Ik ben erg blij dat ik vandaag de onderzoeksjournalis en filmmaker Klaus Scheidsteger en heet u van harte welkom voor dit interview hier bij Kla.tv.
Meneer Scheidsteger, veel van onze kijkers kennen u nog niet.
Kunt u uzelf kort voorstellen en ons iets over uw carrière vertellen?
Ja, dat doe ik graag. Bedankt voor de uitnodiging.
Dat gebeurt de laatste tijd steeds vaker. Ik ben natuurlijk ook blij.
Ik ben van huisuit eigenlijk tv-journalist van beroep.
Ik heb journalistiek aan de universiteit van Dortmund gestudeerd en hoorde bij de eerste lichting studenten.
En deze nieuwe oriëntatie van mijn praktijkgerichte studie eindigde na mijn tussentijdse diploma in een stage
bij de Westdeutscher Rundfunk in Keulen.
In die Tijd waren er nog geen commerciele omroepen.
Dat was een droom voor verslaggevers
Iedereen die een goed idee had mocht het realiseren en werd niet gecensureerd of wat dan ook.
En dat was gewoon een leuke tijd, dat waren leerjaren waar ik echt van genoot
En de volgende ontwikkeling was toen de commerciele omroepen werden toegestaan. Ik heb toen in 1984 op 30-jarige leeftijd mijn
eigen filmproductiebedrijf opgericht in mijn geboortestad Essen.
Van daaruit produceerde ik internationaal nieuws, reportages en documentaires met mijn eigen
technologie en mijn eigen team, wat erg leuk was.
Tot ongeveer halverwege de jaren 90, toen begonnen de dingen te veranderen.
Onder het motto nu weten we wat de kijker wil en stop met die intellectuele onzin, niemand wil het zien.
Ok
Daarna heb ik het bedrijf een tijdje laten rusten en heb voor Arte geproduceerd.
Dat was nog steeds een zeer ruimdenkende sender , maar dat wat ik vroeger
had geleerd, is geleidelijk verloren gegaan.
Iedereen dacht ook dat ze verslaggever konden zijn.
En wat vroeger teamwerk was - een cameraploeg hier, een redacteur daar - moest stap voor stap door één persoon worden gedaan.
Natuurlijk heeft ook de digitalisering deze ontwikkeling doen ontstaan. Maar inhoudelijk werd het steeds erger.
Maar wat belangrijk was en nog steeds is, is dat ik een geweldige opleiding heb gehad.
Uw reportages en documentaires richten zich nu al zo'n 20 jaar op mobiele communicatie.
Hoe heeft U de missie voor uw leven op dit specifieke gebied ontdekt?
Het was zo dat elektrohypersensitieve mensen mij persoonlijk benaderden.
Ze zeiden dat ze konden voelen dat ik een mobiele telefoon bij me had. En eerst dacht ik dat ze een beetje gek waren.
Maar op de volgende bijeenkomst gaven deze mensen me een boek van een Amerikaanse wetenschapper genaamd Dr. George Carlo, die ooit
onderzoek had gedaan namens de industrie tussen 1993 en 1999 en dit boek had geschreven samen met een journalist van de
Washington Post genaamd Martin Schram, waarin hij vervolgens zijn eigen ervaringen met de
industrie had gelanceerd - de industrie was zijn klant.
Hij had problemen gevonden en deze waren niet aan het publiek meegedeeld in de vorm die nodig zou zijn geweest.
En deze George Carlo had twee speerpunten in zijn leven: hij had medicijnen en rechten gestudeerd.
En ze hadden de verkeerde sparringpartner gekozen.
De man probeerde rechtszaken te aan te spannen tegen de grote mobiele telefoonindustrie, om
hen te helpen structureren en ook om de hele zaak vooruit te helpen op basis van zijn wetenschappelijke bevindingen.
Het was een geweldig verhaal waarvoor, vreemd genoeg, niemand zich interesseerde.
Daarna ben ik me geleidelijk gaan verdiepen in het onderwerp, dat een ongelooflijk breed bereik heeft.
Ja, uw films hebben u in contact gebracht met gerenommeerde experts op dit gebied. U noemde net George Carlo.
Kunt u hier iets over zeggen? Welke andere experts heeft u ontmoet en welke opvattingen hebben deze wetenschappers?
Mijn allereerste film, die in 2006 op de Franse televisie werd vertoond, ging eigenlijk over de rechtszaken tegen de mobiele
telefoonindustrie, gebaseerd op wetenschappelijke bevindingen.
En de hele zaak werd gevoed door het verhaal van George Carlo, die in diskrediet werd gebracht nadat hij naar buiten trad.
Eigenlijk met belangrijke consumentenbeschermende informatie uit de eigen wetenschap, die gefinancierd werd door
de industrie, maar vervolgens fatale resultaten opleverde.
En in de loop van dit, laten we zeggen, eerste verhaal, dat in 2006 werd uitgezonden op de Franse staatszender France Deux,
leerde ik met de hulp van George Carlo een of twee wetenschappers kennen die toen niet alleen problemen hadden
gevonden, maar ook oplossingen. Dat was ook heel interessant.
Er was het zogenaamde Noisefield aan de Universiteit van Washington.
De mensen die dit hadden gevonden, overigens ook namens de industrie, namelijk de militairen, spraken toen ook openlijk.
Ze vertelden me dat het de leverancier voor het leger was - het was Motorola. Motorola is
de pionier op het gebied van mobiele telefonie.
En Motorola was de klant om te kijken of er iets gevonden kon worden om de straling
onschadelijk te maken en toch communicatie te creëren.
Vervolgens hebben ze dit tien jaar lang onderzocht en het zogenaamde ruisveld gevonden.
En toen ze dit aan Motorola presenteerden, waren de technici aanvankelijk erg enthousiast.
Professor Lipowitz, die ook bekend is bij de onderzoekers, is overleden.
Maar zijn opvolger heeft zijn werk voortgezet.
De enthousiaste technici van Motorola werden geleidelijk aan vervangen door juristen en op een gegeven
moment zeiden ze: "Wat jullie hier gevonden hebben, bestaat niet.
Maar het leger gebruikte het toch om hun eigen jongens als het ware tegen de stralen te beschermen.
Maar hij gaf geen toestemming voor de hele zaak, omdat er geen probleem mag zijn, omdat er tegelijkertijd
een rechtzaak liep en de enorme class actions de hele industrie zouden kunnen doen instorten.
Dus dat was erg spannend.
In de loop van mijn verdere werk heb ik me toen vooral vertrouwd kunnen maken met Europees
onderzoek, omdat George Carlo hen toen heeft geraadpleegd.
Er is de film "Thank You for Calling", waarin ik dit ook laat zien en in de laboratoria ga van mensen als Kundi
en Moosgöller, Michael Kundi van MedUni Vienna, een bedrijfsarts die ook onderzoek heeft gedaan namens de staat.
Dan zijn er mensen als Willi Moosgöller, die eigenlijk kankeronderzoeker is.
Zo leerde ik professor Adlkofer kennen.
Grote namen - mensen die een beetje bekend zijn met het onderwerp zullen hen kennen.
Hij was de initiatiefnemer van de Reflex Study, een Europees onderzoek, dat later in diskrediet probeerde te worden
gebracht oner het mom van onderzoek in opdracht en vervalst onderzoek.
Dat was heel interessant. Je komt dit patroon steeds weer tegen.
Alle mensen die iets gevonden hebben, worden bestreden door de lobby met enorme financiële steun van de
industrie, en in sommige gevallen worden ze weggehaald.
Dit is echt een rampzalige situatie, vooral voor ons consumenten.
Maar we hebben ook stralingsbescherming in Duitsland en ze doen het goed - ze beschermen de straling.
Ja, U loopt al een beetje vooruit op de volgende vraag met uw opmerking.
De andere zogenaamde wetenschappers geven bijna allemaal het groene licht voor mobiele telefoons.
Ik denk dat de redenen al duidelijk zijn uit wat ik net heb gezegd.
Ja, er zijn heel interessante boeken over. Het is niet alleen een fenomeen dat nu te vinden is in de mobiele telefonie.
Hetzelfde fenomeen zie je in de industrie, de voedingsindustrie enzovoort.
Er zijn twee boeken van professor Kreis, die ook voorkomt in mijn laatste film "The Digital Dilemma".
Christian Kreis heeft geschreven: "Gekocht onderzoek" en "Gekochte wetenschap".
En hij beschrijft heel duidelijk hoe mensen die niet meedoen, bij wijze van spreken, in diskrediet worden
gebracht, worden overgeplaatst, worden bedreigd. Er zijn verschillende scenario's.
En in het begin was ik nog erg naïef. Ik kon me niet eens voorstellen dat er zo'n kwaadaardigheid bestond.
Maar helaas is dat niet anders, want we hebben natuurlijk een wereldwijde industrie. We hebben een
fascinerende technologie, dat staat buiten kijf.
Wij hebben het over deze digitale mogelijkheden enzovoort.
We gebruiken allemaal een mobiele telefoon. We zijn er niet tegen.
Maar wat je in individuele gevallen hebt gezien, is soms heel moeilijk aan het licht te brengen.
Maar er is bijvoorbeeld de zogenaamde ICNIRP - de International Commission on Non-Ionizing Radiation Protection.
En de ICNIRP is gevestigd bij het Federale Bureau voor Stralingsbescherming en wordt
gefinancierd met geld van de Duitse belastingbetaler.
Er is het zogenaamde ICNIRP-rapport van een collega uit München, professor Buchner, in combinatie met een overleden lid
van het Europees Parlement uit Frankrijk, Michelle Rivasi.
Deze kan ook als PDF worden gedownload van het competentie-initiatief.
De leden van deze commissie, die internationale stralingsbescherming en grenswaarden vaststelt, werden onderzocht
en het bleek dat ze allemaal banden hebben met de industrie.
Dus ook betaald worden door de industrie, dit zijn gewoon feiten die hier werden vastgesteld.
En het kan interessant zijn voor mensen die geïnteresseerd zijn om dit zogenaamde ICNIRP-rapport te
bekijken, want je zult snel vinden wat je zoekt.
En een groep collega's genaamd Investigate Europe, heeft dit heel mooi samengevat.
En in mijn nieuwe film presenteer ik dit ook. Dus, das-digitale-dilemma.de (altijd met een minteken ertussen) biedt
veel informatie, als ik een beetje aan zelfpromotie mag doen.
Ja, met plezier.
Ja, hoewel uw documentaires eigenlijk altijd zeer explosief waren, vooral in termen van gezondheid voor alle mensen, werd het
maar één keer vertoond - u noemde het al eerder - in een documentaire op de Franse tv en alleen maar in verkorte vorm
op de Duitse tv en zonder enige vorm van programma-aankondiging.
Welke ervaringen heb je als insider met de zogenaamde mainstream als het gaat om mobiele communicatie?
Ja, dat was een heftige ervaring.
De allereerste film was een opdrachtproductie van France Deux in Parijs. Daar was nog een
zeer ruimdenkende regisseur van documentaires.
En hij zei: Je bent Duitser, misschien heb je de mogelijkheid, een
coproductie met bijvoorbeeld ARD. Ik ken iemand, een ruimdenkende hoofdredacteur bij MDR.
En ik kende haar ook, nam contact op en toen zei ze: OK, we doen het. We hebben 45 minuten nodig.
De Fransen hadden 50 tot 52 minuten nodig voor hun programmaformaat.
En ik kreeg de belofte dat het hele gebeuren op ARD zou worden uitgezonden, dat wil zeggen in het eerste programma.
De Fransen zonden het op prime time uit. En het werd ook verschillende keren herhaald.
Voor de Duitsers verdween de film eerst maar in de gifkast.
Ok
De film had de titel die ook in de kranten werd aangekondigd: Portables en accusation
- met andere woorden, mobiele telefoons op de aangeklaagdebank.
En deze titel werd op de avond van de uitzending licht gewijzigd onder druk van de advocaten van de industrie.
Er stond: Amerika: mobiele telefoons in de aanklacht.
En we moesten accepteren dat we een lettertype in de aftiteling hadden opgenomen dat zegt dat de WHO alles onder controle heeft.
Er is dus eigenlijk geen echt probleem.
Ondanks alles wat in de film te zien is, daar echt gebeurt, moesten we deze toevoeging erin zetten
om de kijker als het ware gerust te stellen.
De bedrijfsjuristen van de omroep zaten echt in een impasse. En ik moest me schikken.
Ik had de kans om te zeggen, oké, dan zenden we het helemaal niet uit.
Of ik kan meegaan met deze kleine veranderingen. Dus daar begon het mee, het is gewoon een interessant onderwerp.
Daar wordt ongelooflijk veel geld verdiend. En die mensen vinden het niet leuk dat dit wordt verstoord.
De eerste kritische bijdrage ooit werd in 1993 geleverd tijdens een talkshow in Amerika.
Als gevolg hiervan daalden de Motorola-aandelen binnen een week met 10 %.
En natuurlijk reageerden ze en vulden ze alle posities zo in dat er niets mis zou gaan,
om dit vervolgens in de media voort te zetten.
Toen gebeurde het volgende bij ARD/ MDR.
Ze informeerden me helemaal niet. Ze zeiden altijd: OK, we zenden het op een gegeven moment, we laten het je dan van te voren weten.
En tegen het einde van het jaar kreeg ik een telefoontje van een secretaresse, de dag voordat
het programma zou worden uitgezonden, die zei:
We laten het programma morgen zien, maar we hebben 30 minuten ingekort - of nee, ingekort tot 30 minuten.
Ik had 45 minuten die ze wilden geleverd en betaald gekregen.
En toen zag ik dat er geen programma-aankondiging was voor deze bijdrage.
Ik heb toen mijn collega's van de Süddeutsche Zeitung gebeld. Want daar was op dat moment nog steeds een
zeer interessante mediarubriek, inclusief een kritische.
En ik vestigde hun aandacht op dit verband.
En toen namen ze contact op met de omroep en kregen, in tegenstelling tot mij, een verklaring
waarin stond: De film had geen betrekking op Duitsland.
En toen keek ik de film de volgende dag om 10 uur 's ochtends.
Het Duitse verband ontbrak inderdaad, dat hebben ze er zelf uitgeknipt...
Nou, dat is wat ik heb ervaren, wat eigenlijk ongelooflijk is.
Zo begon het 20 jaar geleden met censuurmaatregelen. En toen keek ik ook waar dat mee te maken kon hebben.
In dat jaar hadden ze T-Mobile als partner voor de Bundesliga.
Ze konden toch de beste klant, de beste reclameklant - die een paar honderd miljoen per jaar sponserde en hun
steunde voor de Bundesliga-rechten - niet in kwaad daglicht zetten.
In dit opzicht ontbrak het Duitse verband opzettelijk.
Dus ja, vandaag kan ik er wel om lachen. Toen dacht ik: mijn God, waar ben je mee bezig?
Zo heb ik het niet echt geleerd.
Ja. Welke mogelijkheden ziet u als journalist voor onze kijkers om deze censuur door de media tegen te gaan?
Nou, u maakt al gebruik van de mogelijkheden die er tot nu toe zijn.
Ik had ook een beetje bedenken, want jullie zijn over het algemeen niet zo populair bent, zelfs niet
bij mensen die kritisch zijn over bijvoorbeeld mobiele telefoons, wat eigenlijk heel jammer is. Om welke reden dan ook.
Maar waar mogelijk wordt er geschoten.
En ik voelde ik dat ook in die mate dat ik echt dacht, genoeg is genoeg.
En de enige kans op dit moment lijkt mij te liggen in de expertise en kracht van met name de alternatieve media.
En ik heb bijvoorbeeld ook gekeken naar het evenement in Praag, waar Auf1 dit AWEF organiseerde. U was daar ook.
En er waren een paar collega's aanwezig die gewoon duidelijke taal spraken en de dingen uitlegden
zoals het hoort. En zij zijn niet langer welkom in de msm.
Ze zouden eigenlijk elke week zulke mensen moeten uitnodigen die daar hebben gesproken.
Maar het zijn altijd dezelfde gezichten uit de politiek. Ze spelen een dubbel
spel, de industrie, de politiek en de media.
Het is afgegleden naar een niveau dat ondraaglijk is.
Dus als je een beetje op de hoogte bent van journalistiek werk, volgens het motto... wat ik voelde, vertelden mijn collega's
me ook heel duidelijk: als je niet meespeelt, lig je eruit.
Ik ben er buiten. En daar ben ik blij om.
Maar nu doe ik mee, Martin.
Ja, laat ik het zo zeggen. Ik heb de indruk dat kritische geesten niet welkom zijn.
Ik heb vaak de indruk dat steeds dezelfde mensen worden uitgenodigd voor talkshows, die elke dag wel ergens te zien zijn,
maar in plaats van andere meningen te laten horen, worden deze niet toegelaten en gefraimd
En dit zijn gewoon omstandigheden die in mijn ogen niet meer democratisch zijn. En ik vind het heel, heel triest.
Ik ben ook enorm teleurgesteld. Je hebt zoveel verschillende posities als kijker en ik kan er
niet meer tegen, om naar het normale programma kijken.
Omdat er altijd dit soort framing is.
Ik zal je een trefwoord geven: de Russische aanvalsoorlog. Ja, daar wordt om de paar zinnen op gehamerd.
En het is alleen op dit niveau dat dit soort dingen gebeurt en manipulatief wordt gebruikt, tot in het feuilletonistische
gebied, om mensen misschien in de stemming te krijgen.
En dat is gewoon een verkeerde en niet-objectieve manier om informatie over te brengen.
En ik zie niet dat kritische geesten worden toegestaan, zelfs niet in de zogenaamde
talkshows, en ik vind het buitengewoon triest.
Aan het begin van het coronavirustijdperk waren er een of twee kritische
vertegenwoordigers zoals Wolfgang Wodarg.
Je zag hem aan het begin en toen werd hem het zwijgen opgelegd door de media.
Mensen zoals Sucharit Bhakdi zijn zelfs wettelijk vervolgd en tot zwijgen gebracht, tenminste ze hebben dat geprobeerd.
En het zijn zulke geweldige mensen. Wat doen ze?
Dus dat is ongelooflijk voor mij. Maar ook zulke gestandaardiseerde marges.
Ja, en ik denk dat er iets moet worden gedaan om dat tegen te gaan en het werkt eigenlijk best goed.
Dus ik denk dat er al veel mensen zijn die zich niet van de wijs laten brengen en die nog
steeds hun ding doen, ieder op zijn eigen manier.
Met de meest uiteenlopende temperamenten en competenties.
Maar volgens mij heet dat democratisch mediagedrag, ik vind het prettig en kleurrijk, zo hoort het ook.
En daar probeer ik mijn ding te doen. Ook met de hulp van geweldige organisaties zoals de WIR-vereniging in Zwitserland.
Dit zijn mensen die zo multi-actief zijn.
Maar omdat ik samen met hen iets heb gedaan en het van de grond heb gekregen dankzij hun
hulp, word ik nu ook in de rechtse hoek geduwd.
Zelfs uit mijn eigen gelederen! Dit is zo schandalig, zo belachelijk, zo gênant.
Maar goed, ik wil niet met woede werken.
Wat we nodig hebben is consumenteneducatie, consumentenbescherming. Om dit te bereiken moeten consumenten hun
eigen mening vormen. En niet alleen op het dagelijkse nieuws.
Ja, ik denk dat tussen al die andere mensen, wat ik denk dat zo goed heeft doorgeklonken op dit AWEF, gewoon deze solidariteit is.
Deze solidariteit van alle mensen die nog steeds proberen om ergens een mening over te vormen en deze ook te steunen.
En ik denk dat dat steeds meer gebeurt, dat die gevoeligheden, die er soms zijn, eigenlijk, zal ik maar zeggen, dat de een het
meer zo doet en de ander doet het meer zo, zodat het er niet echt toe doet, maar je hebt één doel: mensen uitgebreid informeren.
En iedereen moet toch zelf beslissen. Dat is geen probleem.
Ja, mijnheer Scheidsteger, hartelijk dank voor dit korte interview en we wensen u verder succes met
de dingen die u doet, dat u gewoon kritisch blijft.
Hartelijk dank en het allerbeste. Ja, met plezier.