Kung titingnan natin iyon, sino ang dapat humawak nito?
Nagtatag ako ng sarili kong sentro kasama ang ilang kasamahan, na nangangahulugang:
Sentro para sa pagsisiyasat, muling pagsusuri, legal na pag-uusig, at pag-iwas sa mga krimen laban sa sangkatauhan.
Maraming tao ang palaging nagtatanong, bakit krimen laban sa sangkatauhan?
Dahil ang aming naranasan dito ay mga krimen laban sa sangkatauhan.
Pinag-uusig ang mga tao. Pinag-uusig pa rin ang mga doktor hanggang ngayon.
Pinapadala sa bilangguan ang mga doktor dahil ginagawa nila ang kanilang tungkulin.
Ang kasamahan ko na si Rainer Fuellmich ay nasa bilangguan sa Göttingen. Isa rin siyang mahusay na guro.
Ang pagkakasundo ay maaari lamang mangyari kung babaguhin natin ang sitwasyong pampulitika.
Dahil sa mga kalagayang pampulitika na kinalalagyan natin, kung saan basta na lang natin isinusuko ang kapangyarihan,
hindi kailanman ito hahantong sa isang wastong muling pagsusuri.
Dahil, gaya ng sinabi ko, kailangan ng mga salarin mismo na harapin ang kanilang ginawa.
Walang sinuman ang maaaring magpalagay na ang mga gumawa ng mga krimeng ito laban sa
sangkatauhan ay titindig at sasabihin: Oo, kami ang gumawa.
At ngayon ay nais naming humarap sa paglilitis sa hukuman, sa harap ng mga hukom na aming pinili, sa harap
ng mga tagausig na aming pinili, upang hatulan nila kung tama o mali ang aming ginawa.
Ang mga hukom, na tatlong buwan na ang nakalipas, bago pa man nailabas ang mga RKI file, ay sinabi sa akin na ginawa
nila nang tama ang lahat noon, ay bigla na ngayong inaatasang suriin muli ang kaso... Hindi rin iyon gagana.
Gagana lang ito... – at kakapahayag lang ni Ralf Boes nito, at sang-ayon ako kay Ralf Boes at sa marami pang
iba. Pakiusap, tingnan ninyo ang website na binanggit niya.
Naniniwala ako na kailangan nating dumaan sa mga pederal na estado.
May sarili tayong konstitusyon sa bawat pederal na estado.
At dahil magkahiwalay ang mga konstitusyon, pinapayagan ng bawat konstitusyon sa pederal na estado na amyendahan ang mga ito.
Nasa ating mga kamay ang kapangyarihan. Hindi mo lang alam iyon...
Ngayon, taos-puso kong tinatanggap si solicitor Ralf Ludwig sa aming Kla.TV studio.
Kumusta.
Sa demonstrasyon sa Berlin, sinabi mong nasa ating mga kamay ang kapangyarihan, ngunit hindi pa natin ito alam.
Hindi ko rin alam. Hindi ko nga alam kung anong klaseng kapangyarihan ang hawak ko sa aking mga kamay.
At hindi ko nga alam kung paano ako dapat makaimpluwensya sa mga desisyong pampulitika, kung paano iyon gumagana.
Maaari mo ba kaming tulungan, maaari mo ba akong tulungan, maaari mo ba ring tulungan nang kaunti ang mga manonood?
Oo, sa prinsipyo hindi naman ito masyadong mahirap.
Mayroon kaming 16 na pederal na estado sa Alemanya, at lahat ng pederal na estado ay may sariling konstitusyon ng estado.
At bawat konstitusyon ng estado – maliban sa Hesse, ngunit sa esensya kasama ang Hesse – ay
naglalaan ng posibilidad ng batas na gawa ng bayan.
Ibig sabihin nito ay ang mga taong nakatira sa kani-kanilang pederal na estado ay maaaring gumawa ng sarili nilang mga batas.
At hindi lamang sila makapagpasa ng mga batas, kundi maaari rin nilang amyendahan ang konstitusyon ng kani-kanilang estado.
Kaya maaari nilang baguhin ang mga patakaran ng magkakasamang pamumuhay, ang mga patakaran ng estruktura,
pati na ang pampulitikang estruktura, sa kanilang pederal na estado kung gusto nila.
Kailangan nito ang tiyak na mga mayorya. Ibig sabihin nito ay laging may tatlong hakbang na kasangkot.
Ang unang hakbang ay isang inisyatiba ng mga mamamayan. Ibig sabihin nito, ikaw ang naglalahad ng ideya.
Kailangan mong makalikom ng isang tiyak na bilang ng mga boto.
Ang pangalawa ay ang tinatawag na referendum.
Ibig sabihin nito ay kailangan mong patunayan na isang tiyak na bilang ng mga tao sa bansa ang interesado sa paksang ito.
Ito ang palaging pinakamahirap na yugto, at kapag nalampasan mo na ito, ito ay parang isang halalan, gaya ng alam natin,
Pagkatapos, tuwing Linggo, tinatawag ang mga tao sa mga presinto ng pagboto at maaari silang bumoto tungkol sa isyung pampulitika
na ito o sa batas na ipinakikilala o katulad na bagay, at maaari nilang sabihin, "Kami, bilang mga mamamayan ng pederal na
estadong ito, ay nais naming maging ganito o ganoon, o nais naming umiral ang batas na ito, o nais naming
umiral ang regulasyong ito o ang regulasyong iyon."
Sa prinsipyo, ito ay nakasaad sa bawat konstitusyon ng estado.
At nangangahulugan iyon na kung gusto natin, maaari tayong makialam sa mga desisyong pampulitika nang ating sarili, sa halip
na magtsek lang sa kahon tuwing apat o limang taon at umasa na ang tamang mga tao ang
mahahalal at gagawin ang tamang mga desisyon.
Ah, oo. At ang mga konstitusyon ng estado – ngayon medyo nalilito ako... Mayroon din kaming Batas Pundamental.
Ano iyon? Sa hindi maipaliwanag na paraan, hindi ito gumagana sa pederal na antas;
gumagana lamang ito sa antas ng estado. Bakit nga?
Oo, siyempre, mayroon tayong Batas Pundamental, at ang Batas Pundamental ay tinatawag nga na Batas Pundamental – hindi
Konstitusyon ng Alemanya o Konstitusyon ng Alemán, kundi "Ang Batas Pundamental para sa Pederal na Republika ng Alemanya."
Ito, siyempre, ay may makasaysayang dahilan. Pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, nahati ang Alemanya.
Ang Alemanya ay sinakop, sinakop ng iba't ibang, sa katunayan ng apat na nagwaging
kapangyarihan, at halos nahati nang teritoryal ang Alemanya.
Ibig sabihin nito ay wala nang teritoryal na integridad ang Imperyong Aleman.
At saka nagsimula ang Digmaang Malamig sa pagitan ng Kanluran at Silangan, na sa esensya ay ang
Rusya – at noong panahong iyon, ang Unyong Sobyet.
At ang mga Kanlurang kapangyarihan ay may magkakaibang pananaw sa kung paano haharapin ang Alemanya, kung paano ito
tratuhin, at kung ano ang dapat maging hinaharap ng Alemanya.
At oo, naging dahilan iyon ng pagkakatatag ng Pederal na Republika ng Alemanya noong 1949, at ang Pederal na Republika ng
Alemanya ay, siyempre, bahagi lamang ng buong German Reich.
At noong panahong iyon, ipinagpalagay pa rin na sa kalaunan ay makakahanap ng isang solusyon, isang solusyon para sa buong
Alemanya, at iyon ang dahilan kung bakit hindi nilikha ang isang konstitusyong Aleman, dahil ang konstitusyon ay maaari lamang
likhain para sa buong teritoryo ng Reich, sa dating teritoryo ng Reich, sa buong teritoryo ng
Alemanya, kaya tinawag itong Batas Pundamental.
Iyon ang pangunahing batas ng tatlong nagwagiang kapangyarihang Alyado, na pagkatapos ay ipinagkasundo
sa mga politiko sa Herren-Chiemsee, higit-kumulang.
At ang Batas Pangunahing ito ay nakaligtas din sa muling pagsasama.
Kahit noon, bagaman nakasaad ito sa Batas Pundamental, hindi nilikha ang isang konstitusyon para sa buong Alemanya; sa
halip, ipinagpatuloy ang Batas Pundamental bilang konstitusyon.
At palagi kong sinasabi na ang isang konstitusyon ay maaari lamang maging konstitusyon kung ito ay may soberanong kapangyarihan.
At ang soberanya ay hindi, gaya ng sinasabi lamang ni Carl Schmitt, ang siyang nagpapasiya ng estado ng
emerhensiya, kundi ang siyang makakapagbago ng mga patakaran.
At hindi nagbibigay ang ating konstitusyon sa mga tao ng kakayahang baguhin ang mga patakaran.
Ibig sabihin nito, hindi maaaring maging konstitusyon sa ganitong kahulugan ang Batas Pangunahing Batas, dahil hindi kinikilala
ng Batas Pangunahing Batas ang anumang soberanong kapangyarihan.
O ang tanging soberanong kilos na alam natin bilang mga mamamayan ay ang halalan – ang paghalal sa Bundestag tuwing apat na taon.
At iyon lamang ang tanging pakikilahok ng mga tao sa Pederal na Republika ng Alemanya.
Kung hindi, walang nakaplano. Walang tanyag na batas.
Bagaman itinatadhana pa rin ng Artikulo 20 na ang soberanya ay tumutukoy ng patakaran sa pamamagitan ng mga
halalan at referendum, walang referendum sa Alemanya.
Walang batas sa pagboto, at samakatuwid ay walang boto.
Pagkatapos ay may Artikulo 146, na nagtatakda na ang sambayanang Aleman ay maaaring
magpatibay ng bagong konstitusyon o konstitusyon.
Maraming mga abogado sa konstitusyon ang nagsasabi na hindi naaangkop ang talatang ito o ang
artikulong ito, na hindi naaangkop ang normang ito.
Maaaring pag-usapan ito nang malawig, ngunit sa bawat konstitusyon ng estado sa Alemanya, may posibilidad para sa mga
tao na aktibong makialam sa paggawa ng batas sa pamamagitan ng tatlong hakbang na nabanggit ko lang, upang
sila mismo ang lumikha ng mga batas, at sa gayon ay sila mismo ang magbago ng mga patakaran.
At hindi lamang kayang baguhin ng mga patakaran sa aplikasyon ang mga batas, kundi kaya rin nilang – gaya ng sinabi ko, kasama ang
isang maliit na paliwanag tungkol sa Hesse – baguhin ang konstitusyon sa bawat pederal na estado, ibig sabihin,
baguhin ang mga patakaran ng kanilang magkakasamang pamumuhay.
May dalawang mahalagang pagpapahalaga na dapat panindigan.
Iyon ang palaging prinsipyo ng demokrasya, na ang bawat desisyong pampulitika ay dapat nakabatay sa kalooban ng mga tao.
Ang ikalawa ay ang garantiya ng dangal ng tao. Kaya hindi natin dapat baguhin ang mga patakaran sa
paraang mawawala ang garantiya ng dangal ng tao.
Ngunit iyon lamang ang mga patakaran, at sa loob ng mga patakarang iyon, ang mga tao sa bawat pederal na
estado ay maaaring magpasya para sa kanilang sarili.
Kaya, halimbawa, maaari nating magpasya na ayaw na nating halalin ang pamahalaang panlalawigan o ang parlamento ng estado
tuwing limang (tama: apat) taon, kundi tuwing dalawang taon.
O maaari nating piliin na hindi na natin gusto ng pamahalaang panlalawigan, kundi ang parliyamento ng estado ang magtalaga ng
mga administrador upang gampanan ang ilang mga gawain at iba pa.
Maaari rin nating teoretikal na pawiin ang Parlamento kung mayroon tayong alternatibo na, sa halip na
kumatawan sa demokratikong kalooban, ay nagpapahayag nito.
Kaya makakapagbago tayo nang marami, ngunit sa antas ng estado lamang, hindi talaga sa pambansang antas.
Oo, napaka-interesante. At paano maaaring simulan ang ganitong proseso?
Sabihin nating gusto nating baguhin ang buong estrukturang pampulitika na ito, o gusto nating baguhin ang pagtatalaga ng mga
hukom, halimbawa, o maging ng mga pampublikong tagausig, upang hindi na sila itatalaga
ng Kagawaran ng Katarungan, kundi ng bayan.
Paano mo gagawin iyon? Paano ka makakapagsimula?
Sa madaling sabi, gaya ng sinabi ko, lahat ng batas, kabilang ang mga konstitusyon ng estado, ay maaaring mabago.
At sa prinsipyo, kahit sino ay maaaring maglunsad ng isang inisyatiba; isa o dalawang tao lang
ang kailangan para maglunsad ng isang inisyatiba...
…Kaya, tayong dalawa?
Maaari tayong dalawa – well, marahil hindi ngayon, dahil hindi tayo nakatira sa parehong estado, pero sa prinsipyo, oo.
Kung nakatira tayo sa iisang pederal na estado, maaari lang nating sabihin na gusto natin ng pagbabago sa batas.
Pagkatapos ay inihahanda namin ang isang borador ng panukalang batas ayon sa aming inaasahan
– sa madaling salita, iyon ang aming ginagawa.
Mhm.
Mayroon ding mga pagkakaiba. Maaari ka ring magsumite ng pampublikong mga tanong, na nangangahulugang kailangang
tugunan ng Parlamento ang ilang mga tanong at magsagawa ng isang sesyon, isang sesyon ng parlamento, upang harapin ang isyu.
Ngunit ngayon, sa ilalim ng popular na lehislasyon, pareho kaming nagsusulat ng panukalang batas, gaya ng sinasabi, at isinusumite
ito, karaniwan sa komiteng namumuno ng parlamento ng estado.
At pagkatapos ay iaanunsyo nang normal na isang inisyatiba ng mga mamamayan ang
inilulunsad dito, kasabay ng pagbabagong ito sa batas.
At pagkatapos, maaari na tayong magsimula at mangalap ng mga boto para sa panukalang amyenda sa batas na ito.
At kapag naabot na namin ang isang tiyak na kuorum – sa unang yugto, medyo mababa ito; sa ilang bansa, 6,000 o 5,000
boto lamang – kapag nakuha na namin ang mga botong ito, pinapayagan kaming maglunsad ng tinatawag na referendum.
Ibig sabihin nito ay susuriin ng parlamento ng estado ang petisyon ng mga mamamayan at maaaring aprubahan ito o
hindi. Sa ganoong kaso, hindi na magkakaroon ng referendum.
Pagkatapos ay ipinapasa ito sa referendum, at para sa referendum kailangan mong mangolekta ng isang tiyak na
bilang ng mga pirma sa loob ng isang tiyak na panahon, karaniwang anim hanggang walong buwan.
At kapag nalampasan na ang kuorum na ito, muling susuriin ng parlamento ng estado ang isyu at magpapasya
kung aprubahan o hindi ang inisyatibang lehislatibo.
At kung hindi niya ito aprubahan, magkakaroon ng referendum na parang halalan.
Pagkatapos ay iniimbitahan ang mga mamamayan na bumoto sa isang Linggo.
At saka sinasabi: Sige. Tinanong ang mga mamamayan kung gusto ba nila ng batas na ito, oo o hindi.
Tulad ng sinabi mo sa demonstrasyon sa Berlin, ang huling desisyon ay dapat muling ipagkatiwala sa mga tao.
Kaya naman, maaari itong maisakatuparan sa praktika sa pamamagitan ng mga pambansang konstitusyong ito.
Oo, eksakto. Sa panahon ng pandemya ng coronavirus, nakita natin kung paano sumalakay ang pulitika sa buhay ng mga tao.
At sa tingin ko ay dapat posible para sa mga tao na ipagtanggol ang kanilang sarili laban sa mga mapanghimasok na patakarang ito.
At ang kakaisip kong ilarawan, ang mga hakbang na ito, ang tatlong hakbang na ito, ay
tumatagal ng isang walang katapusang panahon.
At hanggang noon, siyempre, hindi namin mapipigilan ang anumang bagay.
At iyon ang dahilan kung bakit ang mungkahi ko ay unahin muna nating isulat sa lahat ng
konstitusyon ng estado ang tinatawag na karapatan ng veto.
Kaya't sinasabi namin na ang bawat batas at bawat regulasyon na ginawa ng pamahalaang panlalawigan ay
magkakabisa sa pinakamaaga makalipas ang tatlong buwan.
Sa loob ng tatlong buwang ito, may panahon ang mga taong may tiyak na kuorum na mangalap ng mga pirma.
At kung makakakuha sila ng isang tiyak na bilang ng mga pirma—sa tingin ko ay dalawang komang limang porsyento
ng populasyon, ngunit maaaring mabago iyon—magkakaroon ng referendum tungkol sa batas na ito.
Dahil noon, ang dalawang punto limang porsyento ay halos nagsabing, ayaw namin ng batas na ito.
Na hindi maliit na bagay. Ibig kong sabihin, limang porsyento ay isang fraksiyon sa pamahalaang panlalawigan.
Kaya dito, dalawang punto limang porsyento ang nagsasabing ayaw namin nito.
Na ang buong populasyon, ibig sabihin ang mga mamamayan ng kani-kanilang pederal na estado, ay
bumoto kung nais nila ang batas o regulasyong ito.
Ngunit kung ipinakikilala ng mambabatas ang isang regulasyon o batas – dahil sinasabi niyang lubhang apurahan ito, kailangan
nating gawin agad – at hindi niya ibinibigay ang tatlong buwang panahon, kung gayon ay
sapilitan na bumoto sa batas na ito, sa regulasyong ito.
Upang hindi tayo mapunta sa sitwasyon kung saan nagmamadali ang mga mambabatas sa pagpasa ng mga batas.
Palagi kong sinasabi na kung nabigyan ng pagkakataon ang mga tao na bumoto tungkol sa
kinakailangang magsuot ng maskara, hindi ito ipinatupad.
Oo, ang kinakailangang magsuot ng maskara ay sa katunayan ipinakilala sa isang lihim at madayang operasyon, at
ito ang unang nagdulot ng takot na naging paunang kinakailangan para magpabakuna ang mga tao, halimbawa.
At kailangan naming sabihin na kung nais nilang ipasa ang mga batas sa ilalim ng takip ng kadiliman, gaya ng sinasabi, na
magkakabisa sa loob ng maikling panahon, dapat agad at palagiang ipailahok ng mga pulitiko ang mga batas na ito sa botohan ng bayan
upang makapagsabi ang mga tao ng "hindi" kung kinakailangan.
Iyon ang karapatang ito ng veto, ang huling awtoridad sa paggawa ng desisyon, gaya ng lagi kong sinasabi. Oo.
Na maaaring magsabi ang mga tao ng "hindi" at hindi maaaring gawin ang mga bagay sa ganitong paraan.
Magagawa natin iyon. Magagawa natin iyon sa bawat pederal na estado.
At magiging malinaw iyon sa mga pulitiko na bawat batas na kanilang ginawa – ngayon, halimbawa, sa pederal
na antas, ito mismo ang mga utang na kanilang tinamo.
Ngunit, halimbawa, maaari ring sabihin... Kahit na may mga pederal na batas, kailangang
magbigay ng pag-apruba ang Pederal na Konseho.
At kung tayo, bilang populasyon ng mga pederal na estado, ay sasabihin sa pamahalaan na hindi sila pinapayagang pumayag
dito, hindi sana naganap ang mga utang na ito, halimbawa.
At tayo, bilang populasyon, ay dapat magkaroon ng kapangyarihang ito, upang hindi lang tayo bumoto nang isang beses at pagkatapos
ay wala nang kontrol sa ginagawa ng mga pulitiko sa bawat kaso, sa kung anong koalisyon ang mabubuo, at sa kung paano sila
magpapasya, kundi upang tayo, bilang mga mamamayan, ay makapagsabi anumang oras sa bawat
usaping pampulitika, "Hindi namin iyon gusto."
Mayroon na bang mga palatandaan na ang mga grupo ay nagtatrabaho sa direksyong ito at kumilos na?
Oo, ang ideya sa likod ng buong bagay ay gawing ganap na desentralisado.
Kaya ayaw naming may isang sentral na organisasyon ang gagawa niyan.
Sa halip, sinabi namin na may dalawang bagay na napakahalaga para sa amin.
Ang mga grupo at organisasyong gumagawa nito ay dapat ding makipag-ugnayan nang
demokratiko sa isa't isa sa isang tiyak na paraan.
Sinasabi namin, palaging gumawa ng mga desisyon na nakabatay sa pagtanggap.
Ibig sabihin nito, kung nais nating magkaroon ng tunay na demokrasya, kailangan
muna nating isabuhay ito sa maliit na sukat.
Ibig sabihin nito ay hindi natin maaaring igiit na maging demokratiko ang ating lipunan.
At tayo mismo, sa maliit na sukat, sa lugar kung saan tayo kumikilos, ay hindi kumikilos nang demokratiko sa isa't
isa, hindi kumikilos sa paraang nakabatay sa pagtanggap.
Kaya't mahalagang desisyon iyon sa ilalim ng mga kalagayang ito.
At ang ikalawang punto ay isaalang-alang kung paano natin mahihikayat ang pinakamaraming tao hangga't maaari upang
matiyak na makakalap ang sapat na bilang ng mga lagda para sa naturang referendum, o sa simula para sa petisyon.
At dapat itong ganap na i-decentralise, isinasagawa ng maliliit na selula na mas angkop na magpasya nang lokal
kaysa sa sinumang nasa sentro tungkol sa kung ano ang mga isyu, ano ang kawili-wili, atbp.
At napakaraming inisyatiba ang sumisibol ngayon.
Talagang iminungkahi lang namin ito at sinabi, "Halika, gumawa ka ng something."
At ngayon ay inimbitahan na tayo sa Baden-Württemberg.
Mayroong malaking bilog ng mga inisyatiba na nais gawin ito, na nais itong ipatupad.
Kakatapos ko lang dumating mula sa Saxony-Anhalt, sandaling bago ang panayam na ito. Nasa Güsten ako sa Saxony-Anhalt.
Maraming miyembro at lokal na asosasyon mula sa grassroots na organisasyong DieBasis, na interesado rin sa ganitong uri
ng demokrasyang mula sa batayang antas, ang nagtipon doon.
At iyan nga ang eksaktong ginawa namin. Sa madaling sabi, tinalakay lang namin kung bakit
dapat piliin ng sinuman ang pangunahing opsyon.
At nakakagulat, iyon nga ang naging resulta:
Dahil tayo ang siyang tunay na sumasalamin sa ganitong uri ng demokrasiyang mula sa batayang antas – kung saan ang mga desisyon
ay ginagawa nang subsidyarya mula sa ibaba pataas at hindi na mula sa itaas pababa, kung saan tayo ay desentralisado, kung saan
ang lahat ng mahahalagang desisyon ay ginagawa nang lokal, at kung saan ang bawat isa
ay kasali sa lahat ng pampulitikang desisyon.
Iyon ang natatanging punto ng pagbebenta ng base. At nais naming iparating ito nang mas malakas sa labas ng mundo.
Kaya eksakto ang ideyang ito, ibig sabihin: ang mga desisyon ay ginagawa sa ibaba, hindi sa itaas.
Hindi natin kailangan ng punong-tanggapan para gumawa ng mga desisyon para sa atin; sa halip, ang lahat ng mahahalagang
desisyon na nakakaapekto sa ating buhay ay ginagawa nang lokal.
At saka, sa prinsipyo, kung mayroon kang malawak na lupain at iba pa, maaari ring sabay-sabay na gawin ang mga lokal na
desisyon, upang magkasamang makagawa ng mga pasya para sa lahat.
Oo, napaka-interesante, dahil palagi mong naririnig ang mga tao na nagsasabing ginagawa ng mga nasa tuktok ang
gusto nila sa atin at wala tayong magagawa tungkol dito.
Kailangan nilang tiisin ang lahat ng iyon, gaya ng ulan at niyebe.
Ipinakakawala na ang preno ng utang at ang ating bansa ay nasa malayang pagbagsak.
Ngunit talagang kawili-wili na sa wakas ay may natutuklasang paraan na.
Ano ang magagawa ko ngayon, halimbawa, saan ako maaaring sumali kung interesado ako, gaya ng sinabi mo, na bawiin ang
kapangyarihang karapat-dapat sa akin? Ano ang magagawa ko?
Una sa lahat, sapat na na magsimula ka lang ng isang grupo sa iyong kapitbahayan.
O hindi naman kailangang maging grupo; tinatawag namin itong selula.
Kaya makipagkita lang sa mga kaibigan sa iyong kapitbahayan – mas mabuti kung sa kapitbahayan mismo – magsama-sama kayo.
At basahin, halimbawa, ang "Bakit Tahimik ang mga Kordero?" ni Rainer Mausfeld.
Dahil napakahusay na inanalisa ni Rainer Mausfeld sa aklat na ito kung paano talaga gumagana ang ating estrukturang pampulitika,
kung bakit wala tayong boses, kung bakit mayroon tayong demokrasyang representatibo na walang
kinalaman sa tunay na demokrasya at hindi tayo pinapayagang gumawa ng sarili nating mga desisyon.
Ano ang punto? Ano ang sinasabi ni Ginoong Mausfeld?
Well, sinasabi ni Ginoong Mausfeld na ito ay, sa pagkakatatag ng Estados Unidos ng Amerika, higit o kumulang ang kauna-unahang
konstitusyon, ang kauna-unahang demokratikong konstitusyon.
May ilang pagtatalo tungkol diyan; mas mabilis ang konstitusyon ng Poland.
Ngunit ang unang dakilang demokratikong konstitusyon ay, siyempre, ang Konstitusyon ng Amerika.
At ang mga Ama ng Itinatag ng Amerika ay talagang nagdebate tungkol dito noon:
Gusto ba nating ipakilala ang direktang demokrasya, kung saan isinasali ang mga tao sa paggawa ng desisyon, o
gusto ba natin ng representatibong demokrasya – na sa katunayan ay isang kontradiksyon sa salita.
Demokrasiyang representatibo – ang demokrasya ay alinman sa representatibo o demokratiko – kaya ang
demokrasiyang representatibo, kapag masusing pinag-isipan, ay isang kontradiksyon.
At sa panahong iyon, sumidhi ang kamalayan na kung magkakaroon tayo ng tunay na demokratikong kapangyarihan sa antas-bayan,
mapanganib ang kayamanan ng mga mayayaman, dahil maaaring magpasya nang demokratiko ang mga mahihirap
na dapat ipamahagi nang iba ang pera o mga ari-arian.
Kaya't purong konsiderasyong pang-ekonomiya iyon, siyempre.
At pagkatapos ay inisip namin kung paano namin ito maituturing pa ring demokrasya, ngunit
istruktura ito sa paraang hindi na ito demokrasya.
At iyan ang representatibong demokrasya na mayroon tayo ngayon.
Kaya, gaya ng sinabi ko, ang katotohanan ay kung ano ang kakasabi mo lang, kung paano ito nararanasan ng mga tao.
May ginagawa ang mga nasa tuktok at hindi tayo makapagpasya ng kahit ano.
Ang pakiramdam na ito ay hindi mapanlinlang, kundi ganito: ginagawa natin ang ating krus, at iyon na iyon...
At 'yan na 'yan, wala talaga kaming alam!
Kaya malamang na ang sinumang bumoto para sa CDU ay hindi inasahan na magkakaroon ng mas berdeng mga patakaran
kaysa dati kasama ang mga Greens, na kanilang binoto palabas.
Maaaring hindi iyon ang gusto ng mga tao.
Hindi ko alam, pero inaakala kong ayaw nila; kung hindi, bumoto sana sila sa Greens at hindi sa CDU.
Pero wala silang magagawa. Ngayon uupo sila doon nang apat na taon, at pagkatapos iisipin ng mga
tao, sige, sa susunod ipapakita natin sa kanila.
Pero hindi namin iboboto ang CDU sa pagkakataong ito; iboboto namin ang SPD.
Iyon ang palagi naming nararanasan. At pagkatapos ay wala na namang nagbabago.
Pagkatapos ay lubos silang namamangha na kapag dumating na ang turno ng iba, wala na namang nagbabago.
Dahil hindi natin maimpluwensyahan ang mga indibidwal na desisyong pampulitika.
At maaari natin iyon gawin sa prinsipyo sa ilalim ng mga konstitusyon ng estado, ngunit hindi natin ito ginagawa.
Sinabi mismo ni Rainer Mausfeld iyon. Sila ay parang mga ilusionista na nakatayo sa harap nito.
Umiiral ang mga pintuang ito, at ang mga ilusionista at mga salamangkero ay nakatayo sa harap nila at epektibong
tinatago ang mga ito sa atin, na maaari naman nating tahakin.
At ang representatibong demokrasya ay maaaring ilarawan bilang isang oligarkiya ng mga elitista, isang elektoral na
oligarkiya, isang aristokrasya, o kung ano pa man ang gusto mo.
Dahil pinapayagan kaming pumili mula sa isang tiyak na bilang ng mga elitista kung sino ang
mamumuno sa atin sa susunod na apat na taon.
Pero wala talaga tayong pagpipilian na baguhin ang anumang bagay.
Magagawa lang natin iyon kung makakapaghalili tayo sa mga indibidwal na desisyong pampulitika.
At napakataas talaga ng mga hadlang. Iyon ang hindi namin magawa sa ngayon.
At ang ideya ng kalayaan ay nagsisimula sa hindi.
Kaya, tungkol sa proyektong ito na inumpisahan ko sa Berlin, kailangang sabihin na kailangan nating ilagay ang kapangyarihan
sa paggawa ng desisyon, ang huling kapangyarihan sa paggawa ng desisyon para sa bawat
usaping pampulitika, sa mga kamay ng mga tao.
Kailangan nating magpasya: gusto ba nating alisin ang preno sa utang?
Kailangan nating magpasya kung paano istruktura ang ating sistema ng edukasyon.
Kailangan nating magpasya kung paano istruktura ang ating sistema ng katarungan.
Kailangan nating magpasya kung paano natin gustong gamitin ang ating enerhiya at iba pa.
Maaari nating gawin ang lahat ng mga desisyong ito nang mag-isa.
At naniniwala ako na walang indibidwal ang makagagawa ng mas masamang desisyon kaysa sa
anumang eksperto o sinumang itinuturing na eksperto.
Malugod silang inaanyayahan na magbigay ng payo at opinyon tungkol sa usaping ito.
Ngunit sa akin, naniniwala akong lubos na kaya kong gumawa ng sarili kong mga desisyon, at pinagkakatiwalaan
ko rin ang bawat isa sa Alemanya na gawin din iyon.
Sa mga patakaran ng mga nakaraang taon, dapat ay malinaw sa lahat na marahil ay mas maganda sana ang nagawa nila mismo.
Kaya maaari na akong magsimulang magtatag ng isang selula sa aking lugar at akuin ang inisyatiba doon.
Ngunit saan ako makakakuha ng mga insentibo, halimbawa, o makatanggap ng mga mungkahi?
Mayroon bang website kung saan maaaring matuto pa tungkol dito? Maaari ka ba magbigay sa amin ng tip?
Kaya hindi pa online ang website, pero umiiral ang "freiheit-beginnt-mit-nein.de".
Tulad ng nakasulat dito: Nagsisimula ang kalayaan sa hindi.
Maaaring naka-online na rin ang pahinang ito pag nailathala na ang panayam na ito.
Nasa huling yugto na kami ng pagkumpleto nito. Magiging magagamit ang impormasyon pagdating noon.
Ngunit nandiyan ang ideya, at magkakaroon din ng pagkakataon para makipag-network.
Ngunit ang opsyon sa networking ay iaayos sa paraang kailangan mong makipag-network sa anyong analogo.
At iyon ay maaaring muling kopyahin nang digital. Kaya ayaw naming mag-network nang digital ang mga tao.
Para ang mga tao, gaya ng ating kasalukuyang nararanasan, ay magsusulat sa isa't isa sa social media at iba
pa, ipahayag ang kanilang galit, magkaroon ng maraming ideya, at magsulat ng maraming bagay.
Sa halip, kailangan ng mga tao na makipag-network nang harapan sa kanilang lokal na komunidad.
At kung sila ay magkakaugnay sa parehong paraan, maaari rin nilang ipakita sa portal na tayo ay isang grupo o isang
selula, narito tayo, at nais nating gumawa ng isang bagay.
Maaari rin silang humingi ng tulong sa iba, mag-alok ng tulong sa iba, at iba pa.
Ngunit higit naming pinagtutuunan ang pansin sa analohikal na pag-uugnayan.
Nais naming magka-network ang mga tao sa kanilang lugar, magsimulang mag-usap-usap, at panatilihin sa isipan ang ideyang
ito: maaari nating baguhin ang lipunang ito sa pamamagitan ng pangangalap ng sapat na lagda para sa referendum na ito.
Dahil napakahirap ng ikalawang yugtong ito; napakahirap makakuha ng 200,000 pirma. Sa Saxony, 450,000 iyon.
Ngunit magagawa natin ito kung makikipag-network muna ang mga tao.
At dapat silang makisangkot sa mga pampulitikang talakayan sa isa't isa.
Ngunit dapat din nilang matutunan kung paano lumikha ng isang espasyo para sa debate kung saan ang mga tao ay maaaring
talakayin ang mga isyu nang bukas, patas, at demokratiko, at kung saan tinatanggap kahit ang mga matitinding
opinyon – isang bagay na tinatalakay din ni Rainer Mausfeld.
Hindi dapat may mga firewall. Mahalaga ang matitinding opinyon para mabuo ang mga opinyon sa isang demokrasya.
Hindi kailanman nangingibabaw ang matitinding opinyon.
Ngunit kinakailangan ang mga ito upang makakuha ng mabuting opinyong panlipunan at ng maayos na
cross-section ng lipunan, gaano man kalaki ang lipunan.
At iyan ang natututuhan ng mga tao. Iyan ang aming ideya, na magsimula silang magtalakayan tungkol sa mga bagay sa
ganitong paraan, upang maunawaan nila sa ganitong paraan:
Paano nga ba talaga tayo nakakagawa ng mga desisyon na sinusuportahan ng lahat?
At kung magagawa natin ito sa maliit na sukat, maaari rin natin itong gawin sa malaking sukat.
Oo, kung tama ang pagkakaintindi ko, mahalagang matutong muling makipag-usap sa isa't isa, matutong magtiis sa ibang opinyon,
matutong magtulungan tungo sa isang karaniwang layunin, at maging handang mag-ako ng responsibilidad, maging handang
gumawa ng mga desisyon, harapin ang mga problema at iba pa.
Ngunit hindi ibig sabihin nito na ipagkatiwala ito sa mga pulitikong gagawin ang gusto nila sa iyo, kundi muling pagsasabi:
Talagang may kumpiyansa ako, ibinabalik ko ang responsibilidad sa sarili kong mga kamay.
Ang pinakamahalagang bagay ay isang napakahalagang punto.
Sinabi mo sa iyong talumpati na hindi mo isinama ang isang napakahalagang punto, o sa katunayan ang pinakamahalagang
punto para sa akin, sa iyong listahan ng mga punto.
Siguradong naisip mo iyon, pero hindi mo sinabi, ibig sabihin: Ang pinakamahalagang bagay ay hindi ang
mag-usap sa isa't isa, kundi ang makinig sa isa't isa.
Madalas tayong mag-usap. Kapag pinapanood natin ang mga talk show, halimbawa, na nasa lahat ng telebisyon, maraming
tao ang nagsasalita. Ngunit walang nakikinig sa isa't isa.
At ang sistemang aming iminungkahi, ibig sabihin ay nagmumungkahi kami ng isang tiyak na paraan para magkasamang makagawa ng
desisyon ang mga selula, sa pamamagitan ng sistematikong pagbuo ng konsensus, ay sa esensya
tungkol sa pakikinig sa isa't isa sa unang yugto.
Lahat ay may pantay-pantay na pagkakataon na ipahayag ang kanilang sarili, at walang sinuman ang
pinapayagang pumuna sa iba dahil sa sinasabi nila.
Sa halip, nananatili ang pahayag. Kaya nagtatanong tayo, nais nating lutasin ang isang
problema, at pagkatapos ay may mga sagot dito.
At pinapayagan ang lahat na magbigay ng kanilang sagot, at walang sinuman ang pinapayagang pumuna sa sagot ng iba.
At kapag tinanong namin pagkatapos, gaano kalakas ang iyong resistensya?
Ano ang nararamdaman mo sa loob kapag sinasabi mong iyon ang tamang sagot sa tanong na ito? Ano ang nararamdaman mo noon?
At iyan ang dahilan kung bakit sinasabi nila na nagsisimula ang kalayaan sa pagsasabing hindi. Dahil kung
nararamdaman kong hindi mabuti para sa akin ang isang bagay, kailangan kong makapagsabi ng hindi.
Kailangan kong sabihin, ayoko niyan – gaya ng pagbabakuna laban sa coronavirus o ng pagsusuot ng maskara.
Kapag napagtanto kong ayaw ko niyan, kailangan kong makapagsabi ng hindi. Dahil iyon ang kalayaan.
Ang kalayaan ay ang makapagsabi: Hindi, ayaw ko niyan. Ako lang ang naaapektuhan nito.
At ang kalayaan ay laging nagsisimula sa "hindi." Kaya nga tinatawag itong ganoon.
Dahil tuwing sasabihin kong "tigil," nararamdaman ko ang pagtutol dito at nabubuo ang opinyon ng grupo, at
napagtatanto kong ayaw ko niyan, saka ko sasabihin: Tigil, hindi, hindi ako komportable rito!
At saka nakikinig ang grupo! At saka napagtatanto ang grupo:
Sige, nasasaktan ang taong iyon, kaya marahil kailangan nating baguhin nang kaunti ang ating
desisyon upang mawala ang sakit ng taong iyon.
At bigla kang makakakita ng solusyon na tinatanggap ng buong grupo, selula, lipunan, o komunidad.
Sa huli, walang pinagkaiba ang karapatan ng veto. Palagi tayong nakakahanap ng mga solusyong katanggap-tanggap sa mga apektado.
Dahil pinapakinggan namin ang "hindi" ng bawat taong nagsasabing, "Hindi ako komportable rito."
Iyan ang ideya sa likod nito. At kahit sino ay maaaring gawin ito.
Ngunit ikaw lamang ang makakagawa niyan.
Hindi namin ito maaaring organisahin o ipagkatiwala sa anumang paraan, ngunit maaari lamang naming hikayatin ito.
At ginagawa iyon ng mga tao. At maaari rin natin itong ipatupad sa lipunan.
Oo. Binanggit mo na wala tayong tunay na demokrasya dahil mayroon tayong representatibong demokrasya.
Ngayon, nabanggit mo rin sa pagtatapos ng panayam na ito na may mga problema rin sa mga halalang ito, na hindi
talaga ito isinagawa nang demokratiko. Tila may manipulasyon.
Una, maaari mo bang ipaliwanag muli sa akin at sa mga manonood kung ano ang lumabas o
nalaman, at paano ito maaaring pigilan sa hinaharap?
Kaya, una sa lahat, ang tanging aksyon na pinapayagan sa soberanong bayan sa Alemanya ay (ang halalan).
Sinabi ko kanina na, sa aking pananaw, hindi ang soberano ang may awtoridad, dahil hindi
siya pinapayagang baguhin ang mga patakaran.
Pero ganoon talaga: ang tanging kilos na pinapayagan sa soberano ay ang bumoto, ibig sabihin, lagyan ng tsek ang kahon.
At nangangahulugan iyon na dapat matiyak na ang aktong ito ng soberano ay tunay na sumasalamin sa tunay na nilalayon.
Ibig sabihin nito ay dapat talaga nating isipin na tayo ay nasa Alemanya, at ang Alemanya ay
isang demokrasya at isang estadong konstitusyonal.
At sa Alemanya, magpapatuloy nang maayos ang prosesong ito ng halalan.
Hindi na natin kailangang pag-usapan ang manipulasyon.
Una sa lahat, maaari nating pag-usapan ang katotohanang walang anumang estruktura para gumana ito nang maayos.
Nang inanunsyo ng Pederal na Tagapagbalik ng Botohan ang opisyal na pansamantalang pangwakas na resulta sa gabi, wala siyang
ideya kung ilang distrito ng halalan ang mayroon sa Alemanya.
Hindi niya iyon alam. Iniulat sila. Ngunit kailangan niyang tanggapin ang anumang ulat na dumating, pero
hindi niya iyon alam. Wala siyang kabuuang pananaw.
Kaya kung tatanungin mo siya isang araw bago ang halalan kung ilang konstitwensiya talaga ang
boboto bukas, hindi niya masabi dahil hindi niya alam.
Kaya mayroong X na bilang ng mga konstitwensiya, at walang nakakaalam kung nasaan talaga ang mga ito bago ang halalan.
Walang sentralisadong pagpaparehistro ng mga distrito ng halalan.
Paano mo mai-check ang mga resulta kung hindi mo naman alam kung saan bumoboto ang mga tao, kung ilan
sila, o kung paano sila bumoboto? Walang nakakaalam.
Ibig sabihin, itinatag namin ang organisasyong ito na tinatawag na WABEO, na nangangahulugang pagmamasid sa halalan.
Talagang nakatakdang ilunsad ito noong Setyembre, sa panahon ng nakaplanong pangkalahatang halalan, at
pagkatapos ay kinailangan itong buuin mula sa simula sa loob ng tatlong buwan ng mga taong gumawa nito.
Naniniwala akong nagkaroon ka rin dito ng panayam kay Stephanie Tsomakaeva, na siya ang nagsimula ng lahat ng ito mula sa simula.
Kaya, isang talagang napakahusay at matatag na babae na nagsumikap nang husto para magtagumpay ito.
At nagparehistro ang mga tao, kaya alam mong tunay silang tao, hindi mga zombie sa social media o mga bot o kung ano pa
man, kundi tunay na tao – na kinailangang magparehistro at ma-verify ang kanilang rehistrasyon – ang nagmasid sa halalan.
May kabuuang 3,700 katao ang naglakbay – isang bagay na hindi pa kailanman nangyari sa kasaysayan ng Pederal
na Republika ng Alemanya – upang makita kung paano talaga isinasagawa ang mga halalan.
At ngayon ay may ilang patakaran na dapat sundin kapag bumoboto.
Halimbawa, bukas ang presinto ng botohan mula 8 ng umaga hanggang 6 ng gabi, lihim ang halalan, walang patalastas ng halalan sa
loob o paligid ng presinto ng botohan, hindi pinapayuhan ang mga tao kung sino ang kanilang iboboto sa loob ng presinto ng botohan,
at walang ibang tao na pinapayagang pumasok sa silid-boto.
O pagkatapos noon, nagsasara ito ng alas-6 ng gabi, at hindi mabilang ang mga boto bago mag-alas-6 ng gabi.
Pinapayagan ang mga tao na naroroon at manood ng buong proseso.
At pagkatapos, kapag naibilang na ang mga boto, pinapayagan ding naroroon ang mga tao at manood.
Manood nang ganoon para makita nila kung ano ang nangyayari.
At kapag naibilang na ang lahat ng boto, dapat ipahayag nang malakas ng komite ng halalan para sa
nasabing distrito elektoral ang mga resulta ng halalan.
Kailangan niyang ianunsyo ang resulta ng halalan sa kanyang presinto upang malaman ng publiko na ito ang mga resulta ng
halalan, na pagkatapos ay iniuulat ko sa susunod na mas mataas na awtoridad, karaniwan ay ang tagapangasiwa ng halalan sa distrito.
At may mga iregularidad.
Tama. At ngayon ay dumating na ang punto.
Ngayon maraming hindi regularidad.
Ito ang mga pangunahing prinsipyo ng isang halalan, isang demokratikong halalan.
At ayun nga. Una sa lahat, kailangang sabihin na nakatanggap kami ng napakaraming puna, na napakasaya.
At masasabi natin na sa 80% ng mga puna, maayos ang lahat.
Sa 80% ng mga konstitwensiya, ayon sa aming pagkakaalam sa puntong ito, maayos ang naging proseso ng halalan.
Kaya't ang lahat ng mga batayang patakaran, prinsipyo, at prinsipyo sa halalan ay
naobserbahan. Sa 20% ng mga kaso, hindi ito nangyari.
Sa 20% ng mga kaso, isinara nila ang mga presinto ng botohan nang 5:30 ng hapon, pinalayas nila ang mga tagapagmasid sa
halalan dahil ayaw nila silang naroon, at inilagay nila ang mga tagapagmasid sa halalan 20 metro ang layo.
Ang ilan sa mga presintang ito ay talagang mga gym.
At pagkatapos ay inilipat sila ng 20 metro pa, kung saan siyempre hindi mo makita kung ano ang nangyayari sa bawat bunton.
Sa ilang pagkakataon, hindi nila binigkas nang malakas ang mga resulta ng halalan.
Oo, maraming nangyari doon na hindi sana dapat nangyari.
At kung isasaalang-alang natin ngayon na ang alyansa ni Sahra Wagenknecht ay kulang lamang ng 9,000 boto para makapasok sa
Bundestag, maaari na nating, sa prinsipyo, sa mga ito—ibig sabihin, sa kabuuan—ang bilang na mayroon tayo,
na ngayon ay naulat na, ay 300 na konstitwensiya kung saan naganap ang ganitong mga pagkakamali.
300, na naulat na namin, 300 na distrito ng halalan ang may mga hindi pagkakaayos na ito.
At hindi pa natin alam ang lahat ng bilang ng botante sa mga konstitwensiyang ito, ngunit sa mga alam natin, may 99,000 boto
lamang kung saan ang mga iregularidad ay ganoon na, sa prinsipyo, hindi natin mapatutunayan kung ang mga resulta na ipinadala
ay ang aktwal na ibinoto, dahil, gaya ng sinabi ko, hindi man lang inanunsyo ang resulta ng halalan sa konstitwensiyang ito.
Ibig sabihin, mayroon tayong 99,000, hindi bababa sa 99,000 boto; kung i-extrapolate mo iyon – 3,000 konstitwensiya
lang ang tiningnan natin, at mayroon pang mga 90,000.
Kung i-extrapolate mo iyon, makikita mo ang saklaw na tinutukoy natin dito.
Hindi kailangang may manipulasyon, hindi kailangang may nanloko o may iba pang nangyari.
Ngunit sa prinsipyo, wala tayong paraan upang mapatunayan kung ang dumarating sa tanggapan ng Pederal na Opisyal ng Pagbabalik
sa gabi ay talagang ang resulta na itinakda sa lokal na antas.
At walang muling pagbibilang ng boto o anumang katulad nito. Kaya, sa prinsipyo, ito ay isang malaking laro ng loterya.
Kaya hindi natin alam kung may limang porsyento ang alyansa ni Sahra Wagenknecht o wala.
Akala ko'y mayroon silang limang porsyento, ngunit hindi ito mapapatunayan dahil ang mismong estruktura ay
nangangahulugang hindi ito isang demokratikong halalan.
At kung, halimbawa, hindi pa inanunsyo ang resulta ng halalang ito, paano natin malalaman kung tama ang kalaunan na
idineklarang resulta, o kung may nagdagdag ng ilang balota o nag-alis ng ilang balota o may iba pang ginawa.
Hindi namin alam, dahil pagkatapos ay inilalagay ang mga bagay sa mga sobre.
Sa totoo lang, ang susunod na punto ay ang ilan sa mga balota ay hindi inilagay sa selyadong sobre, gaya ng hinihingi,
kundi sa mga bag na nakatali lamang ng goma, na nangangahulugang maaari silang buksan at baguhin anumang oras.
Huwag kailanman ipagpalagay na ginagawa nila iyon. Ngunit posible na ginagawa nila iyon.
At hindi natin maaaring, sa isang demokratikong halalan, kahit magbigay ng impresyon na hindi tama ang nangyari.
Lalo na kapag, gaya ng sinabi ko, siyam na libong euro lang ang pagkakaiba natin para kay Sahra Wagenknecht.
9,000 boto!
9,000 boto, eksakto. Isang pagkakaiba ng 9,000 boto.
At iyan nga talaga ang totoo. Kaya ibig sabihin, ang ating mga halalan ay, hindi ko alam kung
paano ilahad, pero tiyak na hindi demokratiko.
Hindi sila pare-pareho, hindi sila nauunawaan, hindi sila malinaw.
Sa napakalaking lawak na ito, tiyak na tiyak na may kaugnayan sa mandato.
At ito ay ngayon naitatag sa unang pagkakataon salamat sa sistematikong pagmamanman sa halalan ng WABEO.
At maaari pa ba akong gumawa ng isa pang koneksyon? Pinag-uusapan natin kanina ang mga referendum.
Ngunit kung alam na natin ngayon na ang mga referendum na ito ay isinasagawa na parang halalan, at alam natin na ang mga resulta
ay hindi tinutukoy sa patas na proseso, at tayo ay humaharap sa napaka-sensitibong mayorya rito – sa tanong
kung babaguhin o hindi ang konstitusyon – kung gayon
Tama, iyon sana ang tanong ko.
Tama, iyon nga ang tanong. Kaya, para baguhin ang konstitusyon, kailangan natin ng kuorum.
Ibig sabihin, isang tiyak na bilang ng mga mamamayan na aktwal na lumalahok sa pagboto na ito.
At saka dapat may tiyak na nakararami sa bilang na ito ng mga kalahok.
Kaya, kung bababain mo lang nang kaunti ang quorum sa ganitong paraan – ibig sabihin, teoretikal na mayroon tayong
dalawang-katlong mayorya para sa isang amyenda sa konstitusyon, pero sasabihin mo, oo, pero sa kasamaang-palad ay
39.8 porsyento lamang ng mga tao ang bumoto at hindi 40 porsyento – mabibigo ang amyenda sa konstitusyon.
Oo, at hindi natin ito makokontrol kung ang mga resulta ng halalan, ang bilang ng mga botante at iba pa Sa madaling salita,
hindi ipinapahayag sa publiko ang resulta sa presinto ng halalan na ito at mayroon kaming hindi bababa sa isang tao na nakaupo sa
bawat presinto ng halalan o sa bawat distrito ng halalan na nakikinig, isinusulat ito at pagkatapos ay ibinibigay sa amin ang
resulta upang masuri namin; ang resulta na sa huli ay itinatakda ay talagang ang resulta na
kanilang inihayag sa mga presinto ng halalan.
Kaya, upang mahanap natin ang ating daan patungo sa direktang demokrasya.
Upang kahit isaalang-alang ang pagbabago ng mga pambansang konstitusyon, kailangan nating
tiyakin na aktibo tayong nagmamasid sa mga halalan.
Kaya, kung tama ang pagkaunawa ko, kailangan ng mga tagapagmasid sa halalan sa lahat ng lugar.
Oo, tinanong mo kanina kung ano ang magagawa ko.
Bukod sa pagtatayo ng selulang ito, na nangangailangan ng malaking pagsisikap, tiyak kong
inirerekomenda kong bisitahin ang website na wabeo.de.
Sa susunod na taon, naniniwala ako na magkakaroon ng halalang panlalawigan sa Baden-Württemberg,
Mecklenburg-Western Pomerania at Saxony-Anhalt.
Ang mga halalang ito ay susubaybayan sa buong bansa sa unang pagkakataon.
Maaari kang magparehistro doon, patotohanan ang iyong pagkakakilanlan, at nagkakahalaga ito ng £6.50.
6.50 euros dahil may prosesong beripikasyon na medyo kumplikado, pero pinapakita nito na may totoong tao sa likod nito.
At saka maaari na nating suriin nang lubusan ang lahat:
Ang iniaannunsyo sa dulo ba ay talagang resulta na lumabas sa mga presinto ng botohan, o sa mga
distrito elektoral? At talagang kapanapanabik iyon.
At maaaring hindi ito ang kaso – isang tagapangasiwa ng distrito, siya ang alkalde ng Speyer, na kalaunan ay sinulatan ng isang
tagamasid sa halalan – kailangan kong banggitin ito rito bilang isang munting detalye... Sa totoo lang, hindi ito isang maliit na
detalye; nakakalungkot talaga – nagrereklamo tungkol sa kung paano siya tinrato bilang
isang tagamasid sa halalan sa presinto ng botohan.
At saka ang alkalde ng Speyer, sa kanyang katungkulan bilang tagapangasiwa ng halalan sa distrito, ay sumulat
pabalik na, sa kanyang pananaw, kakila-kilabot na may mga taong pumupunta at nagmamasid sa halalan.
Dahil sa esensya, ipinahihiwatig nito na hindi maayos ang pagsasagawa ng halalan, na
nagwawalang-bisa sa ating demokrasya. Isipin mo nga iyon.
Ang pampublikong katangian ng halalan ay isa sa mga pangunahing prinsipyong elektoral na nakasaad sa
ating batas elektoral at mga regulasyong elektoral.
At saka lumalabas ang isang responsableng tagapangasiwa ng halalan sa distrito at sinasabi na, mula sa kanyang pananaw, ang
katotohanang may gustong magmasid sa halalan, na may gustong suriin kung ang nagaganap dito – ang palagi nating
tinutukoy bilang isang akto ng kasarinlan, ang nag-iisang akto ng kasarinlan – ay isinasagawa nang maayos.
Mukhang hindi nila pinagkakatiwalaan sila, dahil lang nakatayo sila roon.
At ganoon nga ang takbo. Isipin mo nga iyon.
Ganito ang opinyon ng alkalde tungkol sa mga taong responsable sa kanyang pagkakaluklok sa posisyong ito sa simula pa lamang.
Napaka-interesante. Napakaganda. Ginoong Ludwig, maraming salamat sa pakikipag-usap sa amin!
Talagang isang karanasang nagbukas ng aking mga mata. Higit sa lahat, posible na ngayong makita kung anong mga
hakbang ang tunay na maaaring gawin ng bawat indibidwal.
Una, maaari kang makilahok sa pagmamasid sa halalan.
Naniniwala ako na maaari mong kontakin ang WABEO.
Pagkatapos, makikita mo kung paano ka makabubuo ng isang selda o makakasali sa isang umiiral na selda.
Pagkatapos, maaari mo na lang itong gawin. Nagsisimula ang kalayaan sa hindi.
Sa tingin ko ay ibinigay mo na sa amin ang ilang paunang hakbang kung paano namin ito
maisasakatuparan, upang maibalik ng mga mamamayan ang kontrol.
Maraming salamat sa napaka-nakapagbukas ng isip na panayam!
Maraming salamat sa pagpayag na makarito ako.