Ikinagagalak kong tanggapin ang imbestigatibong tagagawa ng pelikula na si Klaus Scheidsteger
sa Kla.tv para sa isang panayam ngayong araw.
Ginoong Scheidsteger, marami sa aming mga manonood ang hindi pa nakakakilala sa iyo.
Maaari mo bang maikling ipakilala ang iyong sarili at ikwento sa amin nang kaunti ang tungkol sa iyong karera?
Oo, ikalulugod ko. Salamat sa pag-imbita sa akin sa panayam na ito.
Nangyayari iyon nang madalas kamakailan. Natutuwa ako, siyempre.
Sa totoo lang, isang mamamahayag sa telebisyon ako ayon sa propesyon.
Nag-aral ako ng pamamahayag sa Unibersidad ng Dortmund at kabilang ako sa unang kohort noon.
Ang bagong direksyon sa aking praktikal na pag-aaral ay nagwakas sa isang internship pagkatapos ng aking intermediate degree,
na nagawa kong tapusin sa Westdeutscher Rundfunk sa Cologne.
Noong panahong iyon, wala pang mga pribadong tagapagpalabas.
Bueno, iyon ay nananatiling isang palabas na hinihiling ng mga mamamahayag.
Sinumang may magandang ideya ay pinayagang ipatupad ito; walang sensura o katulad nito.
At talagang masaya iyon; iyon ang mga taon ng aking pagkatuto na lubos kong ikinatuwa.
Ang susunod na pag-unlad ay nang mabigyan ng lisensya ang mga pribadong tagapagpalabas. Sa edad na 30, noong
1984, itinatag ko ang sarili kong kumpanya ng paggawa ng pelikula sa aking bayan sa Essen.
Mula noon, gumawa ako ng mga pandaigdigang balita, ulat, at dokumentaryo gamit ang
sarili kong kagamitan at koponan, na napakasaya.
Sa loob ng ilang sandali, hanggang bandang kalagitnaan ng dekada 1990, nagsimulang magbago ang mga bagay.
Parang sinasabi, alam na natin ngayon kung ano ang gusto ng mga manonood na makita, kaya tigilan mo na ang
kalokohan mong intelektuwal; walang gustong makita iyon.
OK
Pagkatapos noon, pinaliit ko pansamantala ang kumpanya at nag-prodyus para sa Arte.
Nananatili pa rin itong isang napaka-bukas isip na tagapagpalabas, pero sabihin na lang
nating unti-unting nawala ang dati kong natutunan.
Kaya inakala ng lahat na maaari silang maging mamamahayag.
At ang dati'y pagtutulungan – may koponan sa kamera, may editor – ay kinailangang gawin nang hakbang-hakbang ng isang tao.
Siyempre, nangyari rin ito sa pagdidigital ng kalye na ito. Ngunit pagdating sa nilalaman, lalo lang itong lumalala.
Ngunit ang mahalaga noon, at mahalaga pa rin ngayon, ay nagkaroon ako ng mahusay na edukasyon.
Sa loob ng halos 20 taon, paulit-ulit na nakatuon ang inyong mga ulat at dokumentaryo sa mobile na komunikasyon.
Paano mo napagtanto na ang partikular na larangang ito ang magiging gawain ng iyong buhay?
Ang totoo, lumapit sa akin sa aking pribadong buhay ang mga taong labis na sensitibo sa kuryente.
Sinabi nila na nararamdaman nila na may dalit akong cellphone. At sa una inakala kong medyo baliw sila.
Ngunit sa susunod naming pagpupulong, binigyan ako ng mga taong ito ng isang aklat ng Amerikanong siyentipiko na si Dr. George
Carlo, na minsang nagsagawa ng pananaliksik para sa industriya mula 1993 hanggang 1999 at isinulat ang aklat na ito kasama ang
mamamahayag ng Washington Post na si Martin Schram, kung saan inilalahad niya ang kanyang mga karanasan
sa industriya – ang industriya ang kanyang kliyente.
Nakakita siya ng mga problema, at hindi ito naipabatid sa publiko sa paraang kinakailangan.
At si George Carlo na ito ay may dalawang pangunahing pokus sa kanyang buhay, dahil nag-aral siya ng medisina at batas.
At pinili nila ang maling kausap sa sparring.
Pagkatapos ay nagpatuloy ang lalaki at sinubukang organisahin at tulungan sa pagbuo ng mga demanda laban sa malalaking
industriya ng teleponong selular, at itulak ang buong usapin batay sa kanyang mga natuklasang siyentipiko.
Ibig sabihin, isang mahusay na kuwento iyon na, nakapagtataka, walang nagmalasakit.
At unti-unti kong pinasok ang aking sarili sa paksa, na sumasaklaw sa napakalawak na hanay ng mga paksa.
Oo, sa pamamagitan ng iyong mga pelikula ay nakipag-ugnayan ka sa mga kilalang eksperto sa
larangang ito. Kakabanggit mo lang si George Carlo.
Maaari ka bang magbigay ng maikling komento tungkol dito? Sino pang mga eksperto ang
nakausap mo, at ano ang kanilang mga pananaw?
Ang aking pinakaunang pelikula, na ipinalabas sa telebisyong Pranses noong 2006, ay nakatuon sa mga demanda laban sa industriya
ng teleponong selular, batay sa mga siyentipikong natuklasan.
At ang buong pangyayari ay nakasentro sa kuwento ni George Carlo, na nawalan ng kredibilidad nang lumabas ito sa publiko.
Sa katunayan, may mahalagang impormasyon para sa proteksyon ng mamimili mula sa sarili nitong siyentipikong pananaliksik, ngunit
pinondohan ng industriya, na nagdulot ng mapaminsalang resulta.
At sa takbo ng, sabihin nating, unang kuwento, na ipinalabas noong 2006 sa Pranses na pampamahalaang estasyon ng radyo at
telebisyon na France Deux, nakilala ko noon ang isa o dalawang siyentipiko sa tulong ni George Carlo, na sa panahong
iyon ay hindi lamang nakakita ng mga problema, kundi pati na rin ng mga solusyon. Napaka-interesante rin niyan.
May tinatawag na Noisefield sa Unibersidad ng Washington.
Sa totoo lang, ang mga taong nakadiskubre nito para sa industriya, partikular na ang militar, ay lantaran itong pinag-usapan.
Sinabi nila sa akin na ang Motorola ang tagapagtustos para sa militar. Ang Motorola ay,
siyempre, ang nanguna sa komunikasyong mobile.
At inatasan ang Motorola upang alamin kung may matutuklasan na makapagpapawalang-bisa sa
radyasyon habang pinapayagan pa rin ang komunikasyon.
At pagkatapos ay ginugol nila ang sampung taon sa pananaliksik dito at natuklasan nila ang tinatawag na larangan ng ingay.
At pagkatapos nilang iprisinta ito sa Motorola, ang mga inhinyero ay sa simula ay labis na nasiyahan.
May isang Propesor Lipowitz na kilala rin ng mga mananaliksik at mula noon ay pumanaw na.
Ngunit ipinagpatuloy ng kanyang kahalili ang buong bagay.
Ang masigasig na mga inhinyero sa Motorola ay unti-unting pinalitan ng mga abogado, na sa huli ay
idineklara na ang iyong natuklasan dito ay hindi umiiral.
Ginamit pa rin ito ng militar para protektahan ang sarili nilang mga tauhan mula sa radyasyon, gaya ng sinasabi.
Ngunit hindi niya inilabas nang buo dahil hindi maaaring magkaroon ng anumang problema, dahil may mga kasong
isinusampa nang sabay-sabay at ang malalaking class action suits ay magdudulot ng pagbagsak ng buong industriya.
Naku, ang saya talaga niyan.
Sa pag-usad ng aking karagdagang gawain, nagawa kong matuto tungkol sa pananaliksik sa Europa
nang partikular, dahil dinala si George Carlo.
May pelikulang Thank You for Calling kung saan bahagyang ipinapakita ko ito at pumapasok sa mga laboratoryo ng mga taong
tulad nina Kundi at Moosgöller, ibig sabihin si Michael Kundi mula sa MedUni Vienna, isang manggagamot sa
trabaho na nagsagawa rin ng pananaliksik para sa estado.
May mga tao rin tulad ni Willi Moosgöller, na sa katunayan ay isang mananaliksik sa kanser.
Ganito ko nakilala si Propesor Adlkofer.
Mga kilalang pangalan – makikilala ito ng mga taong medyo pamilyar sa paksa.
Sinimulan niya ang Reflex Study, isang pag-aaral sa Europa, na kalaunan ay sinubukang
siraan bilang pananaliksik na inatas o peke.
Napakainteresante niyan. Nakikita mo ang pattern na ito nang paulit-ulit.
Ang lahat ng indibidwal na nakatuklas ng isang bagay ay tinututulan ng loby, na tumatanggap ng
malaking pinansyal na suporta mula sa industriya, at sa ilang kaso, sila ay tinatanggal din.
Talagang isang mapaminsalang sitwasyon ito, lalo na para sa amin bilang mga mamimili.
Ngunit mayroon din kaming proteksyon laban sa radyasyon sa Alemanya, at mahusay nilang pinoprotektahan kami mula rito.
Oo, bahagyang nauna mo nang nahulaan ang susunod na tanong sa pamamagitan ng iyong mga komento.
Ang iba pang tinatawag na mga siyentipiko, halos lahat sa kanila, ay sa esensya nagbibigay lang ng
pahintulot tungkol sa paksa ng komunikasyong mobile.
Sa tingin ko ay halata na ang mga dahilan mula sa kakasabi lang.
Oo, may ilang napaka-interesanteng aklat tungkol sa paksang ito. Hindi lang ito isang penomenon
na matatagpuan sa mobile communications ngayon.
Katulad ito sa industriya, sa industriya ng pagkain at iba pa.
May dalawang aklat ni Propesor Kreis, na lumabas din sa aking pinakabagong pelikula, "The Digital Dilemma".
Sinulat ni Christian Kreis: "Biniling pananaliksik" at "Biniling agham."
At inilarawan niya nang napakalinaw kung paano ang mga taong hindi sumusunod sa karamihan, gaya ng sinasabi, ay pinapawalang-bisa,
inililipat, at binabantaan. Talagang iba-iba ang mga senaryo.
At noong una, napaka-inosente rin ako. Hindi ko maisip na namamayani roon ang ganoong kasamaan.
Ngunit sa kasamaang palad, ganoon talaga, dahil mayroon tayong pandaigdigang industriya, siyempre. Mayroon tayong
kamangha-manghang teknolohiya, walang duda tungkol diyan.
Pareho tayong pinag-uusapan ang posibilidad na digital na ito at iba pa.
Lahat tayo ay gumagamit ng mga mobile phone. Hindi kami laban sa mga ito.
Ngunit nakita rin namin sa mga indibidwal na kaso na minsan ay napakahirap itong matuklasan.
Ngunit mayroon, halimbawa, ang ICNIRP – ang Internasyonal na Komisyon para sa Proteksyon ng Hindi Ionizing na Radyasyon.
At ang ICNIRP ay nakabase sa Pederal na Tanggapan para sa Proteksyon sa Radyasyon at pinondohan
ng pera ng mga nagbabayad ng buwis sa Alemanya.
May tinatawag na ulat ng ICNIRP na ginawa ng isang kasamahan mula sa Munich, si Propesor Buchner, sa pakikipagtulungan
kay Michelle Rivasi, isang Miyembro ng Parlamento ng Europa mula sa Pransya na sa kasamaang-palad ay pumanaw na.
Maaari mo rin itong i-download bilang PDF file mula sa website ng Competence Initiative.
Ang bawat miyembro ng komisyong ito, na nagtatakda ng pandaigdigang pamantayan at limitasyon sa
proteksyon laban sa radyasyon, ay siniyasat, at lumabas na lahat sila ay may ugnayan sa industriya.
Kaya binabayaran din sila ng industriya; mga katotohanang ito lamang ang nilikha rito.
At maaaring maging napaka-interesante para sa sinumang nais tingnan ang tinatawag na ulat ng
ICNIRP, kung saan agad mong mahahanap ang hinahanap mo.
Isang grupo ng mga kasamahan na tinatawag na Investigate Europe ang mahusay ding nagbubuod nito.
At ipinapakita ko iyon sa aking bagong pelikula. Kaya naman, ang das-digitale-dilemma.de (laging may gitling sa
pagitan) ay nagbibigay ng maraming pananaw, kung maaari lang akong mag-promote nang kaunti.
Oo, siyempre.
Oo, bagaman palaging kontrobersyal ang iyong mga dokumentaryo, lalo na tungkol sa kalusugan ng lahat ng tao, ipinalabas lamang
ang mga ito nang isang beses – gaya ng nabanggit mo kanina – sa isang dokumentaryo sa telebisyong Pranses, at sa Alemanya ay
sa pinaikling anyo lamang at walang anumang anunsyo ng programa.
Bilang isang insider, anong mga karanasan ang iyong naranasan sa tinatawag na
mainstream tungkol sa paksa ng komunikasyong mobile?
Oo, aba, napakamatinding karanasan iyon.
Kaya ang pinakaunang pelikula ay isang produksyong inatas ng France Deux sa Paris. Noong panahong iyon, mayroon
pang punong bukas ang isip sa dokumentaryong pelikula doon.
At sinabi niya: Tingnan mo, Aleman ka, baka mayroon kang opsyon sa kombinasyon, isang opsyon sa co-production
kasama ang ARD, halimbawa. Kilala ko roon ang isang bukas-isip na editor-in-chief sa MDR.
At kilala ko rin siya, kaya nakipag-ugnayan ako at sinabi niya, "Sige, gawin natin. Kailangan natin ng 45 minuto."
Kinailangan ng mga Pranses ng 50 hanggang 52 minuto para sa kanilang format ng pagsasahimpapawid.
At ipinangako sa akin na ipapalabas din ang buong bagay sa ARD, ang pangunahing channel.
Ipinalabas ito sa prime time sa Pransya. At inulit ito nang ilang beses.
Una, ikinandado ng mga Aleman ang pelikula sa isang kabinet ng lason.
OK
Ngunit dapat ko ring banggitin na ang pelikula ay may pamagat na inihayag sa mga pahayagan: Portables en accusation –
na nangangahulugang mga teleponong selular ang hinuhusgahan.
At bahagyang binago ang pamagat na ito sa gabi ng pagsasahimpapawid dahil sa presyur ng mga abogado ng industriya.
Sinabi nito: USA: Mga teleponong selular sa akusasyon.
At kinailangan naming sumang-ayon na isama sa credits ang isang caption na nagsasabing kontrolado ng WHO ang lahat.
Kaya wala talagang problema.
Kahit na lahat ng ipinapakita sa pelikula ay nangyayari roon, kinailangan naming isama ang karagdagang ito
upang, masasabi nga, matiyak ang kapanatagan ng mga manonood.
Talagang napahamak ang mga in-house na abogado ng istasyon. At kinailangan kong sumunod.
Nagkaroon ako ng pagkakataong sabihin, sige, hindi na natin ito ipapadala.
O sasang-ayon na lang ako sa mga maliliit na pagbabagong ito. Kaya doon ito nagsimula, kawili-wili lang itong paksa.
Isang napakalaking halaga ng pera ang kinikita doon. At ayaw ng mga tao kapag ito ay naabala.
Kaya't iyon ang kauna-unahang kritikal na kontribusyon kailanman, na naganap noong 1993 sa isang talk show sa Amerika.
Bilang resulta, bumaba ng 10% ang mga bahagi ng Motorola sa loob ng isang linggo.
At siyempre, kumilos sila at pinunan ang lahat ng posisyon upang walang masamang mangyari,
at pagkatapos ay sinundan nila ito sa media.
Dahil nangyari ang sumusunod sa ARD, i.e. slash MDR.
Hindi nila ako inabisuhan kahit kailan. Palagi nilang sinasabi: "Sige, ipapadala namin
ito sa isang punto, ipapaalam namin sa iyo."
At malapit nang matapos ang taon, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang sekretarya isang
araw bago ang pagsasahimpapawid, na nagsabi:
Ipapalabas namin ang programa bukas, ngunit pinutol namin ito ng 30 minuto – o mas tama, pinaikli namin ito sa 30 minuto.
Naipamahagi ko na ang 45 minuto na hiniling at nabayaran na rin.
At saka napansin ko na walang anunsyo ng programa para sa item na ito.
Kaya tinawagan ko ang aking mga kasamahan sa Süddeutsche Zeitung. Dahil noong panahong iyon, mayroon pa silang
napaka-interesanteng seksyon ng media na kritikal din.
At itinuro ko sa kanila ang koneksyong ito.
At saka kinontak nila ang tagapagpalabas at, hindi tulad ko, nakatanggap sila ng tugon na:
Kulang ang pelikula sa koneksyon sa Alemanya.
At pagkatapos ay pinanood ko ang pelikula kinabukasan sa oras ng pagpapalabas na alas-diyes ng umaga.
Wala rin ang sangguniang Aleman; sila mismo ang nag-alis nito.
Ganyan ko ito naranasan, na talagang hindi kapani-paniwala.
Ngunit ganoon nagsimula ang mga hakbang sa sensura, dalawampung taon na ang nakalipas. At
saka siniyasat ko kung ano ang kaugnayan nito.
Noong taon na iyon, katuwang nila ang T-Mobile para sa German Football League.
Hindi nila kayang ilayo ang kanilang pinakamahusay na kustomer, ang kanilang pinakamahusay na kustomer sa pag-aanunsiyo
– na kumikita ng ilang daang milyon bawat taon at nakatulong sa kanila sa pagkuha ng karapatan sa Bundesliga.
Sa ganitong konteksto, sinadyang hindi isama ang Aleman na sanggunian.
Kaya oo, ngayon nakakatawa na lang ako tungkol dito. Noon, naisip ko, Diyos ko, ano'ng ginagawa mo?
Hindi ganoon ang itinuro sa akin na gawin iyon.
Oo. Bilang isang mamamahayag, anong mga posibilidad ang nakikita mo para sa ating mga manonood
upang labanan ang mga pakana ng media ng sensura?
Aba, sinasamantala mo na ang mga pagkakataong umiiral hanggang ngayon.
Naku, medyo may kutob din ako tungkol diyan, kasi, sabihin nating, sa pangkalahatan ay malakas na paninira iyon, kahit sa
mga taong kritikal sa komunikasyong mobile, halimbawa. Hindi ka popular sa lahat ng lugar, na nakakahiya nga.
Tanging ang tagapagbitay lang ang nakakaalam kung bakit.
Pero pumaputok sila kahit saan nila makakaya.
At naramdaman ko ito nang sobra kaya talagang iniisip ko na sapat na, sobra na.
At sa tingin ko, ang tanging pagkakataon sa kasalukuyan ay nakasalalay sa kakayahan at
kapangyarihan ng alternatibong media, lalo na.
At tiningnan ko rin, halimbawa, ang kaganapan sa Prague kung saan inorganisa ng Auf1 ang AWEF na ito. Nandoon ka.
At may ilang kasamahan na naroroon na nagsalita nang tuwiran at ipinaliwanag ang mga bagay, gaya ng nararapat
nilang gawin. At hindi na sila pinapayagang makilahok.
Kaya, sa totoo lang, dapat mong imbitahan ang mga taong halos bawat linggo ay nandiyan.
Pero pare-pareho lang ang mga mukha sa pulitika. Talagang naglalaro ng dobleng laro ang
industriya, pulitika, at media nitong mga araw na ito.
Nakarating na ito sa antas na hindi na matiis.
Kaya kung may alam ka nang kaunti tungkol sa trabahong pamamahayag, ayon sa motto... ang naramdaman
ko, malinaw ding sinabi sa akin ng mga kasamahan ko: kung hindi ka sasabayan, palabas ka.
Umalis na ako. At ikinagagalak ko iyon.
Pero ngayon, kasama na ako, Martin.
Oo, hayaan mong sabihin ko ito nang ganito. Nakukuha ko ang impresyon na hindi tinatanggap ang mga mapanuring isipan.
Kaya kapag pinag-uusapan ang mga talk show na araw-araw na ipinalalabas kahit saan, madalas kong naiisip na pareho lang ang
mga taong iniimbitahan nang paulit-ulit, sa halip na hayaang malayang dumaloy ang mga bagay at pakinggan
ang ibang opinyon, lahat ay nakaayos na. Sigurado 'yan.
At ang mga ito ay simpleng mga sitwasyon na, sa aking pananaw, ay hindi na demokratiko. At labis kong ikinalulungkot iyon.
Sobrang nadismaya rin ako. Bilang isang tagamasid, marami kang iba't ibang pananaw, at hindi ko na nga ito
mapanood pa, ang tinutukoy ko ay ang normal na programa.
Dahil paulit-ulit na nangyayari ang ganitong uri ng framing.
Kaya hayaan ninyo akong banggitin ang isang susi na salita: ang digmaang agresyon ng Russia. Oo,
binibigyang-diin iyon sa bawat ilang pangungusap.
At ito'y simpleng nangyayari sa antas na iyon at ginagamit nang manipulatibo, kahit sa seksyon ng sining at kultura,
marahil para mapasok ang mga tao sa tamang mood para rito.
At iyon ay simpleng maling at hindi obhetibong paraan ng paghahatid ng impormasyon.
At hindi ko nakikita na pinapayagan ang mga mapanuring isipan na ipahayag ang kanilang mga pananaw, kahit sa
tinatawag na talk show, na labis kong ikinalulungkot.
Kaya sa simula ng pandemya ng coronavirus, may isa o dalawang kritikal na kinatawan tulad nina Wolfgang Wodarg at iba pa.
Nakita siyang muli sa simula, at pagkatapos ay pinatahimik siya ng media.
Sa kabaligtaran, ang mga taong tulad ni Sucharit Bhakdi ay kinasuhan at pinatahimik, o sinubukang patahimikin.
At napakabuting mga tao nila. Ano ang ginagawa mo?
Napakakabigla iyon para sa akin. Pero kahit ganoon, karaniwang mga margin.
Oo, at doon ko naisip na kailangan may gawin tungkol dito, at talagang epektibo iyon.
Sa tingin ko, marami sa atin ang hindi na naloloko at patuloy na gumagawa ng sarili nilang
mga bagay, bawat isa sa kani-kanilang paraan.
May iba't ibang uri ng disposisyon at kasanayan.
Pero sa tingin ko tinatawag itong demokratikong pag-uugali ng media, na sa akin ay kaaya-aya at
kamangha-manghang makulay – ganyan talaga dapat.
At doon ko rin sinisikap gampanan ang aking bahagi, sa tulong ng mga kahanga-hangang
samahan tulad ng WIR Association sa Switzerland.
Ito ang mga taong napaka-aktibo sa maraming bagay.
Ngunit dahil gumawa rin ako ng mga bagay kasama sila at naisakatuparan ko ang mga ito salamat sa kanilang
tulong, itinulak din ako sa kampo ng kanang pakpak.
Kaya mula sa loob ng ating sariling hanay! Sobrang kalokohan, sobrang katawa-tawa, sobrang nakakahiya.
Pero ayos lang, ayaw ko rin namang kumilos nang may galit.
Ang kailangan natin ay edukasyon at proteksyon ng mamimili. Upang makamit ito, kailangang bumuo rin ang mga mamimili ng sarili
nilang opinyon, hindi lang batay sa nakikita nila sa balita.
Oo, sa tingin ko, sa lahat ng iba pang mga tao, ang talagang tumatak sa akin sa AWEF na ito ay ang pagkakaisa.
Ang pagkakaisa ng lahat ng mga taong patuloy pang bumubuo ng opinyon sa isang lugar at sumusuporta rito sa proseso.
At sa tingin ko, lalo pang nangyayari ito, na talagang mayroon, sabihin nating, mga sensitibidad na bahagyang naroroon—na ang
isang tao ay mas ginagawa ito sa ganitong paraan at ang isa naman ay mas sa ganoong paraan—ngunit hindi naman
talaga mahalaga, dahil iisa lang ang layunin: magbigay sa mga tao ng komprehensibong impormasyon.
At kailangan ng bawat isa na bumuo ng sarili nilang opinyon. Hindi iyon problema.
Opo, Ginoong Scheidsteger, maraming salamat sa maikling panayam na ito. Hinihiling namin ang patuloy mong
tagumpay sa lahat ng iyong ginagawa at umaasa kaming ipagpapatuloy mo ang iyong kritikal na pananaw.
Maraming salamat at lahat ng pinakamabuti. Oo, wala kang dapat ikabahala.