Nëse e shikojmë këtë, kush duhet të merret me të?
Kam themeluar qendrën time me disa kolegë, që do të thotë:
Qendra për hetimin, rivlerësimin, ndjekjen penale dhe parandalimin e krimeve kundër njerëzimit.
Shumë njerëz gjithmonë pyesin, pse krime kundër njerëzimit?
Sepse ajo që përjetuam këtu ishin krime kundër njerëzimit.
Njerëzit janë përndjekur. Mjekët ende përndiqen sot.
Mjekët po dërgohen në burg për të bërë punën e tyre.
Kolega im Rainer Fuellmich është në burg në Göttingen. Ai është gjithashtu një edukator i shkëlqyer.
Pajtimi mund të ndodhë vetëm nëse ndryshojmë situatën politike.
Sepse rrethanat politike në të cilat ndodhemi, ku thjesht heqim dorë nga pushteti, kurrë
nuk do të çojnë në një rivlerësim të duhur.
Sepse, siç thashë, atëherë vetë kryerësit do të duhej të përballeshin me atë që kishin bërë.
Askush nuk mund të supozojë se ata që kryen këto krime kundër njerëzimit do të ngrihen dhe do të thonë: Po, e bëmë ne.
Dhe tani duam të dalim në gjyq para gjykatës, para gjyqtarëve që vetë i kemi zgjedhur, para prokurorëve që vetë i kemi zgjedhur,
që ata të gjykojnë nëse ajo që bëmë ishte e drejtë apo e gabuar.
Gjyqtarët, të cilët tre muaj më parë, para se të rrjedhin dokumentet e RKI-së, më thanë të gjithëve se në atë
kohë kishin bërë gjithçka siç duhet, tani papritmas duhet të rishikojnë çështjen... As kjo nuk do të funksionojë.
Do të funksionojë vetëm nëse... – dhe Ralf Boes sapo e ka njoftuar, dhe unë pajtohem me Ralf Boes dhe me shumë të tjerë.
Ju lutem hidhni një sy faqes së internetit që ai përmendi.
Besoj se duhet të kalojmë nëpër shtetet federale.
Ne kemi kushtetutën tonë në çdo shtet federal.
Dhe meqë janë kushtetuta të veçanta, secila nga kushtetutat në shtetin federal na lejon t'i ndryshojmë këto kushtetuta.
Ne kemi fuqinë në duart tona. Thjesht nuk e di...
Sot, me ngrohtësi mirëpres avokatin Ralf Ludwig në studion tonë Kla.TV.
Përshëndetje.
Në demonstratë në Berlin, thatë se fuqia është në duart tona, por ne as nuk e dimë.
Epo, as unë nuk e di. Madje as nuk e di se çfarë lloj fuqie kam në duart e mia.
Dhe as nuk e di se si duhet të ndikoj në vendimet politike, si funksionon kjo.
A mund të na ndihmosh, a mund të më ndihmosh, a mund t'u ndihmosh paksa shikuesve?
Po, në parim nuk është aq e vështirë.
Ne kemi 16 shtete federale në Gjermani, dhe të gjitha shtetet federale kanë kushtetutën e tyre shtetërore.
Dhe çdo kushtetutë shtetërore – me përjashtim të Hesisë, por në thelb duke përfshirë edhe Hesinë
– parashikon mundësinë e legjislacionit popullor.
Kjo do të thotë që njerëzit që jetojnë në shtetin federal përkatës mund të bëjnë ligjet e tyre.
Dhe ata jo vetëm që mund të miratojnë ligje, por gjithashtu mund të ndryshojnë kushtetutën përkatëse të shtetit.
Kështu që ata mund të ndryshojnë rregullat e bashkëjetesës, rregullat e strukturës,
strukturën politike në shtetin e tyre federal nëse duan.
Kjo kërkon shumicë të caktuara. Kjo do të thotë se gjithmonë janë të përfshira tre hapa.
Hapi i parë është një nismë qytetare. Kjo do të thotë që ju paraqisni idenë.
Duhet të mbledhësh një numër të caktuar votash.
E dyta është ajo që njihet si referendum.
Kjo do të thotë që duhet të provoni se një numër i caktuar njerëzish në vend janë të interesuar për këtë temë.
Kjo është gjithmonë faza më e vështirë, dhe sapo ta keni kapërcyer, është si një zgjedhje, siç e njohim ne, Pastaj, një të
dielë, njerëzit thirren në qendrat e votimit dhe mund të votojnë për këtë çështje politike ose për një ligj që po prezantohet apo
diçka të ngjashme, dhe më pas mund të thonë: "Ne, si popull në këtë shtet federal, duam që të jetë kështu apo
ashtu, ose duam që ky ligj të ekzistojë, ose duam që ky rregullim apo ai rregullim të ekzistojë."
Në parim, kjo parashikohet në çdo kushtetutë shtetërore.
Dhe kjo do të thotë se, nëse do të donim, mund të ndërhynim vetë në vendimet politike, në vend që thjesht të shënojmë një
kuti çdo katër apo pesë vjet dhe të shpresojmë që njerëzit e duhur të zgjidhen dhe të marrin vendimet e duhura.
Ah po. Dhe kushtetutat e shteteve – tani jam pak i hutuar... Ne gjithashtu kemi një Ligj Themelor.
Çfarë është kjo? Në njëfarë mënyre, nuk funksionon në nivel federal, funksionon vetëm në nivel shtetëror. Si ka mundësi?
Po, mirë, natyrisht që kemi Ligjin Themelor, dhe Ligji Themelor në fakt quhet Ligji Themelor – jo Kushtetuta e
Gjermanisë apo Kushtetuta gjermane, por "Ligji Themelor për Republikën Federale të Gjermanisë".
Kjo ka arsye historike, natyrisht. Pas Luftës së Dytë Botërore, Gjermania u nda.
Gjermania ishte e okupuar, e okupuar nga fuqi të ndryshme, madje nga katër fuqitë fituese, dhe praktikisht u nda territorialisht.
Kjo do të thoshte se integriteti territorial i Perandorisë Gjermane nuk ekzistonte më.
Dhe pastaj filloi Lufta e Ftohtë, midis Perëndimit dhe Lindjes, në thelb Rusisë – dhe në atë kohë Bashkimit Sovjetik.
Dhe fuqitë perëndimore kishin pikëpamje të ndryshme mbi mënyrën se si të merrnin masa ndaj Gjermanisë, si ta
trajtonin atë dhe se cili duhej të ishte e ardhmja e saj.
Dhe po, kjo çoi në themelimin e Republikës Federale të Gjermanisë në vitin 1949, dhe Republika Federale e Gjermanisë
është, natyrisht, vetëm një pjesë e tërë Reich-ut gjerman.
Dhe në atë kohë ende supozohej se me kalimin e kohës do të gjendej një zgjidhje, një zgjidhje për të gjithë Gjermaninë, dhe
për këtë arsye nuk u krijua një kushtetutë gjermane, sepse kushtetuta mund të ishte krijuar vetëm për tërë
territorin e Rajhut, territorin e mëparshëm të Rajhut, tërë territorin gjerman, dhe prandaj u quajt Ligji Themelor.
Kjo është në thelb ligji themelor i tre fuqive aleate fituese, i cili më pas u negociua me
politikanët në Herren-Chiemsee, më shumë a më pak.
Dhe ky Ligj Themelor gjithashtu mbijetoi ribashkimin.
Edhe atëherë, megjithëse parashikohej në Ligjin Themelor, nuk u krijua një kushtetutë për të gjithë Gjermaninë,
por në vend të kësaj Ligji Themelor vazhdoi si kushtetutë.
Dhe gjithmonë them se një kushtetutë mund të jetë kushtetutë vetëm nëse ka një sovran.
Dhe sovrani nuk është, siç thotë thjesht Carl Schmitt, ai që përcakton gjendjen e
jashtëzakonshme, por ai që mund të ndryshojë rregullat.
Dhe kushtetuta jonë nuk parashikon që njerëzit të jenë në gjendje të ndryshojnë rregullat.
Kjo do të thotë se Ligji Themelor nuk mund të jetë një kushtetutë në këtë kuptim, sepse
Ligji Themelor nuk njeh asnjë pushtet sovran.
Ose akti i vetëm sovran që ne e njohim si qytetarë është pikërisht zgjedhja – të zgjedhim Bundestagun një herë në katër vjet.
Dhe kjo është e vetmja përfshirje e popullit në Republikën Federale të Gjermanisë.
Përndryshe, asgjë nuk është planifikuar. Nuk ka asnjë legjislacion popullor.
Megjithëse Neni 20 ende parashikon se sovrani përcakton politikën përmes zgjedhjeve dhe
referendumeve, në Gjermani nuk ka referendume.
Nuk ka ligj për votimin, dhe për rrjedhojë nuk ka votë.
Pastaj është Neni 146, i cili parashikon se populli gjerman mund të miratojë një kushtetutë të re ose një kushtetutë.
Shumë juristë kushtetues thonë se ky paragraf ose ky artikull nuk zbatohet, se kjo normë nuk zbatohet.
Mund të diskutohet gjatë për këtë, por në çdo kushtetutë shtetërore në Gjermani ekziston mundësia që njerëzit të ndërhyjnë
aktivisht në legjislacion përmes tre hapave që sapo përmenda, të krijojnë vetë ligje dhe kështu të ndryshojnë vetë rregullat.
Dhe jo vetëm që rregullat e zbatimit mund të ndryshojnë ligjet, por ato madje – siç thashë, me një shënim të vogël rreth
Hesës – mund të ndryshojnë edhe kushtetutën në çdo shtet federal, dmth të ndryshojnë rregullat e bashkëjetesës së tyre.
Ka dy vlera thelbësore që duhet të mbahen.
Kjo është gjithmonë parimi i demokracisë, domethënë çdo vendim politik duhet të bazohet në vullnetin e popullit.
E dyta është garancia e dinjitetit njerëzor. Prandaj, ne nuk duhet të ndryshojmë rregullat në
mënyrë që garancia e dinjitetit njerëzor të eliminohet.
Por këto janë rregullat e vetme, dhe brenda këtyre rregullave, njerëzit në secilin shtet federal mund të vendosin vetë.
Pra, për shembull, ne mund të vendosnim që të mos zgjedhim më qeverinë shtetërore ose parlamentin shtetëror çdo
pesë (e saktë: katër) vjet, por t'i zgjedhim çdo dy vjet.
Ose mund të vendosim që nuk duam më një qeveri shtetërore, por që parlamenti shtetëror të emërojë administratorë
për të kryer detyra të caktuara e kështu me radhë.
Ne gjithashtu mund të zhduknim teorikisht Parlamentin nëse do të kishim një alternativë që, në vend që të
përfaqësonte vullnetin demokratik, ta shprehte atë.
Pra, ne mund të ndryshojmë shumë, por vetëm në nivel shtetëror, jo në nivel kombëtar.
Po, shumë interesante. Dhe si mund të nisë një proces i tillë?
Le të supozojmë se dëshironim të ndryshonim diçka në të gjithë këtë strukturë politike, ose se dëshironim të ndryshonim emërimin
e gjyqtarëve, për shembull, apo edhe të prokurorëve publikë, në mënyrë që ata të mos emëroheshin
më nga Ministria e Drejtësisë, por nga populli.
Si mund ta bësh këtë? Si mund të marrësh iniciativën?
Në thelb, siç thashë, të gjitha ligjet, përfshirë kushtetutat e shteteve, mund të ndryshohen.
Dhe në parim, kushdo mund të nisë thjesht një iniciativë; një ose dy persona mund të nisin një iniciativë...
…Pra, të dy?
Ne të dy – mirë, ndoshta jo tani, sepse nuk jetojmë në të njëjtin shtet, por në parim, po.
Nëse do të jetonim në të njëjtin shtet federal, mund të thonim thjesht se duam një ndryshim në ligj.
Pastaj përgatisim një projektligj, ashtu si e parashikojmë – me fjalë të tjera, atë që bëjmë.
Mhm.
Ekzistojnë gjithashtu dallime. Ju gjithashtu mund të paraqisni kërkesa publike, që do të thotë se Parlamenti më pas
duhet të merret me kërkesa të caktuara dhe të mbajë një seancë, një seancë parlamentare, për t'u marrë me çështjen.
Por tani, sipas legjislacionit popullor, ne të dy, për të thënë kështu, hartojmë një projektligj dhe e dorëzojmë,
zakonisht te komiteti drejtues i parlamentit shtetëror.
Dhe pastaj do të njoftohet krejt normalisht se këtu po nis një iniciativë qytetare, me këtë ndryshim të ligjit.
Dhe pastaj mund të fillojmë dhe të mbledhim vota për këtë amendament ligjor që kemi.
Dhe sapo të kemi arritur një kuorum të caktuar – në fazën e parë ai është relativisht i ulët, në disa vende është
vetëm 6,000 ose 5,000 vota – sapo të kemi këto vota, na lejohet të nisim një referendum të ashtuquajtur.
Kjo do të thotë që parlamenti shtetëror do të shqyrtojë peticionin e qytetarëve dhe mund ta
miratojë ose jo. Në atë rast, nuk do të ketë referendum.
Pastaj shkon në referendum, dhe për një referendum duhet të mbledhësh një numër të caktuar nënshkrimesh brenda një periudhe
të caktuar kohe, zakonisht midis gjashtë dhe tetë muajsh.
Dhe sapo të tejkalohet ky kuorum, parlamenti shtetëror do ta rishikojë çështjen dhe do të vendosë
nëse do ta miratojë apo jo iniciativën ligjore.
Dhe nëse ai nuk e miraton, atëherë do të ketë një referendum, i cili është si një zgjedhje.
Pastaj qytetarët thirren të votojnë të dielën.
Dhe pastaj thuhet: Mirë. Qytetarëve u kërkohet nëse duan këtë ligj, po apo jo.
Siç thatë në demonstratën në Berlin, vendimi përfundimtar duhet edhe një herë t'u lihet njerëzve.
Kjo mund të nisë në praktikë përmes këtyre kushtetutave kombëtare.
Po, saktësisht. Gjatë pandemisë së koronavirusit, kemi parë se si politika ka depërtuar në jetët e njerëzve.
Dhe mendoj se duhet të jetë e mundur që njerëzit të mbrojnë veten nga këto politika ndërhyrëse.
Dhe ajo që sapo përshkrova, këto hapa, këto tre hapa, marrin një përjetësi.
Dhe deri atëherë, natyrisht, nuk mund të parandalonim asgjë.
Dhe për këtë arsye sugjerimi im do të ishte që së pari të shkruajmë në të gjitha kushtetutat
shtetërore një të ashtuquajtur të drejtë vetoje.
Pra, ne themi në thelb se çdo ligj dhe çdo rregullore e miratuar nga qeveria e shtetit hyn në fuqi të paktën pas tre muajsh.
Gjatë këtyre tre muajve, personat me një kuorum të caktuar kanë kohë për të mbledhur nënshkrime.
Dhe nëse ata mbledhin një numër të caktuar nënshkrimesh, mendoj se është dy e gjysmë për qind e popullsisë, por kjo mund të
ndryshohet, atëherë do të ketë një referendum për këtë ligj.
Sepse atëherë dy e gjysmë për qind në thelb thanë: ne nuk duam këtë ligj.
Gjë që nuk është i parëndësishëm. Domethënë, pesë për qind është një fraksion në parlamentin shtetëror.
Pra, këtu dy e gjysmë për qind po thonë se ne nuk e duam këtë.
Që e gjithë popullsia, dmth. qytetarët e shtetit federal përkatës, të votojnë nëse duan këtë ligj ose rregullore.
Por nëse ligjvënësi sjell një rregullore ose një ligj – sepse thotë se është absolutisht urgjente, duhet ta bëjmë shpejt
tani – dhe nuk jep periudhën tremujore, atëherë është e detyrueshme të votohet për këtë ligj, për këtë rregullore.
Që të mos përfundojmë në një situatë ku ligjvënësit nxitojnë miratimin e ligjeve.
Unë gjithmonë them se nëse njerëzit do të kishin mundur të votonin për kërkesën e maskës, ajo nuk do të ishte futur.
Po, kërkesa për maskë u prezantua në thelb në një operacion fshehurazi, dhe pikërisht kjo krijoi fillimisht frikën që më
pas ishte parakushti që njerëzit të vaksinohen, për shembull.
Dhe duhet të themi se nëse duan të miratojnë ligje nën mbulesën e errësirës, për t'u bërë të zbatueshme brenda një kohe të
shkurtër, atëherë politikanët duhet menjëherë dhe gjithmonë t'i çojnë këto ligje në votim popullor, në mënyrë
që populli të mund të thotë "jo" nëse është e nevojshme.
Ky është ky e drejta e vetos, autoriteti përfundimtar i vendimmarrjes, siç them gjithmonë. Po.
Që populli të mund të thotë "jo" dhe që gjërat nuk mund të bëhen në këtë mënyrë.
Ne mund ta bëjmë këtë. Ne mund ta bëjmë këtë në çdo shtet federal.
Dhe kjo do t'u bënte të qartë politikanëve se çdo ligj që ata miratojnë – tani, për shembull, në nivel
federal, ishin pikërisht këto borxhe që ata kishin marrë.
Por, për shembull, do të ishte gjithashtu e mundur të thuhej... Edhe me ligjet federale,
Këshilli Federal duhet të japë miratimin e tij.
Dhe nëse ne, si popullsia e shteteve federale, i themi qeverisë se nuk i lejohet të pranojë këtë, atëherë
këto borxhe, për shembull, nuk do të ishin krijuar.
Dhe ne, si popull, duhet të kemi këtë pushtet, në mënyrë që të mos votojmë vetëm një herë dhe pastaj të mos kemi asnjë kontroll
mbi atë që bëjnë politikanët në raste individuale, cilat koalicione formohen, si vendosin politikanët, por
që ne, si qytetarë, të mund të themi në çdo kohë për çdo çështje politike: "Ne nuk e duam këtë."
A ka tashmë shenja që grupet po punojnë në këtë drejtim, që kanë marrë iniciativën?
Po, ideja pas tërë kësaj është ta bëjë atë plotësisht të decentralizuar.
Pra, ne nuk duam që ndonjë organizatë qendrore ta bëjë këtë.
Në vend të kësaj, ne në thelb thamë se dy gjëra janë thelbësore për ne.
Grupet dhe organizatat që bëjnë këtë duhet vetë të ndërveprojnë në mënyrë demokratike me njëra-tjetrën në një mënyrë të caktuar.
Ne themi, gjithmonë merrni vendime të bazuara në pranimin.
Kjo do të thotë se nëse duam të kemi një demokraci të vërtetë, së pari duhet ta praktikojmë vetë në një shkallë të vogël.
Kjo do të thotë se ne nuk mund të kërkojmë që shoqëria jonë të jetë demokratike.
Dhe ne vetë, në një shkallë të vogël, në zonën ku operojmë, nuk veprojmë në mënyrë demokratike me njëri-tjetrin, nuk
veprojmë në një mënyrë të bazuar në pranimin e njëri-tjetrit.
Kështu që kjo është një vendim i rëndësishëm në këto rrethana.
Dhe pika e dytë është të konsiderojmë se si mund të motivojmë sa më shumë njerëz të jetë e mundur për të
siguruar që të mblidhen mjaft nënshkrime për një referendum të tillë, ose fillimisht për peticionin.
Dhe kjo duhet të jetë plotësisht e decentralizuar, e kryer nga qeliza të vogla që janë shumë më të përshtatshme për të
vendosur në nivel lokal sesa dikush në mënyrë qendrore se cilat janë çështjet, çfarë është interesante, etj.
Dhe ka kaq shumë iniciativa që po formohen tani.
Ne në të vërtetë vetëm e sugjeruam dhe thamë: "Hajde, bëj diçka."
Dhe tani jemi ftuar në Baden-Württemberg.
Ekziston një rreth i madh iniciativash që duan ta bëjnë këtë, që duan ta zbatojnë.
Sapo kam mbërritur nga Saksonia-Anhalt, pak para kësaj interviste. Isha në Güsten në Saksoni-Anhalt.
Një numër i madh anëtarësh dhe asociacionesh lokale nga organizata bazë DieBasis, e cila gjithashtu është e
interesuar për këtë lloj demokracie bazë, u mblodhën atje.
Dhe pikërisht kështu vepruam. Në thelb, ne thjesht diskutuam pse dikush duhet të zgjedhë opsionin bazë.
Dhe befasueshëm, ky ishte pikërisht rezultati:
Sepse ne jemi ata që në fund të fundit mishërojmë këtë lloj demokracie në bazë – ku vendimet merren në mënyrë subsidiare nga
poshtë lart e jo më nga lart poshtë, ku jemi të decentralizuar, ku të gjitha vendimet e rëndësishme merren në nivel lokal, dhe
ku të gjithë janë të përfshirë në të gjitha vendimet politike.
Kjo është në të vërtetë pika unike e shitjes së bazës. Dhe ne duam ta komunikojmë këtë më fuqishëm ndaj botës së jashtme.
Pra pikërisht kjo ide, domethënë: vendimet merren në bazë, jo në krye.
Ne nuk kemi nevojë për një zyrë qendrore që të marrë vendime për ne; në vend të kësaj, të gjitha vendimet e
rëndësishme që ndikojnë në jetën tonë merren në nivel lokal.
Dhe pastaj, në parim, nëse keni një sipërfaqe të madhe toke e kështu me radhë, vendimet lokale gjithashtu
mund të merren së bashku, në mënyrë që të gjenden zgjidhje që i përshtaten të gjithëve.
Po, shumë interesante, sepse vazhdimisht dëgjon njerëz që thonë se ata në majë bëjnë çfarë të
duan me ne dhe nuk mund të bëjmë asgjë për këtë.
Ata duhet të durojnë të gjitha këto, ashtu si shiun dhe borën.
Freni i borxhit po lirohet dhe vendi ynë është në rënie të lirë.
Por është vërtet interesante që më në fund po gjendet një mënyrë.
Çfarë mund të bëja tani, për shembull, ku mund të bashkohesha nëse do të isha i interesuar, siç e thatë ju, të merrja
sërish fuqinë që me të drejtë është e imja? Çfarë mund të bëja?
Epo, së pari, mjafton të fillosh thjesht një grup në lagjen tënde.
Ose nuk duhet të jetë domosdoshmërisht një grup; e quajmë qelizë.
Pra, thjesht takoheni me miqtë në lagjen tuaj – më mirë akoma, në vetë lagjen – mblidhuni me njerëz.
Dhe lexoni, për shembull, "Pse janë qengjat të heshtur?" nga Rainer Mausfeld.
Sepse Rainer Mausfeld ka analizuar shumë, shumë mirë në këtë libër se si funksionon në të vërtetë struktura jonë politike, pse
nuk kemi asnjë fjalë, pse kemi një demokraci përfaqësuese që nuk ka asgjë të përbashkët me
demokracinë dhe që nuk na lejon të marrim vetë vendimet tona.
Cili është qëllimi? Çfarë thotë zoti Mausfeld?
Pra, zoti Mausfeld në thelb thotë se ky është, në parim, dokumenti themelor i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, më
shumë a më pak kushtetuta e parë, kushtetuta e parë demokratike.
Epo, ka disa debate për këtë; kushtetuta polake ishte më e shpejtë.
Por kushtetuta e parë e madhe demokratike ishte, natyrisht, Kushtetuta Amerikane.
Dhe Baballarët themelues amerikanë me të vërtetë diskutuan për këtë në atë kohë:
A duam të prezantojmë demokracinë e drejtpërdrejtë, ku përfshijmë popullin në marrjen e vendimeve, apo duam demokracinë përfaqësuese
– e cila në të vërtetë është një kundërshtim në terma.
Demokracia përfaqësuese – ose je përfaqësues, ose je demokratik – kështu që një demokraci
përfaqësuese, kur e mendon më me kujdes, është një kundërshtim.
Dhe në atë kohë erdhi ndërmend se nëse do të kishim një pushtet të vërtetë demokratik në nivelin bazë, pasuria e të pasurve
do të ishte në rrezik, sepse të varfrit mund të vendosnin demokratikisht që paratë ose pasuritë të shpërndaheshin ndryshe.
Pra, ishte thjesht një konsideratë ekonomike, natyrisht.
Dhe pastaj menduam se si mund ta quajmë ende demokraci, por ta strukturonim në një mënyrë që të mos jetë demokraci.
Dhe kjo është demokracia përfaqësuese që tani kemi.
Pra, siç thashë, ajo që sapo thatë, mënyra se si e përjetojnë njerëzit, në të vërtetë është ashtu.
Ata në krye po bëjnë diçka dhe ne nuk mund të vendosim asgjë.
Kjo ndjenjë nuk është mashtruese, por më tepër është kështu: ne bëjmë kryqin tonë, dhe kaq...
Dhe kaq, nuk dimë asgjë fare!
Pra, çdokush që votoi për CDU-në tani me shumë gjasa nuk priste të përfundonte me politika edhe më të gjelbra
se më parë me të Gjelbrit, të cilët i hoqën nga pushteti.
Ndoshta nuk ishte ajo që njerëzit donin.
Nuk e di, por supozoj se nuk donin; përndryshe do të kishin votuar për të Gjelbërit e jo për CDU-në.
Por nuk mund të bëjnë asgjë. Tani do të qëndrojnë aty për katër vjet, dhe pastaj njerëzit do të
mendojnë: mirë, herën tjetër do t'ua tregojmë.
Por këtë herë nuk po votojmë për CDU-në, po votojmë për SPD-në.
Kjo është ajo që ne gjithmonë përjetojmë. Dhe pastaj asgjë nuk ndryshon përsëri.
Pastaj ata mbesin krejtësisht të habitur që kur të tjerët vijnë, përsëri asgjë nuk ndryshon.
Sepse nuk mund të ndikojmë në vendimet politike individuale.
Dhe ne mund ta bëjmë këtë në parim sipas kushtetutave të shteteve, por nuk e bëjmë.
Rainer Mausfeld thotë po aq. Ata janë si iluzionistë që qëndrojnë përpara saj.
Këto dyer ekzistojnë, dhe iluzionistët, magjistarët qëndrojnë përpara tyre dhe në mënyrë efektive i fshehin këto dyer
nga ne, përmes të cilave ne në të vërtetë mund të kalonim.
Dhe demokracia përfaqësuese mund të përshkruhet si një oligarki elitare, një oligarki
zgjedhore, një aristokraci, ose çfarëdo që të dëshironi.
Sepse na lejohet të zgjedhim nga një numër elitash ata që do të na qeverisin për katër vitet e ardhshme.
Por ne në të vërtetë nuk kemi zgjedhje për të ndryshuar asgjë.
Ne mund ta bëjmë këtë vetëm nëse mund të ndërhyjmë në vendimet politike individuale.
Dhe pengesat janë thjesht shumë të larta. Kjo është ajo që nuk mund ta bëjmë në këtë moment.
Dhe ideja e lirisë fillon me jo.
Pra, sa i përket këtij projekti që e nisa në Berlin, duhet të thuhet se ne duhet të vendosim autoritetin e marrjes së
vendimeve, autoritetin përfundimtar të marrjes së vendimeve për çështje politike individuale, në duart e popullit.
Duhet të vendosim: a duam të heqim frenën e borxhit?
Ne duhet të vendosim se si është strukturuar sistemi ynë i arsimit.
Ne duhet të vendosim se si është strukturuar sistemi ynë i drejtësisë.
Duhet të vendosim se si duam energjinë tonë dhe kështu me radhë.
Ne mund të marrim të gjitha këto vendime vetë.
Dhe unë mbaj qëndrim se asnjë individ nuk mund të marrë një vendim më të keq se çdo ekspert apo kushdo që është emëruar ekspert.
Ata janë të mirëpritur të japin këshilla dhe mendimin e tyre mbi këtë çështje.
Por sa i përket meje, besoj se jam plotësisht i aftë të marr vendimet e mia, dhe i besoj të
gjithëve të tjerë në Gjermani që të bëjnë të njëjtën gjë.
Epo, duke marrë parasysh politikat e viteve të fundit, duhet të jetë e qartë për të gjithë se
ata mund të kishin bërë një punë më të mirë vetë.
Kështu mund të filloja të organizoja një qelizë në zonën time dhe thjesht të merrja iniciativën atje.
Por ku mund të gjeja stimuj, për shembull, ose të merrja komente?
A ka ndonjë faqe interneti ku mund të mësohet më shumë rreth kësaj? Mund të na jepni ndonjë këshillë?
Pra, faqja e internetit ende nuk është online, por "freiheit-beginnt-mit-nein.de" ekziston.
Siç thuhet këtu: Liria fillon me jo.
Kjo faqe mund të jetë gjithashtu online kur kjo intervistë të publikohet.
Ne aktualisht jemi në fazat përfundimtare të përfundimit të tij. Informacioni do të jetë i disponueshëm atëherë.
Por ideja është aty, dhe gjithashtu do të ketë një mundësi për të krijuar rrjet.
Por opsioni i rrjetëzimit do të organizohet në mënyrë që ju do të duhet të rrjetëzoheni në formë analoge.
Dhe kjo më pas mund të riprodhohet dixhitalisht. Pra, ne nuk duam që njerëzit të krijojnë rrjete dixhitale.
Që njerëzit, siç po përjetojmë tani, të shkruajnë njëri-tjetrit në rrjetet sociale e kështu me radhë, të shprehin
indinjatën e tyre, të kenë shumë ide, të shkruajnë shumë gjëra.
Në vend të kësaj, njerëzit duhet të krijojnë rrjete lokale personalisht.
Dhe nëse janë të lidhur në të njëjtën mënyrë, atëherë ata gjithashtu mund të tregojnë në portal se ne jemi një
grup ose një qelizë, jemi këtu dhe duam të bëjmë diçka.
Ata më pas gjithashtu mund të kërkojnë ndihmë nga të tjerët, të ofrojnë ndihmë të tjerëve, e kështu me radhë.
Por ne kryesisht merremi me rrjetëzimin analogjik.
Ne duam që njerëzit të krijojnë rrjete me njëri-tjetrin në nivel lokal, të fillojnë të diskutojnë me njëri-tjetrin dhe të
mbajnë mend këtë ide: ne mund ta ndryshojmë këtë shoqëri duke mbledhur në fund mjaftueshëm nënshkrime për këtë referendum.
Sepse ky fazë e dytë është kaq e vështirë; mbledhja e 200,000 nënshkrimeve është shumë e vështirë. Në Saksoni janë 450,000.
Por ne mund ta bëjmë nëse njerëzit krijojnë rrjet paraprakisht.
Dhe ata duhet të angazhohen në diskutime politike me njëri-tjetrin.
Por ata duhet gjithashtu të mësojnë si të krijojnë një hapësirë për debat – diçka që përmend edhe Rainer Mausfeld – ku
mund të diskutojnë çështjet hapur, në mënyrë të drejtë dhe demokratike, dhe ku tolerohen edhe mendimet ekstreme.
Nuk duhet të ketë firewall-e. Mendimet ekstreme janë të rëndësishme për formimin e opinioneve në një
demokraci. Mendimet ekstreme kurrë nuk mbizotërojnë.
Por ato janë të nevojshme për të gjetur një opinion të mirë shoqëror, një përfaqësim të mirë të
spektrit shoqëror, pavarësisht sa e madhe është shoqëria.
Dhe kjo është ajo që njerëzit mësojnë. Kjo është ideja jonë, që ata të fillojnë të diskutojnë gjërat me
njëri-tjetrin në këtë mënyrë, në mënyrë që të kuptojnë kështu:
Si arrijmë vërtet të marrim vendime që të gjithë t'i mbështesin?
Dhe nëse mund ta bëjmë në shkallë të vogël, atëherë mund ta bëjmë edhe në shkallë të madhe.
Po, mirë, nëse e kuptoj saktë, është e rëndësishme të mësojmë përsëri të flasim me njëri-tjetrin, të mësojmë të tolerojmë
mendime të tjera, të mësojmë të punojmë së bashku drejt një qëllimi të përbashkët, dhe të jemi të gatshëm të
marrim përgjegjësi, të jemi të gatshëm të marrim vendime, të përballemi me probleme e kështu me radhë.
Por kjo nuk do të thotë ta delegojmë tek politikanët që bëjnë çfarë të duan me ju, por më tepër të themi edhe një herë:
Unë me të vërtetë jam i sigurt, po marr përsëri përgjegjësinë në duart e mia.
Gjëja më e rëndësishme është një pikë shumë e rëndësishme.
Ti the në fjalimin tënd se nuk përfshite një pikë shumë të rëndësishme, ose në të vërtetë pikën më
të rëndësishme për mua, në listën tënde të pikave.
Sigurisht që e mendove, por nuk e the, domethënë: Gjëja më e rëndësishme nuk është të flasim
me njëri-tjetrin, por të dëgjojmë njëri-tjetrin.
Ne flasim mjaft shpesh. Kur shikojmë, për shembull, këto emisione bisedash që janë kudo në televizion,
shumë njerëz flasin. Por askush nuk i dëgjon të tjerët.
Dhe sistemi që ne propozojmë, domethënë sugjerojmë një mënyrë të veçantë që qelizat të marrin vendime së bashku,
konkretisht përmes ndërtimit të konsensusit sistemik, në thelb ka të bëjë me dëgjimin e njëri-tjetrit në radhë të parë.
Të gjithë kanë të njëjtën mundësi për t'u shprehur, dhe askujt nuk i lejohet të kritikojë të tjerët për atë që thonë.
Në vend të kësaj, pohimi mbetet në fuqi. Pra, ne bëjmë një pyetje, duam të zgjidhim një problem, dhe pastaj ka përgjigje për të.
Dhe të gjithë kanë të drejtë të japin përgjigjen e tyre, dhe askush nuk ka të drejtë të kritikojë përgjigjen e tjetrit.
Dhe kur më vonë pyesim, sa e fortë është rezistenca juaj?
Pra, çfarë ndjen brenda vetes kur thua se kjo është përgjigjja e duhur për këtë pyetje? Çfarë ndjen atëherë?
Dhe për këtë arsye thonë se liria fillon me jo. Sepse nëse ndiej se diçka nuk është e mirë për
mua, atëherë duhet të jem në gjendje të them jo.
Duhet ta them, nuk e dua atë – si me vaksinimin kundër koronavirusit ose me maskën.
Kur kuptoj se nuk e dua atë, duhet të jem në gjendje të them jo. Sepse kjo është liri.
Liria është të mund të thuash: Jo, nuk e dua këtë. Kjo më prek vetëm mua.
Dhe liria gjithmonë fillon me "jo". Prandaj quhet kështu.
Sepse sa herë që them "ndalo", ndiej rezistencë këtu, formohet një mendim grupor dhe kuptoj se nuk e dua
atë, atëherë them: "Ndalo, jo, nuk ndihem rehat me këtë!"
Dhe pastaj grupi dëgjon! Dhe pastaj grupi kupton:
Mirë, ai person po vuan, kështu që ndoshta duhet të ndryshojmë pak vendimin tonë që dhimbja e personit tjetër të zhduket.
Dhe papritmas gjen një zgjidhje që pranohet nga i gjithë grupi, qeliza, shoqëria ose komuniteti.
Pra, në fund të fundit, e drejta e vetos nuk është gjë tjetër veç kësaj. Ne gjithmonë gjejmë
zgjidhje që janë të pranueshme për të prekurit.
Sepse ne dëgjojmë 'jo'-n e çdo njeriu që thotë: 'Nuk ndihem rehat me këtë'.
Kjo është ideja prapa saj. Dhe kushdo mund ta bëjë.
Por vetëm ti mund ta bësh vetë.
Ne nuk mund ta organizojmë ose delegojmë këtë në asnjë mënyrë, por vetëm mund ta inkurajojmë.
Dhe njerëzit e bëjnë këtë. Dhe ne mund ta zbatojmë këtë edhe në shoqëri.
Po. Ju përmendët se ne nuk kemi një demokraci të vërtetë sepse kemi një demokraci përfaqësuese.
Tani ti gjithashtu përmende, në fund të kësaj interviste, por më the se kishte edhe probleme me këto zgjedhje, që ato nuk u
zhvilluan vërtet në mënyrë demokratike. Duket se pati manipulime.
Së pari, a mund të më shpjegoni edhe një herë mua dhe shikuesve çfarë ka dalë në dritë ose është bërë e njohur,
dhe si mund të kundërveprohet ndaj kësaj në të ardhmen?
Pra, së pari, e vetmja veprim që sovrani në Gjermani lejohet të ndërmarrë është (zgjedhja).
Thashë më parë se, sipas mendimit tim, nuk është sovrani, sepse atij nuk i lejohet të ndryshojë rregullat.
Por kështu është: akti i vetëm që sovrani lejohet ta kryejë është zgjedhja, dmth. hedhja e votës.
Dhe kjo do të thotë që më pas duhet vërtet të sigurohet që të paktën ky akt i sovranit të
pasqyrojë atë që në të vërtetë nënkuptohet.
Kjo do të thotë që ne duhet vërtet të mendojmë: mirë, ne jemi në Gjermani, dhe Gjermania
është një demokraci dhe një shtet kushtetues.
Dhe në Gjermani, ky proces zgjedhor do të zhvillohet në mënyrë të rregullt.
Nuk kemi nevojë të flasim fare për manipulim.
Së pari, mund të flasim për faktin se nuk ka asnjë strukturë fare që të mund të funksionojë siç duhet.
Kur Zyrtarja Federale e Kthimit të Rezultateve njofton rezultatin zyrtar përfundimtar provizor në mbrëmje, ajo
nuk ka asnjë ide se sa njësi zgjedhore ka në Gjermani.
Ajo nuk e di këtë. Ato janë raportuar. Por ajo duhet të pranojë çdo raport që vjen, por ajo nuk e
di këtë. Ajo nuk ka një pasqyrë të përgjithshme.
Pra, nëse e pyet atë një ditë para zgjedhjeve se në sa njësi zgjedhore do të votojnë në të vërtetë
njerëzit nesër, ajo nuk mund të thotë sepse nuk e di.
Pra, ka një numër X njësi zgjedhore, dhe askush nuk di se ku ndodhen ato para zgjedhjeve.
Nuk ka një regjistrim të centralizuar të qarqeve zgjedhore.
Pra, si mund t'i kontrolloni rezultatet kur as nuk e dini se ku po votojnë njerëzit, sa njerëz
po votojnë apo si po votojnë? Askush nuk e di.
Domethënë, ne themeluam këtë organizatë të quajtur WABEO, që do të thotë vëzhgim zgjedhor.
Në fakt, ishte parashikuar të lansohej në shtator, në kohën e zgjedhjeve të përgjithshme të planifikuara, dhe më pas duhej
të përbëhej nga e para brenda tre muajsh nga ata që e bënë.
Besoj se gjithashtu keni pasur një intervistë këtu me Stephanie Tsomakaeva, e cila nisi gjithë këtë gjë.
Pra, një grua vërtet, vërtet e shkëlqyer dhe e fortë që punoi shumë fort për ta bërë të funksionojë.
Dhe njerëzit u regjistruan, kështu që e dinit se ishin njerëz të vërtetë, jo ndonjë zombi i mediave sociale apo bot apo diçka e
tillë, por njerëz të vërtetë – të cilët duhej të regjistroheshin dhe regjistrimi i tyre të verifikohej – vëzhguan zgjedhjet.
Një total prej 3,700 njerëzish ishin në lëvizje – diçka që nuk ka ndodhur kurrë më parë në historinë e
Republikës Federale të Gjermanisë – për të parë se si zhvillohen në të vërtetë zgjedhjet.
Dhe tani ka disa rregulla që duhet t'i ndiqni kur votoni.
Për shembull, që qendra e votimit është e hapur nga ora 8:00 deri në 18:00, që votimi është sekret, që nuk ka reklama zgjedhore
brenda ose përreth qendrës së votimit, që njerëzve nuk u jepet këshillë për kë të votojnë në qendrën e votimit, dhe
që askush tjetër nuk lejohet të hyjë në kabinën e votimit.
Ose më vonë, mbyllet në orën 18:00, dhe votat nuk numërohen para orës 18:00.
Njerëzit lejohen të jenë të pranishëm dhe të shikojnë të gjithë procesin.
Dhe më pas, kur po numërohen votat, njerëzit gjithashtu lejohen të jenë aty dhe të shikojnë.
Shiko në një mënyrë që ata të shohin se çfarë po ndodh.
Dhe kur të jenë numëruar të gjitha votat, komisioni zgjedhor i atij rrethi zgjedhor duhet t'i
shpallë rezultatet e zgjedhjeve me zë të lartë.
Ai duhet të shpallë rezultatet e zgjedhjeve në qendrën e tij të votimit, në mënyrë që publiku të dijë se këto janë rezultatet e
zgjedhjeve, të cilat unë më pas i raportoj autoritetit më të lartë, zakonisht zyrtarit
të kthimit të rezultatave në nivel rrethi.
Dhe kishte parregullsi.
Pikërisht. Dhe tani, ky është thelbi.
Tani ka shumë parregullsi.
Këto janë parimet themelore të një zgjedhjeje, të një zgjedhjeje demokratike.
Dhe ja ku është. Së pari, duhet të thuhet se kemi marrë shumë reagime, gjë që është shumë emocionuese.
Dhe mund të themi se në 80% të komenteve, gjithçka shkoi mirë.
Në 80% të qarqeve zgjedhore, sa mund të konstatojmë deri tani, zgjedhjet u zhvilluan si duhet.
Pra, të gjitha këto rregulla themelore, parime, përfshirë ato zgjedhore, u respektuan. Në 20% të rasteve, kjo nuk ndodhi.
Në 20% të rasteve, ata mbyllën qendrat e votimit në orën 17:30, përzunë vëzhguesit zgjedhorë sepse
nuk i donin aty dhe i vendosën ata 20 metra më larg.
Disa nga këto qendra votimi janë në të vërtetë palestra.
Dhe pastaj i zhvendosën vetëm 20 metra më larg, ku natyrisht nuk mund të shohësh fare se çfarë ndodh me secilën kolonë.
Në disa raste, ata nuk i shpallën rezultatet e zgjedhjeve me zë të lartë.
Po, atje ndodhën shumë gjëra që nuk duhej të lejoheshin.
Dhe nëse tani marrim parasysh se aleanca e Sahra Wagenknecht-it i mungojnë vetëm 9,000 vota për të hyrë në Bundestag, ne tani, në
parim, në këto, domethënë në total, vetëm numri që kemi, që sapo kemi raportuar, janë 300
qarqe zgjedhore ku kanë ndodhur gabime të tilla.
300, për të cilat kemi raportuar, 300 qarqe zgjedhore kanë këto parregullsi.
Dhe ne nuk i dimë të gjitha numrat e votuesve në këto qarqe zgjedhore, por nga ato që i dimë, ka vetëm 99,000 vota ku këto
parregullsi ishin të tilla që ne, në parim, nuk mund të verifikojmë nëse rezultatet që u dërguan janë rezultatet për të
cilat është votuar në të vërtetë, sepse, siç thashë, rezultatet e zgjedhjeve nuk u shpallën fare në këtë njësi zgjedhore.
Kjo do të thotë që kemi 99,000, të paktën 99,000 vota, nëse e ekstrapolon – ne kemi parë
vetëm 3,000 njësi zgjedhore, dhe ka rreth 90,000.
Nëse e ekstrapolon këtë, mund të shohësh shkallën për të cilën po flasim këtu.
Nuk ka pse të ketë ndonjë manipulim, askush nuk ka pse të ketë mashtruar apo ndonjë gjë tjetër.
Por në parim, nuk kemi asnjë mënyrë për të verifikuar nëse ajo që mbërrin gjatë natës në zyrën e Oficerit Federal të Kthimit
është me të vërtetë rezultati që u përcaktua në nivel lokal.
Dhe nuk ka rirënditje të votave apo ndonjë gjë të tillë. Pra, në parim, është një lojë e madhe llotarie.
Pra, nuk e dimë nëse aleanca e Sahra Wagenknecht ka pesë për qind apo jo.
Supozoj se kanë pesë për qind, por nuk mund të verifikohet sepse, nga ana strukturore, nuk është një zgjedhje demokratike.
Dhe nëse, për shembull, rezultati i kësaj zgjedhjeje nuk është shpallur, si duhet të dimë nëse rezultati i përcaktuar
më pas është i saktë, apo nëse dikush ka shtuar disa fletëvotime ose ka hequr disa fletëvotime apo diçka tjetër.
Ne nuk e dimë, sepse më pas sendet vendosen në zarfa.
Rastësisht, pika tjetër është se disa nga fletëvotimet nuk u vendosën në zarfet e vulosura, siç kërkohet, por
thjesht në çanta të mbyllura me goma elastike, gjë që do të thotë se ato mund të hapen dhe të ndryshohen në çdo kohë.
Mos supozo kurrë se ata e bëjnë. Por është e mundur që ata e bëjnë.
Dhe ne nuk mund, në një zgjedhje demokratike, as të japim përshtypjen se ajo që ka ndodhur nuk është e drejtë.
Veçanërisht kur, siç thashë, kemi vetëm një ndryshim prej 9,000 eurosh me Sahra Wagenknecht.
9,000 vota!
9,000 vota, saktësisht. Një diferencë prej 9,000 votash.
Dhe pikërisht kjo është. Kjo do të thotë se zgjedhjet tona janë, nuk e di si ta them, por ato padyshim nuk janë demokratike.
Ata nuk janë të qëndrueshëm, nuk janë të kuptueshëm, nuk janë të transparencë.
Në një shkallë kaq të madhe sa që është padyshim, padyshim relevante për mandatin.
Dhe kjo tani është vërtetuar për herë të parë falë monitorimit sistematik të zgjedhjeve nga WABEO.
Dhe a mund të bëj edhe një lidhje tjetër? Ne sapo po flisnim për referendumet më parë.
Por nëse tani e dimë që këto referendume zhvillohen si zgjedhje, dhe e dimë që rezultatet nuk përcaktohen në një proces të drejtë,
dhe që kemi të bëjmë me shumicë shumë, shumë të ndjeshme – me çështjen nëse duhet apo
jo të ndryshojmë kushtetutën – atëherë çfarë?
Pikërisht, kjo do të kishte qenë pyetja ime.
Pikërisht, ajo pyetje. Pra, për të ndryshuar një kushtetutë, na duhet kuorum.
Kjo do të thotë një numër i caktuar qytetarësh që në të vërtetë marrin pjesë në këtë votim.
Dhe pastaj duhet të ketë një shumicë të caktuar brenda këtij numri të pjesëmarrësve.
Pra, nëse thjesht ulni pak kuorumin në këtë mënyrë – që do të thotë se teorikisht kemi shumicë dy të tretash për një amendament
kushtetues, por ju thoni: "po, por fatkeqësisht vetëm 39,8 për qind e njerëzve votuan dhe jo 40 për
qind" – atëherë ky amendament kushtetues dështon.
Po, dhe ne nuk mund ta kontrollojmë nëse rezultatet e zgjedhjeve, numri i votuesve dhe kështu me radhë Me fjalë të tjera, rezultati
në këtë qendër votimi nuk shpallët publikisht dhe ne kemi të paktën një person të vendosur në çdo qendër votimi ose në çdo
rreth zgjedhor që dëgjon, e shkruan dhe më pas na jep rezultatin, në mënyrë që ne ta verifikojmë: a është
rezultati që përcaktohet në fund në të vërtetë i njëjtë me rezultatin që u shpall në qendrat e votimit?
Pra, për të gjetur rrugën tonë drejt demokracisë së drejtpërdrejtë.
Për të mundur të konsiderojmë ndryshimin e kushtetutave kombëtare, duhet të sigurohemi që jemi aktivë në vëzhgimin e zgjedhjeve.
Pra, nëse e kuptoj saktë, vëzhgues zgjedhorë nevojiten kudo.
Po, më pyete më parë se çfarë mund të bëja.
Përveç krijimit të kësaj qelize, që kërkon shumë përpjekje, unë padyshim do të
rekomandoja vizitimin e faqes së internetit wabeo.de.
Vitin e ardhshëm, besoj se do të mbahen zgjedhjet shtetërore në Baden-Württemberg, Mecklenburg-Vestpommern dhe Saksoni-Anhalt.
Këto zgjedhje do të vëzhgohen në të gjithë vendin për herë të parë.
Mund të regjistrohesh atje, të verifikosh identitetin tënd, dhe kushton 6,50 paund.
6.50 euro sepse ekziston ky proces verifikimi, i cili është mjaft i komplikuar, por tregon
qartë se pas tij qëndron një person i vërtetë.
Dhe pastaj mund të kontrollojmë me të vërtetë gjithçka në tërësi:
A është rezultati që shpallët në fund me të vërtetë ai që doli në vendvotime apo në qarqet
zgjedhore? Dhe kjo është vërtet emocionuese.
Dhe kjo mund të mos jetë rasti – një administratore e rrethit, ajo është kryetarja e bashkisë Speyer, të cilës më pas i shkroi
një vëzhgues zgjedhor – duhet ta përmend këtë si një detaj të vogël... Në fakt, nuk është një detaj i parëndësishëm, është
vërtet tmerrësisht e trishtë – ai shkroi për t'u ankuar për mënyrën se si u trajtua
si vëzhgues zgjedhor në qendrën e votimit.
Dhe pastaj kjo kryetare bashkie nga Speyer, në cilësinë e saj si përgjegjëse e kthimit të rezultatit në rreth, me të
vërtetë iu përgjigj me shkrim duke thënë se, sipas mendimit të saj, është tmerr që njerëzit vijnë dhe vëzhgojnë zgjedhjet.
Sepse kjo në thelb do të nënkuptonte se zgjedhjet nuk po zhvillohen si duhet, duke
delegjitimuar kështu demokracinë tonë. Vetëm mendo për këtë.
Natyra publike e zgjedhjeve është një nga parimet themelore zgjedhore të përfshira në
ligjin tonë zgjedhor dhe rregulloret zgjedhore.
Dhe pastaj vjen një zyrtare kompetente e kthimit të rezultatave në rreth dhe thotë se, sipas mendimit të saj, fakti që dikush
dëshiron të vëzhgojë zgjedhjet, që dikush dëshiron të kontrollojë nëse ajo që po ndodh këtu – atë që ne gjithmonë e quajmë akt
sovraniteti, aktin e vetëm të sovranitetit – po kryhet si duhet.
Do të dukej sikur nuk u besonin atyre, vetëm sepse qëndronin aty.
Dhe kështu është. Vetëm imagjinoje.
Kryetarja e bashkisë ka një opinion të tillë për njerëzit që janë përgjegjës që ajo të jetë në këtë pozicion në radhë të parë.
Shumë interesante. Shumë bukur. Zoti Ludwig, faleminderit shumë që biseduat me ne!
Ishte me të vërtetë një përvojë që të hapte sytë. Mbi të gjitha, tani është e mundur të shihen se cilat
hapa mund të ndërmarrë secili individ në të vërtetë.
Së pari, mund të përfshiheni në vëzhgimin e zgjedhjeve.
Besoj se mund të kontaktoni WABEO.
Pastaj mund të shihni thjesht se si mund të formoni një qelizë ose t'i bashkoheni një qelize ekzistuese.
Atëherë mund ta bësh thjesht. Liria fillon me jo.
Mendoj se tani na keni dhënë disa hapa fillestarë se si mund ta zbatojmë këtë në praktikë, në
mënyrë që qytetarët të marrin përsëri kontrollin.
Faleminderit shumë për intervistën kaq zbuluese!
Faleminderit shumë që më lejuat të jem këtu.