Ես ուրախ եմ այսօր Kla.tv-ում ողջունել հետաքննական կինոռեժիսոր Կլաուս Շեյդշտեգերին հարցազրույցի համար։
Պարոն Շեյդշտեգեր, մեր բազմաթիվ դիտողներ դեռ ձեզ չեն ճանաչում։
Կարո՞ղ եք կարճ ներկայացնել ինքներդ ձեզ և մի փոքր պատմել ձեր կարիերայի մասին։
Այո, ես ուրախ կլինեմ։ Շնորհակալություն, որ ինձ հրավիրեցիք այս հարցազրույցին։
Վերջին շրջանում դա հաճախ է պատահում։ Իհարկե, ես ուրախ եմ։
Լավ, իրականում ես մասնագիտությամբ հեռուստատեսային լրագրող եմ։
Ես Դորտմունդի համալսարանում ուսումնասիրել եմ լրագրություն և եղել եմ առաջին խմբի անդամ։
Իմ պրակտիկ ուղղված ուսումնասիրությունների այս նոր ուղղությունը գագաթնակետին հասավ միջանկյալ դիպլոմից հետո անցած պրակտիկայով,
որը կարողացա անցկացնել Քյոլնի Westdeutscher Rundfunk-ում։
Դա այն ժամանակ էր, երբ մասնավոր հեռարձակողներ չկային։
Լավ, դա դեռ լրագրողների համար խնդրանքով կազմակերպված շոու էր։
Ով ցանկացած մեկը, ով լավ գաղափար ուներ, թույլատրվում էր այն իրականացնել; չկար ոչ մի սենսուրա կամ որևէ այլ սահմանափակում։
Եվ դա պարզապես հիանալի ժամանակ էր, դա իմ ձևավորման տարիներն էին, որոնք ես շատ վայելեցի։
Հաջորդ զարգացումը տեղի ունեցավ, երբ մասնավոր հեռարձակողներին տրվեցին լիցենզիաներ։ 1984 թվականին, 30 տարեկանում, ես հիմնեցի
իմ սեփական կինոարտադրական ընկերությունը իմ ծննդավայր Էսսենում։
Այնուհետև ես արտադրեցի միջազգային նորություններ, հաղորդումներ և փաստավավերագրական ֆիլմեր իմ
սեփական սարքավորումներով և թիմով, ինչը շատ զվարճալի էր։
Մինչև 1990-ականների կեսերը մի որոշ ժամանակ ամեն ինչ սկսեց փոխվել։
Ասես թե ասում են՝ հիմա գիտենք, թե ինչ են դիտողները ուզում տեսնել, այնպես որ դադարեցրեք ձեր
ինտելեկտուալ անհեթեթությունը․ ոչ ոք դա տեսնել չի ուզում։
Լավ
Դրանից հետո ես մի որոշ ժամանակ ընկերությունը կրճատեցի և արտադրել եմ Arte-ի համար։
Դա դեռ շատ բաց մտածող հաղորդավար էր, բայց ասենք, որ այն, ինչ ես մի ժամանակ սովորել էի, աստիճանաբար կորավ։
Ուստի բոլորը կարծում էին, որ կարող են լրագրող դառնալ։
Իսկ այն, ինչ նախկինում թիմային աշխատանք էր՝ տեսախցիկների թիմը, խմբագիրը, հետո ստիպված
եղավ մեկ մարդու կողմից քայլ առ քայլ կատարվել։
Իհարկե, այս փողոցի թվայնացման ժամանակ նույնպես դա տեղի ունեցավ։ Բայց բովանդակության առումով այն իրականում գնալով ավելի վատացավ։
Բայց ինչը կարևոր էր, և մինչ օրս էլ կարևոր է, այն է, որ ես ստացել եմ հիանալի կրթություն։
Մոտավորապես 20 տարի է, որ ձեր ռեպորտաժներն ու փաստավավերագրական ֆիլմերը բազմիցս կենտրոնացել են բջջային հաղորդակցության վրա։
Ինչպե՞ս հասկացաք, որ այս հատուկ առարկայական ոլորտը ձեր կյանքի գործն է։
Լավ, իրականում տեղի ունեցավ այն, որ էլեկտրականության նկատմամբ գերզգայուն մարդիկ մոտեցան ինձ իմ անձնական կյանքում։
Նրանք ասացին, որ զգում են, թե ես բջջային հեռախոս եմ կրում։ Սկզբում ես կարծում էի, որ նրանք մի քիչ խելագար են։
Բայց մեր հաջորդ հանդիպման ժամանակ նրանք ինձ նվիրեցին ամերիկացի գիտնական դոկտոր Ջորջ Կառլոյի գիրքը, ով 1993–1999 թվականներին
արդյունաբերության պատվերով հետազոտություններ էր անցկացրել և այս գիրքը գրել էր «Վաշինգտոն Փոստի» լրագրող Մարտին Շրամի
հետ, որտեղ նա պատմում էր իր սեփական փորձառությունները արդյունաբերության հետ՝ արդյունաբերությունն իր հաճախորդն էր։
Նա խնդիրներ էր հայտնաբերել, և դրանք հանրությանը անհրաժեշտ ձևով չէին հաղորդվել։
Եվ այս Ջորջ Կառլոն իր կյանքում երկու հիմնական ուղղություններ ուներ, քանի որ ուսումնասիրել էր բժշկություն և իրավագիտություն։
Եվ նրանք սխալ մարտավարական մարզման գործընկեր էին ընտրել։
Այնուհետև նա ձեռնամուխ եղավ և փորձեց կազմակերպել ու օգնել կառուցել դատական հայցեր մեծ բջջային
հեռախոսարդյունաբերության դեմ, ինչպես նաև առաջ մղել ամբողջ գործընթացը իր գիտական հայտնագործությունների հիման վրա։
Այսինքն՝ դա հիանալի պատմություն էր, որը, տարօրինակաբար, ոչ ոք չէր հետաքրքրվում։
Եվ ապա ես աստիճանաբար մտա այդ թեմայի մեջ, որը ընդգրկում է անհավանական լայն շրջանակ թեմաների։
Այո, ձեր ֆիլմերի միջոցով դուք կապ եք հաստատել այս ոլորտի հեղինակավոր փորձագետների հետ։ Դուք նոր եք նշել Ջորջ Կառլոյին։
Կարո՞ղ եք կարճ մեկնաբանել սա։ Որ այլ փորձագետների հետ եք հանդիպել և ինչ տեսակետներ ունեն նրանք։
Իմ առաջին ֆիլմը, որը 2006 թվականին ցուցադրվեց Ֆրանսիայի հեռուստատեսությամբ, հիմնականում կենտրոնացած էր
գիտական հետազոտությունների հիման վրա բջջային հեռախոսների արդյունաբերության դեմ հարուցված դատական գործերի վրա։
Եվ ամբողջը հիմնված էր Ջորջ Կառլոյի պատմության վրա, որը վարկաբեկվեց, երբ նա հրապարակայնացրեց այն։
Իրականում, իր սեփական գիտական հետազոտություններից ստացված, սակայն արդյունաբերության կողմից ֆինանսավորված
կարևոր սպառողների պաշտպանության տեղեկատվությամբ, այնուհետև աղետալի արդյունքներ արձանագրեց։
Եվ այս, ասենք, առաջին պատմության ընթացքում, որը 2006 թվականին հեռարձակվեց Ֆրանսիայի պետական հեռուստաընկերություն France
Deux-ով, ես Ջորջ Կառլոյի օգնությամբ ծանոթացա մեկ-երկու գիտնականների հետ, ովքեր այդ ժամանակ ոչ միայն խնդիրներ
էին գտել, այլև լուծումներ։ Դա նույնպես շատ հետաքրքիր էր։
Վաշինգտոնի համալսարանում կար այն, ինչը կոչվում էր «Նոյզֆիլդ»։
Ի դեպ, արդյունաբերության, մասնավորապես ռազմական ոլորտի, անունից այս մասին բացահայտ խոսեցին նրանք, ովքեր այն հայտնաբերել էին։
Նրանք ինձ ասացին, որ Motorola-ն զինված ուժերի մատակարարն էր։ Motorola-ն, իհարկե, բջջային հաղորդակցության պիոներն է։
Եվ Մոթորոլային հանձնարարեցին պարզել, թե արդյոք հնարավոր է գտնել մի միջոց, որը կդարձնի ճառագայթումը
անարդյունավետ, միևնույն ժամանակ թույլ տալով հաղորդակցություն։
Եվ հետո նրանք տասը տարի ուսումնասիրեցին սա և հայտնաբերեցին այն, ինչը հայտնի է որպես աղմուկային դաշտ։
Եվ երբ նրանք սա ներկայացրին Motorola-ին, ինժեներները սկզբում շատ ոգևորված էին։
Կա պրոֆեսոր Լիպովիցը, որը նույնպես հայտնի է հետազոտողներին և ով այդ ժամանակից ի վեր մահացել է։
Բայց նրա իրավահաջորդը հետո շարունակեց ամբողջ գործը։
Մոտորոլայի ոգևորված ինժեներները աստիճանաբար փոխարինվեցին փաստաբաններով, որոնք ի վերջո
հայտարարեցին, որ այստեղ հայտնաբերածը գոյություն չունի։
Զինված ուժերը այնուամենայնիվ օգտագործեցին այն՝ իրենց տղաներին, կարելի է ասել, ճառագայթներից պաշտպանելու համար։
Բայց նա ամբողջը չհրապարակեց, որովհետև խնդիրներ չեն կարող լինել, քանի որ միևնույն ժամանակ ընթանում են դատական գործեր, և հսկայական
խմբային հայցերը կհանգեցնեին ամբողջ արդյունաբերության փլուզմանը։
Լավ, դա շատ հուզիչ էր։
Իմ հետագա աշխատանքի ընթացքում ես կարողացա մասնավորապես ծանոթանալ եվրոպական հետազոտություններին, քանի որ Ջորջ Կառլոն ներգրավվեց։
Կա «Շնորհակալություն զանգահարելու համար» ֆիլմը, որտեղ ես մի փոքր ցույց եմ տալիս սա և մտնում եմ Կունդիի ու Մուսգյոլլերի նման
մարդկանց լաբորատորիաները, այսինքն՝ Վիեննայի MedUni-ի Մայքլ Կունդիի, ով մասնագիտական բժիշկ է և
պետության պատվերով հետազոտություններ է անցկացրել։
Այնուհետև կան Վիլլի Մուսգյոլլերի նման մարդիկ, ով իրականում քաղցկեղի հետազոտող է։
Այսպես ես ծանոթացա պրոֆեսոր Ադլկոֆերի հետ։
Մեծ անուններ – թեմայով որոշ չափով ծանոթ մարդիկ կճանաչեն դրանք։
Նա նախաձեռնել էր «Ռեֆլեքս» ուսումնասիրությունը՝ եվրոպական հետազոտություն, որը հետագայում նույնպես փորձեցին
վարկաբեկել որպես պատվերով կամ կեղծված հետազոտություն։
Լավ, դա շատ հետաքրքիր էր։ Դուք այս նմուշը կրկին ու կրկին տեսնում եք։
Բոլոր նրանք, ովքեր ինչ-որ բան են բացահայտել, հանդիպում են լոբբիի դիմադրությանը, որը արդյունաբերությունից ստանում է զգալի
ֆինանսական աջակցություն, և որոշ դեպքերում նրանց նաև հեռացնում են։
Սա իսկապես աղետալի իրավիճակ է, հատկապես մեզ՝ սպառողներիս համար։
Բայց Գերմանիայում մենք նաև ունենք ճառագայթային պաշտպանություն, և նրանք լավ են մեզ պաշտպանում ճառագայթներից։
Այո, ձեր մեկնաբանություններով դուք արդեն մի փոքր կանխատեսել եք հաջորդ հարցը։
Մյուս, այսպես կոչված գիտնականները, գրեթե բոլորը, իրականում պարզապես կանաչ լույս են տալիս բջջային հաղորդակցության հարցում։
Ես կարծում եմ, որ պատճառները արդեն ակնհայտ են հենց նոր ասվածից։
Այո, այս թեմայով կան մի քանի շատ հետաքրքիր գրքեր։ Սա ոչ միայն երևույթ է, որը կարելի է
գտնել այսօր բջջային հաղորդակցություններում։
Այն նման է արդյունաբերության մեջ, սննդարդյունաբերության մեջ և այլն։
Լավ, պրոֆեսոր Քրայսի երկու գիրք կան, որը նաև հայտնվում է իմ վերջին «Թվային դիլեմա» ֆիլմում։
Քրիստիան Քրայսը գրել է՝ «գնված հետազոտություն» և «գնված գիտություն»։
Եվ նա շատ հստակ նկարագրում է, թե ինչպես մարդիկ, որոնք, կարելի է ասել, չեն միանում ամբոխին, վարկաբեկվում են, տեղափոխվում են
կամ սպառնալիքների են ենթարկվում։ Իրականում կան տարբեր սցենարներ։
Սկզբում ես նույնպես շատ պարզամիտ էի։ Չէի կարող պատկերացնել, որ այնտեղ այդպիսի չարություն է տիրում։
Բայց, ցավոք, այդպես է, որովհետև, իհարկե, մենք ունենք համաշխարհային արդյունաբերություն։ Մենք ունենք հիացմունք
առաջացնող տեխնոլոգիաներ, և դրա վերաբերյալ ոչ մի հարց չկա։
Մենք երկուսս էլ խոսում ենք այս թվային հնարավորության մասին և այլն, և այլն։
Մենք բոլորս օգտագործում ենք բջջային հեռախոսներ։ Մենք դրանց դեմ չենք։
Բայց անհատական դեպքերում մենք նաև նկատեցինք, որ երբեմն շատ դժվար էր դա բացահայտել։
Բայց, օրինակ, գոյություն ունի ICNIRP-ը՝ ոչ իոնացնող ճառագայթներից պաշտպանության միջազգային հանձնաժողովը։
Եվ ICNIRP-ը տեղակայված է Ռադիացիայի պաշտպանության դաշնային գրասենյակում և
ֆինանսավորվում է գերմանացի հարկատուների գումարներով։
Կա այն, ինչը կոչվում է ICNIRP զեկույց՝ Մյունխենի մեր գործընկեր պրոֆեսոր Բուխների կողմից, համագործակցությամբ Ֆրանսիայից Եվրոպական
խորհրդարանի անդամ Միշել Ռիվասիի հետ, ով, ցավոք, մահացել է։
Դուք կարող եք այն նաև ներբեռնել PDF ֆայլի տեսքով Competence Initiative-ի կայքից։
Այս հանձնաժողովի անհատական անդամները, որը սահմանում է միջազգային ճառագայթային պաշտպանության ստանդարտներն ու սահմանները, հետաքննվել
են, և պարզվել է, որ բոլորն էլ կապված են արդյունաբերության հետ։
Այսպիսով, նրանց նույնպես վճարում է արդյունաբերությունը; սրանք պարզապես այստեղ ստեղծված փաստեր են։
Եվ դա կարող է բավականին հետաքրքիր լինել բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են մեկ नजर նետել այսպես կոչված
ICNIRP զեկույցին, որտեղ դուք արագ կգտնեք այն, ինչ փնտրում եք։
«Investigate Europe» անունով գործընկերների մի խումբ նույնպես շատ լավ է ամփոփել սա։
Ես դա նաև ներկայացնում եմ իմ նոր ֆիլմում։ Այսպիսով, das-digitale-dilemma.de (միշտ միջև գծիկով) շատ տեղեկություններ
է տալիս, եթե թույլ տաք մի փոքր ինքնառեկլամա անել։
Այո, իհարկե։
Այո, թեև ձեր փաստագրական ֆիլմերը միշտ շատ վիճահարույց են եղել, հատկապես բոլոր մարդկանց առողջության հարցում, դրանք ցուցադրվել են
միայն մեկ անգամ՝ ինչպես դուք ավելի վաղ նշեցիք՝ ֆրանսիական հեռուստատեսության փաստագրական ֆիլմում, իսկ Գերմանիայում միայն
կրճատված տարբերակով և առանց որևէ ծրագրային հայտարարության։
Որպես ներսից անձ, ինչպիսի՞ փորձառություններ եք ունեցել այն, ինչը կոչվում է հիմնական
հոսք, բջջային հաղորդակցությունների թեմայի շուրջ։
Այո, լավ, դա շատ ինտենսիվ փորձառություն էր։
Այսպիսով, առաջին ֆիլմը Փարիզում France Deux-ի պատվերով արտադրված էր։ Այդ ժամանակ այնտեղ դեռևս կար
փաստավավերագրական ֆիլմերի բաժնի շատ բաց մտածող ղեկավար։
Նա ասաց. «Տեսեք, դուք գերմանացի եք, գուցե ունեք համատեղ արտադրության տարբերակ, օրինակ՝ ARD-ի հետ։ Ես
այնտեղ մեկին գիտեմ՝ MDR-ի բաց մտածող գլխավոր խմբագիրին։»
Ես էլ նրան ճանաչում էի, ուստի կապվեցի, և նա ասաց. «Լավ, անենք։ Մեզ պետք է 45 րոպե»։
Ֆրանսիացիներին իրենց հեռարձակման ֆորմատի համար անհրաժեշտ էր 50–52 րոպե։
Եվ ինձ խոստացել էին, որ ամբողջը հետո նաև կհեռարձակվի ARD-ով, հիմնական ալիքով։
Ֆրանսիայում այն ցուցադրվեց գլխավոր եթերաժամին։ Եվ այն կրկնվեց մի քանի անգամ։
Գերմանացիները սկզբում ֆիլմը փակեցին թունավոր նյութերի պահարանում։
Լավ
Բայց ես պետք է նշեմ նաև, որ ֆիլմը ուներ այն վերնագիրը, որը հայտարարվել էր թերթերում՝ «Portables en
accusation» – այսինքն՝ բջջային հեռախոսները դատի են տրվում։
Եվ այս վերնագիրը հեռարձակման երեկոյան մի փոքր փոխվեց արդյունաբերության փաստաբանների ճնշման տակ։
Այն ասաց՝ ԱՄՆ. մեղադրական ակտում՝ բջջային հեռախոսներ։
Եվ մենք ստիպված եղանք համաձայնվել, որ վարկագրություններում ավելացվի մակագրություն,
ըստ որի ԱՀԿ-ն ամեն ինչ վերահսկողության տակ է։
Այսպիսով, իրականում խնդիր չկա։
Չնայած ֆիլմում տեղի ունեցող ամեն ինչը այնտեղ է կատարվում, մենք ստիպված էինք ավելացնել այս
հատվածը՝ ասես հանդիսատեսին հանգստացնելու համար։
Հեռարձակողի ներքին իրավաբանները իսկապես ծանր իրավիճակում էին։ Եվ ես ստիպված էի համաձայնվել դրան։
Ես հնարավորություն ունեցա ասելու՝ լավ, ուրեմն մենք այն ընդհանրապես չենք ուղարկի։
Կամ ես կհամաձայնեմ այս փոքր փոփոխություններին։ Այսպիսով, հենց այստեղից է սկսվել, պարզապես հետաքրքիր թեմա է։
Այնտեղ անհավանական մեծ գումար է վաստակվում։ Եվ մարդիկ չեն սիրում, երբ դա խախտվում է։
Այսպիսով, դա առաջին քննադատական ներդրումն էր, որը տեղի ունեցավ 1993 թվականին Ամերիկայում մի զրույցային շոուի ընթացքում։
Արդյունքում Motorola-ի բաժնետոմսերը մեկ շաբաթվա ընթացքում նվազեցին 10%-ով։
Եվ, իհարկե, նրանք արձագանքեցին և լրացրին բոլոր պաշտոնները, որպեսզի ոչինչ սխալ չընթանա,
և հետո դրա մասին լրատվամիջոցներում խոսեցին։
Քանի որ հետևյալը տեղի ունեցավ ARD-ում, այսինքն՝ slash MDR-ում։
Նրանք ինձ ընդհանրապես չեն տեղեկացրել։ Նրանք միշտ ասում էին՝ «Լավ, մի օր կուղարկենք, կտեղեկացնենք քեզ»։
Եվ տարվա վերջին մոտ, հեռարձակման նախորդ օրը ստացա զանգ քարտուղարից, ով ասաց:
Վաղը մենք ցույց կտանք ծրագիրը, բայց մենք 30 րոպե կրճատել ենք – կամ, ավելի ճիշտ, ոչ, մենք այն կրճատել ենք մինչև 30 րոպե։
Ես մատուցել էի պահանջված և վճարված 45 րոպեները։
Եվ հետո ես նկատեցի, որ այս կետի համար ծրագրային հայտարարություն չկա։
Ուստի ես զանգեցի իմ գործընկերներին «Զյդդոյչե Ցայթունգ» թերթում։ Քանի որ այդ ժամանակ նրանք դեռ ունեին շատ
հետաքրքիր մեդիա բաժին, որը նույնպես քննադատական էր։
Եվ ես նրանց ուշադրությունը հրավիրեցի այս կապին։
Եվ հետո նրանք կապվեցին հեռարձակողի հետ և, իմից տարբերվելով, ստացան հետևյալ պատասխանը՝ «Ֆիլմին պակասում էր գերմանական կապը»։
Եվ հետո հաջորդ օրը ես դիտեցի ֆիլմը առավոտյան ժամը 10-ի եթերաժամին։
Գերմանական հղումը նույնպես բացակայում էր; նրանք այն ինքնուրույն հանել էին։
Դե, ես այն այդպես ապրեցի, ինչը, իրոք, անհավանական է։
Բայց հենց այդպես էլ սկսվեցին սենսորային միջոցառումները 20 տարի առաջ։ Եվ հետո ես ուսումնասիրեցի, թե ինչի հետ դա կապված էր։
Այդ տարի նրանք Գերմանիայի ֆուտբոլի լիգայի գործընկերն էին T-Mobile-ը։
Նրանք չէին կարող իրենց թույլ տալ օտարել իրենց լավագույն հաճախորդին՝ իրենց լավագույն գովազդային հաճախորդին, որը
տարեկան մի քանի հարյուր միլիոն էր բերում և կարող էր աջակցել նրանց Բունդեսլիգայի իրավունքները ձեռք բերելու հարցում։
Այս առումով գերմանական հղումը դիտավորյալ բաց է թողնվել։
Այո, այսօր ես դրա վրա կարող եմ ծիծաղել։ Այդ ժամանակ ես մտածում էի՝ «Իմ Աստված, դու ի՞նչ ես անում»։
Այդպես ինձ չեն սովորեցրել դա անել։
Այո։ Որպես լրագրող, ի՞նչ հնարավորություններ եք տեսնում մեր դիտողների համար՝ հակազդելու
այս սենսորային մեդիայի խարդախություններին։
Լավ, դուք արդեն օգտվում եք մինչև օրս առկա հնարավորություններից։
Լավ, ես էլ մի փոքր ներքին զգացողություն ունեի դրա վերաբերյալ, որովհետև, ասենք, ընդհանուր առմամբ դա բավականին խիստ նսեմացում է,
անգամ նրանց շրջանում, ովքեր քննադատում են բջջային հաղորդակցությունը. օրինակ՝ դու ամենուրեք հանրաճանաչ չես, ինչը,
իրոք, ցավալի է. միայն մահապատժի կատարողն է գիտի, թե ինչու։
Բայց նրանք կրակում են, որտեղ միայն կարող են։
Ես դա զգացի այնքան ուժգին, որ իսկապես կարծում եմ՝ բավական է։
Եվ իմ կարծիքով, ներկայումս միակ հնարավորությունը հատկապես այլընտրանքային լրատվամիջոցների հմտությանն ու ուժին է կախված։
Եվ ես նաև, օրինակ, նայեցի Պրահայում կայացած միջոցառմանը, որտեղ Auf1-ը կազմակերպեց այս AWEF-ը։ Դու այնտեղ էիր։
Եվ այնտեղ ներկա էին մի քանի գործընկերներ, որոնք պարզ ու հստակ խոսեցին և բացատրեցին ամեն ինչ, ինչպես որ
պետք է անեին։ Եվ նրանց այլևս թույլ չեն տալիս մասնակցել։
Այսինքն՝ իրականում պետք է հրավիրես նրանց, ովքեր գրեթե ամեն շաբաթ այնտեղ են եղել։
Բայց քաղաքականությունից միշտ նույն դեմքերն են։ Արդյունաբերությունը, քաղաքականությունն ու
լրատվամիջոցները այս օրերին իսկապես կրկնակի խաղ են խաղում։
Սա իջել է անընդունելի մակարդակի։
Այսպիսով, եթե մի փոքր գիտեք լրագրության մասին, կարգախոսի համաձայն… ես զգացի, որ իմ գործընկերները
նույնպես բավականին հստակ ասացին ինձ՝ եթե չխաղաս, դուրս ես։
Ես դուրս եմ։ Եվ ուրախ եմ դրա համար։
Բայց հիմա ես ներսում եմ, Մարտին։
Այո, թույլ տվեք այսպես ասել։ Ես ստանում եմ տպավորություն, որ քննադատական մտքեր ունեցող մարդիկ ողջունելի չեն։
Այսպիսով, երբ խոսքը գնում է ամեն օր որևէ տեղ ցուցադրվող զրույցային շոուների մասին, ես հաճախ տպավորություն եմ ստանում, որ
նույն մարդիկ են անընդհատ հրավիրվում, փոխարենը թույլ տալ, որ բաներ ազատորեն հնչեն և այլ կարծիքներ
լսելի դառնան, ամեն ինչ պլանավորված է։ Դա անշուշտ է։
Եվ սրանք պարզապես այնպիսի իրավիճակներ են, որոնք, իմ կարծիքով, այլևս ժողովրդավարական չեն։ Եվ ես դա շատ, շատ տխուր եմ համարում։
Ես նույնպես չափազանց հիասթափված եմ։ Որպես դիտորդ՝ դու ունես բազմաթիվ տարբեր տեսանկյուններ, և ես այլևս անգամ
չեմ կարող դա նայել, նկատի ունեմ սովորական հաղորդումը։
Քանի որ այսպիսի շրջանակավորում տեղի է ունենում անգամ անգամ։
Այսպիսով, թույլ տվեք նշել մի բանալի բառ՝ Ռուսաստանի ագրեսիվ պատերազմը։ Այո, դա յուրաքանչյուր
մի քանի նախադասությունից մեկը կրկին ընդգծվում է։
Եվ դա պարզապես մի բան է, որը տեղի է ունենում այդ մակարդակում և օգտագործվում է մանիպուլյատիվ նպատակներով, նույնիսկ արվեստի
և մշակույթի բաժնում, հավանաբար մարդկանց տրամադրելու համար։
Եվ դա պարզապես սխալ և ոչ օբյեկտիվ տեղեկատվություն փոխանցելու ձև է։
Ես չեմ տեսնում, որ քննադատական մտքերը թույլատրվեն արտահայտել իրենց տեսակետները, անգամ այնպես
կոչված «թոք շոուներում», ինչը ինձ շատ տխուր է թվում։
Այսպիսով, կորոնավիրուսային համաճարակի սկզբում կար մեկ կամ երկու քննադատական
ներկայացուցիչ, ինչպիսիք են Վոլֆգանգ Վոդարգը և մյուսները։
Նրան կրկին տեսան սկզբում, ապա լրատվամիջոցները լռեցրին նրան։
Հակառակը, Sucharit Bhakdi-ի նման մարդիկ անգամ ենթարկվել են քրեական հետապնդման և լռեցվել են, կամ փորձեր են արվել նրանց լռեցնելու։
Եվ նրանք իսկապես հրաշալի մարդիկ են։ Դու ի՞նչ ես անում։
Լավ, դա ինձ համար անհավանական է։ Բայց այնուամենայնիվ՝ ստանդարտ շահութային շեմեր։
Այո, և հենց այդ ժամանակ ես կարծում եմ, որ պետք է ինչ-որ բան ձեռնարկել դրա համար, և դա իրականում շատ լավ է աշխատում։
Լավ, կարծում եմ, որ մեզնից շատերը այլևս չեն խաբվում և շարունակում են անել իրենց ուզածը, յուրաքանչյուրը իր ձևով։
Կան ամենատարբեր բնավորություններ և հմտություններ։
Բայց ես կարծում եմ, որ դա կոչվում է ժողովրդավարական լրատվամիջոցների վարքագիծ, որը ինձ հաճելի և
հրաշալի գունագեղ է թվում – հենց այդպես էլ պետք է լինի։
Եվ հենց այստեղ եմ ես փորձում իմ ներդրումն ունենալ՝ Շվեյցարիայում գործող հրաշալի WIR ասոցիացիայի օգնությամբ։
Սրանք այն մարդիկ են, որոնք շատ բազմաակտիվ են։
Բայց քանի որ ես նրանց հետ նույնպես ինչ-որ բան եմ արել և նրանց օգնությամբ գործերը սկսել
եմ, ինձ նույնպես ճնշում են աջակողմյան անկյուն։
Ուրեմն մեր սեփական շարքերից։ Դա այնքան անհեթեթ է, այնքան ծիծաղելի է, այնքան ամաչեցուցիչ է։
Բայց, ի վերջո, ես էլ չեմ ուզում զայրույթով գործել։
Մեզ անհրաժեշտ է սպառողական կրթություն և սպառողական պաշտպանություն։ Դրան հասնելու համար սպառողները պետք է
նաև ձևավորեն իրենց սեփական կարծիքները, ոչ միայն հիմնվելով այն բանի վրա, ինչ տեսնում են նորություններում։
Այո, կարծում եմ, որ այս բոլոր մյուս մարդկանց մեջ, այս AWEF-ում ինձ իսկապես տպավորեց հենց այս համերաշխությունը։
Այս համերաշխությունն այն բոլոր մարդկանց միջև, ովքեր դեռ փորձում են ինչ-որ տեղ ձևավորել
իրենց կարծիքը և այդ գործընթացում աջակցել դրան։
Եվ ես կարծում եմ, որ սա ավելի ու ավելի հաճախ է պատահում՝ իրականում գոյություն ունեն, ասենք, այս զգայունքները, որոնք մասամբ
առկա են. մեկը դա ավելի այսպես է անում, մյուսը՝ ավելի այնպես, բայց դա իրականում նշանակություն չունի, որովհետև
նպատակը մեկն է՝ մարդկանց տրամադրել համապարփակ տեղեկատվություն։
Ի վերջո, բոլորը պետք է ձևավորեն իրենց սեփական կարծիքը։ Դա խնդիր չէ։
Այո, պարոն Շեյդշտեգեր, շատ շնորհակալ ենք այս կարճ հարցազրույցի համար։ Մենք Ձեզ մաղթում ենք շարունակական
հաջողություններ Ձեր բոլոր ձեռնարկումներում և հույս ունենք, որ կշարունակեք քննադատական մոտեցում ցուցաբերել։
Շատ շնորհակալություն և ամենայն բարիք։ Այո, խնդրում եմ։