Ми е задоволство да го пречекам истражувачкиот филмски режисер Клаус Шајдштегер на Kla.tv за денешно интервју.
Г-дин Шејдштегер, многумина од нашите гледачи сè уште не ве познаваат.
Можете ли накратко да се претставите и да ни кажете нешто за вашата кариера?
Да, со задоволство. Ви благодарам што ме поканивте на ова интервју.
Тоа се случува многу често во последно време. Се разбира, многу сум задоволен.
Па, јас всушност сум телевизиски новинар по професија.
Студирав новинарство на Универзитетот во Дортмунд и бев дел од првата генерација во тоа време.
Овој нов правец во моите практично ориентирани студии кулминираше со стажирање по средната диплома, кое
успеав да го завршам во Вестдеутсхер Рундфунк во Келн.
Тоа беше во време кога немаше приватни емитери.
Па, тоа сепак беше емисија по барање за новинари.
Секој што имаше добра идеја можеше да ја спроведе; немаше цензура или било што друго.
И тоа едноставно беше одлично време, тоа беа моите формирачки години, во кои многу уживав.
Следниот развој беше кога приватните емитувачи добија лиценци. На 30-годишна возраст, во 1984 година, ја основав мојата
сопствена филмска продукциска компанија во мојот роден град Есен.
Оттаму, јас продуцирав меѓународни вести, репортажи и документарни филмови користејќи ја мојата сопствена
опрема и мојот сопствен тим, што беше многу забавно.
Некое време, до средината на 1990-тите, работите почнаа да се менуваат.
Како да сака да каже: сега знаеме што гледачите сакаат да видат, па престанете со вашите
интелектуални глупости; никој не сака да го види тоа.
Добро
Потоа ја намалив компанијата за некое време и продуцирав за Arte.
Сè уште беше многу либерален емитер, но да речеме дека она што еднаш го научив постепено се изгуби.
Па сите мислеа дека можат да бидат репортери.
А она што порано беше тимска работа – имаше тим за камера, имаше уредник – потоа мораше
да се прави чекор по чекор од една личност.
Се разбира, ова се случи и со дигитализацијата на оваа улица. Но, во однос на
содржината, таа всушност стануваше сè полоша и полоша.
Но она што беше важно, и сè уште е, е дека имав одлично образование.
Веќе околу 20 години вашите извештаи и документарци постојано се фокусираат на мобилните комуникации.
Како дојдовте до тоа да ја препознаете оваа конкретна област како ваша животна работа?
Па, всушност, луѓе кои се хиперсензитивни на електрична енергија ми пристапија во мојот приватен живот.
Тие рекоа дека можат да почувствуваат дека носам мобилен телефон. И на почетокот мислев дека се малку луди.
Но на нашата следна средба, овие луѓе ми дадоа книга од американски научник по име д-р Џорџ Карло, кој еднаш спроведе
истражување во име на индустријата помеѓу 1993 и 1999 година и ја напиша оваа книга заедно со новинар од Вашингтон Пост
по име Мартин Шрам, во која ги раскажа своите искуства со индустријата – индустријата беше негов клиент.
Тој имаше откриено проблеми, и тие не беа соопштени на јавноста на потребен начин.
И овој Џорџ Карло имаше две главни фокуси во својот живот, бидејќи студирал медицина и право.
И тие го избраа погрешниот партнер за спаринг.
Потоа човекот продолжи и се обиде да организира и да помогне во структурирањето на тужби против големата
индустрија за мобилни телефони, како и да го поттикне целиот процес врз основа на своите научни откритија.
Тоа е да се каже, тоа беше одлична приказна за која, чудно, никој не се грижеше.
И потоа постепено навлегов во темата, која опфаќа неверојатно широк спектар на теми.
Да, преку вашите филмови воспоставивте контакт со познати експерти во оваа област. Само што го спомнавте Џорџ Карло.
Можете ли накратко да го коментирате ова? Со кои други експерти сте се сретнале и кои се нивните ставови?
Па, мојот прв филм, кој беше емитуван на француската телевизија во 2006 година, се фокусираше на тужбите против
индустријата за мобилни телефони, засновани на научни наоди.
И целата работа беше водена од приказната за Џорџ Карло, кој беше дискредитиран откако ја објави.
Всушност, со важни информации за заштита на потрошувачите од сопствени научни истражувања, но финансирани од
индустријата, тоа потоа предизвика катастрофални резултати.
И во текот на оваа, да речеме, прва приказна, која беше емитувана во 2006 година на француската државна телевизија France Deux,
тогаш запознав еден или двајца научници со помош на Џорџ Карло, кој во тоа време не само што откриваше проблеми,
туку и наоѓаше решенија. Тоа беше исто така многу интересно.
Постоеше таканаречениот "Нојсфилд" на Универзитетот во Вашингтон.
Инаку, луѓето кои го открија ова, во име на индустријата, односно војската, отворено зборуваа за тоа.
Ми рекоа дека Motorola беше добавувач за војската. Motorola е, секако, пионер во мобилните комуникации.
И Motorola беше ангажирана да провери дали може да се најде нешто што ќе ја направи
радијацијата неефикасна, а сепак ќе овозможи комуникација.
И потоа тие потрошија десет години истражувајќи го ова и открија она што е познато како поле на бучава.
И откако го претставија ова на Моторола, инженерите првично беа многу ентузијастични.
Постои професор Липовиц, кој е познат и на истражувачите и оттогаш почина.
Но неговиот наследник потоа го продолжи целото нешто.
Ентузијастичките инженери во Моторола потоа постепено беа заменети со адвокати, кои на крајот
објавија дека она што го откривте овде не постои.
Сепак, војската го искористи за да ги заштити своите момчиња од радијацијата, така да се каже.
Но тој не го објави целото, бидејќи не смее да има никакви проблеми, затоа што во исто време се водат тужби, а
огромните групни тужби би ја довеле целата индустрија до колапс.
Па, тоа беше многу возбудливо.
Во текот на мојата понатамошна работа, тогаш успеав да научам особено за европските
истражувања, бидејќи Џорџ Карло беше ангажиран.
Постои филмот "Благодарам што се јавивте", каде што малку го прикажувам ова и влегувам во лабораториите на луѓе како Кунди и
Мусгёллер, односно Мајкл Кунди од Медуни Виена, лекар по трудова медицина кој исто така
спроведуваше истражувања во име на државата.
Потоа има луѓе како Вили Мусголер, кој всушност е истражувач на рак.
Така го запознав професорот Адлкoфер.
Големи имиња – луѓето кои се донекаде запознаени со темата ќе ги препознаат.
Тој ја иницираше Студијата "Рефлекс", европска студија, која подоцна исто така се обидоа да ја дискредитираат
како истражување по нарачка или фалсификувано истражување.
Па, тоа беше многу интересно. Го гледаш овој образец повторно и повторно.
Сите поединци кои откриле нешто се спротивставени од лобито, кое добива значителна финансиска поддршка од
индустријата, а во некои случаи тие се и отстранети.
Ова е навистина катастрофална ситуација, особено за нас потрошувачите.
Но ние исто така имаме заштита од зрачење во Германија, и тие добро се справуваат со заштитата од зрачење.
Да, со вашите коментари веќе малку ја предвидевте следната прашање.
Другите таканаречени научници, речиси сите, во основа само даваат зелено светло за мобилните комуникации.
Мислам дека причините веќе се очигледни од она што штотуку беше кажано.
Да, постојат неколку многу интересни книги на оваа тема. Ова не е само феномен што може
да се најде во денешните мобилни комуникации.
Тоа е слично во индустријата, во прехранбената индустрија и така натаму.
Па, постојат две книги од професор Крајс, кој исто така се појавува во мојот најнов филм "Дигиталната дилема".
Кристијан Крајс напиша: "Купено истражување" и "купена наука".
И тој многу јасно опишува како луѓето кои, така да се каже, не се согласуваат со толпата, се дискредитирани,
преместени, загрозени. Навистина постојат различни сценарија.
И на почетокот бев многу наивен. Не можев да замислам дека таму владее таква злоба.
Но, за жал, така е, бидејќи, секако, имаме глобална индустрија. Имаме фасцинантна технологија, нема сомнеж во тоа.
Ние двајцата зборуваме за оваа дигитална можност и така натаму и така натаму.
Сите ние користиме мобилни телефони. Ние не сме против нив.
Но она што исто така го видовме во поединечни случаи беше дека понекогаш беше многу тешко да се открие.
Но, на пример, постои ICNIRP – Меѓународната комисија за заштита од нејонизирачко зрачење.
И ICNIRP е со седиште во Федералната канцеларија за заштита од зрачење и е финансиран со пари од германските даночни обврзници.
Постои таканаречениот извештај на ICNIRP од колега од Минхен, професор Бухнер, во соработка со Мишел Риваси, пратеничка
во Европскиот парламент од Франција, која, за жал, почина.
Исто така, можете да го преземете како PDF-датотека од веб-страницата на Иницијативата за компетентност.
Поединчените членови на оваа комисија, која ги поставува меѓународните стандарди и ограничувања за заштита од зрачење, беа
истражени и се покажа дека сите тие имаат врски со индустријата.
Значи, и тие се платени од индустријата; ова се едноставно факти што се создадени овде.
И може да биде доста интересно за секој што е заинтересиран да го погледне овој таканаречен извештај на
ICNIRP, каде што брзо ќе го најдете она што го барате.
Група колеги наречена "Investigate Europe" исто така го сумираше ова многу убаво.
И јас исто така го прикажувам ова во мојот нов филм. Значи, das-digitale-dilemma.de (секогаш со цртичка
помеѓу) нуди многу увид, ако смеам да се промовирам малку.
Да, секако.
Да, иако вашите документарци секогаш беа многу контроверзни, особено во однос на здравјето на сите луѓе, тие беа прикажани
само еднаш – како што спомнавте претходно – во документарец на француската телевизија, а во Германија
само во скратена форма и без никаква програма најава.
Како инсајдер, какви искуства имате со таканаречениот мејнстрим во врска со темата мобилни комуникации?
Да, добро, тоа беше многу интензивно искуство.
Значи, првиот филм беше нарачана продукција на France Deux во Париз. Во тоа време, таму сè уште
имаше многу либерален шеф на документарниот филм.
И тој рече: Погледни, ти си Германец, можеби имаш опција за ко-продукција, на пример со ARD.
Познавам некој таму, отворен главен уредник во MDR.
И јас ја познавав неа, па ја контактирав и таа рече: "Добро, да го направиме тоа. Ни требаат 45 минути."
Французите побараа 50 до 52 минути за нивниот емитенски формат.
И ми беше ветено дека целата работа потоа ќе биде емитувана и на АРД, главниот канал.
Тоа беше прикажано во ударно време во Франција. И беше повторено неколку пати.
Германците првично го заклучија филмот во шкафче за отрови.
Добро
Но, исто така, треба да споменам дека филмот го имаше насловот што беше објавен во весниците: Portables
en accusation – што значи мобилни телефони на судење.
И овој наслов беше малку изменет во вечерта на емитувањето под притисок од адвокатите на индустријата.
Се вели: САД: Мобилни телефони во обвинението.
И моравме да се согласиме да вклучиме натпис во благодарниците дека СЗО има сè под контрола.
Значи, навистина нема проблем.
Иако сè што се случува во филмот се случува таму, моравме да го вклучиме овој додаток
за да ги увериме гледачите, така да се каже.
Внатрешните адвокати во телевизијата навистина беа во тесна положба. И јас морав да се согласам со тоа.
Имав можност да кажам: добро, тогаш воопшто нема да го испратиме.
Или ќе се согласам со овие мали промени. Па така почна, тоа е само интересна тема.
Таму се заработува неверојатна сума пари. И луѓето не сакаат кога тоа ќе се наруши.
Значи, тоа беше првиот критички придонес некогаш, кој беше во 1993 година во едно ток-шоу во Америка.
Како резултат, акциите на Моторола паднаа за 10% во рок од една недела.
И секако, тие реагираа и ги пополнија сите позиции за ништо да не тргне наопаку, а потоа тоа го промовираа во медиумите.
Бидејќи следново се случи на ARD, односно на MDR.
Тие воопшто не ме информираа. Секогаш велеа: "Океј, ќе го испратиме во некој момент, ќе те известиме."
И кон крајот на годината, ден пред емитувањето, добив повик од секретарка, која рече:
Ќе ја прикажеме програмата утре, но скративме 30 минути – или, подобро кажано, ја скративме на 30 минути.
Јас ги испорачав 45-те минути што беа побарани и за кои бев платен.
И потоа забележав дека немаше најава за програмата за оваа ставка.
Па ги повикав моите колеги во "Зюддојче цајтунг". Затоа што тогаш тие сè уште имаа многу интересна
медиумска рубрика, која беше исто така критичка.
И им го привлеков вниманието на оваа врска.
И потоа тие го контактираа емитентот и, за разлика од мене, добија одговор, кој беше: Филмот немаше германска врска.
И потоа го гледав филмот следниот ден во терминот на емитување во 10 часот наутро.
Германската референца исто така недостасуваше; тие сами ја исекоа.
Па, така го доживеав, што е навистина неверојатно.
Но така почнаа мерките за цензура пред 20 години. Потоа истражив со што тоа е поврзано.
Таа година тие го имаа T-Mobile како партнер за Германската фудбалска лига.
Не можеа да си дозволат да го отуѓат својот најдобар клиент, својот најдобар рекламен клиент – кој носеше
неколку стотици милиони годишно и можеше да ги поддржи во стекнувањето на правата за Бундеслигата.
Во овој поглед, германската референца беше намерно изоставена.
Па да, денес можам да се смеам на тоа. Во тоа време мислев: "Боже мој, што правиш?"
Така не ме научија да го правам тоа.
Да. Како новинар, какви можности гледате за нашите гледачи да ги спротивстават овие махинации на медиумите на цензурата?
Па, вие веќе ги користите можностите што постојат до денес.
Па, и јас имав некакво внатрешно чувство за тоа, бидејќи, да речеме, генерално тоа е прилично силно омаловажување, дури и меѓу
луѓето кои се критички настроени кон мобилните комуникации, на пример. Не си популарен насекаде,
што е навистина штета. Само џелатот знае зошто.
Но тие пукаат каде и да можат.
И го почувствував тоа до таа мера што навистина мислам дека доста е доста.
И единствената шанса, според мене, во моментов лежи во компетентноста и моќта на алтернативните медиуми, особено.
И јас исто така погледнав, на пример, настанот во Прага, каде што Auf1 го организираше овој AWEF. Ти беше таму.
И имаше некои колеги присутни кои едноставно зборуваа јасно и ги објаснуваа работите, како што требаше да
направат. И повеќе не им е дозволено да учествуваат.
Значи, всушност, треба да ги поканите луѓето кои речиси секоја недела биле таму.
Но секогаш се истите лица од политиката. Индустријата, политиката и медиумите навистина играат двојна игра овие денови.
Ова се спушти на ниво кое е неподносливо.
Значи, ако знаете малку за новинарската работа, според мотото... она што го почувствував, моите колеги ми го
рекоа сосема јасно: ако не играте заедно, сте надвор.
Не сум повеќе тука. И ми е драго за тоа.
Но сега сум вклучен, Мартин.
Да, да го кажам вака. Имам впечаток дека критичките умови не се добредојдени.
Значи, кога станува збор за ток-шоуата што секој ден се емитуваат некаде, често добивам впечаток дека истите луѓе се покануваат
повторно и повторно, наместо да се пушти работата да тече и да се дозволи да се слушнат други
мислења, сè е однапред наместено. Тоа е сигурно.
И ова се едноставно ситуации кои, според мене, повеќе не се демократски. И тоа ми е многу, многу тажно.
Јас исто така сум исклучително разочаран. Како набљудувач, имате толку многу различни перспективи, и
веќе не можам да го гледам, мислам нормалната програма.
Бидејќи ваков вид на рамкување се случува повторно и повторно.
Па, да кажам клучен збор: руската војна на агресија. Да, тоа се нагласува во секоја неколку реченици.
И тоа е само нешто што се случува на тоа ниво и се користи манипулативно, дури и во делот за уметност и култура,
можеби за да ги доведе луѓето во вистинска ментална состојба.
И тоа е едноставно неточен и необјективен начин на пренесување информации.
И не гледам критичките умови да им биде дозволено да ги изразат своите ставови, дури и во
таканаречените ток-шоуа, што го сметам за исклучително тажно.
Значи, на почетокот на пандемијата на коронавирусот, имаше еден или двајца критични претставници како Волфганг Водарг и други.
Тој повторно беше виден на почетокот, а потоа медиумите го замолчија.
Напротив, луѓе како Сучарит Бхакди дури биле гонети и замолчени, или се правеле обиди да бидат замолчени.
И тие се толку прекрасни луѓе. Што правиш?
Па, тоа ми е неверојатно. Но, сепак, стандардни маржи.
Да, и тогаш мислам дека треба да се направи нешто во врска со тоа, и тоа навистина функционира многу добро.
Па, мислам дека многумина од нас повеќе не се лажат и сепак си прават по свое, секој на свој начин.
Постојат секакви различни темпераменти и вештини.
Но мислам дека тоа се нарекува демократско медиумско однесување, кое го наоѓам пријатно и прекрасно шарено – така треба да биде.
И токму таму се обидувам да го дадам својот придонес. Со помош на прекрасни здруженија како што е здружението WIR во Швајцарија.
Ова се луѓе кои се толку многу активни.
Но затоа што и јас направив нешто со нив и успеав да ги покренам работите благодарение на нивната
помош, потоа и јас сум турнат во десничарскиот агол.
Значи од нашите сопствени редови! Тоа е толку скандалозно, толку смешно, толку срамно.
Но, добро, ни јас не сакам да дејствувам со лутина.
Она што ни треба е едукација и заштита на потрошувачите. За да се постигне ова, самите потрошувачи мора да формираат
свои мислења, а не само преку гледање на дневните вести.
Да, мислам дека меѓу сите овие други луѓе, она што навистина ме погоди на овој AWEF беше едноставно солидарноста.
Оваа солидарност меѓу сите луѓе кои сè уште се обидуваат некаде да формираат мислење и да го поддржат во тој процес.
И мислам дека ова се случува сè почесто и почесто, дека навистина постојат, да речеме, овие чувствителности кои делумно се
присутни, еден човек го прави тоа повеќе на еден начин, а друг повеќе на друг начин, но тоа навистина не е важно, бидејќи
имате една цел: да им обезбедите на луѓето сеопфатни информации.
Секој така или иначе мора да формира свое мислење. Тоа не е проблем.
Да, господине Шејдштерегер, многу ви благодариме за ова кратко интервју. Ви посакуваме понатамошен успех во сè што правите
и се надеваме дека ќе продолжите да имате критички пристап.
Многу ви благодарам и сѐ најдобро. Да, нема за што.