Ninafurahi kumkaribisha mtengenezaji filamu za uchunguzi Klaus Scheidsteger kwenye Kla.tv kwa mahojiano leo.
Bwana Scheidsteger, wengi wa watazamaji wetu bado hawajakujua.
Je, unaweza kujitambulisha kwa kifupi na kutuambia kidogo kuhusu taaluma yako?
Ndiyo, nitafurahi. Asante kwa kunialika kwenye mahojiano haya.
Hilo limekuwa likitokea mara nyingi hivi karibuni. Nimefurahi, bila shaka.
Basi, kwa taaluma mimi ni mwanahabari wa televisheni.
Nilisoma uandishi wa habari katika Chuo Kikuu cha Dortmund na nilikuwa sehemu ya kundi la kwanza wakati huo.
Mwelekeo huu mpya katika masomo yangu yaliyolenga vitendo ulimalizika kwa mafunzo ya kazi baada ya
shahada yangu ya kati, ambayo niliweza kukamilisha katika Westdeutscher Rundfunk huko Cologne.
Hiyo ilikuwa wakati ambapo hakukuwa na watangazaji binafsi.
Basi, hiyo bado ilikuwa kipindi cha maombi kwa waandishi wa habari.
Yeyote aliyekuwa na wazo zuri aliruhusiwa kulitekeleza; hakukuwa na udhibiti wa habari wala kitu kingine chochote.
Na hiyo ilikuwa tu wakati mzuri, hizo zilikuwa miaka yangu ya malezi, ambayo nilifurahia sana.
Maendeleo yaliofuata yalikuwa wakati watangazaji binafsi walipopewa leseni. Nilipokuwa na umri wa miaka
30, mwaka 1984, nilianzisha kampuni yangu ya uzalishaji filamu katika mji wangu wa nyumbani wa Essen.
Kutoka hapo, nilitayarisha habari za kimataifa, ripoti na makala za video kwa kutumia vifaa vyangu na timu
yangu mwenyewe, jambo ambalo lilikuwa la kufurahisha sana.
Kwa muda fulani, hadi katikati ya miaka ya 1990, mambo yalianza kubadilika.
Kama kusema, sasa tunajua watazamaji wanataka kuona nini, kwa hivyo acha upuuzi wako wa kiakili; hakuna anayetaka kuona hilo.
Sawa
Baada ya hapo, nilipunguza shughuli za kampuni kwa muda na nikazalisha kwa Arte.
Bado ilikuwa mtangazaji mwenye mtazamo mpana, lakini tuseme tu kwamba kile nilichojifunza hapo awali kilipotea polepole.
Kwa hivyo kila mtu alidhani angeweza kuwa mwandishi wa habari.
Na kile kilichokuwa kazi ya pamoja – kuna timu ya kamera, kuna mhariri – kisha kilibidi kifanywe hatua kwa hatua na mtu mmoja.
Bila shaka, hili pia lilitokea wakati barabara hii ilipopata dijitalishaji. Lakini kwa upande
wa maudhui, ilizidi kuwa mbaya zaidi na zaidi.
Lakini kilichokuwa muhimu, na bado ni muhimu, ni kwamba nilipata elimu bora.
Kwa takriban miaka 20 sasa, ripoti na makala zenu za video zimekuwa zikilenga mawasiliano ya simu za mkononi mara kwa mara.
Ulitambua vipi eneo hili maalum la somo kama kazi ya maisha yako?
Basi, kilichotokea kweli ni kwamba watu walio na unyeti kupita kiasi kwa umeme walinijia katika maisha yangu binafsi.
Walisema wangeweza kuhisi nilikuwa na simu ya mkononi. Na mwanzoni nilidhani walikuwa wamepagawa kidogo.
Lakini katika mkutano wetu uliofuata, watu hawa walinipa kitabu cha mwanasayansi Mmarekani anayeitwa Dk. George Carlo, ambaye
aliwahi kufanya utafiti kwa niaba ya sekta hiyo kati ya 1993 na 1999 na aliandika kitabu hiki pamoja na mwandishi wa
Washington Post anayeitwa Martin Schram, ambamo alielezea uzoefu wake mwenyewe na sekta hiyo – sekta hiyo ilikuwa mteja wake.
Alikuwa amegundua matatizo, na haya hayakufikishwa kwa umma kwa njia iliyohitajika.
Na George Carlo huyu alikuwa na mwelekeo mkuu miwili maishani mwake, kwani alikuwa amesoma tiba na sheria.
Na walikuwa wamechagua mpinzani wa mazoezi asiyefaa.
Mtu huyo kisha akaendelea na kujaribu kuandaa na kusaidia kuunda mashauri ya kisheria dhidi ya sekta kubwa ya
simu za mkononi, na pia kusukuma mambo yote mbele kwa msingi wa matokeo yake ya kisayansi.
Yaani, ilikuwa hadithi nzuri sana ambayo, kwa kushangaza, hakuna aliyejali.
Kisha polepole nilijikita katika somo hilo, ambalo linajumuisha anuwai kubwa sana ya mada.
Ndiyo, kupitia filamu zako umeanzisha mawasiliano na wataalamu mashuhuri katika uwanja huu. Umetaja tu George Carlo.
Je, unaweza kutoa maoni mafupi juu ya hili? Ni wataalamu gani wengine umekutana nao, na maoni yao ni yapi?
Basi, filamu yangu ya kwanza kabisa, iliyotangazwa kwenye televisheni ya Ufaransa mwaka 2006, ililenga hasa kesi dhidi ya
sekta ya simu za mkononi, kulingana na matokeo ya kisayansi.
Na yote hayo yalibebwa na hadithi ya George Carlo, ambaye alipoteza uaminifu baada ya kuyaweka wazi hadharani.
Kwa kweli, kwa kutumia taarifa muhimu za ulinzi wa watumiaji kutoka kwa utafiti wake wa kisayansi, lakini
uliogharamiwa na sekta, ilizalisha matokeo ya maafa.
Na katika mchakato wa hadithi hii, tuseme, ya kwanza, iliyotangazwa mwaka 2006 kwenye kituo cha televisheni cha
serikali ya Ufaransa, France Deux, nilipata kumjua mwanasayansi mmoja au wawili kwa msaada wa George Carlo,
ambaye wakati huo hakuwa amepata tu matatizo, bali pia suluhisho. Hiyo pia ilikuwa ya kuvutia sana.
Kulikuwa na kile kilichoitwa Noisefield katika Chuo Kikuu cha Washington.
Kwa bahati, watu waliokutana na hili, kwa niaba ya sekta husika, yaani jeshi, walizungumza waziwazi kuhusu hilo.
Walinieleza kwamba Motorola ilikuwa msambazaji wa jeshi. Motorola ni, bila shaka,
mwanzilishi katika mawasiliano ya simu za mkononi.
Na Motorola iliteuliwa kuona kama kuna kitu kinachoweza kupatikana cha kufanya mionzi
isifanye kazi huku bado ikiruhusu mawasiliano.
Kisha walitumia miaka kumi kufanya utafiti juu ya hili na wakagundua kile kinachojulikana kama uwanja wa kelele.
Na baada ya kuwasilisha hili kwa Motorola, wahandisi walikuwa na msisimko mkubwa mwanzoni.
Kuna Profesa Lipowitz, ambaye pia anajulikana kwa watafiti na tangu wakati huo amefariki dunia.
Lakini mrithi wake kisha akaendelea na yote.
Wahandisi wenye shauku katika Motorola kisha polepole walibadilishwa na mawakili, ambao hatimaye
walitangaza kwamba kile ulichokigundua hapa hakikuwepo.
Jeshini walilitumia hata hivyo kulinda wavulana wao wenyewe dhidi ya mionzi, kwa kusema hivyo.
Lakini hakutoa yote kwa sababu haiwezi kuwa na matatizo, kwa kuwa kuna kesi zinazoendelea kwa wakati huo huo na
kesi kubwa za pamoja zingesababisha sekta nzima kuanguka.
Naam, hilo lilikuwa la kusisimua sana.
Katika mchakato wa kazi yangu ya baadaye, niliweza kujifunza hasa kuhusu utafiti wa Ulaya, kwa sababu George Carlo aliletwa.
Kuna filamu Thank You for Calling, ambapo ninaonyesha kidogo kuhusu hilo na kuingia katika maabara za watu kama Kundi na
Moosgöller, yaani Michael Kundi kutoka MedUni Vienna, daktari wa kazini ambaye pia amefanya utafiti kwa niaba ya serikali.
Kisha kuna watu kama Willi Moosgöller, ambaye kwa kweli ni mtafiti wa saratani.
Hivyo ndivyo nilivyomfahamu Profesa Adlkofer.
Majina makubwa – watu ambao wanajua kidogo kuhusu mada hii watawatambua hawa.
Alianzisha Utafiti wa Reflex, utafiti wa Ulaya, ambao baadaye pia ulijaribiwa kudhalilishwa
kama utafiti ulioagizwa au utafiti uliodanganywa.
Naam, hiyo ilikuwa ya kuvutia sana. Unaona muundo huu mara kwa mara.
Watu wote waliokutana na ugunduzi wanapingwa na kikundi cha ushawishi kinachopokea msaada mkubwa wa kifedha kutoka
kwa sekta hiyo, na katika baadhi ya matukio, pia huondolewa.
Hii ni hali ya janga kweli, hasa kwetu sisi watumiaji.
Lakini pia tunayo ulinzi dhidi ya mionzi nchini Ujerumani, na wanafanya kazi nzuri ya kutulinda dhidi ya mionzi.
Ndiyo, tayari umeutabiri kidogo swali lijalo kwa maoni yako.
Wanasayansi wengine wanaoitwa hivyo, karibu wote, kimsingi wanatoa tu idhini kuhusu mada ya mawasiliano ya simu za mkononi.
Nadhani sababu tayari ziko wazi kutokana na yale yaliyosemwa hivi punde.
Ndiyo, kuna baadhi ya vitabu vya kuvutia sana kuhusu mada hii. Hii si tu tukio linaloweza
kupatikana katika mawasiliano ya simu za mkononi leo.
Ni sawa katika sekta, sekta ya chakula na kadhalika.
Naam, kuna vitabu viwili vya Profesa Kreis, ambaye pia anaonekana katika filamu yangu mpya kabisa, "The Digital Dilemma".
Christian Kreis aliandika: "Utafiti ulionunuliwa" na "sayansi iliyonunuliwa."
Na anaelezea wazi kabisa jinsi watu wasiofuata umati, kwa kusema hivyo, wanavyopoteza heshima,
kuhamishwa, na kutishiwa. Kuna kweli hali mbalimbali.
Na mwanzoni, nilikuwa pia mpumbavu sana. Sikuweza kufikiria kwamba uovu kama huo ulitawala huko.
Lakini kwa bahati mbaya ndivyo ilivyo, kwa sababu tuna sekta ya kimataifa, bila shaka. Tuna
teknolojia ya kuvutia, hakuna shaka kuhusu hilo.
Sisi wawili tunazungumzia uwezekano huu wa kidijitali na kadhalika na kadhalika.
Sote tunatumia simu za mkononi. Hatupingani nazo.
Lakini kile tulichokiona pia katika kesi binafsi ni kwamba wakati mwingine ilikuwa vigumu sana kufichua.
Lakini kuna, kwa mfano, ICNIRP – Tume ya Kimataifa ya Ulinzi dhidi ya Mionzi Isiyo ya Ionisingi.
Na ICNIRP iko katika Ofisi ya Shirikisho ya Ulinzi dhidi ya Mionzi na inafadhiliwa na pesa za walipa kodi wa Ujerumani.
Kuna ripoti inayoitwa ya ICNIRP iliyotolewa na mwenzetu kutoka Munich, Profesa Buchner, kwa ushirikiano na
Michelle Rivasi, Mbunge wa Bunge la Ulaya kutoka Ufaransa ambaye kwa masikitiko amefariki dunia.
Unaweza pia kuipakua kama faili la PDF kutoka kwenye tovuti ya Competence Initiative.
Wanachama binafsi wa tume hii, ambayo huweka viwango na mipaka ya kimataifa ya ulinzi dhidi ya mionzi, walichunguzwa,
na ikabainika kwamba wote wana uhusiano na sekta ya viwanda.
Kwa hivyo pia wanapewa malipo na sekta; haya ni ukweli tu ulioundwa hapa.
Na inaweza kuwa ya kuvutia sana kwa yeyote anayependa kuchunguza ripoti hii inayoitwa ya
ICNIRP, ambapo utapata haraka kile unachokitafuta.
Kikundi cha wenzetu kinachoitwa Investigate Europe pia kimefupisha hili vizuri sana.
Na pia ninaonyesha hili katika filamu yangu mpya. Kwa hivyo, das-digitale-dilemma.de (daima na mstari wa kuunganisha
kati) hutoa ufahamu mwingi, ikiwa naweza kujitangaza kidogo.
Ndiyo, bila shaka.
Ndiyo, ingawa makala zako za dokumentari zilikuwa daima zenye utata mkubwa, hasa kuhusu afya kwa watu wote, zilionyeshwa mara
moja tu – kama ulivyotaja awali – katika dokumentari kwenye televisheni ya Ufaransa, na nchini Ujerumani
zilionyeshwa tu kwa muhtasari na bila tangazo lolote la kipindi.
Kama mtu wa ndani, umepata uzoefu gani na kile kinachoitwa mkondo mkuu kuhusu mada ya mawasiliano ya simu?
Ndiyo, vizuri, hiyo ilikuwa uzoefu mkali sana.
Kwa hiyo, filamu ya kwanza kabisa ilikuwa uzalishaji ulioagizwa na France Deux huko Paris. Wakati huo, bado
kulikuwa na mkuu wa filamu za nyaraka mwenye mtazamo mpana huko.
Akasema: Angalia, wewe ni Mjerumani, labda una chaguo la muunganiko, chaguo la uzalishaji wa pamoja na ARD, kwa mfano.
Ninamjua mtu huko, mhariri mkuu mwenye fikra wazi katika MDR.
Na mimi pia nilimfahamu, hivyo nilimwasiliana naye na akasema, "Sawa, tufanye. Tunahitaji dakika 45."
Wafaransa walitaka dakika 50 hadi 52 kwa muundo wao wa matangazo.
Na niliwahi kuahidiwa kwamba kisha yote hayo yangeonyeshwa pia kwenye ARD, kituo kikuu.
Ilionyeshwa wakati wa kipindi cha kilele nchini Ufaransa. Na ilirudiwa mara kadhaa.
Wajerumani mwanzoni waliifungia filamu hiyo kwenye kabati la sumu.
Sawa
Lakini pia ninapaswa kutaja kwamba filamu hiyo ilikuwa na kichwa kilichotangazwa katika magazeti: Portables en
accusation – ikimaanisha simu za mkononi ziko mahakamani.
Na kichwa hiki kilibadilishwa kidogo jioni ya matangazo chini ya shinikizo la mawakili wa sekta.
Imesema: Marekani: Simu za mkononi katika hati ya mashtaka.
Na tulilazimika kukubaliana kuweka maelezo katika orodha ya wahusika yanayosema kuwa WHO ina kila kitu chini ya udhibiti.
Kwa hivyo hakuna tatizo kweli.
Ingawa kila kitu kinachotokea katika filamu kinatokea huko, tulilazimika kuongeza hii ili kuwahakikishia watazamaji, tuseme.
Mawakili wa ndani wa kituo cha utangazaji walikuwa katika hali ngumu sana. Na ilibidi niendane nao.
Nilipata fursa ya kusema, sawa, basi hatutaituma kabisa.
Au nitakubaliana na mabadiliko haya madogo. Hivyo ndivyo ilipoanza, ni mada tu ya kuvutia.
Kiasi kikubwa sana cha pesa kinatengenezwa huko. Na watu hawapendi wakati hilo linapovurugika.
Hivyo basi, ilikuwa mchango wa kwanza muhimu kabisa, uliofanyika mwaka 1993 kwenye kipindi cha mazungumzo nchini Marekani.
Kwa matokeo hayo, hisa za Motorola zilishuka kwa 10% ndani ya wiki moja.
Na bila shaka walichukua hatua na kujaza nafasi zote ili hakuna kitakachokwenda vibaya,
kisha wakafuatilia hilo kwenye vyombo vya habari.
Kwa sababu yafuatayo yalitokea ARD, yaani slash MDR.
Hawakuniambia kabisa. Daima walisema: Sawa, tutaituma wakati fulani, tutakujulisha.
Na kuelekea mwisho wa mwaka, nilipokea simu kutoka kwa katibu siku moja kabla ya matangazo, ambaye alisema:
Tutawaonyesha programu kesho, lakini tumekatua dakika 30 – au tuseme, tumepunguza hadi dakika 30.
Nilikuwa nimehudumia dakika 45 zilizokuwa zimeombwa na pia nilikuwa nimepokea malipo yake.
Kisha nikagundua kwamba hakukuwa na tangazo la mpango kwa kipengee hiki.
Kwa hiyo nilipiga simu kwa wenzangu katika Süddeutsche Zeitung. Kwa sababu wakati huo walikuwa bado na sehemu ya vyombo
vya habari iliyovutia sana, ambayo pia ilikuwa na ukosoaji.
Na nikawalenga kwenye uhusiano huu.
Na kisha waliwasiliana na mtangazaji na, tofauti na mimi, wakapokea jibu, ambalo
lilikuwa: Filamu haikuwa na uhusiano na Ujerumani.
Na kisha niliona filamu hiyo siku iliyofuata wakati wa matangazo saa kumi asubuhi.
Rejea ya Kijerumani pia ilikosa; waliondoa wenyewe.
Naam, ndivyo nilivyopitia, jambo ambalo kwa kweli haliaminiki.
Lakini ndivyo hatua za udhibiti wa habari zilivyoanza, miaka ishirini iliyopita. Kisha
nikachunguza ni nini kilichokuwa kimeunganishwa na hilo.
Mwaka huo, walikuwa na T-Mobile kama mshirika wa Ligi ya Soka ya Ujerumani.
Hawakuweza kumtenga mteja wao bora, mteja wao bora wa matangazo – ambaye alileta mamilioni mia kadhaa kwa mwaka
na hivyo aliweza kuwasaidia kupata haki za Bundesliga.
Kwa upande huu, marejeleo ya Kijerumani yalipuuzwa kwa makusudi.
Kwa hivyo, ndiyo, leo naweza kucheka kuhusu hilo. Wakati huo, nilifikiri, Mungu wangu, unafanya nini?
Hivyo si jinsi nilivyofundishwa kufanya hivyo.
Ndiyo. Kama mwanahabari, unaona fursa gani kwa watazamaji wetu kupinga hila hizi za vyombo vya habari vya udhibiti?
Naam, tayari unatumia fursa zilizopo hadi sasa.
Naam, pia nilikuwa na hisia fulani ya ndani kuhusu hilo, kwa sababu, tuseme, kwa ujumla ni tusi kali sana, hata miongoni mwa
watu wanaokosoa mawasiliano ya simu, kwa mfano. Hupendwi kila mahali, jambo ambalo ni aibu
kweli. Ni mchinjaji pekee anayejua kwa nini.
Lakini wanapiga risasi popote wanapoweza.
Na nilihisi hivi kiasi kwamba kweli nafikiri, imetosha.
Na nafasi pekee, kwa maoni yangu, kwa sasa iko katika uwezo na nguvu ya vyombo mbadala vya habari hasa.
Na pia nilitazama, kwa mfano, tukio lililofanyika Prague, ambapo Auf1 iliandaa AWEF hii. Ulikuwepo huko.
Na kulikuwa na baadhi ya wenzetu waliokuwepo ambao walizungumza kwa uwazi na kuelezea mambo, kama
walivyopaswa kufanya. Na hawaruhusiwi tena kushiriki.
Kwa hivyo, kwa kweli, unapaswa kuwaalika watu ambao wamekuwa hapo karibu kila wiki.
Lakini ni nyuso zile zile tu katika siasa. Sekta ya viwanda, siasa na vyombo vya habari kwa
kweli wanacheza mchezo wa pande mbili siku hizi.
Hii imeshuka hadi kiwango kisichovumilika.
Kwa hivyo, ikiwa unajua kidogo kuhusu kazi ya uandishi wa habari, kulingana na kaulimbiu... nilivyohisi, wenzangu
pia waliniambia waziwazi: kama hutashiriki, utaondolewa.
Nimeondoka. Na ninafurahi kwa hilo.
Lakini sasa nipo ndani, Martin.
Ndiyo, niruhusu niweke hivi. Ninapata hisia kwamba akili zinazokosoa hazikaribishwi.
Kwa hivyo, linapokuja suala la vipindi vya mazungumzo vinavyoendeshwa kila siku mahali fulani, mara nyingi napata hisia
kwamba watu wale wale wanakaribishwa tena na tena, badala ya kuachia mambo yaende na kuruhusu maoni
mengine yasikike, yote yamepangwa. Hiyo ni hakika.
Na hizi ni hali tu ambazo, kwa maoni yangu, haziko tena za kidemokrasia. Na ninaona hilo kuwa la kusikitisha sana sana.
Nimevunjika moyo sana pia. Kama mtazamaji, una mitazamo mingi tofauti, na siwezi hata
kuangalia tena, namaanisha kipindi cha kawaida.
Kwa sababu aina hii ya uundaji wa muktadha hutokea mara kwa mara.
Basi niruhusu niseme neno kuu: vita vya uvamizi vya Urusi. Ndiyo, hilo linaonyeshwa wazi kila baada ya sentensi chache.
Na ni jambo tu linalotokea katika ngazi hiyo na linatumika kwa njia ya udanganyifu, hata katika sehemu ya sanaa na
utamaduni, labda ili kuwafanya watu wawe na hamu ya hilo.
Na hiyo ni njia tu isiyo sahihi na isiyo na upendeleo ya kuwasilisha taarifa.
Na sioni akili zinazokosoa zikipewa ruhusa ya kueleza maoni yao, hata kwenye vipindi vya mazungumzo
vinavyoitwa, jambo ambalo naliona kuwa la kusikitisha sana.
Hivyo basi, mwanzoni mwa janga la virusi vya korona, kulikuwa na mwakilishi mmoja au
wawili wakosoaji kama Wolfgang Wodarg na wengine.
Alionekana tena mwanzoni, kisha alinyamazishwa na vyombo vya habari.
Kinyume chake, watu kama Sucharit Bhakdi hata wameshtakiwa na kunyamazishwa, au majaribio yamefanywa ya kuwanyamazisha.
Na wao ni watu wazuri sana. Unafanya nini?
Naam, hilo ni la kustaajabisha kwangu. Lakini hata hivyo, ni faida za kawaida.
Ndiyo, na hapo ndipo ninapofikiri kwamba lazima kuchukuliwa hatua, na hilo kwa kweli linafanya kazi vizuri sana.
Naam, nadhani wengi wetu hatudanganywi tena na bado tunafanya mambo yetu wenyewe, kila mmoja kwa njia yake.
Kuna aina zote za tabia na ujuzi tofauti.
Lakini nadhani inaitwa tabia ya vyombo vya habari vya kidemokrasia, ambayo naiona kuwa ya kupendeza na yenye
rangi nyingi za kushangaza – ndivyo inavyopaswa kuwa.
Na hapo ndipo ninapojaribu pia kuchangia changia yangu, kwa msaada wa mashirika mazuri kama Shirika la WIR nchini Uswisi.
Hawa ni watu ambao ni wenye shughuli nyingi sana.
Lakini kwa sababu pia nimefanya kitu nao na kupata mambo yakiendelea kutokana na msaada wao,
basi pia ninasukumwa pembezoni mwa mrengo wa kulia.
Kwa hiyo kutoka miongoni mwetu wenyewe! Hilo ni la kipuuzi kabisa, la kuchekesha sana, na la aibu sana.
Lakini, naam, sitaki pia kufanya kazi kwa hasira.
Tunahitaji elimu kwa watumiaji na ulinzi wa watumiaji. Ili kufanikisha hili, watumiaji wenyewe lazima pia wajenge maoni
yao wenyewe, si kwa msingi tu wa kile wanachoona kwenye habari.
Ndiyo, nadhani kati ya watu wote hawa wengine, kilichonivutia sana katika AWEF hii ilikuwa tu umoja huu.
Umoja huu miongoni mwa watu wote ambao bado wanajaribu kupata maoni mahali fulani na kuunga mkono katika mchakato huo.
Na nadhani hili linaendelea kutokea zaidi na zaidi, kwamba kwa kweli kuna, tuseme, hisia hizi ambazo kwa sehemu zipo, mtu mmoja
hufanya zaidi kwa njia hii na mwingine zaidi kwa njia ile, lakini haijalishi sana, kwa
sababu una lengo moja: kuwapa watu taarifa kamili.
Na kila mtu lazima awe na maoni yake mwenyewe. Hilo si tatizo.
Ndiyo, Bwana Scheidsteger, asante sana kwa mahojiano haya mafupi. Tunakutakia mafanikio endelevu katika kila unachofanya
na tunatumai utaendelea kuchukua mtazamo wa ukosoaji.
Asante sana na kila la heri. Ndiyo, karibu.