją dwie podstawowe wartości, których należy przestrzegać.
Jest to zawsze zasada demokracji, tj. każda decyzja polityczna musi opierać się na woli ludu.
Druga to gwarancja godności ludzkiej. Nie możemy więc zmieniać zasad w taki sposób,
aby wyeliminować gwarancję godności ludzkiej.
Ale to są jedyne zasady i w ramach tych zasad ludzie w każdym kraju związkowym mogą decydować.
Na przykład możemy zdecydować, że nie chcemy już wybierać rządu stanowego lub parlamentu stanowego co pięć (poprawnie:
cztery) lat, ale teraz chcemy wybierać je co dwa lata.
Albo możemy zdecydować, że nie chcemy już w ogóle mieć rządu stanowego, ale że parlament stanowy powinien wyznaczyć
administratorów do wykonywania pewnych zadań i tak dalej.
Teoretycznie możemy również znieść parlament, jeśli mamy alternatywę, która nie reprezentuje woli demokratycznej
w porównywalny sposób, ale wyraża wolę demokratyczną.
Możemy więc wiele zmienić, ale tylko na poziomie stanowym, a nie krajowym.
Tak, bardzo interesujące. A jak można zainicjować taki proces?
Załóżmy, że chcielibyśmy teraz zmienić coś w tym całym politycznym krajobrazie strukturalnym lub, na przykład,
chcielibyśmy zmienić sposób mianowania sędziów lub prokuratorów, tak aby nie byli już mianowani przez
Ministerstwo Sprawiedliwości, ale przez obywateli.
Jak możesz to zrobić? Jak przejąć inicjatywę?
Zasadniczo, jak powiedziałem, wszystkie ustawy, w tym konstytucje stanowe, mogą być zmieniane.
I w zasadzie można po prostu uruchomić inicjatywę, jedna lub dwie osoby mogą uruchomić inicjatywę...
...Więc ty i ja?
Moglibyśmy obaj - cóż, prawdopodobnie nie teraz, ponieważ nie żyjemy w tym samym kraju związkowym, ale w zasadzie tak.
Gdybyśmy mieszkali w tym samym kraju związkowym, moglibyśmy po prostu powiedzieć, że chcemy zmiany prawa.
Następnie przygotowujemy tekst prawny, że tak powiem, tak jak to sobie wyobrażamy - innymi słowy, co robimy.
Mhm.
Są też różnice. Możesz również zadawać popularne pytania, prosząc Parlament o zajęcie się niektórymi pytaniami, tak aby musieli
odbyć sesję, sesję parlamentarną, aby zająć się tą kwestią.
Ale teraz czysto ludowe ustawodawstwo oznacza, że zarówno piszemy ustawę, że tak powiem, jak i przedkładamy tę ustawę,
która jest zwykle przedkładana Prezydium Parlamentu Państwowego.
A następnie zostanie to normalnie, że tak powiem, nagłośnione, że wniosek powszechny jest teraz
uruchamiany tutaj wraz z tą poprawką do ustawy.
A potem możemy wyjść i zebrać głosy za zmianą prawa, które mamy.
A jeśli następnie osiągniemy określone kworum - na pierwszym etapie jest ono stosunkowo niskie, w niektórych
krajach wynosi tylko 6 000 lub 5 000 głosów, jeśli mamy te głosy, możemy rozpocząć tak zwane referendum.
Oznacza to, że parlament stanowy rozpatruje petycję o referendum i może ją zatwierdzić
lub nie. Wtedy referendum nie odbędzie się.
Następnie trafia do referendum, a w referendum trzeba zebrać określoną liczbę podpisów w
określonym czasie, zwykle od sześciu do ośmiu miesięcy.
A jeśli kworum zostanie przekroczone, wówczas parlament stanowy ponownie zajmuje się tą kwestią i
bada, czy zatwierdzić tę inicjatywę ustawodawczą.
A jeśli się na to nie zgodzi, odbędzie się referendum, które jest jak wybory.
Następnie obywatele są wzywani do głosowania w niedzielę.
A potem mówią: Dobrze. Obywatele są pytani, czy chcą tego prawa, tak czy nie.
Jak powiedziałeś na demonstracji w Berlinie, ostateczna decyzja musi ponownie należeć do ludzi.
Mogłoby to zatem zostać praktycznie zainicjowane poprzez te konstytucje stanowe.
Tak, dokładnie. W okresie koronawirusa widzieliśmy w szczególności, jak polityka wkroczyła w życie ludzi.
I myślę, że musi być tak, że ludzie mogą się bronić przed tą wkraczającą polityką.
A to, co właśnie opisałem, te kroki, te trzy kroki, zajmują wiecznie dużo czasu.
Do tego czasu oczywiście nie byliśmy w stanie niczemu zapobiec.
Dlatego sugeruję, by pierwszą rzeczą, jaką zrobić, jest wpisanie tak zwanego prawa weta do konstytucji wszystkich stanów.
Zasadniczo mówimy więc, że każde prawo i każda regulacja wprowadzona przez rząd stanowy
wejdzie w życie najwcześniej po trzech miesiącach.
W ciągu tych trzech miesięcy osoby z określonym kworum mają czas na zebranie podpisów.
I jeśli zbiorą określoną liczbę podpisów, myślę o dwóch i pół procentach populacji, co można różnie zorganizować,
to wtedy odbędzie się referendum w sprawie tej ustawy.
Ponieważ wtedy dwa i pół procent w zasadzie powiedziało, że nie chcemy tego prawa.
To całkiem sporo. Pięć procent to grupa parlamentarna.
Tak więc tutaj dwa i pół procenta mówi, że tego nie chcemy.
Następnie cały naród, tj. naród danego kraju związkowego, głosuje, czy chce tego prawa lub tego rozporządzenia.
A jeśli ustawodawca wyda rozporządzenie lub ustawę - ponieważ mówi, że jest to absolutnie pilne, musimy to zrobić szybko teraz
- jeśli nie da trzymiesięcznego terminu, wówczas należy przeprowadzić obowiązkowe
głosowanie nad tą ustawą, nad tym rozporządzeniem.
Abyśmy nie mieli do czynienia z sytuacją, w której ustawodawca tworzy prawo bardzo szybko, że tak powiem.
Zawsze powtarzam, że gdyby ludzie mogli głosować w sprawie wymogu maski, nie doszłoby do tego.
Tak, obowiązek noszenia maseczki został wprowadzony w ramach swego rodzaju operacji "pod przykrywką" i to
właśnie ten strach stworzył warunek wstępny dla ludzi, na przykład, do zaszczepienia się.
I musimy powiedzieć, że jeśli politycy chcą tworzyć nocne i mgliste prawa, które mają wejść w życie w krótkim czasie,
to muszą natychmiast i zawsze poddawać te prawa pod głosowanie, aby ludzie mogli powiedzieć "nie", jeśli to konieczne.
To jest prawo weta, ostateczny organ decyzyjny, jak zawsze mówię. Tak.
Że ludzie mogą powiedzieć "nie" i że nie jest to sposób na załatwianie spraw.
Możemy to zrobić. Możemy to zrobić w każdym stanie federalnym.
I to dałoby politykom jasno do zrozumienia, że każde prawo, które ustanawiają - na przykład teraz, na
poziomie federalnym, właśnie te długi, które zaciągnęli.
Ale możliwe byłoby również, na przykład, powiedzenie... Cóż, Rada Federalna musi również wyrazić zgodę na ustawy federalne.
A gdybyśmy my, obywatele stanów federalnych, powiedzieli rządowi, że nie wolno się na to
zgodzić, to na przykład nie byłoby tego długu.
A my jako obywatele musimy mieć tę władzę, że nie tylko głosujemy raz, a potem nie możemy już kontrolować tego, co robią politycy w
poszczególnych przypadkach, jakie koalicje są tworzone, jak politycy decydują, ale że my jako obywatele możemy w każdej chwili
powiedzieć w każdej kwestii politycznej, że tego nie chcemy.
Czy są już oznaki, że grupy pracują w tym kierunku i podjęły inicjatywę?
Tak, ideą tego wszystkiego jest całkowita decentralizacja.
Nie chcemy więc, by zajmowała się tym jakaś centralna organizacja.
Zamiast tego powiedzieliśmy, że dwie rzeczy są dla nas kluczowe.
Grupy i organizacje, które to robią, muszą radzić sobie ze sobą demokratycznie w określony sposób.
Mówimy, by zawsze podejmować decyzje oparte na akceptacji.
Innymi słowy, jeśli chcemy mieć prawdziwą demokrację, musimy najpierw sami nią żyć na małą skalę.
Innymi słowy, nie możemy wymagać, by nasze społeczeństwo było demokratyczne.
A my sami na małą skalę, w obszarze, w którym działamy, nie działamy ze sobą demokratycznie, nie
działamy ze sobą w sposób oparty na akceptacji.
Jest to więc kluczowa decyzja w tych warunkach.
Drugą kwestią jest zastanowienie się, w jaki sposób możemy zmotywować jak najwięcej osób do zebrania
wystarczającej liczby podpisów pod takim referendum, a przede wszystkim pod petycją o referendum.
I to powinno być całkowicie zdecentralizowane, małe komórki powinny to robić, które mogą decydować lokalnie
znacznie lepiej niż ktokolwiek centralnie, jakie są tematy, co jest interesujące i tak dalej.
Obecnie powstaje tak wiele inicjatyw.
Po prostu zasugerowaliśmy to i powiedzieliśmy: "Rany, zróbcie coś.
A teraz zostaliśmy zaproszeni do Badenii-Wirtembergii.
Istnieje ogromny krąg inicjatyw, które chcą to zrobić, które chcą to zrealizować.
Właśnie przyjechałem z Saksonii-Anhalt, krótko przed tym wywiadem. Byłem w Güsten w Saksonii-Anhalt.
Spotkało się tam wielu członków, wiele okręgowych oddziałów oddolnej partii "DieBasis", która również
jest zainteresowana tego rodzaju oddolną demokracją.
I dokładnie to zrobiliśmy, więc w zasadzie rozmawialiśmy o tym, dlaczego ktokolwiek powinien głosować na bazę.
I o dziwo, taki właśnie był rezultat:
Ponieważ to my jesteśmy tymi, którzy ostatecznie będą w stanie osiągnąć dokładnie taki rodzaj demokracji oddolnej - że decyzje
są podejmowane oddolnie, a nie odgórnie, że jesteśmy zdecentralizowani, że wszystkie kluczowe
decyzje są podejmowane lokalnie - że wszyscy ludzie są zaangażowani we wszystkie decyzje polityczne.
W rzeczywistości jest to unikalny punkt sprzedaży bazy. Chcemy to mocniej nagłośnić.
Chodzi dokładnie o to, że decyzje są podejmowane na dole, a nie na górze.
Nie potrzebujemy centrum, które podejmuje decyzje za nas; wszystkie kluczowe decyzje, które
mają wpływ na nasze życie, są podejmowane lokalnie.
Zasadniczo, jeśli mamy duży kraj i tak dalej, decyzje mogą być podejmowane wspólnie dla wszystkich poprzez decyzje lokalne.
Tak, bardzo interesujące, ponieważ ciągle słyszysz, jak ludzie mówią, że ci na górze robią z
nami, co chcą, a my nie możemy nic z tym zrobić.
Muszą znosić to wszystko, jak deszcz i śnieg.
Hamulec zadłużenia zostaje zwolniony, a nasz kraj zaczyna spadać.
Ale to bardzo interesujące, że mimo wszystko znaleziono sposób.
Co mógłbym teraz zrobić, na przykład, gdzie mógłbym dołączyć, gdybym był zainteresowany odzyskaniem, jak
mówisz, władzy, która jest faktycznie moja. Co mógłbym zrobić?
Po pierwsze, wystarczy, że sam założysz grupę w swojej okolicy.
Nie musi to być nawet grupa, nazywamy to komórką.
Aby po prostu spotkać się ze znajomymi w swojej okolicy - najlepiej w okolicy - i spotkać się z ludźmi.
I przeczytaj na przykład "Dlaczego baranki milczą?" Rainera Mausfelda.
Ponieważ Rainer Mausfeld bardzo, bardzo dobrze przeanalizował w tej książce, jak faktycznie działa nasza struktura polityczna,
dlaczego nie mamy nic do powiedzenia, dlaczego mamy demokrację przedstawicielską, która nie ma nic wspólnego z demokracją i
która nie pozwala nam faktycznie podejmować własnych decyzji.
O co chodzi? Co mówi pan Mausfeld?
Cóż, pan Mausfeld zasadniczo mówi, że jest to, w założeniu Stanów Zjednoczonych Ameryki, mniej więcej
pierwsza konstytucja, pierwsza demokratyczna konstytucja.
Cóż, to dyskusyjne, polska konstytucja była szybsza.
Ale pierwszą wielką demokratyczną konstytucją była konstytucja amerykańska.
Amerykańscy ojcowie konstytucji faktycznie spierali się o to w tamtym czasie:
Czy chcemy wprowadzić demokrację bezpośrednią, w której angażujemy ludzi w podejmowanie decyzji, czy też chcemy demokracji
przedstawicielskiej - co w rzeczywistości jest sprzecznością.
Demokracja przedstawicielska - jesteś albo reprezentatywny, albo demokratyczny - demokracja przedstawicielska jest,
jeśli się nad tym zastanowić, sprzecznością samą w sobie.
I wtedy zdaliśmy sobie sprawę, że gdybyśmy mieli prawdziwą oddolną demokratyczną władzę decyzyjną, to bogactwo bogatych
byłoby zagrożone, ponieważ biedni mogliby wtedy demokratycznie zdecydować, że pieniądze
lub aktywa powinny być rozdzielane inaczej.
Oczywiście było to podyktowane względami czysto ekonomicznymi.
Potem zastanawialiśmy się, jak możemy nadal nazywać to demokracją, ale zorganizować ją w taki sposób, aby nie była demokracją.
I to jest demokracja przedstawicielska, którą mamy teraz.
Tak więc, jak powiedziałem, wszystko, co właśnie powiedziałeś, sposób, w jaki ludzie tego doświadczają, tak właśnie jest.
Oni coś tam robią, a my nie możemy o niczym zdecydować.
To uczucie nie jest zwodnicze, ale prawdziwe: Tworzymy nasz krzyż, to wszystko...
A potem koniec, nic nie wiemy!
Więc jeśli głosowałeś teraz na CDU, prawdopodobnie nie spodziewałeś się, że otrzymasz jeszcze
bardziej ekologiczną politykę niż w przypadku Zielonych, na których głosowałeś wcześniej.
Ludzie prawdopodobnie tego nie chcieli.
Nie wiem, ale zakładam, że tego nie chcieli, bo inaczej głosowaliby na Zielonych, a nie na CDU.
I nie mogą nic z tym zrobić. Teraz siedzą tam przez cztery lata, a potem ludzie znowu myślą, okej, następnym razem im pokażemy.
Ale nie głosujmy na CDU, głosujmy na SPD.
To jest to, czego zawsze doświadczamy. A potem nic się nie zmienia.
Następnie są całkowicie zaskoczeni, że kiedy przychodzi kolej innych, nic się nie zmienia.
Ponieważ nie możemy wpływać na indywidualne decyzje polityczne.
Zasadniczo możemy to zrobić zgodnie z konstytucjami stanowymi, ale tego nie robimy.
Rainer Mausfeld mówi, że tak powiem. Są jak iluzjoniści stojący przed nim.
Te drzwi istnieją, a iluzjoniści, magicy, stoją przed nimi i wirtualnie zakrywają te drzwi, przez które moglibyśmy przejść.
A demokrację przedstawicielską można nazwać oligarchią elit, oligarchią wyborczą, arystokracją, czymkolwiek.
Ponieważ możemy wybierać spośród pewnej liczby elit tych, którzy będą nami rządzić przez następne cztery lata.
Ale nie mamy prawdziwego wyboru, by cokolwiek zmienić.
Mielibyśmy to tylko wtedy, gdybyśmy mogli interweniować w indywidualne decyzje polityczne.
A przeszkody są bardzo wysokie. Czego nie możemy zrobić w tej chwili.
A idea wolności zaczyna się od "nie".
Tak więc na podstawie tego projektu, który również zainicjowałem w Berlinie, można powiedzieć, że musimy oddać
władzę decyzyjną, ostateczną władzę decyzyjną w poszczególnych kwestiach politycznych w ręce ludzi.
Musimy podjąć decyzję: Czy chcemy zwolnić hamulec zadłużenia?
Musimy zdecydować, jak zorganizowany jest nasz system edukacji.
Musimy zdecydować, jak zorganizowany jest nasz wymiar sprawiedliwości.
Musimy zdecydować, w jaki sposób chcemy dysponować naszą energią i tak dalej, i tak dalej.
Wszystkie te decyzje możemy podjąć sami.
I utrzymuję, że każda indywidualna osoba może podjąć decyzję nie gorszą niż jakikolwiek ekspert
lub ktokolwiek, kto jest wymieniony jako ekspert.
Chętnie doradzą i przedstawią swoją opinię.
Ale jeśli chodzi o mnie, myślę, że sam mogę podjąć decyzję bardzo dobrze i ufam, że każda inna osoba w Niemczech zrobi to samo.
Cóż, po polityce ostatnich kilku lat powinno być jasne dla wszystkich, że być może sami mogliby zrobić to lepiej.
Mógłbym więc teraz zacząć zakładać komórkę w mojej okolicy i po prostu przejąć tam inicjatywę.
Ale gdzie na przykład mógłbym uzyskać zachęty i wkład?
Czy jest jakaś strona internetowa, na której można uzyskać trochę informacji? Czy możesz dać nam wskazówkę?
Więc nie jest teraz online, strona, ale "freiheit-beginnt-mit-nein.de", ta strona istnieje.
Jak napisano tutaj: Wolność zaczyna się od nie.
Strona ta może być już dostępna online w momencie publikacji tego wywiadu.
Jesteśmy na końcowym etapie ich finalizacji. Więcej informacji pojawi się wkrótce.
Ale jest też pomysł, będzie też okazja do nawiązania kontaktów.
Jednak możliwość nawiązywania kontaktów będzie zorganizowana w taki sposób, że sieci analogowe będą niezbędne.
A to można następnie przedstawić cyfrowo. Nie chcemy więc, by ludzie łączyli się w sieci cyfrowo.
Tak więc ludzie, czego doświadczamy teraz, piszą do siebie w mediach społecznościowych i tak dalej, są
oburzeni, mają wiele pomysłów, piszą wiele rzeczy.
Zamiast tego ludzie muszą tworzyć lokalne sieci w sposób analogowy.
A jeśli mają sieć analogową, mogą również pokazać w portalu, że jesteśmy grupą lub komórką, jesteśmy tutaj, chcemy coś zrobić.
Następnie mogą uzyskać pomoc od innych, zaoferować pomoc innym i tak dalej.
Zasadniczo jednak zajmujemy się sieciami analogowymi.
Chcemy, aby ludzie nawiązywali ze sobą lokalne kontakty w sposób analogowy, aby zaczęli ze sobą dyskutować i mieli w
głowach pomysł, że możemy zmienić to społeczeństwo, mając wystarczającą liczbę podpisów pod petycją o referendum.
Ponieważ ten drugi etap jest tak trudny, zebranie 200 000 podpisów jest po prostu bardzo trudne. W Saksonii jest to 450 000.
Ale możemy to zrobić, jeśli ludzie wcześniej nawiążą kontakty.
I powinni dyskutować ze sobą o polityce.
Ale powinni także nauczyć się, jak stworzyć przestrzeń do debaty, w której ludzie mogą dyskutować otwarcie, uczciwie i
demokratycznie, gdzie nawet skrajne opinie mogą być tolerowane.
Nie może być zapór ogniowych. Skrajne opinie są ważne dla kształtowania opinii w
demokracji. Skrajne opinie nigdy nie przeważają.
Są one jednak konieczne, aby znaleźć dobrą opinię społeczną, dobry społeczny krój, bez
względu na to, jak duże jest społeczeństwo.
I tego właśnie uczą się ludzie. To jest nasz pomysł, aby zaczęli dyskutować ze sobą w ten sposób, aby rozumieli w ten sposób:
Jak faktycznie udaje nam się podejmować decyzje, które zabierają wszystkich ze sobą?
A jeśli możemy to zrobić na małą skalę, to możemy to również zrobić na dużą skalę.
Tak, cóż, jeśli dobrze zrozumiałem, cały proces uczenia się na nowo rozmawiania ze sobą, uczenia się znoszenia innych opinii,
uczenia się stania ramię w ramię w kierunku wspólnego celu, a także bycia gotowym do wzięcia
odpowiedzialności, bycia gotowym do podejmowania decyzji, stawiania czoła problemom i tak dalej, jest ważny.
Ale także nie delegować tego na polityków, którzy robią z tobą, co chcą, ale powtarzasz:
Rzeczywiście jestem suwerenny, biorę odpowiedzialność z powrotem w swoje ręce.
Najważniejszą rzeczą jest bardzo ważny punkt.
Powiedziałeś teraz w swoim wystąpieniu, że nie uwzględniłeś bardzo ważnego punktu na swojej liście
punktów, a właściwie najważniejszego punktu dla mnie.
Jestem pewien, że pomyślałeś o tym, ale tego nie powiedziałeś: najważniejszą rzeczą nie jest
mówienie do siebie, ale słuchanie siebie nawzajem.
Rozmawiamy dość często. Kiedy na przykład oglądamy talk show, które są wszędzie w telewizji, wielu
ludzi rozmawia. Ale nikt nie słucha siebie nawzajem.
A system, który proponujemy - innymi słowy, proponujemy pewien sposób, w jaki komórki mogą wspólnie podejmować
decyzje, a mianowicie poprzez systemowy konsensus - polega zasadniczo na słuchaniu siebie nawzajem po raz pierwszy.
Każdy ma taką samą przestrzeń do wyrażania siebie i nikt nie może krytykować innych za to, co mówią.
Zamiast tego, oświadczenie pozostaje. Więc zadajemy pytanie, chcemy rozwiązać problem, a potem pojawiają się odpowiedzi.
Każdy może udzielić swojej odpowiedzi i nikt nie może krytykować odpowiedzi drugiej osoby.
A kiedy potem zapytamy, jak duży jest twój opór?
Więc co czujesz w środku, kiedy mówisz, że to jest właściwa odpowiedź na to pytanie? Co wtedy czujesz?
I dlatego mówi się, że wolność zaczyna się od mówienia "nie". Bo jeśli czuję, że nie radzę sobie
dobrze, to muszę być w stanie powiedzieć "nie".
Muszę powiedzieć, że nie chcę tego - tak jak w przypadku szczepionki na koronawirusa lub maski.
Jeśli zdam sobie sprawę, że tego nie chcę, muszę być w stanie powiedzieć "nie". Bo to jest wolność.
Wolność polega na powiedzeniu: Nie, nie chcę tego. To dotyczy tylko mnie.
A wolność zawsze zaczyna się od "nie", dlatego tak się nazywa.
Ponieważ za każdym razem, gdy mówię: stop, mam tu opór i powstaje opinia grupy, a ja zdaję sobie sprawę, że tego nie
chcę, wtedy mówię: stop, nie, nie jestem z tego zadowolony!
A potem grupa słucha! I wtedy grupa zdaje sobie sprawę:
Okej, dana osoba odczuwa ból, być może powinniśmy nieco zmienić naszą decyzję, tak aby ból tej drugiej osoby zniknął.
I nagle znajdujesz rozwiązanie, które ma akceptację całej grupy, komórki, społeczeństwa lub społeczności.
Tak więc prawo weta jest ostatecznie niczym innym. Zawsze znajdujemy rozwiązania,
które są akceptowane przez zainteresowanych.
Ponieważ słuchamy każdego, kto mówi: "Nie jestem z tego zadowolony".
Taka jest idea tego rozwiązania. I każdy może to zrobić.
A to można zrobić tylko samemu.
Nie możemy tego w jakiś sposób zorganizować ani delegować, możemy jedynie do tego zachęcać.
I ludzie to robią. Możemy również wdrożyć to społecznie.
Tak. Wspomniałeś, że nie mamy prawdziwej demokracji, ponieważ mamy demokrację przedstawicielską.
Teraz wspomniałeś również, ostatecznie w tym wywiadzie, ale powiedziałeś mi, że były również problemy z
tymi wyborami, że nie były one naprawdę demokratyczne. Najwyraźniej doszło do manipulacji.
Po pierwsze, czy mógłbyś ponownie wyjaśnić mi i widzom, co zostało odkryte lub stało się znane
i jak można temu przeciwdziałać w przyszłości?
Po pierwsze, jedynym aktem, który suweren może zrobić w Niemczech, są (wybory).
Powiedziałem wcześniej, że moim zdaniem nie jest suwerenem, ponieważ nie może zmieniać zasad.
Ale jak to się mówi, jedyne co suweren może zrobić, to zagłosować, czyli postawić krzyżyk w kratce.
A to oznacza, że należy faktycznie zapewnić, aby przynajmniej ten akt suwerena faktycznie
odzwierciedlał to, co faktycznie ma na myśli.
Oznacza to, że powinniśmy myśleć, że jesteśmy w Niemczech, a Niemcy są państwem demokratycznym i konstytucyjnym.
A w Niemczech ten proces wyborczy odbędzie się prawidłowo.
Nie musimy nawet mówić o manipulacji.
Możemy zacząć od tego, że nie ma żadnej struktury, że może działać płynnie.
Federalny urzędnik skrutacyjny nie wie w ogóle, ile okręgów wyborczych jest w Niemczech, kiedy wieczorem
ogłasza oficjalne, tymczasowe oficjalne wyniki końcowe.
Oni o tym nie wiedzą. Są zgłaszani. Ale ona musi akceptować raporty, które przychodzą, ale o tym nie wie. Nie ma wglądu.
Więc jeśli zapytasz ją dzień przed wyborami, w ilu okręgach wyborczych ludzie będą jutro
głosować, nie będzie mogła powiedzieć, bo nie wie.
Więc jest X okręgów wyborczych i nikt nie wie, gdzie one faktycznie są przed wyborami.
Nie ma scentralizowanej rejestracji okręgów wyborczych.
Jak więc chcesz kontrolować wynik, jeśli nawet nie wiesz, gdzie i ile osób faktycznie głosuje? Nikt tego nie wie.
Założyliśmy organizację o nazwie WABEO, czyli obserwacja wyborów.
Miał on zostać uruchomiony dopiero we wrześniu, kiedy to faktycznie zaplanowano wybory do Bundestagu, a następnie
musiał zostać wycofany z ziemi w ciągu trzech miesięcy.
Wydaje mi się, że miałeś już tutaj wywiad ze Stephanie Tsomakaevą, która zainicjowała ten projekt.
Naprawdę wspaniała, twarda kobieta, która bardzo ciężko pracowała, aby to się udało.
A ludzie zarejestrowali się, abyś wiedział, że są to prawdziwi ludzie, a nie jakieś trupy z mediów społecznościowych czy coś,
jakieś boty czy coś, ale prawdziwi ludzie - którzy musieli się zarejestrować, gdzie
rejestracja została zweryfikowana - obserwowali wybory.
W sumie 3700 osób podróżowało - co nigdy wcześniej nie miało miejsca w historii Republiki Federalnej
Niemiec - aby zobaczyć, jak faktycznie odbywają się wybory.
A teraz są pewne zasady przy wyborze tego, na co należy zwrócić uwagę.
Na przykład, że lokal wyborczy jest otwarty od 8:00 do 18:00, że wybory są tajne, że nie ma reklam wyborczych w lokalu wyborczym
lub w jego pobliżu, lub że ludzie w lokalu wyborczym nie otrzymują wskazówek, na kogo jeszcze powinni
głosować lub że ktoś inny wchodzi z nimi do kabiny wyborczej.
Lub później, zostanie zamknięty o 18:00 i nie będzie liczenia przed 18:00 .
Ludzie mogą być obecni i obserwować cały proces.
A potem, gdy odbywa się liczenie, ludzie mogą tam być i obserwować.
I obserwuj, aby mogli zobaczyć, co się dzieje.
Po podliczeniu wszystkich głosów komisja wyborcza danego okręgu wyborczego musi głośno ogłosić wynik wyborów.
Musi powiedzieć, jaki jest wynik wyborów w jego lokalu wyborczym, aby opinia publiczna wiedziała, że jest to teraz
wynik wyborów, który zgłaszam następnemu organowi wyższego szczebla, zwykle okręgowemu komisarzowi wyborczemu.
I były nieprawidłowości.
Dokładnie. I teraz dochodzimy do sedna.
Teraz jest wiele nieprawidłowości.
Przede wszystkim są to zasady wyborów, demokratycznych wyborów.
I oto jest, więc przede wszystkim musisz powiedzieć, i to jest również bardzo
ekscytujące, otrzymaliśmy wiele informacji zwrotnych.
I możemy powiedzieć, że wszystko poszło dobrze w 80% opinii.
W 80% okręgów wyborczych, o ile udało nam się ustalić, wybory zostały przeprowadzone prawidłowo.
Tak więc wszystkie te podstawowe reguły, zasady, zasady wyborcze były przestrzegane. Nie zdarzyło się to w 20% przypadków.
W 20% przypadków zamknęli lokale wyborcze o 17:30, wyrzucili obserwatorów wyborów, ponieważ nie chcieli obserwatorów
wyborów, usunęli obserwatorów wyborów 20 metrów dalej.
Niektóre z tych lokali wyborczych to sale gimnastyczne.
Następnie umieszczono je 20 metrów dalej, gdzie oczywiście nie widać, co znajduje się na którym stosie.
W niektórych przypadkach nie wypowiadali wyników wyborów na głos.
Tak, wydarzyło się tam wiele rzeczy, które nie powinny mieć miejsca.
A jeśli teraz weźmiemy pod uwagę, że sojusz Sahra Wagenknecht ma tylko 9 000 głosów mniej niż potrzebowałby, aby wejść do
Bundestagu, możemy teraz, w zasadzie, w tych, to jest całkowita, tylko liczba, którą mamy, którą teraz zgłosiliśmy,
to 300 okręgów wyborczych, w których popełniono takie błędy.
300 okręgów wyborczych, które zgłosiliśmy, ma te nieprawidłowości.
Nie znamy wszystkich numerów wyborców w tych okręgach, ale z tych, które znamy, jest 99 000 głosów, w których nieprawidłowości
były takie, że w zasadzie nie możemy zweryfikować, czy wyniki, które zostały przekazane, są wynikami, na które
faktycznie głosowano, ponieważ, jak powiedziałem, wyniki wyborów nie zostały nawet ogłoszone w tym okręgu wyborczym.
Oznacza to, że mamy 99 000 głosów, co najmniej 99 000, jeśli ekstrapolować - sprawdziliśmy tylko
3 000 okręgów wyborczych, jest ich około 90 000.
Jeśli ekstrapolujesz to teraz, możesz zobaczyć wymiary związane z tym tutaj.
Nie mogło być żadnej manipulacji, nikt nie mógł oszukiwać ani nic innego.
Ale w zasadzie nie możemy w ogóle sprawdzić, czy to, co dotrze do federalnego urzędnika skrutacyjnego w
nocy, jest faktycznie wynikiem ustalonym na miejscu.
Nie są one liczone i tak dalej. Jest to więc w zasadzie wielka loteria.
Nie wiemy więc, czy Alliance Sahra Wagenknecht ma pięć procent, czy nie.
Zakładam, że mają pięć procent, ale nie można tego zweryfikować, ponieważ nie są to demokratyczne wybory pod względem struktury.
A jeśli na przykład wynik wyborów nie został ogłoszony, skąd mamy wiedzieć, czy wynik, który został ustalony później, jest
prawidłowy, czy też ktoś dodał kilka dodatkowych kart do głosowania lub zabrał kilka kart do głosowania lub coś innego.
Nie wiemy, ponieważ rzeczy są następnie wkładane do kopert.
Nawiasem mówiąc, kolejną kwestią jest to, że niektóre karty do głosowania nie były zapakowane w zapieczętowane koperty, co
również jest konieczne, ale po prostu zamknięte w torebkach z gumkami, dzięki czemu można je
ponownie otworzyć w dowolnym momencie i coś zmienić.
Nigdy nie sugerowałem, że tak jest. Ale jest możliwe, że tak.
A w demokratycznych wyborach nie możemy nawet sprawiać wrażenia, że to, co się wydarzyło, nie jest w porządku.
Zwłaszcza, że jak już wspomniałem, z Sahrą Wagenknecht mamy tylko 9 tysięcy euro różnicy.
9,000 głosów!
9,000 głosów, dokładnie. 9,000 głosów różnicy.
I to wszystko. Innymi słowy, nasze wybory są, nawet nie wiem jak to ująć, ale zdecydowanie nie są demokratyczne.
Nie są one zgodne, nie są zrozumiałe, nie są przejrzyste.
W tak dużej proporcji, że jest to zdecydowanie, zdecydowanie istotne dla mandatu.
Zostało to po raz pierwszy potwierdzone przez systematyczną obserwację wyborów prowadzoną przez WABEO.
Czy mogę zrobić kolejny most? Mówiliśmy wcześniej o referendach.
A jeśli teraz wiemy, że te referenda również odbywają się jak wybory i wiemy, że wyniki, które są ustalane, nie są ustalane
w czystym procesie i że w grę wchodzą tu bardzo, bardzo wrażliwe większości - kwestia tego, czy zmienić konstytucję, czy nie?
Dokładnie, to byłoby moje pytanie.
Dokładnie, jedno pytanie. Aby zmienić konstytucję, potrzebujemy kworum.
Innymi słowy, pewna liczba obywateli, którzy w ogóle biorą udział w tym głosowaniu.
A potem musi być pewna większość w tej liczbie, która uczestniczy.
Jeśli więc po prostu obniżysz kworum w ten sposób - innymi słowy, teoretycznie mamy większość dwóch trzecich głosów za poprawką
konstytucyjną, ale mówisz: tak, ale niestety głosowało tylko 39,8 (procent) osób, a nie 40 procent
osób - to ta poprawka konstytucyjna nie powiodła się.
Tak, i nie możemy tego kontrolować, jeśli wyniki wyborów, liczba wyborców i tak dalej, tj. wynik w tym lokalu wyborczym nie jest
ogłaszany publicznie i mamy co najmniej jedną osobę siedzącą w każdym lokalu wyborczym lub w każdym okręgu wyborczym, która
słucha, zapisuje, a następnie podaje nam wynik, abyśmy mogli sprawdzić, czy wynik, który został ostatecznie ustalony,
jest również wynikiem ogłoszonym w lokalach wyborczych.
Tak więc, aby znaleźć drogę do demokracji bezpośredniej.
Aby w ogóle zająć się pomysłem zmiany konstytucji stanowych, musimy upewnić się, że aktywnie obserwujemy wybory.
Tak więc obserwatorzy wyborów są potrzebni wszędzie, jeśli dobrze zrozumiałem.
Tak, pytałeś wcześniej, co mogę zrobić?
Poza założeniem tej komórki, w której trzeba być bardzo aktywnym, mogę jedynie polecić wszystkim odwiedzenie strony wabeo.de.
W przyszłym roku, jak sądzę, odbędą się wybory krajowe w Badenii-Wirtembergii,
Meklemburgii-Pomorzu Przednim i Saksonii-Anhalt.
Wybory te będą obserwowane w całym kraju po raz pierwszy.
I można się tam zarejestrować, można się zweryfikować, kosztuje 6,50 euro.
6,50 euro, ponieważ istnieje proces weryfikacji, który jest dość skomplikowany, ale jasno pokazuje, że stoi za nim osoba.
Wtedy będziemy mogli sprawdzić cały obszar:
Czy to, co jest ogłaszane na końcu, jest faktycznie wynikiem, który faktycznie pojawił się w lokalach
wyborczych lub w okręgach wyborczych? To naprawdę ekscytujące.
I że może tak nie być - do radnej dzielnicy, ona jest burmistrzem, ze Speyer, napisał wtedy obserwator wyborczy - muszę
to powiedzieć tutaj jako ciekawostkę..., to nie jest tak naprawdę ciekawostka, to jest w rzeczywistości strasznie
smutne - że skarżył się na to, jak został potraktowany jako obserwator wyborczy w lokalu wyborczym.
A potem burmistrz Speyer, jako okręgowy urzędnik wyborczy, odpisał, że jej zdaniem to
straszne, że ludzie przychodzą oglądać wybory.
Ponieważ oznaczałoby to, że wybory nie są przeprowadzane prawidłowo i delegitymizowałoby
naszą demokrację. Trzeba to sobie wyobrazić.
Jawność wyborów jest jedną z kluczowych zasad wyborczych w naszym prawie wyborczym i przepisach wyborczych.
I wtedy przychodzi odpowiedzialna okręgowa urzędniczka wyborcza i mówi, że z jej punktu widzenia to, że ktoś chce przyglądać się
wyborom, że ktoś chce sprawdzić, czy to - to, co się tu teraz dzieje jako akt suwerena, niejako jedyny
akt suwerena, jak to zawsze nazywamy - jest właściwe.
Tylko dlatego, że tam stoją, wyglądałoby to tak, jakby im nie ufali.
I takie jest spojrzenie na sprawy. Musisz to sobie wyobrazić.
Lord Mayor ma taki pogląd na ludzi, którzy są odpowiedzialni za to, że w ogóle jest na tym stanowisku.
Bardzo interesujące. Bardzo miło. Panie Ludwig, bardzo dziękuję za wywiad!
To było naprawdę otwierające oczy. Przede wszystkim można teraz zobaczyć, jakie kroki może podjąć każda osoba.
Po pierwsze, możesz zaangażować się w monitorowanie wyborów.
Myślę, że możesz zwrócić się do WABEO.
Następnie możesz zobaczyć, jak utworzyć komórkę lub dołączyć do istniejącej komórki.
Wtedy możesz, wolność zaczyna się od "nie".
Sądzę, że przedstawiliście nam pierwsze kroki, jak możemy to wdrożyć, aby obywatele
mogli wziąć władzę z powrotem w swoje ręce.
Bardzo dziękuję za bardzo otwierający oczy wywiad!
Dziękuję bardzo za zaproszenie.