Με μεγάλη μου χαρά καλωσορίζω τον ερευνητή Klaus Scheidsteger για μια συνέντευξη εδώ στο Kla.tv σήμερα.
Κύριε Scheidsteger, πολλοί από τους τηλεθεατές μας δεν σας γνωρίζουν ακόμη.
Μπορείτε να μας συστηθείτε εν συντομία και να μας πείτε κάτι για την καριέρα σας;
Ναι, είμαι πολύ ευτυχής να το κάνω αυτό. Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση στη συνέντευξη.
Αυτό συμβαίνει όλο και περισσότερο τελευταία. Είμαι κι εγώ ευχαριστημένος, φυσικά.
Στην πραγματικότητα είμαι δημοσιογράφος τηλεόρασης στο επάγγελμα.
Σπούδασα δημοσιογραφία στο πανεπιστήμιο του Ντόρτμουντ και ήμουν μέλος του πρώτου έτους.
Και αυτός ο νέος προσανατολισμός των σπουδών μου που ήταν προσανατολισμένες στην πράξη ολοκληρώθηκε μετά το
ενδιάμεσο δίπλωμά μου σε μια πρακτική άσκηση, την οποία μπόρεσα να ολοκληρώσω στην Westdeutscher Rundfunk στην Κολωνία.
Αυτό συνέβαινε σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ιδιωτικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς.
Έτσι, αυτό ήταν ακόμα ευσεβής πόθος για τους δημοσιογράφους.
Όποιος είχε μια καλή ιδέα, είχε τη δυνατότητα να την υλοποιήσει και δεν λογοκρίθηκε ή οτιδήποτε άλλο.
Και αυτό ήταν απλά μια καλή στιγμή, αυτά ήταν τα χρόνια της μαθητείας που πραγματικά απολάμβανα.
Και η επόμενη εξέλιξη ήταν τότε, όταν εγκρίθηκαν οι ιδιωτικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς, ίδρυσα τη δική μου εταιρεία παραγωγής
ταινιών στην πόλη μου, το Έσσεν, το 1984, σε ηλικία 30 ετών.
Από εκεί και πέρα, παρήγαγα διεθνείς ειδήσεις, ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ με τη δική μου τεχνολογία και τη
δική μου ομάδα, πράγμα που ήταν πολύ διασκεδαστικό.
Για ένα διάστημα, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν.
Σύμφωνα λοιπόν με το σύνθημα, τώρα ξέρουμε τι θέλει να δει ο θεατής και σταματήστε τις
διανοητικές σας ανοησίες, κανείς δεν θέλει να το δει.
Εντάξει
Στη συνέχεια μείωσα την εταιρεία για λίγο και έκανα παραγωγή για την Arte.
Ήταν ακόμα ένας πολύ ανοιχτόμυαλος σταθμός, αλλά ας πούμε ότι αυτό που είχα μάθει κάποτε είχε σταδιακά χαθεί.
Έτσι, όλοι πίστευαν επίσης ότι θα μπορούσαν να είναι δημοσιογράφοι.
Και αυτό που κάποτε ήταν ομαδική δουλειά - μια ομάδα κάμερας εκεί, ένας μοντέρ εκεί -
έπρεπε να γίνεται βήμα προς βήμα από ένα άτομο.
Βέβαια, η ψηφιοποίηση έδωσε επίσης το έναυσμα γι' αυτό το δρόμο. Όσον αφορά όμως το
περιεχόμενο, στην πραγματικότητα έγινε όλο και χειρότερη.
Αλλά αυτό που ήταν και εξακολουθεί να είναι σημαντικό είναι ότι είχα μια σπουδαία εκπαίδευση.
Τα ρεπορτάζ και τα ντοκιμαντέρ σας επικεντρώνονται στις κινητές επικοινωνίες εδώ και περίπου 20 χρόνια.
Πώς αναγνωρίσατε την αποστολή της ζωής σας σε αυτόν τον συγκεκριμένο τομέα;
Έτσι, στην πραγματικότητα ήταν η περίπτωση που ηλεκτρο-υπερευαίσθητοι
άνθρωποι με πλησίαζαν στην ιδιωτική σφαίρα.
Είπαν ότι αισθάνονταν ότι κρατούσα κινητό τηλέφωνο. Και στην αρχή σκέφτηκα ότι ήταν λίγο τρελοί.
Αλλά στην επόμενη συνάντηση αυτοί οι άνθρωποι μου έδωσαν ένα βιβλίο ενός Αμερικανού επιστήμονα, του Δρ Τζορτζ Κάρλο, ο οποίος
είχε κάποτε κάνει έρευνα για λογαριασμό της βιομηχανίας μεταξύ 1993 και 1999 και είχε γράψει αυτό το βιβλίο μαζί με έναν
δημοσιογράφο της Washington Post, τον Μάρτιν Σραμ, όπου είχε στη συνέχεια παρουσιάσει τις δικές του
εμπειρίες με τη βιομηχανία - η βιομηχανία ήταν ο πελάτης του.
Είχε διαπιστώσει προβλήματα και αυτά δεν είχαν κοινοποιηθεί στο κοινό με τη μορφή που θα ήταν απαραίτητη.
Και αυτός ο Γιώργος Κάρλο είχε δύο κύριες κατευθύνσεις στη ζωή του: είχε σπουδάσει ιατρική και νομική.
Και είχαν επιλέξει τον λάθος παρτενέρ.
Στη συνέχεια, ο άνθρωπος πήγε εκεί και προσπάθησε να οργανώσει αγωγές κατά της μεγάλης βιομηχανίας κινητής
τηλεφωνίας, να βοηθήσει στη δόμησή τους και επίσης να προωθήσει το όλο θέμα με βάση τα επιστημονικά του ευρήματα.
Με άλλα λόγια, ήταν μια σπουδαία ιστορία για την οποία, παραδόξως, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε.
Και στη συνέχεια, σταδιακά εισήλθα στο αντικείμενο, το οποίο έχει ένα απίστευτα ευρύ φάσμα.
Ναι, οι ταινίες σας σας έφεραν σε επαφή με διάσημους ειδικούς στον τομέα αυτό. Μόλις αναφερθήκατε στον George Carlo.
Μπορείτε να πείτε λίγα λόγια γι' αυτό; Ποιους άλλους ειδικούς έχετε συναντήσει και ποιες απόψεις έχουν αυτοί οι επιστήμονες;
Έτσι, η πρώτη μου ταινία, η οποία προβλήθηκε στη γαλλική τηλεόραση το 2006, αφορούσε τις αγωγές κατά της βιομηχανίας κινητής
τηλεφωνίας, οι οποίες βασίζονταν σε επιστημονικά ευρήματα.
Και το όλο θέμα τροφοδοτήθηκε από την ιστορία του Τζορτζ Κάρλο, ο οποίος απαξιώθηκε αφού δημοσιοποιήθηκε.
Στην πραγματικότητα με σημαντικές πληροφορίες για την προστασία των καταναλωτών από την ίδια την επιστήμη
της, η οποία χρηματοδοτήθηκε από τη βιομηχανία, αλλά στη συνέχεια έφερε μοιραία αποτελέσματα.
Και κατά τη διάρκεια αυτής της, ας πούμε, πρώτης ιστορίας, η οποία μεταδόθηκε το 2006 από το γαλλικό κρατικό ραδιοτηλεοπτικό
δίκτυο France Deux, γνώρισα έναν ή δύο επιστήμονες με τη βοήθεια του Γιώργου Κάρλο, οι οποίοι εκείνη την εποχή είχαν βρει όχι μόνο
προβλήματα, αλλά και λύσεις. Αυτό ήταν επίσης πολύ ενδιαφέρον.
Υπήρχε το λεγόμενο Noisefield στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον.
Οι άνθρωποι που κάποτε το είχαν βρει αυτό, παρεμπιπτόντως επίσης για λογαριασμό της βιομηχανίας,
δηλαδή του στρατού, μίλησαν τότε επίσης ανοιχτά.
Μου είπαν ότι αυτός ήταν ο προμηθευτής του στρατού - ήταν η Motorola. Η Motorola είναι πρωτοπόρος στην κινητή τηλεφωνία.
Και η Motorola ήταν ο πελάτης που ήθελε να δει αν θα μπορούσε να βρεθεί κάτι που θα καθιστούσε τις
ακτίνες αναποτελεσματικές και θα δημιουργούσε επικοινωνία.
Και στη συνέχεια το ερεύνησαν αυτό για δέκα χρόνια και βρήκαν το λεγόμενο πεδίο θορύβου.
Και αφού το παρουσίασαν στη Motorola, οι τεχνικοί ήταν αρχικά πολύ ενθουσιασμένοι.
Υπάρχει ένας καθηγητής Lipowitz, ο οποίος είναι επίσης γνωστός στους ερευνητές και έχει πλέον αποβιώσει.
Αλλά ο διάδοχός του πήγε το όλο θέμα παραπέρα.
Οι ενθουσιώδεις τεχνικοί της Motorola αντικαταστάθηκαν σταδιακά από δικηγόρους και κάποια
στιγμή είπαν: "Αυτό που βρήκατε εδώ δεν υπάρχει.
Οι στρατιωτικοί το χρησιμοποιούσαν ούτως ή άλλως για να προστατεύσουν τα δικά τους
παιδιά από τις ακτίνες, κατά κάποιο τρόπο.
Αλλά δεν ενέκρινε το όλο θέμα, διότι δεν μπορεί να υπάρχει πρόβλημα, διότι την ίδια στιγμή απαγγέλλονται
κατηγορίες και οι τεράστιες ομαδικές αγωγές θα προκαλούσαν την κατάρρευση ολόκληρου του κλάδου.
Αυτό ήταν πολύ συναρπαστικό.
Κατά τη διάρκεια της περαιτέρω εργασίας μου, μπόρεσα στη συνέχεια να εξοικειωθώ κυρίως με τις ευρωπαϊκές
έρευνες, επειδή ο Γιώργος Κάρλο τις συμβουλευόταν τότε.
Υπάρχει η ταινία Thank You for Calling, όπου το δείχνω και αυτό λίγο και μπαίνω στα εργαστήρια ανθρώπων όπως ο Kundi και ο
Moosgöller, ο Michael Kundi από το MedUni της Βιέννης, ένας γιατρός εργασίας που έχει επίσης
πραγματοποιήσει έρευνα για λογαριασμό του κράτους.
Στη συνέχεια, υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Willi Moosgöller, ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ερευνητής του καρκίνου.
Έτσι γνώρισα τον καθηγητή Adlkofer.
Μεγάλα ονόματα - όσοι είναι λίγο εξοικειωμένοι με το θέμα θα το αναγνωρίσουν αυτό.
Είχε ξεκινήσει τη Μελέτη Reflex, μια ευρωπαϊκή μελέτη, η οποία αργότερα επιχειρήθηκε να απαξιωθεί
ως παραγγελιοδοτημένη έρευνα ή παραποιημένη έρευνα.
Λοιπόν, αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον. Βρίσκεις αυτό το μοτίβο ξανά και ξανά.
Όλοι οι άνθρωποι που έχουν βρει κάτι πολεμούνται από το λόμπι με τεράστια οικονομική υποστήριξη από τη
βιομηχανία, και σε ορισμένες περιπτώσεις τους αφαιρούνται.
Πρόκειται πραγματικά για μια καταστροφική κατάσταση, ειδικά για εμάς τους καταναλωτές.
Αλλά έχουμε επίσης ακτινοπροστασία στη Γερμανία και κάνουν καλή δουλειά - προστατεύουν την ακτινοβολία.
Ναι, έχετε ήδη προβλέψει λίγο την επόμενη ερώτηση με τα σχόλιά σας.
Οι υπόλοιποι λεγόμενοι επιστήμονες δίνουν σχεδόν όλοι το πράσινο φως για το θέμα των κινητών τηλεφώνων.
Νομίζω ότι οι λόγοι είναι ήδη προφανείς από αυτά που μόλις είπα.
Ναι, υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα βιβλία σχετικά με αυτό. Δεν είναι μόνο ένα φαινόμενο που
μπορεί πλέον να βρεθεί στα κινητά τηλέφωνα.
Το ίδιο συμβαίνει και στη βιομηχανία, στη βιομηχανία τροφίμων και ούτω καθεξής.
Λοιπόν, υπάρχουν δύο βιβλία του καθηγητή Kreis, ο οποίος εμφανίζεται επίσης στην
τελευταία μου ταινία "Το ψηφιακό δίλημμα".
Ο Christian Kreis έχει γράψει: "Αγορασμένη έρευνα" και "Αγορασμένη επιστήμη".
Και περιγράφει με μεγάλη σαφήνεια πώς οι άνθρωποι που δεν συμφωνούν, ας πούμε, απαξιώνονται, μεταφέρονται,
απειλούνται. Υπάρχουν πραγματικά διαφορετικά σενάρια.
Και στην αρχή ήμουν ακόμα πολύ αφελής. Δεν μπορούσα καν να φανταστώ ότι υπήρχε τέτοια κακία.
Δυστυχώς, όμως, έτσι έχουν τα πράγματα, επειδή φυσικά έχουμε μια παγκόσμια βιομηχανία. Έχουμε μια
συναρπαστική τεχνολογία, δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό.
Εσείς και εγώ μιλάμε για αυτή την ψηφιακή ευκαιρία και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής.
Όλοι χρησιμοποιούμε κινητό τηλέφωνο. Δεν είμαστε εναντίον του.
Αλλά αυτό που έχετε δει σε μεμονωμένες περιπτώσεις είναι μερικές φορές πολύ δύσκολο να αποκαλυφθεί.
Αλλά υπάρχει, για παράδειγμα, η λεγόμενη ICNIRP - η Διεθνής Επιτροπή για την Προστασία από Μη Ιονίζουσες Ακτινοβολίες.
Και η ICNIRP εδρεύει στο Ομοσπονδιακό Γραφείο για την Προστασία από την Ακτινοβολία και
χρηματοδοτείται από τα χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων.
Υπάρχει η λεγόμενη έκθεση της ICNIRP από έναν συνάδελφο από το Μόναχο, τον καθηγητή Buchner, σε συνδυασμό με μια
αποθανόντα ευρωβουλευτή από τη Γαλλία, τη Michelle Rivasi.
Αυτό μπορεί επίσης να μεταφορτωθεί σε μορφή PDF από την πρωτοβουλία αρμοδιοτήτων.
Τα επιμέρους μέλη αυτής της επιτροπής, η οποία καθορίζει τη διεθνή ακτινοπροστασία και τις οριακές τιμές
ακτινοβολίας, ερευνήθηκαν και αποδείχθηκε ότι όλοι τους έχουν διασυνδέσεις με τη βιομηχανία.
Έτσι, πληρώνονται επίσης από τη βιομηχανία, αυτά είναι απλά γεγονότα που έχουν δημιουργηθεί εδώ.
Και ίσως είναι ενδιαφέρον για όσους ενδιαφέρονται να ρίξουν μια ματιά σε αυτή τη λεγόμενη έκθεση
της ICNIRP, διότι θα βρουν γρήγορα αυτό που ψάχνουν.
Και μια ομάδα συναδέλφων που ονομάζεται Investigate Europe το συνόψισε πολύ ωραία.
Και στη νέα μου ταινία, παρουσιάζω και αυτό. Έτσι, το das-digitale-dilemma.de (πάντα με ένα μείον
στο ενδιάμεσο) παρέχει πολλές πληροφορίες, αν μου επιτρέπεται να κάνω λίγη αυτοδιαφήμιση.
Ναι, ευχαρίστως.
Ναι, αν και τα ντοκιμαντέρ σας ήταν στην πραγματικότητα πάντα ιδιαίτερα εκρηκτικά, κυρίως όσον αφορά την υγεία όλων των
ανθρώπων, προβλήθηκε μόνο μία φορά -το αναφέρατε προηγουμένως- σε ένα ντοκιμαντέρ σαν αυτό στη γαλλική τηλεόραση
και μόνο σε συντομευμένη μορφή στη γερμανική τηλεόραση και χωρίς καμία ανακοίνωση προγράμματος.
Ποιες εμπειρίες είχατε ως ειδικός με το λεγόμενο mainstream όσον αφορά τις κινητές επικοινωνίες;
Ναι, αυτή ήταν μια πολύ σκληρή εμπειρία.
Λοιπόν, η πρώτη ταινία ήταν μια παραγγελία της France Deux στο Παρίσι. Εκεί υπήρχε ακόμα
ένας πολύ ανοιχτόμυαλος σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ.
Και μου είπε: Κοίτα, είσαι Γερμανός, ίσως έχεις μια ευκαιρία συνδυασμού, μια ευκαιρία συμπαραγωγής με το ARD, για παράδειγμα.
Ξέρω κάποιον, έναν ανοιχτόμυαλο αρχισυντάκτη στο MDR.
Και την ήξερα κι εγώ, ήρθα σε επαφή μαζί της και μετά είπε: "Εντάξει, θα το κάνουμε". Χρειαζόμαστε 45 λεπτά.
Οι Γάλλοι χρειάζονταν 50 έως 52 λεπτά για τη μορφή του προγράμματός τους.
Και μου υποσχέθηκαν ότι το όλο θέμα θα παρουσιαζόταν στο ARD, δηλαδή στο πρώτο πρόγραμμα.
Οι Γάλλοι το μετέδωσαν στην prime time. Και επαναλήφθηκε επίσης αρκετές φορές.
Για τους Γερμανούς, η ταινία εξαφανίστηκε πρώτα στο ντουλάπι με τα δηλητήρια.
Εντάξει
Αλλά μπορώ επίσης να πω ότι η ταινία είχε τον τίτλο που ανακοινώθηκε και στις εφημερίδες: Portables en
accusation - με άλλα λόγια, κινητά τηλέφωνα σε δίκη.
Και αυτός ο τίτλος άλλαξε ελαφρώς το βράδυ της εκπομπής υπό την πίεση των δικηγόρων του κλάδου.
Είπε: ΗΠΑ: κινητά τηλέφωνα στο κατηγορητήριο.
Και έπρεπε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι συμπεριλάβαμε μια γραμματοσειρά στους τίτλους
τέλους που λέει ότι ο ΠΟΥ έχει τα πάντα υπό έλεγχο.
Επομένως, δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα.
Παρόλο που όλα όσα δείχνει η ταινία συμβαίνουν εκεί, έπρεπε να βάλουμε αυτή την προσθήκη για να καθησυχάσουμε τον θεατή.
Οι εσωτερικοί δικηγόροι του ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού ήταν πραγματικά στριμωγμένοι. Και έπρεπε να εμπλακώ.
Είχα την ευκαιρία να πω, εντάξει, τότε δεν θα το μεταδώσουμε καθόλου.
Ή μπορώ να συμφωνήσω με αυτές τις μικρές αλλαγές. Έτσι, από εκεί ξεκίνησε, είναι απλά ένα ενδιαφέρον θέμα.
Εκεί βγαίνουν απίστευτα πολλά χρήματα. Και στους ανθρώπους δεν αρέσει το γεγονός ότι αυτό διαταράσσεται.
Λοιπόν, η πρώτη κριτική συνεισφορά έγινε το 1993 σε ένα talk show στην Αμερική.
Ως αποτέλεσμα, οι μετοχές της Motorola υποχώρησαν κατά 10 % μέσα σε μια εβδομάδα.
Και φυσικά αντέδρασαν και κάλυψαν όλες τις θέσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πάει τίποτα στραβά και
στη συνέχεια το παρακολούθησαν τα μέσα ενημέρωσης.
Επειδή στη συνέχεια συνέβησαν τα εξής στην ARD, δηλαδή το MDR slash.
Δεν με ενημέρωσαν καθόλου. Μου έλεγαν πάντα: Εντάξει, θα το στείλουμε κάποια στιγμή, θα σας ενημερώσουμε τότε.
Και προς το τέλος του έτους, δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από μια γραμματέα, μια μέρα πριν από
την προβολή του προγράμματος, η οποία μου είπε:
Θα παρουσιάσουμε το πρόγραμμα αύριο, αλλά έχουμε κόψει 30 λεπτά - ή όχι, το έχουμε μειώσει σε 30 λεπτά.
Μου παραδόθηκαν και πληρώθηκαν τα 45 λεπτά που ήθελα.
Και τότε είδα ότι δεν υπήρχε καμία ανακοίνωση προγράμματος για αυτή τη συνεισφορά.
Στη συνέχεια τηλεφώνησα στους συναδέλφους μου στη Süddeutsche Zeitung. Επειδή εκεί υπήρχε ακόμα ένα πολύ
ενδιαφέρον τμήμα μέσων ενημέρωσης εκείνη την εποχή, συμπεριλαμβανομένου ενός κριτικού τμήματος.
Και επέστησα την προσοχή τους σε αυτή τη σύνδεση.
Και τότε επικοινώνησαν με τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα και, σε αντίθεση με εμένα, πήραν μια δήλωση
που έλεγε: Η ταινία δεν είχε γερμανική σύνδεση.
Και στη συνέχεια παρακολούθησα την ταινία την επόμενη μέρα στις 10 π.μ. την ώρα μετάδοσης.
Η γερμανική αναφορά έλειπε επίσης, την έκοψαν οι ίδιοι.
Λοιπόν, αυτό είναι αυτό που βίωσα εγώ, οπότε είναι πραγματικά απίστευτο.
Αλλά έτσι ξεκίνησαν τα μέτρα λογοκρισίας πριν από 20 χρόνια. Και στη συνέχεια εξέτασα επίσης με τι είχε να κάνει αυτό.
Εκείνη τη χρονιά είχαν την T-Mobile ως συνεργάτη για την Bundesliga.
Δεν θα μπορούσαν τώρα να δυσφημίσουν τον καλύτερο πελάτη, τον καλύτερο διαφημιστικό πελάτη - ο οποίος άφηνε μερικές
εκατοντάδες εκατομμύρια το χρόνο και ήταν έτσι σε θέση να τους υποστηρίξει για τα δικαιώματα της Bundesliga.
Από την άποψη αυτή, η γερμανική αναφορά απουσίαζε σκόπιμα.
Οπότε ναι, σήμερα μπορώ να γελάσω με αυτό. Τότε σκεφτόμουν, Θεέ μου, τι κάνεις;
Εγώ δεν το έμαθα έτσι.
Ναι. Ως δημοσιογράφος, ποιες δυνατότητες βλέπετε για τους τηλεθεατές μας να αντιδράσουν σε
αυτές τις μεθοδεύσεις των μέσων μαζικής λογοκρισίας;
Λοιπόν, ήδη εκμεταλλεύεστε τις ευκαιρίες που υπάρχουν μέχρι στιγμής.
Λοιπόν, είχα επίσης έναν μικρό πόνο στο στομάχι, επειδή θα έλεγα ότι συνολικά υπάρχει πολύς διασυρμός, ακόμη και μεταξύ των
ανθρώπων που είναι επικριτικοί για τα κινητά τηλέφωνα, για παράδειγμα, δεν είστε καθολικά δημοφιλής, πράγμα
που είναι πραγματικά πολύ κρίμα. Το drudge ξέρει γιατί.
Αλλά οι πυροβολισμοί γίνονται όπου είναι δυνατόν.
Και έτσι το ένιωσα και εγώ σε τέτοιο βαθμό που πραγματικά σκέφτηκα, αρκετά είναι αρκετά.
Και η μόνη ευκαιρία αυτή τη στιγμή μου φαίνεται ότι βρίσκεται στην τεχνογνωσία και τη δύναμη
των εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης ειδικότερα.
Και είδα επίσης την εκδήλωση στην Πράγα, για παράδειγμα, όπου η Auf1 διοργάνωσε αυτό το AWEF. Ήσασταν εκεί.
Και υπήρχαν και μερικοί συνάδελφοι που απλά μιλούσαν απλά και εξηγούσαν τα πράγματα όπως
έπρεπε. Και δεν είναι πλέον εξουσιοδοτημένοι.
Έτσι, θα πρέπει να προσκαλέσετε ανθρώπους που έχουν λάβει μέρος εκεί σχεδόν κάθε εβδομάδα.
Αλλά είναι πάντα τα ίδια πρόσωπα από την πολιτική. Η βιομηχανία, η πολιτική και τα ΜΜΕ παίζουν πλέον πραγματικά διπλό παιχνίδι.
Έχει φτάσει σε ένα επίπεδο που είναι ανυπόφορο.
Έτσι, αν ξέρετε λίγο από δημοσιογραφική δουλειά, σύμφωνα με το σύνθημα... αυτό που ένιωθα, μου το είπαν και οι συνάδελφοί
μου αρκετά ξεκάθαρα: αν δεν παίζεις μαζί μας, είσαι εκτός.
Είμαι έξω. Και χαίρομαι γι' αυτό.
Αλλά τώρα είμαι μέσα, Μάρτιν.
Ναι, επιτρέψτε μου να το θέσω έτσι. Έχω την εντύπωση ότι τα κριτικά μυαλά είναι ανεπιθύμητα.
Συχνά έχω την εντύπωση ότι οι ίδιοι άνθρωποι καλούνται πάντα σε talk shows, τα οποία προβάλλονται κάπου κάθε μέρα, αλλά
αντί να το αφήσουν να ξεσπάσει και να ακουστούν και άλλες απόψεις, τους παγιδεύουν. Λοιπόν, αυτό τουλάχιστον.
Και αυτές είναι απλά συνθήκες που δεν είναι πλέον δημοκρατικές στα μάτια μου. Και τις βρίσκω πολύ, πολύ λυπηρές.
Είμαι επίσης εξαιρετικά απογοητευμένος. Έχετε τόσες διαφορετικές θέσεις ως παρατηρητής και δεν μπορώ
να παρακολουθήσω πλέον ούτε το κανονικό πρόγραμμα.
Επειδή υπάρχει πάντα αυτό το είδος πλαισίωσης.
Επιτρέψτε μου να σας δώσω μια λέξη-κλειδί: ο ρωσικός επιθετικός πόλεμος. Ναι, αυτό είναι το σφυρηλάτημά σας κάθε λίγες προτάσεις.
Και μόνο σε αυτό το επίπεδο συμβαίνουν τέτοια πράγματα και χρησιμοποιούνται χειραγωγικά, μέχρι και τη
φεουαλετονική περιοχή, για να βάλουν τους ανθρώπους στο κλίμα.
Και αυτός είναι απλώς ένας λανθασμένος και μη αντικειμενικός τρόπος μετάδοσης πληροφοριών.
Και δεν βλέπω να επιτρέπεται η κριτική σκέψη, ακόμη και στα λεγόμενα talk shows, και το βρίσκω εξαιρετικά λυπηρό.
Έτσι, στην αρχή της εποχής των κοροναϊών, υπήρχαν ένας ή δύο κρίσιμοι εκπρόσωποι, όπως ο Wolfgang Wodarg ή κάτι τέτοιο.
Τον ξαναείδατε στην αρχή και στη συνέχεια τον αποσιώπησαν τα μέσα ενημέρωσης.
Αντιθέτως, άνθρωποι όπως ο Sucharit Bhakdi έχουν διωχθεί νομικά και έχουν κλείσει ή
έχουν προσπαθήσει να κλείσουν την εκπομπή του.
Και είναι τόσο υπέροχοι άνθρωποι. Τι κάνεις εκεί;
Αυτό είναι απίστευτο για μένα. Αλλά και τόσο τυποποιημένα περιθώρια.
Ναι, και νομίζω ότι κάτι πρέπει να γίνει για να αντιμετωπιστεί αυτό και στην πραγματικότητα λειτουργεί αρκετά καλά.
Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχουν ήδη πολλοί από εμάς που δεν αφήνουμε να μας κοροϊδέψουν και που εξακολουθούμε
να κάνουμε το δικό μας, ο καθένας με τον τρόπο του.
Υπάρχουν οι πιο διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες και ικανότητες.
Αλλά νομίζω ότι αυτό λέγεται δημοκρατική συμπεριφορά των μέσων ενημέρωσης, το βρίσκω
ευχάριστο και πολύχρωμο, έτσι πρέπει να είναι.
Και εκεί είναι που προσπαθώ να κάνω το δικό μου πράγμα. Επίσης, με τη βοήθεια θαυμάσιων οργανώσεων όπως η ένωση WIR στην Ελβετία.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο πολυδραστήριοι.
Αλλά επειδή έκανα κάτι μαζί τους και το έφερα εις πέρας χάρη στη βοήθειά τους, με σπρώχνουν επίσης στη δεξιά γωνία.
Έτσι, από τις δικές τους τάξεις! Αυτό είναι τόσο εξωφρενικό, τόσο γελοίο, τόσο ντροπιαστικό.
Αλλά ούτε και εγώ θέλω να λειτουργώ με θυμό.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η εκπαίδευση των καταναλωτών, η προστασία των καταναλωτών. Για να επιτευχθεί αυτό,
οι καταναλωτές πρέπει να διαμορφώσουν τις δικές τους απόψεις. Και όχι μόνο για τις καθημερινές ειδήσεις.
Ναι, νομίζω ότι μεταξύ όλων αυτών των άλλων ανθρώπων, αυτό που νομίζω ότι βρήκε τόσο μεγάλη
απήχηση σε αυτό το AWEF είναι απλά αυτή η αλληλεγγύη.
Αυτή η αλληλεγγύη όλων των ανθρώπων που προσπαθούν ακόμα να διαμορφώσουν μια άποψη κάπου και επίσης να την υποστηρίξουν.
Και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει όλο και περισσότερο, ότι αυτές οι ευαισθησίες, που υπάρχουν μερικές φορές, είναι πραγματικά, θα
έλεγα, ότι το κάνει περισσότερο έτσι και το κάνει περισσότερο έτσι, έτσι ώστε να μην έχει σημασία, αλλά έχετε
έναν στόχο: να ενημερώνετε τους ανθρώπους ολοκληρωμένα.
Και ο καθένας πρέπει να αποφασίσει μόνος του ούτως ή άλλως. Αυτό δεν είναι θέμα.
Ναι, κ. Scheidsteger, σας ευχαριστούμε πολύ γι' αυτή τη σύντομη συνέντευξη και σας ευχόμαστε να συνεχίσετε
να έχετε επιτυχία σε ό,τι κάνετε και να συνεχίσετε να ακολουθείτε μια κριτική προσέγγιση.
Σας ευχαριστώ πολύ και τα καλύτερα. Ναι, ευχαρίστως.