Jest mi niezmiernie miło powitać filmowca śledczego Klausa Scheidstegera w dzisiejszym wywiadzie dla Kla.tv.
Panie Scheidsteger, wielu naszych widzów jeszcze pana nie zna.
Czy możesz się krótko przedstawić i opowiedzieć nam coś o swojej karierze?
Tak, bardzo się z tego cieszę. Dziękuję za zaproszenie do wywiadu.
Ostatnio zdarza się to coraz częściej. Ja oczywiście też jestem zadowolony.
Z zawodu jestem dziennikarzem telewizyjnym.
Studiowałem dziennikarstwo na uniwersytecie w Dortmundzie i byłem częścią pierwszego roku.
Ta nowa orientacja moich studiów zorientowanych na praktykę zakończyła się po uzyskaniu średniego dyplomu stażem,
który udało mi się ukończyć w Westdeutscher Rundfunk w Kolonii.
Było to w czasach, gdy nie było prywatnych nadawców.
Cóż, dla dziennikarzy było to nadal myślenie życzeniowe.
Każdy, kto miał dobry pomysł, mógł go zrealizować i nie był cenzurowany ani nic innego.
I to był po prostu dobry czas, to były lata praktyk, które naprawdę mi się podobały.
A potem, kiedy prywatni nadawcy otrzymali zezwolenie, założyłem własną firmę produkującą filmy w moim
rodzinnym mieście Essen, kiedy miałem 30 lat, w 1984 roku.
Stamtąd produkowałem międzynarodowe wiadomości, raporty i filmy dokumentalne przy użyciu własnej
technologii i własnego zespołu, co było świetną zabawą.
Przez pewien czas, aż do połowy lat 90-tych, sytuacja zaczęła się zmieniać.
Więc zgodnie z mottem, teraz wiemy, co widz chce zobaczyć i przestań ze swoimi
intelektualnymi bzdurami, nikt nie chce tego oglądać.
Ok
Potem na jakiś czas zmniejszyłem firmę i produkowałem dla Arte.
Wciąż była to bardzo otwarta stacja, ale powiedzmy, że to, czego się kiedyś nauczyłem, stopniowo traciło na znaczeniu.
Tak więc wszyscy myśleli, że mogą być reporterami.
I to, co kiedyś było pracą zespołową - tam kamerzysta, tam montażysta - musiało być
wykonywane krok po kroku przez jedną osobę.
Oczywiście cyfryzacja również przyczyniła się do powstania tej ulicy. Ale pod względem treści jest coraz gorzej.
Ale to, co było i nadal jest ważne, to fakt, że miałem świetne wykształcenie.
Twoje raporty i filmy dokumentalne koncentrują się na komunikacji mobilnej od około 20 lat.
Jak rozpoznałeś misję swojego życia w tym konkretnym obszarze?
Więc faktycznie było tak, że osoby z nadwrażliwością elektryczną zwracały się do mnie w sferze prywatnej.
Powiedzieli, że czują, że mam przy sobie telefon komórkowy. Na początku myślałem, że trochę im odbiło.
Ale na następnym spotkaniu ci ludzie dali mi książkę amerykańskiego naukowca o nazwisku dr George Carlo, który kiedyś
prowadził badania w imieniu przemysłu w latach 1993-1999 i napisał tę książkę wraz z dziennikarzem Washington Post o
nazwisku Martin Schram, w której przedstawił swoje własne doświadczenia z przemysłem - przemysł był jego klientem.
Odkrył problemy, które nie zostały przekazane opinii publicznej w formie, która byłaby konieczna.
George Carlo miał w swoim życiu dwa główne cele: studiował medycynę i prawo.
I wybrali złego sparingpartnera.
Następnie mężczyzna udał się tam i próbował zorganizować procesy sądowe przeciwko dużej branży telefonii komórkowej,
aby pomóc w ich zorganizowaniu, a także popchnąć całą sprawę do przodu na podstawie swoich odkryć naukowych.
Innymi słowy, była to świetna historia, która, o dziwo, nikogo nie obchodziła.
Potem stopniowo zagłębiałem się w temat, który ma niesamowicie szeroki zakres.
Tak, twoje filmy doprowadziły cię do kontaktu z uznanymi ekspertami w tej
dziedzinie. Właśnie wspomniałeś o George'u Carlo.
Czy możesz powiedzieć kilka słów na ten temat? Jakich innych ekspertów spotkałeś i jakie poglądy mają ci naukowcy?
Tak więc mój pierwszy film, który został pokazany we francuskiej telewizji w 2006 roku, dotyczył pozwów przeciwko
branży telefonii komórkowej, opartych na odkryciach naukowych.
A cała sprawa została podsycona historią George'a Carlo, który został zdyskredytowany po tym, jak wyszedł na jaw.
W rzeczywistości z ważnymi informacjami chroniącymi konsumentów z własnej nauki, która była finansowana
przez przemysł, ale potem przyniosła fatalne skutki.
I w trakcie tej, powiedzmy, pierwszej historii, która została wyemitowana w 2006 roku przez francuskiego nadawcę państwowego
France Deux, poznałem jednego lub dwóch naukowców z pomocą George'a Carlo, którzy w tym czasie nie tylko znaleźli problemy,
ale także rozwiązania. To również było bardzo interesujące.
Było tak zwane Noisefield na Uniwersytecie Waszyngtońskim.
Ludzie, którzy kiedyś to znaleźli, nawiasem mówiąc, również w imieniu przemysłu, a mianowicie wojska, również mówili otwarcie.
Powiedzieli mi, że jest to dostawca dla wojska - była to Motorola. Motorola jest pionierem w dziedzinie telefonii komórkowej.
A Motorola była klientem, aby sprawdzić, czy można znaleźć coś, co sprawi, że wiązki będą
nieefektywne i nadal będą zapewniać komunikację.
Następnie badali to przez dziesięć lat i odkryli tak zwane pole szumu.
Po tym, jak zaprezentowali to Motoroli, technicy byli początkowo bardzo entuzjastycznie nastawieni.
Istnieje profesor Lipowitz, który jest również znany badaczom i obecnie nie żyje.
Ale jego następca poszedł jeszcze dalej.
Entuzjastyczni technicy Motoroli byli następnie stopniowo zastępowani przez prawników, a w pewnym
momencie powiedzieli: "To, co tu znaleźliście, nie istnieje.
Wojsko i tak go używało, aby chronić swoich chłopców przed promieniami, że tak powiem.
Ale nie zatwierdził całej sprawy, ponieważ nie może być problemu, ponieważ w tym samym czasie wnoszone są oskarżenia,
a ogromne pozwy zbiorowe spowodowałyby upadek całej branży.
To było bardzo ekscytujące.
W trakcie mojej dalszej pracy mogłem zapoznać się przede wszystkim z badaniami europejskimi,
ponieważ George Carlo konsultował się z nimi.
Jest film Thank You for Calling, w którym również pokazuję to trochę i wchodzę do laboratoriów ludzi takich jak Kundi i
Moosgöller, Michael Kundi z MedUni Vienna, lekarz medycyny pracy, który również prowadził badania w imieniu państwa.
Są też ludzie tacy jak Willi Moosgöller, który jest badaczem nowotworów.
W ten sposób poznałem profesora Adlkofera.
Wielkie nazwiska - ludzie, którzy są trochę zaznajomieni z tematem, rozpoznają to.
Zainicjował on europejskie badanie Reflex Study, które później próbowano zdyskredytować jako badania zlecone lub sfałszowane.
To było bardzo interesujące. Ten wzór pojawia się raz za razem.
Wszyscy ludzie, którzy coś znaleźli, są zwalczani przez lobby z ogromnym wsparciem finansowym ze strony
przemysłu, a w niektórych przypadkach są odbierani.
To naprawdę katastrofalna sytuacja, szczególnie dla nas, konsumentów.
Ale mamy też ochronę przed promieniowaniem w Niemczech i wykonują oni dobrą robotę - chronią przed promieniowaniem.
Tak, swoimi komentarzami już trochę uprzedziłeś następne pytanie.
Inni tak zwani naukowcy prawie wszyscy wypowiadają się jasno na temat telefonów komórkowych.
Myślę, że powody są już oczywiste z tego, co właśnie powiedziałem.
Tak, są bardzo interesujące książki na ten temat. To nie tylko zjawisko, które można teraz znaleźć w telefonach komórkowych.
Podobnie jest w przemyśle, przemyśle spożywczym i tak dalej.
Cóż, są dwie książki profesora Kreisa, który pojawia się również w moim najnowszym filmie "The Digital Dilemma".
Christian Kreis napisał: "Zakupione badania" i "Zakupiona nauka".
I bardzo wyraźnie opisuje, w jaki sposób ludzie, którzy się nie zgadzają, są dyskredytowani,
przenoszeni, zagrożeni. Naprawdę istnieją różne scenariusze.
Na początku byłem jeszcze bardzo naiwny. Nie mogłem sobie nawet wyobrazić, że istnieje taka złośliwość.
Ale niestety tak to wygląda, ponieważ oczywiście mamy globalną branżę. Mamy fascynującą
technologię, nie ma co do tego wątpliwości.
Ty i ja rozmawiamy o tej cyfrowej możliwości i tak dalej, i tak dalej.
Wszyscy używamy telefonów komórkowych. Nie jesteśmy temu przeciwni.
Ale to, co widzieliśmy w poszczególnych przypadkach, jest czasami bardzo trudne do odkrycia.
Ale istnieje na przykład tak zwana ICNIRP - Międzynarodowa Komisja Ochrony przed Promieniowaniem Niejonizującym.
ICNIRP ma siedzibę w Federalnym Urzędzie Ochrony przed Promieniowaniem i jest
finansowany z pieniędzy niemieckich podatników.
Istnieje tak zwany raport ICNIRP autorstwa kolegi z Monachium, profesora Buchnera, w połączeniu z
nieżyjącą już posłanką do PE z Francji, Michelle Rivasi.
Można go również pobrać w formacie PDF z inicjatywy dotyczącej kompetencji.
Poszczególni członkowie tej komisji, która ustala międzynarodową ochronę przed promieniowaniem i wartości graniczne, zostali
zbadani i okazało się, że wszyscy mają powiązania z przemysłem.
Tak więc również opłacani przez przemysł, są to po prostu fakty, które zostały tutaj stworzone.
Dla osób zainteresowanych interesujące może być zapoznanie się z tak zwanym raportem ICNIRP,
ponieważ szybko znajdziesz to, czego szukasz.
Grupa kolegów o nazwie Investigate Europe bardzo ładnie to podsumowała.
I w moim nowym filmie również to przedstawiam. Tak więc das-digitale-dilemma.de (zawsze ze znakiem
minus pomiędzy) dostarcza wielu informacji, jeśli mogę zrobić trochę autopromocji.
Tak, z przyjemnością.
Tak, chociaż twoje filmy dokumentalne były w rzeczywistości zawsze bardzo wybuchowe, przede wszystkim pod względem zdrowia
dla wszystkich ludzi, zostały pokazane tylko raz - wspomniałeś o tym wcześniej - w dokumencie takim jak ten we
francuskiej telewizji i tylko w skróconej formie w niemieckiej telewizji i bez jakiejkolwiek zapowiedzi programu.
Jakie masz doświadczenia jako insider z tak zwanym głównym nurtem, jeśli chodzi o komunikację mobilną?
Tak, to było bardzo bezczelne doświadczenie.
Pierwszy film powstał na zamówienie France Deux w Paryżu. Był tam jeszcze bardzo otwarty reżyser filmów dokumentalnych.
I powiedział: Słuchaj, jesteś Niemcem, może masz możliwość połączenia, na przykład koprodukcji z ARD.
Znam kogoś, otwartego redaktora naczelnego w MDR.
Ja też ją znałem, skontaktowałem się z nią, a ona powiedziała: OK, zrobimy to. Potrzebujemy 45 minut.
Francuzi potrzebowali od 50 do 52 minut na swój format programu.
I obiecano mi, że całość zostanie pokazana na ARD, czyli w pierwszym programie.
Francuzi wyemitowali go w najlepszym czasie antenowym. Był on również wielokrotnie powtarzany.
Dla Niemców film najpierw zniknął w szafie z trucizną.
Ok
Ale mogę również powiedzieć, że film miał tytuł, który został również ogłoszony w gazetach: Portables en
accusation - innymi słowy, telefony komórkowe na procesie.
Tytuł ten został nieznacznie zmieniony w wieczór emisji pod naciskiem prawników z branży.
Napisano: USA: telefony komórkowe w akcie oskarżenia.
I musieliśmy zaakceptować fakt, że w napisach końcowych umieściliśmy krój pisma,
który mówi, że WHO ma wszystko pod kontrolą.
Nie ma więc żadnego realnego problemu.
Mimo że wszystko, co pokazuje film, dzieje się tam, musieliśmy umieścić ten dodatek, aby, że tak powiem, uspokoić widza.
Wewnętrzni prawnicy nadawcy byli naprawdę w opałach. Musiałem się zaangażować.
Miałem szansę powiedzieć: ok, w takim razie nie będziemy tego w ogóle transmitować.
Albo mogę wprowadzić te małe zmiany. Od tego się zaczęło, to po prostu interesujący temat.
Zarabia się tam niewiarygodną ilość pieniędzy. A ludziom nie podoba się fakt, że jest to zakłócane.
Cóż, pierwszy krytyczny wkład został wniesiony w 1993 roku w amerykańskim talk show.
W rezultacie akcje Motoroli spadły o 10% w ciągu tygodnia.
I oczywiście zareagowali i obsadzili wszystkie stanowiska w taki sposób, aby nic nie
poszło źle, a następnie śledzili to w mediach.
Ponieważ w ARD, czyli MDR slash, wydarzyło się co następuje.
W ogóle mnie nie informowali. Zawsze mówili: OK, wyślemy to w pewnym momencie, wtedy damy ci znać.
Pod koniec roku, dzień przed emisją programu, otrzymałem telefon od sekretarki, która powiedziała:
Program pokażemy jutro, ale skróciliśmy go o 30 minut.
Miałem 45 minut, które chciałem dostarczyć i za które zapłaciłem.
A potem zobaczyłem, że nie ma ogłoszenia o programie dla tego wkładu.
Następnie zadzwoniłem do moich kolegów z Süddeutsche Zeitung. Ponieważ w tamtym czasie nadal istniała tam
bardzo interesująca sekcja medialna, w tym krytyczna.
Zwróciłem ich uwagę na ten związek.
A potem skontaktowali się z nadawcą i, w przeciwieństwie do mnie, otrzymali oświadczenie, w którym
stwierdzono, że film nie ma niemieckiego związku.
A potem obejrzałem film następnego dnia o 10 rano.
Brakowało również niemieckiego odniesienia, które sami wycięli.
Cóż, tego właśnie doświadczyłem, więc to faktycznie niewiarygodne.
Ale tak to się zaczęło z cenzurą 20 lat temu. A potem przyjrzałem się, z czym to ma związek.
T-Mobile był partnerem Bundesligi w tym roku.
Nie mogli teraz oczerniać najlepszego klienta, najlepszego klienta reklamowego - który zostawiał kilkaset milionów rocznie i
dzięki temu był w stanie wspierać ich za prawa do Bundesligi.
W tym względzie celowo pominięto niemieckie odniesienie.
Więc tak, dziś mogę się z tego śmiać. Wtedy myślałem, mój Boże, co ty wyprawiasz?
Tak naprawdę nie tak się tego nauczyłem.
Tak. Jako dziennikarz, jakie widzisz możliwości dla naszych widzów, aby przeciwdziałać tym machinacjom cenzurujących mediów?
Cóż, już korzystasz z możliwości, które istnieją do tej pory.
Cóż, mnie też trochę bolał brzuch, bo powiedziałbym, że ogólnie jest dużo oczerniania, nawet wśród ludzi, którzy
krytykują na przykład telefony komórkowe, nie jesteś powszechnie lubiany, a właściwie wielka szkoda. Drudge wie dlaczego.
Ale strzały padają wszędzie, gdzie to możliwe.
Czułem to do tego stopnia, że naprawdę pomyślałem, że wystarczy.
Wydaje mi się, że jedyną szansą w tym momencie jest wiedza i siła alternatywnych mediów.
Przyjrzałem się też na przykład wydarzeniu w Pradze, gdzie Auf1 zorganizował AWEF. Byłeś tam.
Było też kilku kolegów, którzy po prostu mówili wprost i wyjaśniali sprawy tak, jak powinni. I nie są już upoważnieni.
Powinieneś więc zapraszać osoby, które miały tam miejsce prawie co tydzień.
Ale to zawsze te same twarze z polityki. Oni naprawdę grają teraz w podwójną grę, przemysł, politykę i media.
Spadła do poziomu, który jest nie do zniesienia.
Więc jeśli wiesz trochę o pracy dziennikarskiej, zgodnie z mottem... co czułem, moi koledzy również
powiedzieli mi dość wyraźnie: jeśli nie grasz razem, wylatujesz.
Jestem na zewnątrz. I cieszę się z tego.
Ale teraz wchodzę w to, Martin.
Tak, ujmę to w ten sposób. Odnoszę wrażenie, że krytyczne umysły są niemile widziane.
Często odnoszę wrażenie, że te same osoby są zapraszane do programów talk show, które są emitowane każdego
dnia, ale zamiast dać się ponieść emocjom i wysłuchać innych opinii, są wrabiane. No, w każdym razie.
Są to po prostu warunki, które w moich oczach nie są już demokratyczne. I uważam je za bardzo, bardzo smutne.
Jestem również ogromnie rozczarowany. Masz tak wiele różnych pozycji jako obserwator i
nie mogę już nawet oglądać normalnego programu.
Ponieważ zawsze istnieje tego rodzaju kadrowanie.
Podam słowo kluczowe: rosyjska wojna agresji. Tak, to jest wbijane do domu co kilka zdań.
I tylko na tym poziomie takie rzeczy się zdarzają i są wykorzystywane manipulacyjnie, aż do obszaru
feuilletonistycznego, aby być może wprowadzić ludzi w nastrój.
Jest to po prostu błędny i nieobiektywny sposób przekazywania informacji.
I nie widzę, by dopuszczano krytyczne umysły, nawet w tak zwanych talk show, i uważam to za niezwykle smutne.
Tak więc na początku ery koronawirusa był jeden lub dwóch krytycznych przedstawicieli,
takich jak Wolfgang Wodarg lub coś w tym rodzaju.
Widziałeś go ponownie na początku, a potem został uciszony przez media.
Wręcz przeciwnie, ludzie tacy jak Sucharit Bhakdi byli nawet prawnie prześladowani i zamknięci lub próbowali go zamknąć.
To wspaniali ludzie. Co ty tam robisz?
To dla mnie niesamowite. Ale także takie standardowe marże.
Tak, i myślę, że trzeba coś zrobić, aby temu przeciwdziałać i faktycznie działa to całkiem dobrze.
Myślę więc, że jest już wielu z nas, którzy nie dają się nabierać i nadal robią swoje, każdy na swój sposób.
Istnieją najbardziej zróżnicowane temperamenty i kompetencje.
Ale myślę, że to się nazywa demokratyczne zachowanie mediów, uważam je za przyjemne i kolorowe, tak powinno być.
I właśnie tam staram się robić swoje. Również z pomocą wspaniałych organizacji, takich jak stowarzyszenie WIR w Szwajcarii.
Są to ludzie, którzy są bardzo aktywni.
Ale ponieważ zrobiłem coś razem z nimi i udało mi się to uruchomić dzięki ich pomocy,
jestem również zepchnięty do prawicowego narożnika.
I to z ich własnych szeregów! To oburzające, śmieszne i żenujące.
Ale cóż, nie chcę też działać w gniewie.
Potrzebujemy edukacji konsumentów i ich ochrony. Aby to osiągnąć, konsumenci muszą formułować własne
opinie. I to nie tylko na podstawie codziennych wiadomości.
Tak, myślę, że wśród tych wszystkich innych ludzi to, co moim zdaniem tak dobrze
rezonowało na tym AWEF, to po prostu solidarność.
Ta solidarność wszystkich ludzi, którzy wciąż próbują gdzieś wyrobić sobie opinię i ją poprzeć.
I myślę, że dzieje się to coraz częściej, że te wrażliwości, które czasami są, są naprawdę, powiem, że robi to bardziej w ten
sposób i robi to bardziej w ten sposób, tak że tak naprawdę nie ma to znaczenia, ale
masz jeden cel: kompleksowo informować ludzi.
I tak każdy musi podjąć własną decyzję. To nie jest problem.
Tak, panie Scheidsteger, bardzo dziękujemy za ten krótki wywiad i życzymy dalszych sukcesów w
tym, co pan robi, a także krytycznego podejścia.
Dziękuję bardzo i wszystkiego najlepszego. Tak, z przyjemnością.